အခန်း ၃၉၅

အခန်း (၃၉၅) နတ်သမီးကို ဖြောင်းဖျခြင်း... မမျှော်လင့်ထားသော အနှောင့်အယှက်

စစ်တုရင်ပွဲမှာ ကျန်းချဲ့ ၏ ရှုံးနိမ့်မှုဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေသည်။ သေချာသည်ကတော့ သူ တမင်တကာ အရှုံးပေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စစ်တုရင် ကစားသည့် စွမ်းရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မကျွမ်းကျင်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် မနည်း တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း...

စစ်တုရင်ပွဲ အခြေအနေ တင်းမာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်းချင်း အရေးနိမ့်လာခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်ခန်းဧကရာဇ် က သူ့ကို အသေပိတ်လိုက်သည့် အခါမှာတော့ ကျန်းချဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ စစ်တုရင် ကစားတဲ့ စွမ်းရည် က တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါပဲ... ကျွန်တော်မျိုး ကတော့ လုံးဝ မယှဉ်နိုင် ပါဘူး..."

"ဟားဟားဟား... ကွမ်ကျွင်းနယ်စား ရဲ့ ချီးကျူး စကား တွေက ကိုယ်တော့် ကို တကယ် ဝမ်းသာ စေတယ်..."

ယွမ်ခန်းဧကရာဇ် သည် ကျန်းချဲ့ ၏ စစ်တုရင် စွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ ရိပ်မိပြီး တမင်သက်သက် အရှုံးပေးခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိထားလေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ပို၍ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရလေသည်။

ထပ်မံ၍ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်းချဲ့ တော်ဝင်ပန်းခြံ မှ ထွက်သွားသည်နှင့် ယွမ်ခန်းဧကရာဇ် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဘေးနားရှိ ယောင်ယွဲ့ ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"နိုင်ငံတော် ဆရာကြီး အမြင် အရ ကွမ်ကျွင်းနယ်စား က ဘယ်လို လူမျိုး လို့ ထင်လဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး က ဘယ် အချက် ကို ဆိုလို တာလဲ..."

"နိုင်ငံတော် ဆရာကြီး မျက်လုံး ထဲမှာ ကျန်းချဲ့ ကို ဘယ်လို သတ်မှတ် ထားလဲ..."

"ပါရမီ ကတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါပဲ အလုပ်လုပ် တဲ့ နေရာ မှာလည်း အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက် တယ် ဒါပေမဲ့ မျက်ခုံး ကြားမှာတော့ မာနကြီး တဲ့ အရိပ်အယောင် နည်းနည်း ရှိနေတယ်..."

"ဟားဟားဟား... လူငယ် တွေပဲလေ နည်းနည်းတော့ သွေးဆူ လွယ်မှာပေါ့... ဒါက ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက် လို့ မပြောနိုင် ပါဘူး ဒါပေမဲ့... ကိုယ်တော် နည်းနည်း သံသယ ဖြစ်နေ တာက... သူ့ကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင် စည်းရုံး နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာကိုပဲ..."

ယွမ်ခန်းဧကရာဇ် သည် ယောင်ယွဲ့ ၏ အရှေ့တွင် သူ၏ ရင်ထဲရှိ အတွေးများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောပြလိုက်လေသည်။

နဂါးအရှိန်အဝါ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သံသယ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းချဲ့ ကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်စည်းရုံးနိုင်ရန် အတွက်မူ ယခုအချိန်ထိ သူ လုံးဝ ယုံကြည်ချက် မရှိသေးချေ။

"အရှင်မင်းကြီး က လောက ရဲ့ အရှင်သခင် ပဲလေ... ကွမ်ကျွင်းနယ်စား ရဲ့ ပါရမီ က ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မား နေပါစေ သူက အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ အရာရှိ တစ်ယောက် သက်သက် ပါပဲ... အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေး တွေ အတွက် စိတ်ရှုပ် ခံနေစရာ မလိုပါဘူး... ကျန်းချဲ့ က အခု လောလောဆယ် ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ရဲ့ အမိန့် တွေကို နာခံ နေတယ် ဆိုပေမဲ့... နောက် တစ်ချိန် သူ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ကို ရောက်သွား တဲ့ အခါ ကျရင်... တခြား လူရဲ့ အောက်မှာ ဆက်ပြီး နေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျီဝမ်ဟောက် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေးတောနေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာပြီး ယောင်ယွဲ့ ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်တော် ရဲ့ လက်ရှိ သက်တမ်း နဲ့ ဆိုရင်... အဲ့ဒီ အချိန် ရောက်တဲ့ အထိ စောင့်ဖို့ ဆိုတာ အရမ်းကို ခက်ခဲ လွန်းလှတယ်... တကယ်လို့များ... နိုင်ငံတော် ဆရာကြီး က သာ ကိုယ်တော့် ကို တစ်ဖက် တစ်လမ်း ကနေ ကူညီ ပေးမယ် ဆိုရင်တော့..."

"အရှင်မင်းကြီး ဘာကို ဆိုလို တာလဲ ဆိုတာကို ကျမ နားမလည် ပါဘူး..."

ယောင်ယွဲ့ က မျက်နှာထား လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"နိုင်ငံတော် ဆရာကြီး ဘာ လိုချင် နေလဲ ဆိုတာကို ကိုယ်တော် ရင်ထဲမှာ အကုန်လုံး သိပြီးသား ပါ... နိုင်ငံတော် ဆရာကြီး လိုချင် တာတွေ အားလုံး ကို ကိုယ်တော် ပေးနိုင် ပါတယ်... ငါတို့ တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ရဲ့ နဂါးကြော ကိုတောင် မှ နိုင်ငံတော် ဆရာကြီး ကို နည်းနည်းလောက် စုပ်ယူ ခွင့် ပြုပေး နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတော် ဆရာကြီး ဘက်ကလည်း စေတနာ မှန်ကန် ကြောင်းကို ပြသဖို့ လိုအပ် ပါတယ်..."

ယွမ်ခန်းဧကရာဇ် သည် ယောင်ယွဲ့ ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အမြဲတမ်း သိရှိနေခဲ့ပြီး သူ ကိုယ်တိုင် တွင်လည်း ကြီးမားသော အကြံအစည်များ ရှိနေခဲ့လေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်ထိ ဤမျှလောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ချေ။

ယခုအခါ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းများ နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်နေပြီ ဖြစ်ရာ... ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးမှု သာ အောင်မြင်ပြီး နှစ်နိုင်ငံ စစ်မီးများ ရပ်တန့်သွားပါက... သူသည် စစ်တပ် တစ်ဝက်ခန့်ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်ရုံသာမက နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာ ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပါ ပြန်လည် ရယူနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအရာများအပြင် သူ၏ ယခင်က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားမှုများ နှင့် ယောင်ယွဲ့ ၏ အကူအညီကိုပါ ရရှိမည် ဆိုပါက... သူသည် လက်ရှိ အကျပ်အတည်းများ မှ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး သိုင်းသူတော်စင် အဖြစ်သို့ပင် တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် တက်လှမ်းသွားနိုင်ကာ တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ၏ ထာဝရ ဧကရာဇ်မင်းကြီး အဖြစ် ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အကြံအစည်များ ရှိနေသောကြောင့်ပင် အိမ်ရှေ့စံ နေရာကို သတ်မှတ်ပေးရန် သူ လုံးဝ အလျင်မလို နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး အများကြီး တွေးနေ ပါပြီ... ကျမ မှာ ဘာမှ လိုချင် တာ မရှိပါဘူး... တကယ်လို့များ လိုချင် တာ တစ်ခု ရှိမယ် ဆိုရင်... အဲ့ဒါက တာအို တရား ကို နားလည် သဘောပေါက် ပြီး ထာဝရ နတ်ဘုရား အဖြစ် ကို တက်လှမ်း ချင်တာ ပါပဲ..."

ယောင်ယွဲ့ က ယွမ်ခန်းဧကရာဇ် ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ကျီချန်တောက် သည် သူမ၏ အကြံအစည်ကို အမြဲတမ်း အထင်လွဲ နေခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစကတည်းက ဧကရာဇ်မင်း ၏ ကိုယ်လုပ်တော် အဖြစ် ခံယူရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ တာအိုတရားကို နားလည် သဘောပေါက်ပြီး ထာဝရ နတ်ဘုရား အဖြစ် တက်လှမ်းရန် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ရွှမ်ထျန်းဝူကျိနန်းတော် သည် မင်းသားကြီး ကျီချန်ချန် ကို ထောက်ခံ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အပြင်ပန်း အရဆိုလျှင် ဧကရာဇ်မင်း ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ နှင့် တာအိုဂိုဏ်း များက မင်းသားများ၏ အိမ်ရှေ့စံ လုပွဲတွင် ဝင်ရောက် ပါဝင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း... အမှန်တကယ်တော့ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်များ ရှိနေခဲ့လေသည်။ ကျီချန်ချန် သာ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာပါက...

ထိုအချိန်သည် သူမ အကျိုးအမြတ်များ ပြန်လည် ရယူမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ ကိုလည်း သူမ လုံးဝ ထည့်သွင်း စဉ်းစားထားခြင်း မရှိချေ။ ယခင်က ကျီချန်တောက် ကို အလျှော့ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူမ အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူကို သွားရောက် မနှောင့်ယှက်လိုခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အကြောင်းရင်း များစွာ ရှိလေသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ခုမှာ သူမ အချိန် အကြာကြီး မစောင့်ဆိုင်း နိုင်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ သိုင်းသူတော်စင် အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းရန် ပုံမှန် အမြန်နှုန်း အရဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်ခန့် မကြာဘဲ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေ အရ ထိုမျှလောက် အချိန် အကြာကြီး ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဆယ်နှစ် စောင့်မည် ဆိုသည့် ကတိစကားမှာလည်း ကျီချန်တောက် ကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ကျီဝမ်ဟောက် ၏ မျက်ဝန်းများ မည်းမှောင်သွားပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။ အကယ်၍ အခြား လူတစ်ယောက်ကသာ သူ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်မည် ဆိုပါက ချက်ချင်းပင် အမျက်ဒေါသ ထွက်သွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ သို့သော် ယောင်ယွဲ့ ကတော့ သာမန် လူတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

သူမသည် တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ၏ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး ဖြစ်ရုံသာမက ရွှမ်ထျန်းဝူကျိနန်းတော် ၏ သခင် လည်း ဖြစ်လေသည်။ သူ ကျီချန်တောက် ကို ထိန်းချုပ်ရန် အသုံးပြုသော အရေးကြီးဆုံး စစ်တုရင်ရုပ် တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ အမျက်ဒေါသများက သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးကို လုံးဝ အလျှော့ပေးလာအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

လေထုမှာ ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ခန့် အထိ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူ၏ ဒေါသများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကြည့်ရတာ... ကိုယ်တော် နိုင်ငံတော် ဆရာကြီး ကို အထင်လွဲ မိသွားတယ် ထင်တယ်..."

အရှေ့ပင်လယ်ရှိ ဝမ်ဟိုင် တောင်ထွတ်။

ကျန်းချဲ့ သည် လက်နောက်ပစ်ကာ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ငြိမ်းချမ်းနေပုံရသော ပင်လယ်ပြင်သည် အပေါ်ယံ အသွင်အပြင်မျှသာဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် ပင်လယ်ရပ်ခြားဒေသ ဆိုသည်မှာ တကယ့် စစ်မြေပြင်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ယခင်က ဗဟုသုတ နည်းပါးလှသော ထိုက်ရှန်း မြို့စောင့်တပ်မှူးလေး မဟုတ်တော့ချေ။

တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ၏ တတိယအဆင့် အရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်စု ငါးထောင် စားသုံးခွင့် ရရှိထားသော ကွမ်ကျွင်းနယ်စား ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤလောကတွင် တည်ရှိနေသော လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကို သူ သိရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ပင်လယ်ရပ်ခြားရှိ ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ကြီး အကြောင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤသတင်းကို သိုင်းလောကတွင် သိရှိသူ အလွန် နည်းပါးလှပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူ အချို့သာ ဤကဲ့သို့သော သတင်းလမ်းကြောင်း များကို သိရှိနိုင်ကြလေသည်။ ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု များ၏ မိစ္ဆာနယ်မြေ တည်ရှိနေလေသည်။

တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ၏ အင်အား သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို ထိုနေရာတွင် တပ်စွဲထားပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသ ကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက် နေကြရလေသည်။

ထိုအရာများအပြင် ချန်ဖျင် ၏ ကောင်းကင်ဓားတောင် ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း အင်အားစုများ လည်း ရှိနေသေးလေသည်။ သူတို့၏ ဂိုဏ်းဌာနချုပ်များမှာ ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ကြီး အတွင်း၌ တည်ရှိနေပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာခြင်းကို ဟန့်တားရန် လူသားမျိုးနွယ် ကို ကူညီ စောင့်ရှောက် နေကြလေသည်။

ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ကြီး၏ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍တော့ ကျန်းချဲ့ အတိအကျ မသိရှိသလို ယခုအချိန်တွင်လည်း ထိုအကြောင်းကို သိရှိရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးချေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် လောလောဆယ်တွင် ဤကိစ္စများကို စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးတောနေမိလေသည်။

သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီးကတည်းက ကျန်းချဲ့ သည် အချိန် အများကြီး မဆွဲတော့ဘဲ အရှေ့ပင်လယ် ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာခဲ့လေသည်။ အရှေ့ပင်လယ် ခရီးစဉ် အတွက် ကျန်းချဲ့ တွင် အချိန် အလွန်အမင်း တင်းကျပ်နေခြင်း မရှိသလို အလွန်အမင်း အချိန်ပို နေခြင်းလည်း မရှိချေ။

တစ်လ ဝန်းကျင်ခန့်သာ အချိန်ရလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးမှုများ အတွက် တော်ဝင်နန်းတော် မှ အရာရှိများ အနေဖြင့် သေသေချာချာ အချိန်ယူ ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းသံတမန်များ မြက်ခင်းပြင် သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာရန်မှာလည်း အချိန် အနည်းငယ် ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက် အရဆိုလျှင် အချိန် လုံလောက်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာ အရ အချိန်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူ အစောကြီးကတည်းက ကျောက်ရှန်းကျစ် နှင့် ချီကျန်းနန် တို့ကို ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး ဤနေရာတွင် လာရောက် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုထားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်မှ စစ်မှန်သော နဂါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ ကံကြမ္မာ အခွင့်အရေးများ ကို ရယူရန် အစီအစဉ်များ ဆွဲမည် ဖြစ်လေသည်။

လောက အခြေအနေများကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လေဟာနယ် ထက်မှ ဓားမြည်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ကျန်းချဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ လေဟာနယ် ထဲတွင် အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု က ဓားပျံ ကို စီးနင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရား ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ အလွန် ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါ များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝတရား များနှင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါင်းစပ် နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပြီး ထိုသူမှာ လင်းကျန့်တောင် ၏ အစိမ်းရောင်ဓားသခင် ကျောက်ရှန်းကျစ် ပင်ဖြစ်လေသည်။

အချိန်ကာလ တစ်ခုကြာ ခွဲခွာနေခဲ့ရသော်လည်း သူမက သူ့ကို အံ့အားသင့်မှုများစွာ ပေးစွမ်းနိုင်ဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်တော့ အလွန် နွေးထွေး လှပေသည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့ ၏ ကျောက်ရှန်းကျစ် အပေါ် ထားရှိသော ကိုယ်ပိုင် သုံးသပ်ချက် ပင်ဖြစ်သည်။ ပြင်ပ အမြင်တွင် အလွန် အေးစက်စက် နိုင်သော ဤ အစိမ်းရောင်ဓားသခင် သည် အမှန်တကယ်တော့ ချစ်စရာ ကောင်းသော အပြုအမူလေး များဖြင့် သူ့ကို အမြဲတမ်း အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင် တတ်ကြောင်း မည်သူကမျှ သိရှိမည် မဟုတ်ချေ။

"ရောက်လာ ပြီလား..."

တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ကျောက်ရှန်းကျစ် ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချဲ့ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာလေသည်။

"ဘယ်လောက် တောင် စောင့်နေ ရပြီလဲ..."

ကျောက်ရှန်းကျစ် ၏ အသံလေးမှာ အရင်ကလိုပင် အေးစက်စက် နိုင်နေပြီး သူမသည် ကျန်းချဲ့ နှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ချစ်တင်း နှီးနှောခဲ့ဖူးကြောင်း ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ချေ။ သို့သော် ဤသည်မှာ အပေါ်ယံ အသွင်အပြင် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်တော့ သူမ သည်လည်း ကျန်းချဲ့ ၏ အခြေအနေကို အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် အကဲခတ် နေလေသည်။

ဤ အချိန်ကာလ အတွင်း သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ကျန်းချဲ့ နှင့် ပတ်သက်သော ပုံရိပ်များ နေ့စဉ်လိုလို ဖြတ်ပြေးနေတတ်ပြီး သူတို့ အတူတကွ ရှိခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်များကို အမြဲတမ်း ပြန်လည် အမှတ်ရ နေတတ်လေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

အချိန် တစ်ခုမှာ ဆိုလျှင် သူမ သည် မြို့တော် သို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ပြီး ကျန်းချဲ့ နှင့် တွေ့ဆုံချင်စိတ်များ ပေါက်ဖွား လာခဲ့ဖူးလေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အသိတရားက စိတ်ဆန္ဒများကို အနိုင်ရသွားပြီး သူမ ထိုစိတ်များကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် အရှေ့ပင်လယ် တွင် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုမှုကိုတော့ သူမ လုံးဝ မငြင်းဆန်ခဲ့ချေ။ သတင်း ရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤနေရာသို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ ကျန်းချဲ့ ထက် နောက်ကျမှ ရောက်လာရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူမ ချက်ချင်း ထွက်မလာဘဲ...

ကျန်းချဲ့ ၏ အခြေအနေကို ဝိညာဉ် အာရုံဖြင့် အရင်ဆုံး အကဲခတ်နေခဲ့သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

"ရောက်တာ မကြာသေး ပါဘူး..."

သူမ၏ အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသော စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်ရှန်းကျစ် လေဟာနယ် ထက်မှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာလေသည်။ သူမ၏ အကြည့်များကို အဝေးမှ ပင်လယ်ပြင် ဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်လေသည်။

"ကျမ ခုနလေး တင် ရောက်လာ တာပါ..."

"ကိုယ် သိတယ် လေ..."

"မင်း ဘာတွေ ကြည့်နေ တာလဲ..."

ကျန်းချဲ့ က သူ့ အရှေ့တွင် ရှိနေသော အလှပန်းလေး ကို အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကိုယ် ဘာတွေ ကြည့်နေ လဲ ဆိုတာ ထက်... ဘာတွေ တွေးနေ လဲ ဆိုတာ က ပိုမှန် လိမ့်မယ်..."

ကျောက်ရှန်းကျစ် ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာထား လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာတွေ တွေးနေ တာလဲ..."

"မင်း အကြောင်း တွေးနေ တာပေါ့..."

"ကျမ အကြောင်း ကို ဟုတ်လား..."

ကျောက်ရှန်းကျစ် မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်သွားလေသည်။

"ဟုတ်တယ် လေ..."

"ဘာဖြစ်လို့ ကျမ အကြောင်း ကို တွေးနေ ရတာလဲ..."

"လူတစ်ယောက် ကို သတိရ ဖို့ အတွက် အကြောင်းပြချက် လိုသေး လို့လား..."

ကျန်းချဲ့ က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ကျောက်ရှန်းကျစ် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ခေတ္တခဏ မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ငါတို့ နှစ်ယောက် ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ကို ဘယ်လို သတ်မှတ် ထားလဲ..."

ယခင်က ချင်းရှောင် တောင်ထွတ် ပေါ်တွင် အတူတကွ ရှိနေခဲ့စဉ်က ဤ မေးခွန်းကို မေးရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ချေ။ အကယ်၍ မေးလိုက်ပါက သူမ နှင့် ကျန်းချဲ့ တို့ အကြား ဆက်ဆံရေး ပိုမို ဝေးကွာသွားမည်ကို လည်း စိုးရိမ်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဤ အချိန်ကာလ အတွင်း သူမ ကိုယ်တိုင် အများကြီး စဉ်းစား တွေးတော နေခဲ့မိလေသည်။

ဤကဲ့သို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လူတစ်ယောက် ၏ ဘေးတွင် လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်ရခြင်းမှာ သူမ လိုချင်သော အရာ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

ဤ ကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုရန် အခွင့်အရေးကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေ နေခဲ့ပြီး ခုနက တွေးတောနေခဲ့သည်မှာ လည်း ဤ ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်း ကကော ဘယ်လို သတ်မှတ် ထားလဲ..."

ကျန်းချဲ့ သည် ဤ ကိစ္စက အနည်းငယ် ဖြေရှင်းရ ခက်ခဲကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဤ အကြောင်းအရာကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း လည်း ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် နှင့် ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်း တစ်ခုကို အလျင်အမြန် စဉ်းစား တွေးတော လိုက်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ အနေဖြင့် ကျောက်ရှန်းကျစ် ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သည့် အင်အားစု တစ်ခုကို လုံးဝ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

"ကျမ မသိဘူး..."

ကျောက်ရှန်းကျစ် က ခေါင်းရမ်းလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ ကိုယ်လည်း သေချာ မသိပါဘူး မင်း သိတဲ့ အတိုင်း ပဲ... ကိုယ် က အိမ်ထောင် ကျပြီးသား သူလေ မြောက်ပိုင်း က ချီမိသားစု ရဲ့ သမက် လည်း ဖြစ်တယ် ပြီးတော့... ဇနီး နှစ်ယောက် လည်း ရှိသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း နဲ့ ကိုယ် နဲ့ ကြားက ကိစ္စ က... အစ တုန်းကတော့ မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့ တာပါ... ကိုယ် မင်း အပေါ် စိတ်ဝင်စား မိတာ ကို ဝန်ခံ ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက် အတူတူ နေဖို့ ဆိုတာ အရမ်းကို ခက်ခဲ လွန်းလှတယ်... ဒီ ဆက်ဆံရေး ကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်း ထားမလား ဆိုတာကို... မင်း ပဲ ဆုံးဖြတ် လိုက်ပါတော့... တကယ်လို့ မင်း က ကိုယ် နဲ့ အများကြီး မပတ်သက် ချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း... ကိုယ် အနေနဲ့ နာကျင် တဲ့ စိတ် ကို မြိုသိပ် ပြီး... မင်း နဲ့ ဝေးဝေး နေပေး ပါ့မယ်..."

ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် လမ်းခွဲမည် သို့မဟုတ် ဤ ဆက်ဆံရေး ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်း ထားမည် ဟု တိုက်ရိုက် ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ရွေးချယ်ခွင့် ကို တစ်ဖက်လူ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပေ၊ တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုလျှင်... ကျန်းချဲ့ က တမင်သက်သက် ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက သဘောတူမည် ဆိုလျှင်တော့ အကောင်းဆုံး ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သဘောမတူ ခဲ့လျှင်လည်း... သူ့တွင် တခြား ပြောစရာ စကားများ အများကြီး ရှိနေသေးလေသည်။

ယေဘုယျ အားဖြင့်တော့ သူသည် ကျောက်ရှန်းကျစ် ၏ အတွင်း နှင့် အပြင် အခြေအနေ များကို အပြည့်အဝ နားလည် သဘောပေါက် နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် စွမ်းအား ကြီးမားသော်လည်း ယောက်ျား မိန်းမ ကိစ္စ များတွင်တော့ ချီဝမ်ကျင်း လောက်သာ အတွေ့အကြုံ ရှိလေသည်။

ချီနင်ပင်း ကိုပင် လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ချေ။

"ကျမ... ကျမ..."

မူလက စကားလုံးများ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ကျောက်ရှန်းကျစ် မှာ ရုတ်တရက် ဘယ်လို စကား စရမည်နည်း ဆိုသည်ကို မသိအောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

မျက်ခုံး နှစ်ဖက် ကြားတွင် တွန့်ဆုတ်နေသော အရိပ်အယောင် များ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ကျန်းချဲ့ က ဤ အခြေအနေ ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျောက်ရှန်းကျစ် ၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ခါးလေးကို ဖက်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု ကြောင့် သူမ ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်တင်းသွားရသော်လည်း... ရုန်းထွက်ရန် ငြင်းဆန်ခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

"လူ့ဘဝ ဆိုတာ အရမ်းကို တိုတောင်း လွန်းပါတယ်... ရှိနေတဲ့ အချိန်လေး မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေကြတာ ပေါ့ကွာ... ရှန်းကျစ်... ငါတို့ အခု အချိန် မှာ ဘယ်သူ မှားတယ် ဘယ်သူ မှန်တယ် ဆိုတာကို မတွေးကြ သေးဘဲ... ကိုယ့် ကို အချိန် နှစ်အနည်းငယ် လောက် ထပ်ပေး လို့ ရမလား... စိတ်ချ ပါ... နောက်ဆုံး ကျရင် ကိုယ် မင်း ကို သေချာပေါက် တာဝန် ယူပါ့မယ်..."

ကျန်းချဲ့ ၏ အသံက ကျောက်ရှန်းကျစ် ၏ နားနားတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပူနွေးသော အသက်ရှူ ငွေ့များကြောင့် သူမ ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားသွားရလေသည်။ အနီးကပ် ရှိနေသော ကျန်းချဲ့ ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဘာစကားမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

စကား မပြောခြင်း ဆိုသည်မှာ သဘောတူ လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ က ဤ အခြေအနေ ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင် တွင် အကာအကွယ် အစီအရင် တစ်ခု ဖန်တီးကာ အရင်ဆုံး တိုက်ပွဲ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

မိန်းမတစ်ယောက် ၏ ရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းမှာ ရုပ်ခန္ဓာ မှ တစ်ဆင့် ပင်ဖြစ်သည် ဆိုသော စကား ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သဘာဝ က ထူးခြားပြီး ကျင့်ကြံ ထားသော ကျင့်စဉ် ကလည်း သာမန် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နဂါး အရှိန်အဝါ များက မိန်းမ များကို သူ့ အပေါ် စွဲလမ်းသွားစေနိုင်ပြီး သူမတို့ ၏ စိတ်နေ သဘောထား များကို တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲ သွားစေနိုင်လေသည်။

ဘာတွေ တွန့်ဆုတ် နေတာလဲ... ဘာတွေ ဝေခွဲ မရ ဖြစ်နေတာလဲ... လှံ တစ်ချက် ထိုးသွင်း လိုက်တာ နဲ့ အရာအားလုံး ပြေလည် သွားမှာ သေချာလှပေသည်။

သူ စဉ်းစား နေမိသည်မှာ ကျောက်ရှန်းကျစ် ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့ မေးမြန်းလာရခြင်းမှာ သူ့ အပေါ်တွင် ထားရှိသော လွှမ်းမိုးမှုများ အာနိသင် ပျက်ပြယ်သွား၍ များလား ဟုပင် တွေးတော နေမိလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများက အလွန် အစွမ်းထက်လှပြီး သူ ကလည်း တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသား အများကြီး မချန်ထားခဲ့နိုင် သေးသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

သေချာသည်ကတော့ ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့ အနေဖြင့် တာဝန် မယူချင်၍ မဟုတ်ဘဲ လောလောဆယ် တွင် ထို အရည်အချင်း မျိုး မရှိသေး ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဟောင်းဆုံး နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ အချိန်ဆွဲထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ သူ သိုင်းသူတော်စင် အဖြစ်သို့ တက်လှမ်း သွားမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်း ရမည် ဖြစ်လေသည်။

ထို အချိန်ရောက်လျှင် ပြဿနာ များ အားလုံးက ပြဿနာ မဟုတ်တော့ချေ။

ကျောက်ရှန်းကျစ် အား တရားဝင် အဆင့်အတန်း တစ်ခု ပေးအပ် ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် တွင် အကာအကွယ် အစီအရင် ဖန်တီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရှန်းကျစ် သည် ကျန်းချဲ့ ကို ခပ်ဖွဖွ လေး တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူမ ၏ ငြင်းဆန်မှုကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။ သို့သော် သူမ ၏ အမူအရာ ကတော့ အလွန်အမင်း တင်းကျပ်နေခြင်း မရှိချေ။

ကျန်းချဲ့ က လည်း ဝမ်ကျ မိစ္ဆာဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ ကို ပင်လယ်ကြမ်းပြင် ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်... ရုတ်တရက် ကျောက်ရှန်းကျစ် ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ လက်ထဲမှ ချက်ချင်း ရုန်းထွက်သွားကာ အလျင်အမြန်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး အရင်ကဲ့သို့ အေးစက်စက် မျက်နှာထား ကို ပြန်လည် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ အနည်းငယ် ကြက်သေသေ သွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် လူတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာကြောင်းကို အာရုံခံ သိရှိလိုက်သဖြင့် ချီရွှယ်မိစ္ဆာဓား ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

စက္ကန့် အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လေဟာနယ် အတွင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး အလွန် တည်ကြည် လေးနက်သော အရှိန်အဝါ များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ထိုသူမှာ တခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ကျန်းချဲ့ ၏ ယောက္ခမ ဖြစ်သူ ချီကျန်းနန် ပင်ဖြစ်လေသည်။

သူက ကျောက်ရှန်းကျစ် ကို အနည်းငယ် သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အစပိုင်းတွင် ကျန်းချဲ့ က ကျောက်ရှန်းကျစ် လည်း ဤနေရာသို့ လာရောက်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို မပြောပြထားခဲ့ချေ။ သို့သော် အနည်းငယ် တွေးတော ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤသည်မှာ ကျန်းချဲ့ ဖိတ်ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် လက်ယှက်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

"ကျောက် နတ်သမီး လည်း ဒီ နေရာကို ရောက်လာ လိမ့်မယ် လို့ လုံးဝ မထင်ထား ခဲ့ဘူး..."

ကျောက်ရှန်းကျစ် က ကျန်းချဲ့ ကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"အရင်တုန်း က ကျမ အဆင့် တက်တဲ့ အချိန်မှာ... ကျန်း တာအို မိတ်ဆွေ က အများကြီး ကူညီ ပေးခဲ့တယ်လေ... အခု သူက အရေးကြီး တဲ့ ကိစ္စ ရှိနေတယ် ဆိုတော့... ကျမ က ဘယ်လို လုပ်ပြီး လာမကူညီ ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

ချီကျန်းနန် ၏ အရှေ့တွင် ကျောက်ရှန်းကျစ် အနေဖြင့် မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာ ကိုမျှ ပြသရဲမည် မဟုတ်ချေ။ တစ်ဖက်လူ သည် သူမနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့သော မိတ်ဆွေ တစ်ယောက် ဖြစ်ရုံသာမက အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ သူသည် ချီဝမ်ကျင်း နှင့် ချီနင်ပင်း တို့၏ ဖခင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တကယ်တမ်း တွက်ကြည့်မည် ဆိုလျှင် သူမ သည် အပြင်အမျိုးသမီး တစ်ယောက် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ အမှန်တရား သာ ပေါ်ပေါက်သွားမည် ဆိုပါက သူမ မျက်နှာပြစရာ နေရာပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ဦးလေး..."

ကျန်းချဲ့ ကလည်း မျက်နှာထား လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ လက်ယှက် အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ရောက်လာ တာ သိပ် နောက်မကျ ပါဘူးနော်..."

ချီကျန်းနန် က ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ အကယ်၍ ချီကျန်းနန် သာ ဝင်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် သူသည် နတ်သမီး ၏ လမ်းစဉ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်တော့ ခေါင်းရမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်မကျ ပါဘူး ဦးလေး ရောက်လာ တာ အချိန် ကိုက် ပါပဲ..."

"ဒါဆိုရင် လည်း ကောင်းတာပေါ့... ဒါနဲ့... စစ်မှန်တဲ့ နဂါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ဘယ်မှာလဲ မင်း ဘယ်တော့ လောက် လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ဆင် ထားလဲ..."

ချီကျန်းနန် က လုံးဝ သံသယ မဝင်ဘဲ ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ နဂါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကိစ္စ ကို ယင်ချုံဟိုင် ဆီကနေ ထပ်ပြီး အတည်ပြု ရဦးမယ် ကျုပ် စဉ်းစား ထားတာ က ဦးလေး နဲ့ နတ်သမီး ရောက်လာ တဲ့ အခါကျမှ သူ့ကို ဆက်သွယ် မလို့ပါ လှုပ်ရှားမယ့် အချိန် ကတော့ အခု ချက်ချင်း မဟုတ်သေးဘူး... စစ်မှန်တဲ့ နဂါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ စပွင့် တဲ့ အချိန် ဒါမှမဟုတ် ပိတ်သွား တဲ့ အချိန် ကျမှ လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ဆင် ထားတယ်…”