အခန်း ၁၇၆

အခန်း (၁၇၆) - ရန်ငြိုးကို တစ်ညမသိပ်ခြင်း (၂)

စီချန်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိ၏။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ တတိယသခင်က အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ..."

"ဒီလိုသိုင်းပညာရှင်ကြီးတောင် သူ့ကို ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားရတယ်..."

ကြယ်ကြည့်စင်မြင့်။

ချူချင်းသည် ဝမ်ဖျင်ချဲ့နှင့် ကျမ်းသစ္စာမဆိုလိုခြင်းအပြင် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ချောင်ချိုးဖူနှင့် ချိန်းဆိုထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ရို၏နှာခေါင်းသည် ဘယ်သောအခါမျှ မှားယွင်းခြင်း မရှိချေ။

ချူချင်းသည် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်ကိုယ်ခံပညာကို ယုံကြည်သကဲ့သို့ သူမ၏နှာခေါင်းကိုလည်း အပြည့်အဝယုံကြည်ခဲ့၏။

သို့သော် ရွှေရောင်ဓားနှင့်မြင်းဖြူ ဟူသော ကျော်ကြားလှသည့် ဘွဲ့အမည်ကိုလည်း သူယုံကြည်ထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ချောင်ချိုးဖူကို အရင်ဆုံးရှာဖွေပြီး အခြေအနေကိုစမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သို့သော် သူကြယ်ကြည့်စင်မြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ချောင်ချိုးဖူကို မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည် ဝမ်ဖူစန်း၏ခြံဝင်းသို့ သွားရာလမ်းတွင်မှ လူလွှတ်ပြီး ချောင်ချိုးဖူကိုဖိတ်ခေါ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယွီလုံအဘိုးအိုကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ အားထုတ်မှုအချို့ရှိခဲ့သော်လည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်ခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ချောင်ချိုးဖူ အချိန်မီရောက်မလာနိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ ညအချိန်သို့ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချူချင်းသည် ကြယ်ကြည့်စင်မြင့်ပေါ်တွင်ရပ်ကာ ကြယ်များကို ငေးမောကြည့်ရှုနေလိုက်၏။

ဤနေရာသည် မြေပြင်ညီညာသော်လည်း တောင်တစ်ဝက်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အထက်သို့ကြည့်လျှင် မြင့်မားလှသော ထျန်းရှင်းတောင်တန်းကြီးရှိပြီး ရှေ့သို့ကြည့်လျှင်မူ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ဝိုးတဝါးမြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ဤနေရာတွင်ရပ်ကာ အပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး အလွန်ပင် လှပဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ဝမ်ဖျင်ချဲ့သည် ထိုအံ့ဖွယ်လက်ညှိုးသိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်စဉ်က သူ၏ ကျောပြင်နောက်ကွယ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများ ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားကာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းအဖြစ် စုစည်းသွားသည့်မြင်ကွင်းမှာ ဤကောင်းကင်ယံရှိကြယ်များနှင့် အလွန်ပင် တူညီလှသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိ၏။

"ကျစ်ချန်ရှင်းလော့..."

ချူချင်းသည် တွေးတောလိုက်မိ၏။

"အတိတ်က ဝမ်ထျန်းဟန်တစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ လော့ချန်အိမ်တော်ကို တည်ထောင်ခဲ့တုန်းက တကယ်ပဲ နေရာရွေးချယ်တတ်တာပဲ..."

ထိုစဉ် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ခြေသံများ နီးကပ်လာလေသည်။

ချူချင်းသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။

သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထိုသူ၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ပင် ကျက်သရေရှိလှပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းရုံမျှဖြင့်ပင် စိတ်နှလုံးကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

သူမ၏ရုပ်ရည်မှာ ပို၍ပင် ထူးခြားလှပပြီး မျက်ခုံးမွှေးများမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောင်တန်းများကဲ့သို့ရှိကာ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းလေးနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ မသိမသာပြုံးပြနေသည့် အပြုံးလေးမှာ မည်သူမဆို သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ချူချင်း သူမကိုကြည့်နေသည့် အကြည့်မှာ လူတစ်ဦးကိုကြည့်နေသည့် အကြည့်နှင့် မတူချေ။

အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေ၏။

"သခင်လေးသုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

လင်ဖေးသည် ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကိုဖွင့်ဟကာ ပြောလိုက်၏။

ချူချင်းသည် သူမကို တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်၏။

"ကျုပ် ရှာနေတဲ့လူက မင်းမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ..."

လင်ဖေးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကိုရှာတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကိုရှာတာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ..."

"သခင်လေးသုံးက သူ့ကို ဘာလို့ရှာနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်မသိချင်မိတယ်..."

"သူ့ကို ပြောစရာစကားရှိလို့လား... ကျွန်မကို ပြောရင်လည်း ရပါတယ်..."

"ဒီစကားကို မိန်းကလေး ကြားလို့ရမယ်မထင်ဘူး..."

ချူချင်းသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

"ဒါမှမဟုတ် မင်းက ဒီလောက်အလျင်စလို ရောက်လာတာ ကျုပ် သူ့ကို တစ်ခုခုပြောမိမှာ စိုးရိမ်လို့လား..."

"ဟူး..."

လင်ဖေးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်၏။

"သခင်လေးသုံးက ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ..."

"ဒီစကားကို ကျုပ်တော့ နားမလည်တော့ဘူး..."

ချူချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မက ဘာတွေများ ဆိုးဆိုးရွားရွား လုပ်မိလို့လဲ..."

"ဝမ်ရို့နှာခေါင်းနဲ့ သခင်လေးသုံးရဲ့ဓားက တကယ်ပဲ လူတွေကို ကြောက်ရွံ့စေတာပဲ..."

"ဒီနေ့ ကျွန်မ သခင်လေးသုံးကို မျက်နှာသာ အများကြီးပေးခဲ့ပြီးပြီ... မဟုတ်ရင် အဲဒီခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ကြွက်ကလေးက သေနေလောက်ပြီ..."

လင်ဖေးသည် ချူချင်းကိုမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မသိမသာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"ကံမကောင်းစွာပဲ သခင်လေးသုံးက သူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်ဘူးထင်တယ်..."

"သူက ကျွန်မအတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်... ရှင် သူ့ရှေ့မှာ စကားတွေ လျှောက်ပြောနေမှာကို ကျွန်မလုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ဘူး..."

"မင်းရဲ့အသက်ထက်တောင် ပိုပြီးအရေးကြီးတာလား..."

ချူချင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်မိ၏။

"ဟုတ်တယ်..."

လင်ဖေး၏အဖြေမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားလှသဖြင့် ချူချင်းကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေပေသည်။

ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါး မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေးစာရင်းထဲမှ လူများသည် နျဲ့ကျင့်ထိုင်၏စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးသားသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထိုလူများသည် အမှားအမှန်ကို လျစ်လျူရှုကာ အကျိုးအမြတ်အတွက်သာ လူသတ်တတ်ကြ၏။

သူတို့သည် စစ်မှန်သောလူသတ်သမားများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးတွင်လည်း အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားရမည့်သူ ရှိနေသေးသည်လော။

"ဒါကြောင့် ရှင်သေရမယ်..."

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် ချူချင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကြီးမားသော ဆွဲအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မမြင်ရသော ပိုးချည်မျှင်တစ်ချောင်းသည် သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ပတ်သီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုချည်မျှင်သည် သူ့ကို လင်ဖေးရှိရာသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

ချူချင်းသည် အေးစက်စွာရယ်မောလိုက်ပြီး မော့တူရှင်း၏အကြိုက်ဆုံးစကားစုကို ပြောလိုက်၏။

"လှည့်ကွက်လေးပဲ..."

သူသည် မင်ယွိကျမ်းစာကို လည်ပတ်လိုက်ရာ စူးရှသော လေခွင်းသံများနှင့်အတူ အဝတ်အစားပေါ်တွင် ပတ်သီးနေသော ပိုးချည်မျှင်များသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားလေသည်။

သို့သော် တစ်ခုပျက်စီးသွားသော်လည်း နောက်ထပ်အများအပြားက စောင့်ကြိုနေဆဲ ဖြစ်၏။

ချူချင်းသည် မျက်လုံးကို မော့ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အရပ်မျက်နှာအားလုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟာကွက်တိုင်းမှ ပိုးချည်မျှင်များ လေထဲသို့ ပျံသန်းလာနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

လေထဲတွင် ပွင့်လန်းလာသော မက်မွန်ပန်းပွင့်တိုင်းမှာ ပိုးချည်မျှင်များအောက်တွင် ဝှက်ကွယ်ထားသည့် ထက်မြက်သော ဓားသွားများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ကြွေကျနေသော မက်မွန်ပန်းများက နွေဦးရနံ့ကို ဆောင်ယူလာသော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ရိုင်းများမှာ ထိုရနံ့အောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေ၏။

ချူချင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှုပ်ရှားလိုက်ရာ ပါးလွှာသော မြူခိုးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းတစ်ချက်ဖြင့် ထိုမြူခိုးများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူအသုံးပြုလိုက်သည်မှာ လက်သီးသိုင်းထဲမှ 'သန်းခေါင်ယံနှင်းခဲမြူ'ဟူသော သိုင်းကွက်ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ပုံရိပ်မှာ ထိုနှင်းခဲမြူခိုးများအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရပေသည်။

လင်ဖေး မျက်နှာပျက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားလိုက်ရာ လေထဲရှိ မက်မွန်ပန်းပွင့်များသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏လက်ဝါးသိုင်းကွက် ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ ထိုပန်းပွင့်များသည် ဝဲဂယက်တစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်သွားလေသည်။

ထိုပန်းပွင့်များသည် ပတ်ပတ်လည်သုံးလံခန့်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဤနေရာသို့ ခြေချမိသူတိုင်း သေချာပေါက်သေဆုံးရမည် ဖြစ်၏။

ဤအခွင့်အရေးကိုအသုံးချကာ သူမသည် ချူချင်း ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာပြီး မိမိအား အငိုက်မိသွားစေရန် ပတ်ပတ်လည်တွင် ပိုးချည်မျှင်များကို ထပ်မံပတ်ထားလိုက်လေသည်။

ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါး မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေးစာရင်းဝင် ပန်းအလှမယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ကိုယ်ခံပညာမှာ သာမန်လူများ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နည်းလမ်းများမှာလည်း ပို၍ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကိုနှိမ့်ချကာ အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို အကဲခတ်နေလိုက်၏။

အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှာ အေးစက်သော လေထုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ချူချင်း၏ခြေရာကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေပေသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းကိုမော့ကြည့်လျက် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စူးရှသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မက်မွန်ပန်းပွင့်များသည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ လှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ ပြင်းထန်စွာပြေးဝင်သွားပြီး လေထုကိုဆူညံသွားစေ၏။

သို့သော် ထိုစဉ် သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု မှုန်ဝါးသွားပြီး လူတစ်ဦးသည် သူမ၏ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။

လင်ဖေးသည် မျက်နှာအကြီးအကျယ်ပျက်သွားပြီးမှ မိမိသည် ချူချင်း၏ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားရပေသည်။

ချူချင်းသည် မြူခိုးများထဲသို့ တမင်တကာဝင်ရောက်ကာ အသံများကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူမအား ထိုဘက်သို့တိုက်ခိုက်စေရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ အမှန်တကယ်တွင်မူ အခြားတစ်ဖက်မှတိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအခါ သူမ၏တိုက်ခိုက်မှုမှာ မပြီးဆုံးသေးသဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပါက ပိုမိုပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကိုသာ ရရှိစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘယ်ဘက်လက်ကိုလှန်ကာ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးချက်တစ်ချက်ကို ပြန်လည်ရိုက်ထုတ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့၏။

လက်ဝါးနှစ်ခု ထိတွေ့သွားချိန်တွင် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

သို့သော် လင်ဖေး၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏သွေးကြောများတစ်လျှောက် အလွန်အေးစိမ့်သော အတွင်းအားတစ်ခု စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏အတွင်းအားမှာ ထိုအင်အားကိုမယှဉ်နိုင်ဘဲ ရှုံးနိမ့်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေစဉ် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲပေါ်လာပြီး စူးရှသောအသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

သူမ၏အဝတ်အစားများသည် တစ်ခဏချင်း စုတ်ပြဲသွားပြီး ချူချင်း၏လက်ဝါးချက်ကြောင့် နောက်သို့လွင့်စင်သွားစဉ် သူမသည် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သခင်လေးသုံး... ရှင်ကျွန်မကိုသတ်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အစ်ကိုသုံး... မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ..."

တောင်လမ်းကွေ့မှ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချောင်ချိုးဖူသည် လေထဲသို့ခုန်တက်ကာ လွင့်စင်နေသော လင်ဖေးကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။

မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် သူသည် ကျောပြင်နောက်ကွယ်ရှိ ရွှေရောင်ဓား၏ လက်ကိုင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လင်ဖေးကိုပွေ့ပိုက်လျက် ချူချင်းကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်း... မင်း... တကယ်ပဲ အတင့်ရဲလှချည်လား..."

လင်ဖေးသည် ချူချင်း၏လက်ဝါးချက်ကို အပြည့်အဝခံလိုက်ရသဖြင့် နောက်သို့လွင့်စင်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သေလုမျောပါးဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူမသည် ချောင်ချိုးဖူ၏မျက်နှာကို ထိတွေ့ရန် လက်ကိုလှမ်းလိုက်ပြီး အားအင်အားလုံးကိုသုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မကို... ခေါ်သွားပေးပါ..."

ချောင်ချိုးဖူ၏နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများတုန်ခါနေပြီး ဒေါသတရားများမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ချူချင်းကို ရက်စက်စွာစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"လင်ဖေးသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါ့အသက်ကို စွန့်ပြီးတော့တောင် မင်းဆီကနေ တရားမျှတမှုကို အရယူမှာပဲ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူလှည့်လိုက်သည်နှင့် အေးစိမ့်လှသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ သူ၏ဦးခေါင်းထက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ချူချင်းသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ချောင်သိုင်းသမားကြီးက နောက်နေတာပဲ... ဒီနေ့ကိစ္စကို ဒီနေ့ပဲအပြတ်ရှင်းကြတာပေါ့... ကျုပ်က ဘယ်တော့မှ ရန်ငြိုးကိုတစ်ညမသိပ်တတ်ဘူး..."

"ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင်... ကျုပ်ကို အရင်ခွင့်‌တောင်းပြီးပြီလား…”