အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄) ဝယ်ယူခြင်း၊ အရူးအမူး ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ထိုဖောက်သည်များကို မမြင်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လောက် လာပြီး ရဲဘော်လေးကို ပစ္စည်းတွေကူသယ်ပေးလိုက်ကြစမ်း..."

ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ လူများသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသားနှင့်ပတ်သက်သောကိစ္စ ပြေလည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားကြလေသည်။

"လာပြီ လာပြီ..."

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ကမန်းကတန်း တိုးထွက်လာကြပြီး လျူအာကျူးအား နွေးထွေးစွာ ဝန်းရံကာ ဘာများလိုချင်သလဲဟု မေးမြန်းကြတော့၏။

လျူအာကျူးသည်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ စင်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ စတင်ရွေးချယ်တော့သည်။

"စံပယ်လက်ဖက်ခြောက် ဆယ်ကျင်းပေးပါ..."

"နှမ်းဆီ၊ ပဲငံပြာရည်၊ ဆားနု၊ ရှာလကာရည်၊ ပြီးတော့ စီချွမ်းငရုတ်ကောင်း၊ နာနတ်ပွင့်၊ ကရဝေးရွက် အစရှိတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အကုန်လုံးကို တစ်မျိုး ဆယ်ကျင်းစီ ပေးပါ..."

"နို့သကြားလုံးနဲ့ အဲဒီသစ်သီးသကြားလုံးတွေကို ကျင်းနှစ်ဆယ်စီ ပေးပါ..."

"ချောင်ကျီကောင်း၊ မက်မွန်ကြွပ်မုန့်၊ ပဲတီစိမ်းကိတ်၊ နွားလျှာပုံမုန့် အိုး ထားလိုက်ပါတော့ မုန့်အမျိုးအစားတိုင်းကို ငါးကျင်းစီသာ ပေးလိုက်ပါတော့..."

"ဆန်နည်းနည်းလောက်ပေးပါ ဪ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ မရှိဘူးလား ဒါဆိုရင် ဂျုံမှုန့်ရော အဲဒါလည်း မရှိဘူးလား..."

"ဪ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ကျုံးဟွာ စီးကရက်တောင်ရှိတာလား အဲဒါပေးပါ ဪ ဆိုင်ရဲ့အဖိုးတန်ပစ္စည်းက တစ်ကတ်တည်းပဲ ရှိတာလား ဒါဆိုလလည်း အဲဒါပဲ ပေးပါ ပြီးတော့ စီးပွားရေးအမှတ်တံဆိပ် စီးကရက် ငါးကတ်ပေးပါ အာ… မဟုတ်ဘူး ဆယ်ကတ် ပေးလိုက်..."

"တရုတ်အရက်ပြင်း ပုလင်းနှစ်ဆယ်၊ သစ်သီးစည်သွတ်ဘူး ငါးဆယ်၊ ရေနွေးဘူး ငါးဘူး၊ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး သုံးလက်နဲ့ ရော်ဘာဖိနပ် ဆယ်ရန် ပေးပါ ကျွန်တော် ဘယ်ဆိုဒ်တွေလိုမလဲဆိုတာ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျူအာကျူးမှာ လူသူဌေးတစ်ဦးပမာ အရူးအမူး ဈေးဝယ်နေလေတော့သည်။

ဆီနှင့်ပတ်သက်၍မူ လျူအာကျူးသည် မဝယ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူ၏နေရာလွတ်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးမှ ဆီကို တိုက်ရိုက်ကြိတ်ယူနိုင်ပြီး လိုသလောက် ရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလျင်လိုနေခဲ့ကြသော ဖောက်သည်များသည်လည်း ဆက်၍ အလျင်မလိုကြတော့ဘဲ လျူအာကျူးအား မျက်လုံးများပြူးကာ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ဆင်းရဲပင်ပန်းစွာ နေထိုင်တတ်ကြပြီး တစ်ပြားတစ်ချပ်ကိုပင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ သုံးစွဲတတ်သူများဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤမျှလက်ဖွာစွာ သုံးစွဲနေသည်ကို မည်သည့်နေရာတွင် မြင်ဖူးကြမည်နည်း။

လူတိုင်းက ဤသည်မှာ ကျေးလက် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ တစ်ခုခုမှ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းက ပစ္စည်းလာဖြည့်တင်းခြင်းဖြစ်မည်ဟု သံသယဝင်နေကြသည်။

ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ ဝန်ထမ်းများပင်လျှင် ကြက်သေသေသွားကြပြီး လျူအာကျူး၏ ပစ္စည်းများကို စက်ရုပ်များပမာ ကူညီဆောင်ရွက်ပေးနေကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ မျက်ခွံများပင် လှုပ်တုန်သွားသည်။ လျူအာကျူးသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ခုအတွက် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနေခြင်းဖြစ်မှန်း သူသိထားသော်လည်း သူတို့အဖွဲ့၏ ဤမျှငွေကြေးသုံးစွဲနိုင်မှုအပေါ် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေမိဆဲဖြစ်သည်။

ဤအဖွဲ့က ထိုမျှလောက် ချမ်းသာနေသလော။ သူတို့များ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာငွေများကို အလွဲသုံးစားလုပ်ထားကြလေသလား။

သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကသာ ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးပမာဏကို သိရှိသွားပါက သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး သေဒဏ်ပေးမည် မဟုတ်ပါလော။

လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို ရွေးချယ်ပြီးချိန်တွင်မူ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှာ ပရမ်းပတာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ထုပ်ပိုးနေသည့် အသံများ ဆူညံနေလေတော့သည်။

ဤလူများသည် ဒေါသကြီးတတ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာမူ အမှန်တကယ် လျင်မြန်လှသည်။ ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ပစ္စည်းများကို လှပသေသပ်စွာ ထုပ်ပိုးနိုင်ပြီး လက်ကိုင်ကြိုးများကိုပင် တပ်ဆင်ပေးလိုက်ကြသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် တရုတ်ပေသီးကို ပျံထွက်မတတ် မြန်ဆန်စွာ တွက်ချက်နေပြီး တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။

"လက်ဖက်ခြောက်က တစ်ကျင်းကို ဆင့် ၇၀၊ ချောင်ကျီကောင်းက တစ်ကျင်းကို ဆင့် ၆၀၊ သကြားဖြူက တစ်ကျင်းကို ဆင့် ၅၀ ဒါပေမဲ့ ၀.၂ ကျင်းပဲ ရောင်းပေးနိုင်မယ်၊ တရုတ်အရက်ပြင်း တစ်ပုလင်းကို ၁.၁ ယွမ်၊ ကျုံးဟွာ စီးကရက်က တစ်ဘူးကို ၁ ယွမ် တစ်ကတ်ကို ဆယ်ဘူး၊ စီးပွားရေးအမှတ်တံဆိပ် စီးကရက်က တစ်ဘူးကို ဆင့် ၅၀၊ နို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို ၅ ဆင့် ဒါဆိုရင် တစ်ကျင်းကို..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သူပီပီ သူသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းရှိ ဈေးနှုန်းများကို ဈေးနှုန်းစာရင်း ကြည့်ရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ အတိအကျ မှတ်မိနေလေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် ငါးကြိမ် ခြောက်ကြိမ်ခန့် စစ်ဆေးတွက်ချက်ပြီးသည့်အခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် အမှားအယွင်းမရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီး လျူအာကျူးအား ဈေးနှုန်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

“စုစုပေါင်း ၄၅၂ ယွမ်၊ ၇ မောင်နဲ့ ၈ ဖန်ကျပါတယ်..."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားလေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် လျူအာကျူးကို မနာလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ငွေများသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ငွေ မဟုတ်နိုင်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသော်လည်း သူတို့၏စိတ်ထဲတွင်မူ မနာလိုစိတ်များ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေကြဆဲပင်။

ယွမ်လေးရာကျော်။ ထိုပမာဏမှာ လူအများစုအတွက် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်စာ လစာနှင့် ညီမျှလေသည်။

သို့တိုင်အောင် သူသည် ထိုငွေများကို မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ တစ်နေ့တည်းဖြင့် သုံးစွဲပစ်လိုက်လေသည်။

သူတို့လည်း ထိုသို့လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက ကောင်းလေစွ။ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာငွေကို အသုံးပြု၍ ကြွားလုံးထုတ်ရလျှင်ပင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြွားစရာ အကြောင်းအရာများစွာ ရရှိမည်ဖြစ်၍ မဆိုးလှပေ။

ယွမ်ရာချီသော ဤမျှကြီးမားသည့် ငွေကြေးကို သုံးစွဲဝံ့သူတစ်ယောက်သည် မည်သည့်နေရာသို့သွားသွား လေးစားမှုဖြင့် စီးကရက် ကမ်းပေးခံရမည်မှာ သေချာလေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် လျူအာကျူးကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးသတိပေးလိုက်သည်။

"အကုန်လုံး အဆင်ပြေရဲ့လား ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကိုပြောနော် တစ်ခုခုအတွက် အပြစ်တင်မခံရအောင် သတိထားရမယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့အား ဤသို့ သတိပေးလာမည်ဟု လျူအာကျူး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုလူသည် ငွေရရေးကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး ငွေဘယ်ကရလာသည်ကို ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ဟု သူထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ တောဝက်ဖမ်းတာ သိပ်တော်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက် ရှိပါတယ်..."

လျူအာကျူးက သူ၏အကျင့်အတိုင်း လိမ်ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူပင် အနည်းငယ် ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သေးသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူသည် သစ်သီးသကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာကို ချက်ချင်း လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ထားလိုက်ကာ နို့သကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာကို ယူ၍ လျူအာကျူး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ညီလေး ညီမလေးတွေအတွက် အဲဒါလေးတွေ ယူသွားလိုက်ပါဦး..."

သူသည် လျူအာကျူးကို မသိသော်လည်း မိသားစုတိုင်းနီးပါးတွင် ကလေးများစွာ ရှိတတ်ကြသဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ အမြင်တွင် လျူအာကျူး၌ ညီငယ်ညီမငယ်များ သေချာပေါက်ရှိမည်ဟု ထင်မြင်ထားလေသည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း သူ၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဖြင့် အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် ခရိုင်မြို့မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူး ဦးလေးသာ ကျွန်တော့်ကို စက်ဘီး ဒါမှမဟုတ် သုံးဘီးစက်ဘီး တစ်ခုခုရအောင် ကူညီပေးနိုင်ရင် တခြားဟာတွေတော့ အာမမခံနိုင်ပေမဲ့ ဦးလေးတို့ မိသားစု အသားပြတ်လပ်သွားတာမျိုး မရှိစေရဘူးလို့တော့ ကတိပေးနိုင်တယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးသည် လျူအာကျူး သူ့ထံ ရောက်လာမည်ကို မကြောက်ဘဲ ထိုကောင်လေး သူ့ထံ မလာမည်ကိုသာ ကြောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

နားခါးသော်လည်း လက်တွေ့ကျသည့် ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိလေသည်။ အကယ်၍ မင်းသာ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ဖြစ်နေလျှင် မည်သူက မင်းနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ချင်မည်နည်း။

"ကောင်းပြီလေ ငါ မင်းအတွက် စုံစမ်းပေးထားပါ့မယ်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏အနီးရှိ လူငယ်တစ်ဦးအား ပြောလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတွေကို သုံးဘီးစက်ဘီးပေါ်တင်ပြီး ငါတို့ ညီလေးအတွက် လိုက်ပို့ပေးလိုက်စမ်း..."

"စိတ်ချလိုက်ပါ..."

လူငယ်သည် ပစ္စည်းအားလုံးကို သုံးဘီးစက်ဘီးပေါ်သို့ ချက်ချင်း တင်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း စက်ဘီးပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူနှင့် အရင်က စကားများခဲ့ဖူးသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးနှင့် ပတ်သက်၍မူ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက သေချာပေါက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်ကို သိထားသဖြင့် သူသည် သူမအား တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

တကယ်တမ်းပင် သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်စွန်း အခုလောလောဆယ် ပဲငံပြာရည်အတွက် စိတ်မပူနဲ့တော့ ဒီရက်ပိုင်း မင်း အခြေအနေသိပ်မကောင်းဘူးလို့ ငါမြင်တယ် အိမ်ပြန်ပြီး နားလိုက်ပါ မင်းရဲ့ စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ အရေးယူမှု ဆုံးဖြတ်ချက်က ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

ကိစ္စမှာ "စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ အရေးယူမှု" အထိ ကြီးထွားသွားပြီဖြစ်ရာ ရလဒ်မှာ သေချာပေါက် ကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားပြီး ကမန်းကတန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးရှင် အဲ့ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူးလေ အဲ့ဒီကောင်လေးက ရှင့်ကို ဘယ်လောက်မှမရှိတဲ့..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖောက်သည်များကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ထုတ်မပြောချင်တဲ့ ကိစ္စတချို့ရှိတယ် မင်းကိုယ်မင်း အပြစ်ကင်းတယ်လို့ တကယ်ထင်နေရင် ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာနေလိုက်လေ..."

ဤခေတ်ကာလတွင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်း၌ အလုပ်လုပ်နေသူများအနက် အိမ်သို့ ပစ္စည်းများ ယူမသွားသူ မည်မျှရှိမည်နည်း။

အထူးသဖြင့် အထက်လူကြီးများက သတ်မှတ်ထားသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု ပမာဏတစ်ခုကို ခွင့်ပြုထားသည့် စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ဤသတ်မှတ်ထားသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု ပမာဏဆိုသည်မှာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ လူများအတွက် ဟာကွက်များကို အသုံးချနိုင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုမုန့်များသည် သယ်ယူပို့ဆောင်စဉ်အတွင်း ပျက်စီးသွားခြင်းလော သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ချိုးဖဲ့လိုက်ခြင်းလော။ မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

ထိုအပြစ်အနာအဆာပါသော အဝတ်အထည်မှာ စက်ရုံ၏ အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းမှုကြောင့်လော သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆုတ်ဖြဲလိုက်ခြင်းလော။ မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် နွေရာသီ၏ အပူဒဏ်ကြောင့် ရေခဲချောင်းအချို့ အရည်ပျော်သွားကာ သမဝါယမအသင်း ဝန်ထမ်းများက ယူဆောင်သွားခြင်းမှာ ပို၍ပင် ပုံမှန်ကိစ္စ ဖြစ်နေလေသည်။

ရှေးဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း အချို့သော ကိစ္စရပ်များသည် ချိန်ခွင်ပေါ် မတင်ရသေးသရွေ့ အောင်စအနည်းငယ်သာ လေးသော်လည်း ချိန်ခွင်ပေါ်ရောက်သွားပြီဆိုပါက ကျင်းတစ်ထောင်ပင်လျှင် တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ကြောင်းကို အမျိုးသမီးကလည်း သိလေသည်။ အကယ်၍ သူမကသာ တောဝက်သားအကြောင်းကို ထုတ်ပြောရဲပါက ဤလူများသည် သေချာပေါက် ငြင်းဆိုကြမည်ဖြစ်ပြီး သူမကိုသာ ဝိုင်းဝန်းလက်ညှိုးထိုးကြမည်မှာ သေချာသည်။

သူမ မည်မျှပင် ရန်တွေ့ရဲပါစေ ဤမျှများပြားသော လူများကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် မျက်ရည်များဖြင့်သာ သနားညှာတာရန် တောင်းပန်နိုင်တော့သည်။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးရှင် ကျွန်မ ဒီနေရာမှာ အလုပ်လုပ်လာတာ အကြာကြီးရှိနေပါပြီ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ မရှိရင်တောင် ကြိုးကြိုးစားစားတော့ လုပ်ခဲ့ပါတယ် ရှင်က ခုလိုကိစ္စသေးသေးလေးနဲ့ ကျွန်မကို နှင်ထုတ်လိုက်ရင် ကျွန်မကို မှီခိုနေရတဲ့ မိသားစုဝင် အတော်များများက ဘာစားရတော့မလဲ..."

အခြားသူများသည်လည်း အနည်းငယ် သနားသွားကြပြီး သူမအတွက် တောင်းပန်ပေးချင်သည့်ဟန်ဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးအား မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။

"ဟူး ဘယ်သူ့မိသားစုကရော အဲ့ဒီလိုမဟုတ်လို့လဲ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူက နောက်နောင်ကျရင်လည်း ထပ်လာဦးမှာလေ မင်းသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေသေးတာကို သူမြင်သွားရင် ပြောရဆိုရတာ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားများက အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနေလေသည်။

လျူအာကျူး နောင်တွင် ပြန်လာဦးမည်ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် အကျိုးအမြတ်များ ပိုမိုရရှိနိုင်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအမျိုးသမီး ဆက်ရှိနေမည်ဆိုပါက သူ ပြန်လာချင်စိတ် ရှိ မရှိ မသေချာတော့ပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သည့်မိသားစုမှ အဆင်ပြေပြေ မနေရပေ။ အသားစားရမည့် အခွင့်အရေးကို အနိုင်နိုင်ရရှိထားချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ခံချင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ လူများသည် ခေါင်းငုံ့သွားကြလေသည်။ သူတို့၏ ကြီးမာလှသော "ညီအစ်မသံယောဇဉ်" ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားဟူသည့် တူအကြီးကြီး၏ ရိုက်နှက်မှုအောက်တွင် အလွယ်တကူပင် ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။