အခန်း ၁၇၄

အခန်း (၁၇၄) - အပ်နှံမှုပြီးမြောက်ခြင်း (၂)

လက်ချောင်းငါးချောင်း၏ ဖမ်းဆွဲမှုမှာ အနီးကပ်သာဖြစ်ပြီး သိုင်းကွက်များ ပြောင်းလဲသွားလျှင်ပင် ကွာခြားချက် အလွန်ကြီးမားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်မျှပင် ဆန်းကြယ်စေကာမူ မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်ခိုက်နေစဉ် ကျောဘက်ရှိ သွေးကြောများကို လာရောက်ဖမ်းဆွဲနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းမှာ တစ်ဖက်လူ၏ သိုင်းပညာကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုအရာကို တွေးမိပြီးနောက် သူသည် ဓားအပေါ်တွင်သာ အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ကျန်းဟူလောကမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့တဲ့ ဒီအဘိုးကြီးကို နည်းနည်းလျှော့တွက်မိသွားတာပဲ..."

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါ်လာသည်နှင့် လက်သီးပြင်လိုက်လေသည်။

လက်သီးပေါ်တွင် ရေခဲလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်များက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားချေသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဆောင်းတွင်းအအေးဒဏ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း အေးစိမ့်သွားရ၏။

လက်သီးချက်က ပြင်းထန်လှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ လာရောက်တိုက်ခိုက်စေကာမူ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။

ယွီလုံအဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ်ပျက်ယွင်းသွားပြီး ဤကောင်လေးသည် သူ၏ စွမ်းရည်အစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားရလေသည်။

တိုက်ခိုက်မှုအား ရှောင်လွှဲ၍မရတော့သည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် အတွင်းအားအားလုံးကို အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ရာ လေထုထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဟုန်မှာလည်း ချက်ချင်းမြင့်တက်သွားကာ ချူချင်းနှင့် အသေအလဲတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တော့၏။

ဝုန်း...

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ လက်သီးတစ်ချက်နှင့် လက်သည်းတစ်ချက်တို့မှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြလေသည်။

၎င်းမှာ လက်သီးနှင့်လက်သည်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုသာမက အလွန်ပူပြင်းသော စွမ်းအားနှင့် အလွန်အေးစိမ့်သော စွမ်းအားတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ရေခဲနှင့်မီးလျှံ စွမ်းအားနှစ်ခုမှာ သူတို့၏ လက်သီးနှင့်လက်သည်းကြားမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ တစ်ဖက်တွင် မီးတောက်ကဲ့သို့ ပူပြင်းလှပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ အေးစိမ့်လှချေသည်။

စွမ်းအင်လှိုင်းနှစ်ခုမှာ အလယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်ကွင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

သို့သော် ထိုစွမ်းအင်ကွင်းများမှာ တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသော စွမ်းအားများနှင့်အတူ ယွီလုံအဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရလေသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း...

ယွီလုံအဘိုးအိုသည် ဤလက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရပြီး ပျံ့လွင့်သွားသော အတွင်းအားများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိမှန်ကာ ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

သူသည် ခုနစ်ကိုက်၊ရှစ်ကိုက်ခန့် နောက်သို့ဆုတ်ခွာသွားရပြီးမှ ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့၏။

သူသည် ချူချင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်..."

ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ခြေလှမ်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့၏။

"ပြန်လာခဲ့..."

ချူချင်းက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် လွှတ်ပေးမည်နည်း။

ဤအဘိုးကြီးကို အသုံးချ၍ သူ၏ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါက အခြားပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဆွဲအားတစ်ခုက ယွီလုံအဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်သွားချေသည်။

အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားရ၏။

"မင်းက ငါ့ကို စော်ကားလွန်းတယ်..."

သူသည် ကျန်းဟူလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤလူငယ်လေးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏အနက်ကိုမသိဘဲ သူ့ကို အတွင်းအားဖြင့် ဆွဲယူရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

သူ့ကို ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားနေခြင်းပင်။

အကယ်၍ သူသည် ဤလူငယ်လေး၏ ဆွဲယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပါက နောင်တွင် ကျန်းဟူလောက၌ မည်သို့ မျက်နှာပြရတော့မည်နည်း။

ပဲပြားတစ်တုံးကိုရှာပြီး ခေါင်းနှင့်တိုက်ကာ သေလိုက်သည်က ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူသည် ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို လှန်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ချူချင်း၏ ဆွဲအားကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤသို့နှောင့်နှေးသွားခြင်းကြောင့် ချူချင်းသည် သူ့နားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဘယ်နေရာမှာ ကောင်းတာလဲ..."

ထိုစကားလုံးများက သူ၏နားသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ ပြန်မဖြေနိုင်မီမှာပင် ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ယွီလုံအဘိုးအိုသည် မည်သို့ ဝံ့ရဲတော့မည်နည်း။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တိုက်စစ်ဖြင့် ခုခံရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ဓားချက်ထိမှန်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူသည် လက်မောင်းပေါ်မှ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကြောင့် သိလိုက်ရသည်မှာ သူသည် ဓားချက်ထိမှန်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ဤအရာက မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချူချင်း၏ ဓားထုတ်နှုန်းမှာ အလွန်လျင်မြန်သော်လည်း ယွီလုံအဘိုးအိုကမူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။

ယခင်က ဤဓားသိုင်းကို ချူချင်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့ဖူးရာ ဆန်းကြယ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲပြောင်းလဲမှုများမှာမူ ဤကဲ့သို့ လုံးဝမဟုတ်ချေ။

အတိအကျပြောရလျှင် ယခု သူ၏ဓားသိုင်းမှာ 'ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး' 'ကောက်ကျစ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်'ဟု ဆိုရပေမည်။

သိုင်းကွက် ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် တင့်တယ်လှပပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ဤဓားသိုင်း မည်သို့ပြောင်းလဲမည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသော်လည်း သဲလွန်စအချို့ကိုမူ ရေးရေးမျှ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုသဲလွန်စအတိုင်း ခုခံလိုက်သည်နှင့် မူလက တင့်တယ်လှပသော ဓားသိုင်းမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ကောက်ကျစ်ရက်စက်သော လမ်းစဉ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

ဓားဦးတည်ရာ ပြောင်းလဲမှုမှာ လူကို ထင်မှတ်မထားစေဘဲ မဖြစ်နိုင်သောနေရာမှ ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ပို၍ပင် ခုခံရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

ဓားတစ်ချက်အပြီးတွင် ယွီလုံအဘိုးအို၏ နဖူးပြင်ထက်၌ ချွေးစေးများ စီးကျလာချေသည်။

သို့သော် ဤဓားသိုင်း၏ ဆန်းကြယ်မှုကို သူစဉ်းစား၍ မရနိုင်သေးမီမှာပင် ဒုတိယမြောက်ဓားချက်က ထပ်မံကျရောက်လာပြန်သည်။

"ဓားသွားက စောင်းပြီး တိုက်ခိုက်လာတာ... တစ်ကွက်တည်းမှာတင် အနည်းဆုံး ပြောင်းလဲမှုသုံးခု ရှိတယ်..."

"အားနည်းချက် ရှိတယ်..."

သူသည် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး အားနည်းချက်ကို မြင်သည်နှင့် လက်သည်းချက်ကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

လက်သီးလက်မောင်းဖြင့် ဓားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ပါက သေတွင်းထဲ တိုးဝင်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ခုခံရန်အတွက်လည်း သာမန်လက်ဝါးဖြင့် ဓားကို မည်သို့တားဆီးနိုင်မည်နည်း။

တုံ့ပြန်ရန်နည်းလမ်းမှာ တိုက်စစ်ဖြင့် ခုခံရန်သာဖြစ်ပြီး အားနည်းချက်ကို မြင်သည်နှင့် ဦးစွာတိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤလက်သည်းချက်မှာ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ယွီလုံအဘိုးအိုမှာ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားရ၏။

ချူချင်း၏ဓားဦးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မဖြစ်နိုင်သောနေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ချူချင်း၏ဓားဦးကို ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားစေရန် သူ၏ကျင့်စဉ်ကို အလျင်အမြန် လည်ပတ်လိုက်၏။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မတူညီတော့ပေ။

ချူချင်းသည် မင်ယွိကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်လိုက်ရာ ဓားဦးထက်တွင် ပါးလွှာသော ရေခဲလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားချေသည်။

ယွီလုံအဘိုးအို၏ ဤကျင့်စဉ်မှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း ချူချင်း၏ နဝမမြောက် မင်ယွိကျင့်စဉ် အတွင်းအားအောက်တွင်မူ မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။

ရှပ်ခနဲ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

အဘိုးကြီး၏ လက်ဝါးတစ်ဝက်မှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤအဘိုးကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားရပြီး လက်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကိုဖြန့်ကာ ဆယ်ကွက်ကျော်မျှ ရမ်းသန်းတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မီးလောင်တိုက်သွင်းခံရသကဲ့သို့ ပူပြင်းလှပြီး ပြင်းထန်သော ယန်အတွင်းအားများကြောင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့နောက် ယွီလုံအဘိုးကြီးသည် ခြေလှမ်းလှည့်လိုက်ပြီး လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို လှုပ်ရှားကာ လက်ဝါးကို အတွင်းအပြင်ခွဲခြားပြီး ကျင့်စဉ်နှင့်အတွင်းအားကို ပေါင်းစပ်လိုက်၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ပူပြင်းသော အရောင်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးတောက်များ ရစ်ပတ်နေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် လှပဆန်းကြယ်လှပေသည်။

"မကောင်းဘူး..."

ဝမ်ဖျင်ချဲ့၏မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားရ၏။

"ဒီအဘိုးကြီးက အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်တော့မယ်..."

ချူချင်းနှင့်ယွီလုံအဘိုးအိုတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သိုင်းကွက်အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ယွီလုံအဘိုးအိုက လက်သည်းချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ပြီး ချူချင်းက ခံစစ်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ကာ ဆယ်ကွက်ကျော်မျှ တိုက်ခိုက်ခဲ့၏။

ထို့နောက် ယွီလုံအဘိုးအိုသည် ကျင့်စဉ်ဖြင့် ဓားသိုင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် ချူချင်းက သူ့ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ရာ ယွီလုံအဘိုးအို လွင့်ထွက်သွားရလေသည်။

သူ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် ဒုတိယမြောက်သိုင်းကွက်သာ ရှိသေးသော်လည်း အန္တရာယ်ကို လုံးဝသဘောပေါက်သွားပြီး အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ခိုင်ယွမ် သဘောမပေါက်သေးမီမှာပင် ဝမ်ဖျင်ချဲ့၏ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး တံတိုင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သူ့နောက်ကွယ်၌ ကာကွယ်ပေးထားခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွီလုံအဘိုးအိုသည် လက်နှစ်ဖက်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ပန်းပေါင်းတစ်ထောင်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်းလိုက်သကဲ့သို့ ခြေဖျားအောက်မှ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသံထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးဥက္ကာပျံတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

လက်သီးချက်များက ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း...

ထောင်ချီသော လက်သည်းရိပ်များက ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးဆိုးကြီးများကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးတောက်များနှင့်အတူ ဟုန်းခနဲတိုးဝင်လာချေသည်။

လက်သည်းချက်တိုင်းတွင် ရှုပ်ထွေးသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေခွင်းသံများမှာ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

မျက်စိရှေ့မှ ဓားသိုင်းအလွန်တော်သော လူငယ်လေးကို အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲပစ်ရန်သာ သူစဉ်းစားနေတော့သည်။

ချူချင်းသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဓားကိုမြှောက်ကာ ထိုထောင်ချီသော နဂါးရိပ်များထဲသို့ တစ်ခဏချင်းမှာပင် တိုးဝင်သွားချေသည်။

လူတိုင်းသည် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည်ငြိမ်းသက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး လည်ပင်းမှ သွေးများပန်းထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

[အပ်နှံမှု ပြီးမြောက်ပြီ။]

[ယွီလုံသူခိုးအိုကြီးကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ကျပန်းသိုင်းပညာ ရတနာသေတ္တာတစ်ခု ရရှိပါသည်။]