အခန်း ၅၀၈

အခန်း (၅၀၈) - ထီးတစ်လက်အောက်မှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ

ချူခွေး ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် အစပျိုးရုံမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။ မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် လော့ချန်သည် လော့ထျန်းအဖွဲ့မှ အခြေတည် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးဖြစ်သည့် လီယင်ကျန်းနှင့် မင်လုံယွီတို့ကိုပါ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရပြန်သည်။

မူလက သူသည် လူလဲလှယ်သည့်စနစ်ဖြင့် အလှည့်ကျတာဝန်ယူရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရေခဲခံတပ်ဘက်မှ စစ်ရေးအခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာလာခဲ့သဖြင့် တွမ်ဖုန်းသည် မှော်လက်နက်ထောက်ပံ့မှုနှင့် စစ်မျက်နှာပြင် နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အားစိုက်ကိုင်တွယ်နေရရှာသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် လော့ထျန်းအဖွဲ့က တာဝန်ယူထားရသော ခံစစ်ကြောင်းမှာ အထိနာလာခဲ့ရ၏။ ဝမ်ယွမ်နှင့် ရွှီဟွမ်ကျန်း နှစ်ဦးတည်းဖြင့်သာ စစ်မျက်နှာကို ထိန်းထားရသဖြင့် အခြေအနေမှာ လုံးဝ မဟန်လှချေ။ ထို့ကြောင့် ဧည့်သည်တော်အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သော လီယင်ကျန်းကိုပါ စစ်မြေပြင်သို့ မလွှဲမရှောင်သာ စေလွှတ်ခဲ့ရသည်။ မင်လုံယွီမှာမူ အစီအရင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးမှုပေးရန် သွားရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အစီအရင်များ အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ပြီးစီးပါက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ လီယင်ကျန်းကမူ ထိုနေရာတွင် ရေရှည်တပ်စွဲထားရမည် ဖြစ်၏။

ဒန်ရှားတောင်ထွတ်၏ ထိပ်တွင်မူ လော့ချန်သည် ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုလေးနက်တည်ကြည်လာတော့သည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်နှစ်အတွင်း သူသည် ချန်ချင်အနွယ်ထံ သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံး အမြောက်အမြား ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ ကရုဏာမဲ့နတ်သမီးက ၎င်းတို့ကို မည်သို့အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူမ၏ အဖွဲ့အခြေအနေမှာ တိုးတက်လာခြင်းမရှိဘဲ ပိုမိုဆုတ်ယုတ်လာခဲ့သည့်ပုံပေါ်၏။ ထိုဒုက္ခများ၏ အကျိုးဆက်သည် လော့ထျန်းအဖွဲ့အပေါ်သို့ပါ သက်ရောက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူ၏ အမာခံစစ်သူကြီးနှစ်ဦးနှင့် ထပ်မံ ခွဲခွာရဦးမည် ဖြစ်သည်။

“အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်.... မျက်နှာကြီး အဲ့လောက်ပျက်မနေပါနဲ့....”

လော့ချန်၏ လေးနက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မင်လုံယွီက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။

“ကျွန်တော် အဲဒီကို ရောက်တာနဲ့ အစီအရင်တွေကို တစ်စက်မှ မပေါက်ကြားနိုင်အောင် သေချာ တည်ဆောက်လိုက်ပါ့မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကို ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်စေရပါဘူး....”

ထိုကတိစကားတွင် စစ်မှန်သော အစီအရင်ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ လော့ချန် ချက်ချင်း ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခပ်ဖွဖွခါယမ်းလိုက်၏။ သူ၏ ရင်ထဲ၌ လေးလံနေသော အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ သူသည် လက်တွေ့ကျသော ကိစ္စရပ်များဘက်သို့သာ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အစီအရင် ပစ္စည်းတွေကော အစုံအလင် ပါရဲ့လား"

မင်လုံယွီက သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်ပြရင်း

“စိတ်ချပါဗျာ.... ကျွန်တော် မိုးကြိုးတောင်ကြားရဲ့ မြေပြင်အနေအထားကို သေချာလေ့လာထားပြီးသား၊ အဲဒီကို ရောက်တာနဲ့ ဒုတိယအဆင့် အစီအရင်နှစ်ခုနဲ့ ပထမအဆင့် အစီအရင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်....”

သူ ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်ကို မြင်မှ လော့ချန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူ လီယင်ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ချီလုံဓားနဲ့ အသားကျအောင် လုပ်တာ ဘယ်လိုလဲ....”

လီယင်ကျန်း အခြေတည်အဆင့်ရောက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် လီကျင်ဟွမ် တစ်ချိန်က သူ့ထံ အပ်နှံထားခဲ့သော ဆန်းကြယ်လှသည့် ထိုချီလုံဓားကို မြေးဖြစ်သူထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်နှစ်မျှသော အချိန်တိုအတွင်း၌ အသားကျရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လီယင်ကျန်းက

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းကုန်အင်အားနဲ့ဆိုရင်တောင် ချီလုံဓားကို နှစ်ကြိမ်ပဲ သုံးနိုင်ပါသေးတယ်....”

‘နှစ်ကြိမ်ပဲ ထုတ်သုံးနိုင်တာလား.... ဒါက တကယ့်ကို မလုံလောက်သေးဘူးပဲ....’

လော့ချန် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ထိုနှစ်ကြိမ်သည်ပင် အလွန်အမင်း အားစိုက်ထုတ်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ရတနာတစ်ခုလုံး၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဓားအလင်းတန်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူ လီယင်ကျန်းကို အကြံပြုလိုက်၏။

“တကယ့်ကို မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ရင် ရတနာကို သုံးပြီး ရန်သူကို မရင်ဆိုင်ပါနဲ့၊ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်တွေကိုပဲ အတတ်နိုင်ဆုံး အားကိုးပါ....”

ထိုစကားကြောင့် လီယင်ကျန်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားလျက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ မှော်ရတနာကိုပဲ အဓိက အားကိုးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ....”

“စစ်မြေပြင်ဆိုတာ အခြေအနေတွေက တရိပ်ရိပ် ပြောင်းလဲနေတတ်တာ၊ မင်း တကယ် ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ရန်သူက ဘယ်လောက်အထိ ရှိနေလဲဆိုတာ မင်း လုံးဝ မသိနိုင်ဘူး၊ မင်း ရတနာကို ထုတ်သုံးဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာတင် တခြားလူတွေက မင်းကို ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်မက သတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ၊ အဲဒီအစား ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်လက်နက်တွေကိုပဲ သုံးတာက ပိုပြီး သင့်တော်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက အချိန်ကို သက်သာစေသလို မင်းရဲ့ ချီစွမ်းအားကိုလည်း မဖြုန်းတီးစေလို့ပဲ....”

လီယင်ကျန်းက စဉ်းစားဆင်ခြင်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုစကားများကို နှလုံးသွင်းလိုက်သည်။

လော့ချန်အနေဖြင့် နောက်ထပ် ပြောစရာ အများကြီး မရှိတော့ပေ။ သူ့လူများ၏ အသက်ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ထိပ်တန်းအဆင့် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးများ ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦး လှေပျံပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တော့သည်။

သူ ပြန်ရောက်လာသည့်တိုင် မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်၏။

စီမာဟွေ့နန်က မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချရင်း

“ကျွန်မတို့ လော့ထျန်းအဖွဲ့မှာ အစတည်းက အခြေတည်ကျင့်ကြံသူ နည်းပါတယ်၊ အခုဆိုရင် ငါးယောက်တောင် ထွက်သွားရပြီ၊ ဒီစစ်ပွဲကြီးက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ မသိဘူးနော်....”

လော့ချန်က အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ရင်း

“ငါတို့က အဆိုးဆုံး မဟုတ်ပါဘူး၊ တခြား အဖွဲ့အစည်းတွေဆိုရင် ဒီထက်မက ပိုပြီး အခြေအနေ ဆိုးရွားနေကြတာ....”

စီမာဟွေ့နန်က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

‘ဒါကိုပဲ ဆင်းရဲဒုက္ခထဲကနေ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေတယ်လို့ ခေါ်တာနေမှာပေါ့၊ ဘယ်သူက ပိုပြီး အခြေအနေ ဆိုးလဲဆိုတာကို လိုက်နှိုင်းယှဉ်နေရတယ်လို့....’

“ဒါပေမယ့်.... လူဟောင်းတွေ ထွက်ခွာသွားတဲ့အချိန်မှာ အခြေတည်ကျင့်ကြံသူ အသစ်တွေကလည်း ပေါ်ထွက်လာနေတာပဲ၊ အရာအားလုံးက လမ်းမှန်ပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေဆဲပါပဲ....”

စီမာဟွေ့နန်က ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကာ

“နန်းဆောင်သခင်ချိုင်ယီ အခြေတည်အဆင့်တက်တာ အောင်မြင်သွားပြီလား....” ဟု အလောတကြီး မေးလိုက်တော့သည်။

“အောင်မြင်ခါနီးပါပြီ၊ သိပ်မလိုတော့ပါဘူး”

လော့ချန်က ဝေးကွာသော အရပ်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း

“ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဟွေ့နန်.... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူမ ဂူအပြင် ထွက်လာတာကို အတူတူ သွားကြိုကြမလား....”

စီမာဟွေ့နန်က မဆိုင်းမတွပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

“မသွားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်.... သူမ ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ပထမဆုံး မြင်ချင်တဲ့ မျက်နှာက ကျွန်မမျက်နှာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူး”

‘မိန်းမတွေရဲ့ သဘာဝကတော့ ဒီအတိုင်းပါပဲလား....’

လော့ချန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။ ထိုစဉ်က ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူတူ ထိုင်ကာ ထမင်းလက်ဆုံ စားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူစိမ်းများကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်နေကြပြန်လေပြီ။ နောင်နောင်တွင်လည်း အမြဲတမ်း ဆုံတွေ့နေကြရမည် မဟုတ်လော။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မသွားချင်ရင်လည်း မသွားပါနဲ့၊ ငါ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်၊ မင်းမှာလည်း ဒန်ရှားတောင်က ကိစ္စရပ်တွေ အများကြီး ကိုင်တွယ်စရာ ရှိနေတာပဲ....”

စီမာဟွေ့နန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ လော့ထျန်းအဖွဲ့သည် သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူဦးရေ တစ်ထောင်ခန့်သာရှိသော သာမန်အဖွဲ့အစည်းမျှသာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ လုပ်ငန်းအသီးသီးသည်လည်း ကျွမ်းကျင်သူများ၏ လက်အောက်တွင် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် ထိုကိစ္စရပ်များသည် အလွန်အမင်း ခက်ခဲလွန်းလှသည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ထွက်ခွာသွားသော လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ တင်းတင်းစေ့သွားရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာများကို တွေးတောနေသည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှ၏။ ရုတ်တရက် သူမ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ"

အခြားလူများကို ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ပြောခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြောခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြောခြင်းလော မသိရပေ။ သို့သော် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ ဆန်းကြယ်လှသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးလေးကို ကြည့်လျှင်မူ ထိုစကားလုံးများသည် သူမကိုယ်သူမ ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထိုသို့ ရေရွတ်ပြီးနောက် သူမ လှည့်ထွက်ကာ စာရွက်စာတမ်းများစွာ စုပုံနေသော ဟွေ့ရှင်းခန်းမဆောင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ ထိုစာရွက်စာတမ်းများထဲတွင် လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွက် လုပ်ငန်းသစ်များ တိုးချဲ့ဖွင့်လှစ်ရန် တင်ပြထားသော အဆိုပြုလွှာများ ပါဝင်နေပြီး သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

....

တောင်ကြားစမ်းချောင်းထဲတွင် မိုးဖွဲ့လေးများက မှုန်မှိုင်းစွာ ရွာသွန်းနေသည်။

လော့ချန်သည် ထိုနူးညံ့လှသော မိုးဖွဲများကြားတွင် ထီးလေးတစ်လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆုပ်ကိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့၏။ လေပြေက ညင်သာလှသလို မိုးစက်များက ပိုမိုနူးညံ့လှသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်သည် အလွန်လေးလံလှပေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ နားစည်ထဲသို့ အသံတချို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ လေထုထဲတွင် တုန်ခါသွားသော အသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂူတံခါးဝတွင် ပိတ်ဆို့ထားသော ကြီးမားလှသော နဂါးဖြတ်ကျောက်တုံးကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း အထက်သို့ မြှင့်တက်လာပြီး မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်တုံးကြီး မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးဖွဲများ၏ မှေးမှိန်လှသော အလင်းရောင်အောက်တွင်ပင် ထူးခြားလှပပြီး တောက်ပလွန်းလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လော့ချန်၏ မျက်နှာထက်ဝယ် နူးညံ့လှသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ တစ်ဖက်ရှိ အမျိုးသမီးကလည်း ထပ်တူပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့တွင် ယှက်ရင်း လော့ချန်အား ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေလော့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ရှင်”

လော့ချန်လည်း သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ပြန်လည်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိပေ။

“မိန်းကလေးချိုင်ယီ.... မိုးထဲလေထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့အတူတူ ထျန်းလန်မြို့ထဲ လည်ပတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား”

ထိုနေ့က ခြောက်ကပ်နေသော နတ်ဘုရားမြို့တော်ကြီးသည် ထူးခြားလှသော စုံတွဲတစ်တွဲကို ကြိုဆိုခွင့်ရခဲ့သည်။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် ထီးတစ်လက်တည်းကို အတူတူဆောင်းကာ ကွေ့ကောက်လှသော လမ်းမကြီးများအတိုင်း ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လျှောက်လှမ်းနေကြ၏။ သူတို့သည် ဆိုင်ခန်းများနှင့် ဈေးသည်များ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်စကားများ ဆိုရင်း အေးအေးလူလူ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသည်။

ထိုသို့ လည်ပတ်ခြင်းမှာ တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့၏။ သူတို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်တွင်မူ အမျိုးသားဖြစ်သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ဝတ်ရုံနီကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးထားသော နူးညံ့လှသည့် ဆင်စွယ်ရောင် ဝတ်ရုံကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင်မူ အပြာရောင် လက်ကောက်လေးတစ်ကွင်း တိုးလာခဲ့သည်။

ထိုည၌ မီးအိမ်ရိပ်အောက်တွင် သံယောဇဉ်များက ရစ်ပတ်နေပြီး အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ လှုံ့ဆော်ပေးသော ရနံ့သင်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အရက်ရှိန်နှင့်အတူ နွေဦးကဗျာများ ဆန်းသစ်လာခဲ့ကာ မောင်နှံနှစ်ဦး၏ မွေ့ယာထက်တွင် သံယောဇဉ်လှိုင်းလုံးများမှာ မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် လှုပ်ခတ်နေခဲ့တော့သည်။

....

ကူချိုင်ယီ အခြေတည်အဆင့် အောင်မြင်သွားခဲ့သည့် သတင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော လော့ထျန်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ နှလုံးသားထဲသို့ စွမ်းအားသစ်များ သွန်းလောင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မည်သည့် အခမ်းအနားမျှ ကျင်းပခဲ့ခြင်းမရှိသော်လည်း သူမ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရုံမျှဖြင့် အဖွဲ့သားတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားခဲ့ရသည်။ တစ်ချိန်က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး တစ်နှစ်ကျော်မျှ အိပ်ရာထဲလဲနေခဲ့ရသော ထိုမိန်းကလေးသည် ယခုအခါ အစွမ်းထက်ပြီး ထူးခြားလှပစွာဖြင့် ရွှေနန်းဆောင်ကို ပြန်လည်ဦးဆောင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စစ်ပွဲက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လော့ထျန်းအဖွဲ့သည် တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လော့ချန် ရှိနေသရွေ့ သူသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ငြိမ်သက်စေနိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်၏။ မည်သည့် ကြီးကျယ်လှသော ကြွေးကြော်သံများ သို့မဟုတ် ခမ်းနားသော အခမ်းအနားများ မလိုအပ်ဘဲ၊ လော့ထျန်းအဖွဲ့သည် ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်ကာလများကဲ့သို့ ပြန်လည်ခံစားလာရသည်။ ကူချိုင်ယီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ ရွှေနန်းဆောင်ကြီးသည်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို ပြန်လည်ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်လမျှအတွင်းမှာပင် စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး စီမာဟွေ့နန်နှင့် ရွှေနန်းဆောင်သခင် ကူချိုင်ယီတို့သည် လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွက် လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခု တိုးချဲ့ရန် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းမှာ ဆေးလုံးလုပ်ငန်း၊ ဝိညာဉ်အပင်လုပ်ငန်းနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်လုပ်ငန်း တို့ကို တစ်နေရာတည်းတွင် ပေါင်းစည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအကြီးအကဲ ကျိုးယွမ်လီ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် တိုက်ခိုက်ရေးနန်းဆောင်၌ ကျန်ရှိနေသေးသော ကျင့်ကြံသူများကို အဖွဲ့သစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး ပူးပေါင်း၍ မိုးကြိုးတောင်တန်း စစ်မြေပြင်သို့ ချီတက်ကြရန် ဖြစ်သည်။ ဈေးကွက်သစ်ကို ဖွင့်လှစ်ကာ စစ်ပွဲအတွင်းမှ အကျိုးအမြတ်များ ရှာဖွေကြရန် ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် လော့ချန် တစ်ကြိမ်မျှ လူလုံးထွက်ပြခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကိုသာ ဆွေးနွေး ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက သူ၏ သဘောထားကို လာရောက်မေးမြန်းသည့်အခါတွင်ပင် အဆင်ပြေသလိုသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ပြောကြားခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း စီမာဟွေ့နန်သည် အခြားသော အဆိုပြုချက်အချို့ကိုလည်း တင်ပြခဲ့သေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများကို အကြီးအကျယ် ထပ်မံ စည်းရုံးကာ အပြင်စည်း တပည့်များအဖြစ် အင်အားဖြည့်ရန် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထျန်းယီဈေးမြို့တော်မှ ချန်မိသားစုနှင့် ပူးပေါင်း၍ သဲကန္တာရထဲတွင် ဝတ်ရုံဆိုင် ဖွင့်လှစ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ လော့ထျန်းအဖွဲ့က ကုန်ကြမ်းပံ့ပိုးခြင်းနှင့် အရောင်းပိုင်းကို တာဝန်ယူပြီး ချန်မိသားစုက ဝတ်ရုံချုပ်လုပ်ခြင်းကို တာဝန်ယူရန် ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် ထိုအရာများအားလုံးကိုလည်း ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူညီခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို မှော်အတတ်လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ပိုမိုအစွမ်းထက်လာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းတို့တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားတော့သည်။

ဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်လှသော စာကြည့်ခန်းထဲတွင် လော့ချန်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေအပိုင်းအစတစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ဖြန့်ခင်းရင်း အာရုံစူးစိုက်ကာ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက တည်ငြိမ်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ဟန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို ဂရုတစိုက် လေ့လာနေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ လေ့လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ သားရေစကို ဘေးသို့ချလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ငါ ဒီမှော်အတတ်ကို လေ့လာလို့ ရနိုင်လောက်တယ်.... ဒါပေမဲ့ မစတင်ခင်မှာ ငါ့ကို ကူညီပေးမယ့် အရာတစ်ခုခု လိုအပ်လိမ့်မယ်၊ အပြင် အကူအညီတစ်ခုခုပေါ့....”

သူ နောက်သို့ မှီချလိုက်ရင်း မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ

“ငါ့မှာ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေတော့ ရှိနေတာပဲ.... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုတွမ် ဒီမှာမရှိတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ....”

ဤမှော်အတတ်ကို တတ်မြောက်ပါက တိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလအတွင်း သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု လော့ချန် အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ ထိုအတွေးကြောင့် သူသည် ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ထျန်းလန်တောင်ထွတ်မှ ချက်ချင်းဆင်းသက်ခဲ့ကာ နတ်ဘုရားမြို့တော်အတွင်းရှိ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့တော့သည်။

သူသည် ဆိုင်တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပိုင်လျန့်တောင် ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့၏။ ဆိုင်အကူတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ ခရီးဦးကြိုပြုသည်။

“အကြီးအကဲ.... မှော်လက်နက်တွေ ဝယ်ယူဖို့ လာတာပါလားခင်ဗျာ....”

“ငါက ဝယ်ဖို့လာတာ မဟုတ်ဘူး....”

လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ရင်း

“ငါ့အတွက် သီးသန့်ပစ္စည်းတစ်ခု သွန်းလုပ်ချင်လို့ပါ၊ မိတ်ဆွေကုန်းစွန်း ဒီမှာ ရှိလား....”

ဆိုင်အကူလေးက ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက်

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုင်လျန့်တောင်ရဲ့ ဆိုင်ရှင်က မိုးကြိုးတောင်ကြား စစ်မြေပြင်ဆီ ရောက်နေလို့ သီးသန့်အမှာစာတွေကို လက်မခံပါဘူးခင်ဗျာ၊ အကြီးအကဲ ကုန်းစွန်းကတော့....”

သူ၏ စကားလုံးများသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင်တင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုဆိုင်အကူသည် လော့ချန် ဝတ်ဆင်ထားသော ဆင်စွယ်ရောင်ဝတ်ရုံ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှ မသိမသာ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားအရှိန်အဝါများနှင့် ရေရှည်အမိန့်ပေး စီမံခန့်ခွဲခဲ့သူများတွင်သာ ရှိတတ်သော မယိမ်းမယိုင်လှသော အာဏာစက် အငွေ့အသက်များကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်၏။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် သူ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ငြင်းပယ်နိုင်သူမျိုး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သူ သတိကြီးစွာဖြင့်

“ကျွန်တော်မျိုး အကြီးအကဲရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ....”

“တန်ချန်ဇီ....”

ဆိုင်အကူသည် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရပြီးနောက် “အကြီးအကဲ.... အကြီးအကဲက လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ တန်ချန်ဇီပဲ....” ဟု လွှတ်ခနဲ ရေရွတ်မိတော့သည်။

လော့ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း

“အင်း....”

ဆိုင်အကူက တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ရင်း

“ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ အကြီးအကဲ.... ကျွန်တော် အကြီးအကဲကုန်းစွန်းကို အခုချက်ချင်း သွားပြီး ခေါ်ပေးပါမယ်....”

သူ နောက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူသည် အစေခံမိန်းကလေးများအား လော့ချန်အတွက် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်နှင့် အချိုပွဲများ ပြင်ဆင်ပေးရန် မှာကြားခဲ့ပြီးနောက် အနောက်ဘက် အခန်းတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဂရုတစိုက် ရှိလှသည့် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ကြည့်ရင်း လော့ချန် မသိမသာဖြင့် သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ပိုင်လျန့်တောင်သည် အဘယ်ကြောင့် ထျန်းလန်နတ်ဘုရားမြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကောင်းဖြင့် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။ အထက်တွင် ပျံလွှားဂိုဏ်းနှင့် မီးလျှံမဟာမိတ်ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီးများ ရှိနေပြီး၊ အောက်တွင်လည်း ကန်းမျိုးနွယ်စုနှင့် လော့ထျန်းအဖွဲ့ကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းအသစ်များ ပေါ်ထွက်နေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာဖြင့် ဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က ၎င်းတို့နှင့် အဆင့်အတန်းတူညီခဲ့ဖူးသော ရှန်ကုန်းဂိုဏ်းမှာမူ လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုင်လျန့်တောင်ကမူ ယနေ့တိုင်အောင် အောင်မြင်စွာ ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့၏ ရှင်သန်မှုသည် သာမန် မှော်လက်နက် အရောင်းအဝယ်အပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သီးသန့်အမှာစာ သွန်းလုပ်မှုများကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်အတွင်းရှိ လက်မှုပညာရှင် သုံးဦးစလုံးသည် ဒုတိယအဆင့် လက်မှုပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး မှော်လက်နက်များကို အလွယ်တကူ သွန်းလုပ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါက မှော်ရတနာများကိုပင် သွန်းလုပ်နိုင်ကြသည်။

ဤအခြေခံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နောက်ကွယ်မှ ကျောထောက်နောက်ခံမှာ အိုက်လောင်တောင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဆိုင်အကူ ပြောသွားသည့် စကားအရဆိုလျှင် ဆိုင်ရှင်သည် မိုးကြိုးတောင်တန်း စစ်မြေပြင်ဆီသို့ ရောက်နေသည်ဆိုလေရာ ၎င်းသည်လည်း အိုင်းလောင်တောင်၏ ဆင့်ခေါ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လော့ချန် ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည့်အတိုင်းပင် ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေအတွင်း ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် အစွမ်းထက်သော ကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခု လိုအပ်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း စစ်မီးများ ပြန့်ပွားလာသည့် အခါတွင်မူ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိသူများပင်လျှင် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

လော့ချန်တစ်ဦးတည်း တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် နောက်ခန်းဆီမှ ကမန်းကတန်း လျှောက်လှမ်းလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ဖျတ်လတ်တက်ကြွလှသော အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသားတစ်ဦး သူ့ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လော့ချန်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံမိသောအခါ သူ အကျယ်ကြီး ရယ်မောရင်း နှုတ်ဆတ်လိုက်တော့သည်။

“မိတ်ဆွေလော့.... အဲဒီတုန်းက ဒန်ရှားတောင်ထွတ်မှာ လမ်းခွဲခဲ့ပြီးကတည်းက မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာသွားပြီပဲ"

လော့ချန်ကလည်း ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြလိုက်ရင်း

“မိတ်ဆွေကုန်းစွန်း.... နေကောင်းကျန်းမာရဲ့လား....”

လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ