အခန်း ၅၁၀

အခန်း (၅၁၀) - နာရေးသတင်း

ထျန်းလန်တောင်ခြေ၌ နံနက်ခင်းလေထုသည် ကြည်လင်ငြိမ်သက်လျက် ရှိ၏။ ထိုစဉ် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံက တက်ကြွစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မိတ်ဆွေဝမ်.... စောလှချည်လား"

တောင်ကြားလမ်းတွင် တာဝန်ကျနေသော တံခါးစောင့် ဝမ်ပင်းကျီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“မိတ်ဆွေလော့.... ဒီနေ့လည်း အပြင်ပြန်ထွက်မလို့လား"

“အင်း"

လော့ချန်က ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ဝမ်ပင်းကျီသည် ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေမိ၏။ လော့ချန်သည် များသောအားဖြင့် လူသိမခံဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပြီး နေအိမ်မှ ခေါင်းပြူလေ့မရှိသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာသေးမီကစ၍ အဘယ်ကြောင့် နေ့စဉ် အပြင်ထွက်နေရသနည်း။

တောင်ထိပ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် လော့ချန်သည် စည်ကားလှသော ထျန်းလန်နတ်ဘုရားမြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။ ဝမ်ပင်းကျီ၏ စုစမ်းလိုသော အကြည့်ကို သူ သတိမပြုမိဘဲ မနေပေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် မကြာသေးမီက ပုံမှန်ထက် ပို၍ အပြင်ထွက်ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် အကြောင်းရင်းမှာ ဗာဟီရ အသေးအဖွဲများကြောင့်လည်းမဟုတ်၊ အရေးကြီးကိစ္စများကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ မိုင်ကိုးသောင်းမှော်အတတ်ကို သွားရောက်လေ့ကျင့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထျန်းလန်တောင်ထိပ်တွင် နေရာလွတ်ရှိသော်လည်း လူသူထူထပ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများလွန်းလှသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော မော်ကွန်းဝင်ကျင့်စဉ်မျိုးကို လေ့ကျင့်လျှင် လူသိထင်ရှား ဖြစ်လွန်းပေလိမ့်မည်။ မြို့ပြင်အရပ်မှာကား ကျယ်ပြောလွတ်လပ်လှပြီး သူ စိတ်တိုင်းကျ ပျံသန်းလေ့ကျင့်ရန် နေရာအလုံအလောက် ရှိပေသည်။

ပုံမှန်သွားနေကျ လမ်းခုလတ်တွင် လော့ချန်သည် ရုတ်တရက် လမ်းခွဲတစ်ခုထဲသို့ ချိုးဝင်လိုက်၏။ ‘ရေခဲလှိုင်းနန်းတော်’ ဟု ရေးထိုးထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်ကာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ပြီး အတန်ကြာမှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ခေါက် လာရခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်လုံးလုံး သူဖော်စပ်ခဲ့သည့် ထိပ်တန်း ကျောက်စိမ်းနှင်းစက်ဆေးလုံးနှင့် သွေးအဆီအနှစ်ဆေးလုံးများကို လာရောက်ပေးပို့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ထဲရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို ချိန်ဆကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

‘ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းခွဲ.... ဒီပမာဏဆိုရင် မကြာခင်က ထောင်ဝမ်နဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်တုန်းက ကုန်ကျစရိတ်တွေကို အလွယ်တကူ ကာမိသွားပြီ၊ ကြားလူကို ဖယ်လိုက်ရင် ဒါဟာ ငါ့ဘာသာငါ့ ဆေးလုံးပြန်ဖော်စပ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲပေါ့’

လော့ချန် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သံသယစိတ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ထို ကရုဏာမဲ့နတ်သမီးကို မတွေ့ရသည်မှာ တော်တော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း စောစောက ရေခဲလှိုင်းနန်းတော်၌ ဆေးလုံးများကို လာရောက်လက်ခံသူမှာ သူမ မဟုတ်ဘဲ အဘွား ရှီပေါ်ရင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘ထျန်းလန်မှာ မရှိတော့တာများလား’

ထိုအတွေးသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ အလိုလိုဝင်ရောက်လာပြီး တွေးမိသည်နှင့် ဖျောက်ဖျက်ရခက်သွား၏။ ထိပ်တန်း ကျောက်စိမ်းနှင်းစက်ဆေးလုံး အရောင်းအဝယ်သည် သေးငယ်သောအလုပ် မဟုတ်ပေ။ တစ်သုတ်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။ ယခင်က ကရုဏာမဲ့နတ်သမီး၏ ထိပ်သီးတပည့်ဖြစ်သူ ထန်ထိုက်ကျင်းသာ အမြဲလာရောက်လွှဲပြောင်းယူလေ့ရှိသော်လည်း ထန်ထိုက်ကျင်း မိုးကြိုးကိုးတောင်တန်း စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်သွားကတည်းက ကရုဏာမဲ့နတ်သမီးကိုယ်တိုင် လော့ချန်နှင့် လူကိုယ်တိုင် လာရောက်အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤအချက်များကို ထောက်လျှင် သူမ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီမှာ သေချာသလောက်ပင်။

‘ထားလိုက်ပါတော့.... ရွှေအမြုတေအဆင့် စီရင်စုသခင်တစ်ယောက် ဘယ်ကိုသွားသွား ငါနဲ့မှမဆိုင်တာ’

လော့ချန် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း ထိုစိတ်ဂနာမငြိမ်သော မိန်းမအကြောင်းတွေးရင်း အချိန်မဖြုန်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ကာ ဓားပျံပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ချင်းဟွာမြစ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ အရှိန်မြှင့် မောင်းနှင်လိုက်၏။ ထိုနေရာသည် မြို့နှင့်နီးသော်လည်း ချီစွမ်းအင် ကျဲပါးလှသဖြင့် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ ခြေချလေ့မရှိသော နေရာဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် မြို့နှင့် မိုင်တစ်ထောင်ကျော် ဝေးကွာသော နေရာများတွင် ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမှာ မရှားလှပေ။

ဤအခြေအနေသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။ ထျန်းလန်တောင်ထိပ်သည် တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ကြောဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းအများစုမှာ ပထမအဆင့် ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် မိုင်တစ်ထောင် ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် ချီစွမ်းအင်များ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားကာ သာမန်မြေရိုင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိ၏။

ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ဂိုဏ်းက မြို့တော်ကို တည်ဆောက်စဉ် ထျန်းလန်တောင်ထိပ်ကို တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ကြောအဖြစ်သို့ အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ခဲ့ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု လော့ချန် သံသယဝင်မိသည်။ အကြောင်းမူကား တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ကြောဟူသည် အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်လာခြင်း သို့မဟုတ် အခြားနေရာများမှ ချီစွမ်းအင်များကို ဆွဲယူကာ နေရာကွက်လေးတစ်ခုအတွင်း စုစည်းစေခြင်းဖြင့်သာ ဖန်တီးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုယူဆချက်တစ်ခုတည်းကသာ ထျန်းလန်နတ်ဘုရားမြို့တော်အနီးရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို ရှင်းပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အခြားသော နတ်ဘုရားမြို့ကြီးများတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိတတ်ကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် လော့ချန်၏ ယူဆချက်သည် ပို၍ ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။

ဤတွေးတောမှုများသည် ခရီးသွားစဉ် အချိန်ကုန်မှန်းမသိစေရန်သာ ဖြစ်၏။ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောင်ကုန်းများရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ ပုံမှန်စီးနင်းနေကျ ဓားပျံကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဓားပျံအထောက်အပံ့မပါဘဲ တိမ်စီးခြင်းမှော်အတတ်ကိုလည်း မသုံးစွဲထားသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အောက်သို့ စတင်ကျဆင်းသွား၏။ ထိုစဉ်ပင် သူ၏ကျောပြင်မှ နီရဲသော တိမ်မီးလျှံတောင်ပံတစ်စုံ ရုတ်တရက် ဖြန့်ထွက်လာကာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လေထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်ပျံဝဲနေနိုင်ခဲ့သည်။

‘မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ.... ဒီအရာကို ကြာကြာပိုင်ဆိုင်လေလေ၊ ငါ့လက်ငါ့ခြေလို ပိုခံစားရလေလေပဲ၊ တိုက်ပွဲတွေမှာ ဒါက ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အားသာချက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်’

အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများသည် များသောအားဖြင့် လူမိုက်များကဲ့သို့ တစ်နေရာတည်း၌ ရပ်ကာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်လေ့ရှိကြသည်။ လော့ချန်နှင့် ဝမ်ယွမ်ကဲ့သို့ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသူများမူကား ပစ်မှတ်အဖြစ် အလွယ်တကူ မခံရစေရန် ကိုယ်ဖော့ကျင့်စဉ်နှင့် ရွေ့လျားမှုပညာရပ်များကို အသုံးပြုကြသည်။ အခြေတည်အဆင့်တွင်မူ ကျင့်ကြံသူများသည် ပိုမိုသိပ်သည်းသော ချီစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းအတွက် တိမ်စီးခြင်းကို အသုံးပြုနိုင်ကြသော်လည်း များသောအားဖြင့် ထိုမျှသာ အကန့်အသတ် ရှိတတ်ကြသည်။ အမှန်စင်စစ် အများစုမှာ ထိုထက်ပို၍ မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြချေ။ ပြိုင်ဘက်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း တစ်ဖက်မှလည်း မော်ကွန်းဝင်ရတနာများကို ထိန်းချုပ်ရခြင်းကပင် စိတ်အာရုံကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပျံသန်းခြင်းမှော်အတတ်ကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ခြင်းက အာရုံစူးစိုက်မှုအတွက် နေရာမကျန်တော့ပေ။ လော့ချန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယခင်က တစ်နေရာတည်း၌ ရပ်လျက် ရန်သူများကို ချေမှုန်းရန် နေရာကျယ်ဝန်းသော မှော်အတတ်များကိုသာ အဓိကအားကိုးခဲ့ဖူးသည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း အာရုံခွဲရခြင်းက အလွန်ပင် ပင်ပန်းလွန်းလှသည်မဟုတ်ပါလား။

နတ်ဘုရားတို့မိစ္ဆာဖြိုခွင်းကျင့်စဉ် အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိပြီးနောက်မှသာ အာရုံခွဲနိုင်စွမ်း တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လေခွင်းအတတ်ကို သုံးစွဲရန် အာရုံစူးစိုက်မှု လိုအပ်နေသေးသည်ပင်။

ယခုမူကား အခြေအနေက လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားသွားပြီဖြစ်သည်။ တိမ်မီးလျှံတောင်ပံသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်ခြေလက်များကဲ့သို့ သဘာဝကျကျ လှုပ်ရှားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချီစွမ်းအားကို အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့ပေးနေသရွေ့ စိတ်အာရုံဖြင့် ထိန်းချုပ်နေစရာ မလိုတော့ချေ။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းကပင် အခြားသော အခြေတည် ကျင့်ကြံသူများ ဘယ်သောအခါမှ မမှီနိုင်သည့် သွက်လက်ဖျတ်လတ်မှုနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါတင်မကသေးဘူး....”

လော့ချန် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

သူ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ တောင်ပံများ တုန်ခါသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် လေးညှို့မှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ဒုန်းချီ ပြေးထွက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေတစ်ထောင်ကျော်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤသည်မှာ အကွာအဝေးတိုတိုအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အရှိန်နှုန်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်မျိုးသည် သူ့အတွက် မကြားစဖူး ထူးဆန်းလှပေသည်။

‘ဒါကို တိုက်ပွဲတွေမှာ သုံးရင် ဘယ်လိုနေမလဲ....’

သူ တွေးတောမိသည်။

လေထဲ၌ လော့ချန်သည် လျင်မြန်တိကျစွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံဝဲလှုပ်ရှားနေ၏။ သူ၏ ရွေ့လျားမှုများသည် လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးပြီး စာကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖျတ်လတ်လှရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေချထားရသကဲ့သို့ပင် ချောမွေ့နေတော့သည်။ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ပံများထဲသို့ ချီစွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။ တော်တော်ကြာမှသာ သူ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

“ဟူး....”

လော့ချန် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒါက တတိယအဆင့်မှော်အတတ် ဖြစ်နေတာကိုး.... အရှိန်က လေပြင်းကိုးမျိုး သုံးထားတဲ့ ထောင်ဝမ်ထက်တောင် မြန်နေပြီ.... အံ့ဩစရာပဲ"

သူ ကျေနပ်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိ၏။

“အသက်တစ်အောင့်မှာ မိုင်ကိုးသောင်းအထိ တကယ်မပျံသန်းနိုင်ရင်တောင် ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ အခြေတည် ကျင့်ကြံသူ သိပ်အများကြီးရှိမယ် မထင်ဘူး"

အသက်တစ်အောင့်အတွင်း မိုင်ကိုးသောင်း ပျံသန်းနိုင်ခြင်းဟူသည် ဟင်္သာအသွင်ပြောင်းကျင့်စဉ်၏ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုအဆင့် ဖော်ပြချက် ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်တွင် ရရှိသော အရှိန်နှုန်းသည် မည်သည့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်း ပညာရပ်နှင့်မဆို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူများ အသုံးပြုသော သက်တံ့ရောင်စဉ် ပျံသန်းခြင်း ပညာရပ်ကိုပင် နီးကပ်နိုင်ပေသည်။ သဘာဝကျကျပင် လော့ချန်သည် ထိုမျှအထိ မြင့်မားသော ရည်မှန်းချက်ကို မထားသေးပေ။ အထူးသဖြင့် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း၏ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူ၏ လက်ရှိတိုးတက်မှုသည်ပင် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အခြားသူများသာ သူသည် ဤမှော်အတတ်ကို လအနည်းငယ်အတွင်း ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်သို့ ရောက်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိသွားပါက အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လော့ချန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပေသည်။

ရလဒ်မှာ အနည်းငယ် မျှော်လင့်မထားမိသော်လည်း လုံးဝ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား လော့ချန်သည် သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အထွတ်အထိပ်အထိ လေ့ကျင့်ထားသည့် သာမန်ကိုယ်ဖော့ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော လေလွင့်ခြေလှမ်းအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် လေခွင်းမှော်အတတ်ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်ထားသဖြင့် သူ၏ ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။ သူသည် တိမ်တိုက်ဂဠုန်၏ သွေးမျိုးဆက်နှင့် ဆက်နွှယ်မှုရှိပြီး မှော်အတတ်အတတ်ပညာတွင်လည်း မွေးရာပါပါရမီ ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေများ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ထိုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် လော့ချန်သည် ပေပေါင်းတစ်သောင်းအမြင့်သို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပျံတက်ခဲ့ပြန်သည်။ ဤသည်မှာ အခြေတည် ကျင့်ကြံသူအများစု မစွန့်စားရဲသော အမြင့်မျိုး ဖြစ်၏။ ထိုမျှမြင့်မားသော အမြင့်တွင် မြေပြင်မှ မည်သည့်မျက်လုံးကမျှ သူ့အား မမြင်နိုင်တော့ချေ။

ကျယ်ပြောလှသော မိုးကောင်းကင်ယံ၌ သူသည် မိုင်ကိုးသောင်းမှော်အတတ်ကို လေ့ကျင့်ရုံသာမက ရွှေမီးဓားကိုလည်း ထုတ်ယူကာ မှော်ရတနာဖြင့် မှော်အတတ်ထိန်းချုပ်မှုကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို မှော်ရတနာများအပေါ် အလွန်အကျွံ မမှီခိုရန် မကြာခဏ သတိပေးတတ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မူကား ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ သူ၏ ချီစွမ်းအားသည် အဆင့်တူများထက် များစွာ သာလွန်လှသဖြင့် မည်သည့်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှမရှိဘဲ တောင့်ခံထားနိုင်သည်။

အခြေတည် အဆင့် (၈) တွင် ရှိနေသော ရွှီဟွမ်ကျန်းပင်လျှင် သူနှင့်ယှဉ်လျှင် များစွာ နိမ့်ပါးလှပေသည်။ ပြီးခဲ့သောနှစ်က ချူခွေးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီးနောက် လော့ချန်သည် အခြေတည်အဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ချီစွမ်းအား မည်မျှရှိသည်ကို ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။ အဆင့် (၉) ရှိနေသော ချူခွေးပင်လျှင် သူ့ထက် ချီစွမ်းအား သိုလှောင်မှု အနည်းငယ်မျှသာ ပိုမိုများပြားကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ချီစွမ်းအား သိုလှောင်မှုအပိုင်း၌ လော့ချန်သည် ယခုအခါ အဆင့် (၈) ကျင့်ကြံသူများနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေး၏။ ရွှေမီးဓားသည် အဆင့်နိမ့် မှော်ရတနာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းလှပြီး ထူးခြားသော မှော်အတတ်ပင် မရှိချေ။ တန်ရန်ဇီ၏ ခရမ်းဓားပျံ၊ ထောင်ဝမ်၏ လျိုယွမ်ခြုံလွှာ သို့မဟုတ် ကရုဏာမဲ့နတ်သမီးက ကူချိုင်ယီအား လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ရေနဂါးလက်ကောက် ကဲ့သို့သော အရာများအားလုံးတွင် ၎င်းတို့၏ အစွမ်းကို ပြသနိုင်သော ထူးခြားသည့် သတ်ကွက်များ ပါရှိကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရွှေမီးဓားတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သောအရာ မပါရှိသဖြင့် တန်ဖိုးနည်းပြီး အထင်ကြီးစရာမရှိသလို ဖြစ်နေရသည်။

သို့သော် မှော်ရတနာတစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အားသာချက် ရှိနေသေးသည်။ ၎င်း၏ အကြီးမားဆုံး အစွမ်းမှာ စွမ်းအင်မြှင့်တင်ပေးခြင်း ဖြစ်၏။ ချီစွမ်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူ၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားကို ၃ ဆ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

အခြေတည် ကျင့်ကြံသူအများစုအတွက် ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးသည် စွမ်းအင်ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခုဟု ထင်ရပေလိမ့်မည်။ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ကွက်တစ်ခုကို မပေးစွမ်းနိုင်ဘဲ အဖိုးတန် ချီစွမ်းအားကို ကုန်ဆုံးစေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ယူဆနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ချန်အတွက်မူ ချီစွမ်းအားက ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် စွမ်းအင်မြှင့်တင်ပေးသည့် အာနိသင်က သူ၏ သစ်သားဓာတ် အခြေခံအုတ်မြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုက်စစ်ပိုင်း အားနည်းချက်များကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် မီးလျှံမှော်အတတ်များတွင် အမြဲထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။ ရွှေမီးဓားနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ သူ၏ မှော်အတတ်သည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မီးဓာတ်ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် တိကျသော ရတနာထိန်းချုပ်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ကာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲအားကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

မိုးကောင်းကင်အမြင့်တွင် ပုံရိပ်ယောင်တောင်တန်းတစ်ခုသည် လော့ချန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ပြိုလဲပျက်စီးသွား၏။ ပြင်းထန်သော တုန်ခါလှိုင်းများသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားရာ သူ၏ သပ်ရပ်လှပသော ဝတ်စုံဖြူကြီးမှာ လေထဲ၌ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ဝဲသွားတော့သည်။

ရွှေမီးဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း လော့ချန် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

“အခြေတည် အဆင့် (၉) ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကကော ဒါကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား....”

လေပြင်းက သူ၏ စကားသံများကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သယ်ဆောင်သွားခဲ့လေပြီ။ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လော့ချန်သည် ထိုနေ့အတွက် သူ၏လေ့ကျင့်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်၏။ ယခုအခါ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော ရွှေမီးဓား ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထျန်းလန်တောင်ထိပ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ဆင်းသက်ခဲ့သည်။ သူ၏နှလုံးသားသည် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏အမူအရာမှာလည်း ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေတော့သည်။

....

တောင်ပေါ်တွင် နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အမြဲမပြတ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ မှော်အတတ်လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းတို့ဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းနေသော နေ့ရက်များအတွင်း အချိန်ကာလသည် လော့ထျန်းအဖွဲ့ စစ်ပွဲထဲ ပါဝင်ခဲ့သည့် ဒုတိယမြောက် နှစ်သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်မူ မင်လုံယွီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ် ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

စီမာဟွေ့နန်၏ အကြည့်များက သူ ဟွေးရှင်းခန်းမထဲတွင် ချထားလိုက်သော ခေါင်းတလားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါတွင်မူ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက....”

မင်လုံယွီက လေးလံသော အသံဖြင့် စတင်ပြောကြားလိုက်သည်။

“မိုးကြိုးကိုးတောင်တန်းရဲ့ ဓူဝံတောင်မှာ မီးလျှံမဟာမိတ်ရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် စီရင်စုသခင်ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ၊ အဲဒီတောင်တန်းကို တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေ ပူးပေါင်းပြီး ကာကွယ်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ မီးလျှံမဟာမိတ်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူက တိမ်ပြိုဂိုဏ်းရဲ့ အစီအရင်ကို ချေမှုန်းပစ်ခဲ့တယ်၊ ရေခဲခံတပ်ရဲ့ စစ်ကူတွေက နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့လို့ ဓူဝံတောင်တပ်ဖွဲ့ ကျဆုံးသွားခဲ့ရတယ်"

သူ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒီတိုက်ပွဲမှာ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ဦးဆောင်မယ့်လူ မရှိတာကြောင့် စစ်ရှုံးပြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့ကြတယ်.... ကျွန်တာ်တို့ လော့ထျန်းအဖွဲ့ချုပ်ကတော့ ဝေးလံပြီး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ တောင်ကြားလမ်းတစ်ခုကိုပဲ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တာ.... ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ လမ်းမှာ အခြေတည်အဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ခေါင်းဆောင်တဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုနဲ့ တိုးပြီး လမ်းပိတ်ခံခဲ့ရတယ်.... ကျွန်တော် အဲ့သူကို တားဆီးဖို့ မိုးကြိုးငါးချက် အစီအရင်ကို သုံးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လူတွေ တော်တော်လေး အထိနာခဲ့ရတယ်.... အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ လော့ထျန်းအဖွဲ့က ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၄၃ ယောက် ကျဆုံးခဲ့တယ်၊ အကြီးအကဲ လီယင်ကျန်းကတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ပေမဲ့ နန်းဆောင်သခင် ရွှီဟွမ်ကျန်းရဲ့ အချိန်မီ ကယ်တင်မှုကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်"

မင်လုံယွီက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာပေးဖြင့် သူ၏ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

“ကျဆုံးသွားခဲ့တဲ့သူတွေထဲမှာ.... ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်ရေးနန်းဆောင်သခင်လည်း ပါခဲ့ပါတယ်"

တိုက်ခိုက်ရေးနန်းဆောင်သခင်ဟူသည် အခြားသူမဟုတ်၊ စီမာရှန့် ပင် ဖြစ်သည်။

စီမာဟွေ့နန်က သူမ၏ ထိုင်ခုံလက်ရန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိရာ သူမ၏ လက်ဆစ်များပင် ဖြူဆွတ်သွားတော့သည်။ သူမ အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“အဲဒီကျင့်ကြံသူက.... ဘယ်သူလဲ"

မင်လုံယွီ၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ စီမာဟွေ့နန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။

“မီးလျှံမဟာမိတ်အဖွဲ့က အခြေတည်အဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ နာမည်မရှိဘဲ မနေနိုင်ဘူး.... ရှင်တို့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်း ဘာမှမသိဘူးလား.... ဒါမှမဟုတ် သူတို့က မီးလျှံမဟာမိတ်က မဟုတ်ဘဲ ဓားဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံတွေလား"

မင်လုံယွီက အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဲဒီအချိန်က သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်နေလို့ ကျွန်တော်တို့ သူ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ခဲ့ရဘူး.... ဒါပေမဲ့ သူ့ဘက်က အခြေတည်အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဖားပြုပ်ခြောက်လို့ ခေါ်တာကိုတော့ ကြားခဲ့ရတယ်"

‘ဖားပြုပ်ခြောက်....’

စီမာဟွေ့နန်သည် ထိုနာမည်ကို သူမ၏ ဝိညာဉ်ထဲ၌ စွဲထင်ကျန်ရစ်စေရန်ကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

အတန်ကြာမှ သူမ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။

“နန်းဆောင်သခင်ဝမ်ယွမ်ကော...."

မင်လုံယွီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဆက်ပြောသည်။

“မီးလျှံမဟာမိတ်က ကျင့်ကြံသူတွေ ထပ်ရောက်လာမှာကို စိုးရိမ်လို့ ကျွန်တော် မိုးကြိုးငါးချက် အစီအရင်ကို အစောကြီး သုံးလိုက်ပြီး ရန်သူကို အထိနာအောင်လုပ်ရင်း ကျွန်တော်တို့လူတွေကို ပြန်ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်.... ဒါပေမဲ့ သူတို့က အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားတာတောင် ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်တိုက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်.... နန်းဆောင်သခင်စီမာရှန့်ကတော့ အဲဒီ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခံရစဉ်အတွင်းမှာပဲ ကျဆုံးသွားခဲ့တာ.... အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးလာတော့ နန်းဆောင်သခင်ဝမ်ယွမ်၊ နန်းဆောင်သခင် ရွှီဟွမ်ကျန်းနဲ့ အကြီးအကဲလီယင်ကျန်းတို့အားလုံး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်.... နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော် ကျန်ရှိနေတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို ဓူဝံတောင်ကနေ ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့တယ်.... နန်းဆောင်သခင် ရွှီဟွမ်ကျန်းကတော့ အကြီးအကဲလီယင်ကျန်းကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နန်းဆောင်သခင်ဝမ်ယွမ်ကတော့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မသိရသေးပါဘူး"

ပထမဦးစွာ သူမ၏ အစ်ကိုကြီး ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် လီယင်ကျန်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ ထိုကြားထဲတွင် ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား သေဆုံးခဲ့ရပြီး ယခုအခါ လော့ထျန်းအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်ပြီးလျှင် အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်သော ဝမ်ယွမ်ပင်လျှင် ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

စီမာဟွေ့နန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိ၏။ ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုသည် ပိုမို၍ လေးလံမွန်းကျပ်လာတော့သည်။

“စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး စိတ်မကောင်းပါဘူး....”

မင်လုံယွီက တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“သွားတော့...."

မင်လုံယွီ သက်ပြင်းချကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဟွေးရှင်းခန်းမတစ်ခုလုံးအား တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

အတန်ကြာမှ စီမာဟွေ့နန်သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာကာ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ အတွင်းရှိ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော ရုပ်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ ပါးစပ်ကို အလိုလို အုပ်မိသွားတော့သည်။

....

ဟွေးရှင်းခန်းမ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ မင်လုံယွီ နောက်ဆုံး၌ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်ခဲ့တော့သည်။ သို့သော် သူ လှည့်အကြည့် စိုက်ကြည့်နေကြသော အကြည့်ပေါင်းများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

မကြာသေးမီကမှ အဆင့်တက်လာကြသော အခြေတည်ကျင့်ကြံသူများဖြစ်သည့် မုရုံချင်းလျန်နှင့် ကူချိုင်ယီတို့က ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေကြ၏။ သူတို့၏ ဘေးတွင်မူ ချင်လျန်ချန်း၊ ဘီယန်ကျန်း၊ ယွမ်တုန်းရှန်းနှင့် သူ၏ဇနီး အပါအဝင် အခြားသူများစွာ ရှိနေကြသည်။ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားက သူ့အား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

တောင်ခြေတွင်မူ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများ မစဲတမ်း ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ လော့ထျန်းအဖွဲ့သည် ထျန်းလန်နတ်ဘုရားမြို့တော်တွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ အမြစ်တွယ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ တိုက်ခိုက်ရေးနန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူအများစုတွင် ယခုအခါ မိသားစုများ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ရုပ်အလောင်း အမြောက်အမြား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသဖြင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသံများက ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဒန်ရှားတောင်၏ ညနေခင်းဆည်းဆာကို အလွန်တရာ ရင်နင့်စရာကောင်းအောင် အရောင်ဆိုးထားခဲ့သည်။

“အားလုံးပဲ....”

မင်လုံယွီ ပါးစပ်ဟရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

“အကြီးအကဲမင်.... ကျွန်မအစ်ကိုကော ဘယ်လိုလဲဟင်” ဟု လီယင်ကျန်း၏ ညီမဖြစ်သူ ယွမ်တုန်းရှန်း၏ ဇနီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

မင်လုံယွီက အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သူ အဆင့်လတ် အခြေတည်အလယ်ပိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်.... ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ပါသေးတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ လီယင်းကျွင်းသည် ခြေထောက်များ မခိုင်တော့ဘဲ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယွမ်တုန်းရှန်းက သူမကို အချိန်မီ လှမ်းဖမ်းလိုက်ရ၏။ မင်လုံယွီ၏ ဒုတိယပိုင်း အဖြေစကားကြောင့်သာ သူမ စိတ်သက်သာရာရကာ ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး အသက်ရှင်နေရင် ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ"

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရေခဲခံတပ်ရဲ့ ယင်ယွဲ့သခင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်ခွင့်မပြုလို့ပဲ.... ငါတောင်မှ ကရုဏာမဲ့နတ်သမီး ကြားဝင်စွက်ဖက်ပေးလို့သာ ကျဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို သယ်ပြီး ပြန်လာခွင့်ရခဲ့တာ"

“ဒါက ရက်စက်လွန်းရာကျတယ်.... အဲဒီလို အမိန့်မျိုးကို ဘယ်သူက ပေးတာလဲ"

မင်လုံယွီက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး မည်သည့်အဖြေမှ မပေးခဲ့ပေ။ စစ်ပွဲအတွင်း မည်သည့် စာနာထောက်ထားမှုကို မျှော်လင့်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။

“အကြီးအကဲမင်.... ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း တွမ်ဖုန်းကိုကော မြင်ခဲ့လားဟင်.... သူ ဘယ်လိုနေလဲ.... ဒဏ်ရာရသွားသေးလား.... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခုခု ပြောပါဦး....”

“တိမ်ပြိုဂိုဏ်းလည်း စစ်ပွဲထဲ ဝင်တိုက်တယ်မလား.... ကျွန်မ သားလေး ရှောင်ဟူကိုကော မြင်ခဲ့လား.... သူ့ရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံက ချင်ယွမ်ကျန်း ပါ"

“အဘိုးကြီးကျန်းကော ဘယ်လိုလဲ.... သူ သေပြီလို့ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာလို့ သူ့အလောင်းကို မမြင်ရတာလဲ"

လူအုပ်ကြီးထဲမှ မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုခဏ၌ ထိုသို့ ဆူညံအော်ဟစ်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းက အခြေတည်အဆင့်နှောင်းပိုင်း ခေါင်းဆောင်သော တပ်ဖွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေတော့သည်။ မင်လုံယွီသည် အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်မိသွားပြီး ခေတ္တမျှ စကားလုံး ပျောက်သွားရရှာသည်။

ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင် ရောက်လာပြီ"

နောက်တစ်ခဏ၌ လူအုပ်ကြီးသည် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ လော့ချန်သည် ကျောက်စိမ်းခင်းထားသော လမ်းမအတိုင်း တည်ငြိမ် လေးနက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လှမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်ကြီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာများကို စေ့စေ့စပ်စပ် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

“မင်းတို့အားလုံး လုပ်စရာ အလုပ်မရှိကြဘူးလား....”

“ဒါက ဘယ်လို အမူအရာမျိုးလဲ.... မသိတဲ့လူတွေဆိုရင် မင်းတို့တွေ မင်လုံယွီကို ကြိုးပေးသတ်တော့မလို၊ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးကို ပုန်ကန်နေသလို ထင်လိမ့်မယ်.... အခုချက်ချင်း ကိုယ့်နန်းဆောင်ကိုယ် ပြန်ကြစမ်း.... အချိန်တန်ရင် အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို ငါ ကိုယ်တိုင် အသိပေးမယ်"

တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးများမှာမူ ပြင်းထန်လှသော ကြိမ်းမောင်းသံများ ဖြစ်ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း လော့ချန်သည် အမြဲသဘောကောင်းပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း လော့ထျန်းအဖွဲ့၏ ကျင့်ကြံသူအားလုံး သိကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ တင်းမာခက်ထန်သော အမူအရာကြောင့် မည်သူမျှ မကျေမနပ် မဖြစ်ရဲကြဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

ထို့နောက် လော့ချန်သည် နေရာတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အခြေတည်ကျင့်ကြံသူအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း သွားတော့၊ မင်လုံယွီ.... မင်းပဲ ကျန်ခဲ့"

မုရုံချင်းလျန်သည် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဝေးမှ စောင့်ဆိုင်းနေသော ချင်လျန်ချန်းဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ ကူချိုင်ယီ၏ မျက်နှာမှာလည်း လုံးဝ မကောင်းချေ။ သူမသည် ရှေ့မှ တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမကြီးဆီသို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ခန်းမအဝင်ဝ၌ လော့ချန်နှင့် မင်လုံယွီ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မင်လုံယွီသည် အခြေတည်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် အစီအရင်ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ သိက္ခာအားလုံးကို စွန့်ပယ်ကာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။

ဝုန်းး….

“အဖွဲ့ချုပ်ခေါင်းဆောင်.... ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက သေထိုက်ပါတယ်.... ကျွန်တော် လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး"

“မင်းကို ဘယ်သူက ဒူးထောက်ခိုင်းလို့လဲ၊ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြောစမ်း"

လော့ချန် ဆူပူလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီး မရှိတော့သည့်အခါတွင်မူ သူ အတင်းအကျပ် ဆင်မြန်းထားသော တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာဖုံးသည် ကွဲအက်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာတွင် အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

သူ၏ အမိန့်ကြောင့် မင်လုံယွီ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ကျောပြင်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မတ်မတ် မရှိတော့ပေ။ မည်သည့် စကားကမျှ သူ၏ ရင်ထဲရှိ လေးလံလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပေါ့ပါးသွားစေနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။