အခန်း ၃၅

အခန်း (၃၅) အိမ်ထောင်စုစာရင်း စစ်ဆေးခြင်း

ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ လူငယ်လေးသည် လျူအာကျူးအား မြို့ပြင်သို့ ဦးစွာပို့ဆောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်၍ သူ၏ သုံးဘီးစက်ဘီးကို နင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူးက သူ့အား မနေ့က လုံခြုံရေးအရာရှိ အလုပ်လုပ်သော ရဲစခန်း၌ ချထားပေးရန် ပြောခဲ့၏။

မနေ့ညမှစ၍ ယခုအချိန်အထိ သူရှာဖွေထားသော ယွမ်လေးရာကျော်စလုံးနီးပါးကို သုံးစွဲပစ်ခဲ့ပြီး ယွမ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ကြွေးသွားတောင်းရမည် ဖြစ်၏။

သူတို့ရှေ့ရှိ ရဲစခန်းကို ကြည့်ရင်း လူငယ်လေးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား အမှုလာဖွင့်တာလား ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး အထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိလို့ ဝင်တွေ့မလို့ပါ..."

လူငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့သြသွားလေသည်။ လုံခြုံရေးအရာရှိ သူငယ်ချင်း ရှိသည်ဆိုသောအချက်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့၏။

ဤခေတ်ကာလရှိ လုံခြုံရေးအရာရှိများသည် နောင်လာမည့် ပြင်းထန်စွာနှိမ်နင်းရေးကာလများလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နာမည်ဆိုးမျိုး မရသေးသော်လည်း သူတို့သည် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်ချင်လျှင် ရိုက်နှက်နိုင်ပြီး ထိုသူမှာ အသံပင်ထွက်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ဤခေတ်ဤအခါ၌ လုံခြုံရေးအရာရှိ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိခြင်းမှာ အလွန်ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပြဿနာများစွာကိုလည်း လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းနိုင်လေသည်။ လျူအာကျူးသည် အဘယ်ကြောင့် အသားများကို ဤမျှပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရောင်းချရဲသနည်းဆိုသည်ကိုလည်း ထိုလူငယ်လေးက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။

လျူအာကျူးသည် စကားများများမပြောတော့ဘဲ ရဲစခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလေသည်။

ရဲစခန်းသည် အလုပ်ချိန်စတင်နေပြီဖြစ်၏။ လျူအာကျူးသည် အထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် မနေ့ညက ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်ရန် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဝမ်..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်း၏ လက်မတွင် ပတ်တီးစည်းထားလေသည်။ သူသည် သတင်းစာကို ငုံ့ဖတ်ရင်း လက်ဖက်ရည်ကို အေးဆေးစွာ သောက်နေ၏။ သူက ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

သူ၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် စာရွက်ပိုင်းလေးကို ချက်ချင်း ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ခင်ဗျားရဲ့ လက်ချောင်းလေး နာနေသေးလားလို့ လာမေးတာပါ..."

ထိုစာရွက်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးအား စိုးရိမ်မှုနှင့် အံ့သြမှုတို့ ရောယှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

မနေ့ညက လျူအာကျူး၏ ငယ်ရွယ်သော အသံကို သူသတိပြုမိခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက် ငယ်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။ အသက်ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ခန့်သာ ရှိမည်ဟု ထင်ရလေသည်။

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းက လျူအာကျူးကို တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"လာ အပြင်မှာ စကားပြောရအောင်..."

သူသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူရင်း အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်လေး မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ငယ်နေရတာလဲ ငါ့သားနဲ့တောင် ရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

မနေ့ညက ဤမျှငယ်ရွယ်သူကို အစ်ကိုဟု ခေါ်မိခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ ဝမ်ကျန့်ကျွင်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားမိ၏။

လျူအာကျူးသည် ဝမ်ကျန့်ကျွင်း၏ ဈေးပေါသော စီးပွားရေးအမှတ်တံဆိပ် စီးကရက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့အား ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါကို သောက်လိုက်ပါ..."

ကျုံးဟွာ စီးကရက်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျန့်ကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"ဟာ ကောင်လေး မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် လက်ဖွာရတာလဲ မနေ့ညကမှ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရတာကို ဒီလိုဟာတွေ သောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

သူသည် ထိုစီးကရက်ကို ပြန်ပေးချင်သော်လည်း မပေးရက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

လျူအာကျူးက သူကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်လိပ်ထုတ်ယူကာ မီးခြစ်ဖြင့် မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျန့်ကျွင်း၏ စီးကရက်ကိုလည်း မီးညှိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်ကျန့်ကျွင်းကမူ ကျုံးဟွာ စီးကရက်ကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ စီးပွားရေးအမှတ်တံဆိပ် စီးကရက်ကိုသာ သောက်လိုက်၏။

"ဒီလိုကောင်းတဲ့ဟာကို ငါ မသောက်ရက်ပါဘူး နောက်မှ ငါတို့ ညွှန်ကြားရေးမှူးအတွက် သိမ်းထားရမယ်..."

လျူအာကျူးက နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား ရာထူးတက်ဖို့ ကံပါလာတာ မဆန်းပါဘူးလေ..."

"သွားစမ်းပါကွာ ငါ့ကို လှောင်ရတာ ပျော်စရာကောင်းလို့လား မင်း ငါ့အရွယ်ရောက်လာရင် နားလည်လာလိမ့်မယ် မျက်နှာချိုသွေးတာက ရှက်စရာမဟုတ်ဘူး အဲဒါကို အရည်အချင်းလို့ခေါ်တယ်ကွ..."

"ကိုယ့်မာနကို ဖက်တွယ်ထားပြီး တစ်မိသားစုလုံးကို ဒုက္ခခံခိုင်းတာကမှ တကယ့် ရှက်စရာအစစ်ပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည် လျူအာကျူးအား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားရာပြောင်းကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံလာယူတာလား မနေ့ညက ငါနဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီး မင်းအတွက် ရှာထားတယ် ရေတွက်ကြည့်ပြီး မှန်မမှန် စစ်ကြည့်လိုက်ဦး..."

လျူအာကျူးသည် ငွေများကို မရေတွက်ဘဲ ယူလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့ ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ရေတွက်နေစရာ မလိုပါဘူး လုံခြုံရေးအရာရှိတွေကိုမှ မယုံရင် ဘယ်သူ့ကို သွားယုံရမှာလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းမှာ ထိုငွေများ ဆုံးရှုံးသွားရသဖြင့် နှမြောတသ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မင်းလေးက တော်တော်တတ်နိုင်တဲ့ကောင်ပဲ ငါ့ကောင်လေးသာ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတစ်ဝက်လောက်ရှိရင် ငါ လုံခြုံရေးအရာရှိအလုပ်ကနေ ဝမ်းသာအားရ ထွက်လိုက်မှာပဲ..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောကာ စကားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို သိပ်အမြန်ကြီး မချီးကျူးပါနဲ့ဦး ကျွန်တော် ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပါဦး ချီးကျူးဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာကို ခန့်မှန်းမိသွားကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာသည်။

"မင်းမှာ နောက်ထပ် ရှိနေသေးတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်..."

စကားတစ်ဝက်၌ပင် ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးအား တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုသို့ အမြန်ဆွဲခေါ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ အကဲခတ်လိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သေချာသွားသောအခါ ဝမ်ကျန့်ကျွင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... အဲ... ညီလေး မင်းဆီမှာ အသားတွေ ထပ်ရှိနေသေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လျူအာကျူးက နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ဒါက ဘာသဘောလဲ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အသားရှိရင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုလို့ ဆက်ခေါ်နေမှာလား..."

"အဟမ်း..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်း၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ နီရဲသွားလေသည်။ သူက ဤကောင်စုတ်လေးအား ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

သို့သော် မနေ့ညက အကူအညီတောင်းရန်အတွက် သူ၏ မာနကို မြိုချခဲ့ရပုံကို ပြန်တွေးမိသွားသည်။ မိသားစုအတွက် အသားစားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကျိန်ဆဲခြင်းသည် ကျေးဇူးကန်းခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ပေးထားသော ခွေးတစ်ကောင်ပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းက အသနားခံသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကြည့်စမ်း ငါက မင်းကို လူကွယ်ရာမှာပဲ အစ်ကိုလို့ခေါ်နိုင်မှာနော် အပြင်လူတွေသာ သိသွားရင် ငါ ရဲစခန်းမှာ မျက်နှာပြစရာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုဝမ် ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို နောက်နေတာပါ ဘာလို့ အဲ့လောက် အတည်ပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါက နောက်တာကို လက်မခံနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး မင်းရဲ့ အသားက ငါ့ကလေးရဲ့ အသက်ကို တကယ်ကယ်တင်ခဲ့တာပါ မနေ့ညက အသားစားပြီးတော့ ဒီနေ့မနက် အဲ့ကောင်လေးက သူ့ဘာသာသူ ထပြီး ဆီးသွားနိုင်နေပြီ..."

လျူအာကျူးသည် အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားစေရန် ချက်ချင်းပင် နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ အရမ်းကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ တကယ်လို့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် နောင်ကျရင် ကျွန်တော် အကူအညီလာတောင်းတဲ့အခါ မသိဟန်မဆောင်ရင် ရပါပြီ..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းက လေးနက်စွာဖြင့် ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်လေသည်။

"အဲ့ကိစ္စကတော့ သေချာပေါက်ပေါ့ကွာ..."

လျူအာကျူးသည်လည်း သူ၏ အသံကို နှိမ့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးရအောင် ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကျင်းနှစ်ရာ သုံးရာလောက်ရှိတဲ့ တောဝက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိသေးတယ် ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့ အဲ့တာကို ယူနိုင်မလား..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

"ရတယ် ရတယ် ရတာပေါ့ သေချာပေါက် ရတယ်..."

"မင်း မသိပါဘူး ဟိုကောင်တွေက အသားငတ်နေလို့ မျက်လုံးတွေတောင် စိမ်းနေကြပြီ ငါ မနေ့ညက နှစ်တုံးပဲ စားရသေးတာကို ဒီနေ့မနက် အဲ့အကောင်စုတ်တွေက ငါ့ဆီက အနံ့ကို ရသွားကြတယ် ငါ အသားဘယ်ကရလဲဆိုတာကို ဆက်တိုက် မေးနေကြတာ ညွှန်ကြားရေးမှူးကတောင် ငါ့ကို ခေါ်ပြောသေးတယ် ကိုယ်ကျိုးမကြည့်ဘဲ အဖွဲ့အစည်းအတွက် ပိုစဉ်းစားပေးဖို့တဲ့ ငါလည်း အဲ့ကိစ္စအတွက် စိတ်ညစ်နေတာ အခုမှပဲ အဆင်ပြေသွားတော့တယ်..."

လျူအာကျူးသည် ဤမျှ တိုက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို စက်ဘီး ဒါမှမဟုတ် သုံးဘီးစက်ဘီးတစ်စီးလောက် ငှားပေးပါ ကျွန်တော် သွားယူပေးမယ်..."

"ရတယ် အခုချက်ချင်းပဲ..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည် ရဲစခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်လာလေသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် လုံခြုံရေးအရာရှိ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ကိုလည်း ဆောင်းထားလေသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး လျူအာကျူးအား ခေါင်းအစခြေအဆုံး အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ့်ကို အချိုးအစားကျတဲ့ လူငယ်လေးပဲ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရချိန်တွင် လျူအာကျူးသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေရဲပေ။ သူက ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးက သိပ်အမွှမ်းတင်လွန်းနေပါပြီ ရော့ ဒီဟာလေး သောက်ပါဦး..."

ကျုံးဟွာ စီးကရက်ကို မြင်သောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ မျက်ခွံများ တွန့်သွားသည်။ သူ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် ဝယ်သောက်နိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆတော့ ပေးကမ်းမည် မဟုတ်ပေ။

ဤကလေး၏ လက်ထဲတွင် စီးကရက်တစ်ဘူးလုံးရှိနေပြီး အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့အား မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေသည်ဟု မထင်ဘဲ ထိုစီးကရက်များကို သိပ်တန်ဖိုးထားပုံ မပေါ်ဟုသာ ထင်မြင်သွားသည်။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူးက အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အစုတ်အပြတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်လေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အမူအကျင့်နှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှုမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးက သတိဝင်သွား၏။ သူသည် စီးကရက်ကို မယူဘဲ သူ၏ စီးကရက်ဘူးကိုသာ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"လူငယ်လေး မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ဘယ်ကလာတာလဲ..."

ဤစစ်ဆေးမေးမြန်းသည့်ပုံစံကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ဝမ်ကျန့်ကျွင်းလည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး ဒီညီလေးက ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး ကျွန်တော်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဩဇာတိက္ကမကြောင့် ဝမ်ကျန့်ကျွင်းမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

ဤအချိန်ကာလတွင် လုံခြုံရေးအရာရှိ အများစုမှာ စစ်တပ်မှ အငြိမ်းစားယူထားသူများဖြစ်ကြသည်။ ဤညွှန်ကြားရေးမှူးအိုကြီးသည် စစ်ပွဲအတွင်း ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည်မှာ သိသာထင်ရှားပြီး စစ်သားတစ်ယောက်၏ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် နောင်လာနောက်သား ခေါင်းဆောင်များ၏ ဗိုက်ရွှဲရွှဲအသွင်အပြင်များထက် ပို၍ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

လျူအာကျူးသည် အလျင်အမြန် သတိဝင်လာပြီး သူမည်သည့် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့နှင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ဖြစ်ကြောင်း၊ ရွာအမည်၊ မိဘများ၏ အမည်နှင့် သူ၏အမည်တို့ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးက ဝမ်ကျန့်ကျွင်းအား အချက်ပြလိုက်၏။ ဝမ်ကျန့်ကျွင်းလည်း သဘောပေါက်သွားကာ သက်ပြင်းချရင်း အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးရန် မှတ်တမ်းခန်းသို့ သွားလေသည်။

မကြာမီတွင် သူ ပြန်ထွက်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုလီက မှန်တယ်လို့ ပြောပါတယ်..."

ဤသည်မှာ ဝမ်ကျန့်ကျွင်း၏ ပါးနပ်သော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ လျူအာကျူးအား သူသိနေသဖြင့် သူ၏စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် လုံလောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသောကြောင့် အိမ်ထောင်စုစာရင်း တာဝန်ခံဖြစ်သော အစ်ကိုလီကို ဒိုင်းသဖွယ် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"အထင်မလွဲပါနဲ့ ညီလေးရယ် မကြာသေးခင်က ခရိုင်မြို့မှာ သိပ်မလုံခြုံလို့ ငါ နည်းနည်း သံသယလွန်ကဲသွားတာပါ..."

လျူအာကျူးလည်း နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤကာလအတွင်း သူလျှိုများစွာ ပုန်းခိုနေဆဲဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ခရိုင်မြို့တွင်ပင် ပြဿနာရှာသူများ ရှိနေတတ်သည်။ သူ့လို ကလေးတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အသားများစွာ ယူလာပြီး ရဲစခန်းကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ကာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ကြိုးစားနေသော သူလျှိုသာဆိုလျှင် ရဲစခန်းတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်လေသည်။

ယခု အိမ်ထောင်စုစာရင်း မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးပြီဖြစ်၍ ဘဝအတွက် အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် အချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်၏။ ဤဘဝတွင် စားသောက်ရေးသည်သာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျွန်တော့်ကို သုံးဘီးစက်ဘီး ငှားပါ ကျွန်တော် သွားသယ်ပေးပါ့မယ်..."

"ကောင်းပြီ သို့သော် ငါတို့ မင်းကို ပိုက်ဆံ တစ်ခါတည်း အကုန်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးက အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လျူအာကျူးမှာမူ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ပြဿနာမရှိကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောလိုက်လေသည်။ အကြွေးတင်ခြင်းက ကောင်းသောကိစ္စပင်ဖြစ်၏။ လူမှုဆက်ဆံရေးဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ သင်က ကျွန်တော့်ကို အကြွေးတင်၊ ကျွန်တော်က သင့်ကို အကြွေးတင်နှင့် အကြွေးများ စုပုံလာလေလေ၊ ဆက်ဆံရေးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ အကြွေးပမာဏ အရမ်းများလွန်းလျှင် သို့မဟုတ် နှစ်ဖက်စလုံး၏ အရင်းအမြစ်များ တန်းတူမညီမျှလျှင်တော့ တစ်မျိုးဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးက လျူအာကျူးအား အရှုံးမခံစေလိုသဖြင့် တစ်ကျင်းလျှင် မည်မျှဈေးပေးမည်နှင့် ငွေလာယူရမည့်ရက်စွဲကို စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရေးပေးလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက ထိုစာရွက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ ရဲစခန်းက တကယ့်ကို သဘောထားကြီးလှပေသည်။

သူတို့သည် တစ်ကျင်းလျှင် ငါးယွမ်နှင့် ဆင့်ငါးဆယ် ပေး၍ ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်ရာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းထက်ပင် ပို၍ ဈေးကြီးသေးသည်။

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည် စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်မှ သုံးဘီးစက်ဘီးကို နင်းလာသောအခါ လျူအာကျူးက ခုန်တက်၍ ထွက်သွားလေသည်။

"အလွန်ဆုံး ဆယ်မိနစ်အတွင်း ကျွန်တော် လာပို့ပေးမယ် ရဲစခန်းအပေါက်ဝက ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေ သယ်လာတာမို့ သူ့ကို ကြည့်ထားပေးပါဦး..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ လူငယ်လေးထံသို့ လျှောက်သွားကာ စီးကရက်သောက်ရင်း သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤကောင်လေးသည် သူ၏ ဓနနတ်မင်းကြီး၏ ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာသူဖြစ်ရာ သေချာစောင့်ကြည့်ထားရမည် ဖြစ်၏။

လူငယ်လေးမှာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားလေသည်။ လုံခြုံရေးအရာရှိတစ်ဦး၏ ဤကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို သူ တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ရဖူးပေ။ သူသည် လည်ပင်းကို ပုကာ ငုံးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေးဖြစ်သွားပြီး သုံးဘီးစက်ဘီးဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေလေသည်။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူ၏ လက်များကိုပင် ခေါင်းနောက်သို့ ပို့ထားလိုက်သေး၏။

လမ်းသွားလမ်းလာများကလည်း ရဲစခန်းအပေါက်ဝ၌ ဤကောင်လေး ဘာအမှားလုပ်ထား၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေရသနည်းဟု သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးသော သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့ကလည်း သူ၏ အပေါင်းအပါများ လာရောက်ကယ်တင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနီးအနားတွင် သတိကြီးစွာထား၍ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်ရင်း လူငယ်လေးမှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့၏။

တကယ့်ကို အကုသိုလ်ပါတကား။ သူက ပစ္စည်းလာပို့ပေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အချုပ်ထဲရောက်မည့်ကိန်း ဆိုက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ကိစ္စရပ်များကို သေချာစွာ မရှင်းပြခဲ့ခြင်းက လူငယ်လေးကို ဤမျှလောက် ဒုက္ခရောက်သွားစေလိမ့်မည်ဟု လျူအာကျူး ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးသည် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သောအခါ သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲမှ တောဝက်တစ်ကောင်ကို ရိုက်မေ့လိုက်ပြီး သုံးဘီးစက်ဘီးပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ဤတောဝက်များကို တိုက်ရိုက်ဖမ်းဆီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး နေရာလွတ်ထဲတွင် အချိန်ရပ်တန့်မှုဖြစ်စဉ်၌ ရှိနေသောကြောင့် အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားနေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထွက်ပြေးမည်ကို ကာကွယ်ရန် သေချာပေါက် ရိုက်မေ့ထားရမည် ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် လေးလံသော တောဝက်ကြီးကို တင်ဆောင်၍ ရဲစခန်းအပေါက်ဝသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြပြီး တောဝက်ကြီးကို အရသာခံစားရတော့မည့်အလား စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးသည်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အမြန်သွားရောက်ကြိုဆိုလေသည်။ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ တောဝက်ကြီးက အသက်ရှူနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွား၏။

"ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ..."

လျူအာကျူးက သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ဪ ထောင်ချောက်ထဲကျပြီး မေ့သွားတာပါ သိပ်ကြာကြာ မေ့နေမှာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟာ မြန်မြန် မြန်မြန် ၎င်းကို စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်ကို ယူသွားပြီး ကြိုးနဲ့တုပ်ထားလိုက်..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

အသက်ရှင်နေသော တောဝက်သည် သေနေသော တောဝက်နှင့် အလွန်ကွာခြားလေသည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ပို၍မြင့်မားပြီး သေချာစွာ ကိုင်တွယ်ပါက အရသာပိုရှိမည်ဖြစ်၏။

ဝက်သားပို့ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ၏ စာရွက်ကိုယူကာ သုံးဘီးစက်ဘီးဘေးတွင် ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော လူငယ်လေးကို ခေါ်၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူတို့၏ နောက်မှနေ၍ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ပြောနေသေး၏။

"ကျူးဇီ အားတဲ့အခါ လာလည်ဦးနော်..."

လျူအာကျူးမှာ ကြက်သီးထသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးသည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ကိုင်မထားပေ။ ထို့သို့မဟုတ်လျှင် တကယ့်ကို... ဟင်း... မပြောကောင်းပါဘူးလေ။

မူလက ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ လူငယ်လေးသည် လျူအာကျူးအား ခရိုင်မြို့ အစွန်အဖျား၌သာ ချထားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခရီးရှည်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော လမ်းခရီးကြောင့် ရွာအထိ လိုက်ပို့ရမည်ဆိုလျှင် သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေ့ပြီးနောက် လူငယ်လေးမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ချေ။ သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ လျူကျေးရွာဆီသို့ သုံးဘီးစက်ဘီးကို အားကြိုးမာန်တက် နင်းလာခဲ့တော့သည်။

လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ပေါ်လမ်းကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရန် ရည်ရွယ်၍ သူ့အား အကြိမ်အနည်းငယ် ရပ်ခိုင်းခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း လူငယ်လေးက အကြိမ်တိုင်းတွင် ကြောက်လန့်တကြား လက်ကာပြလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုရယ် ကျွန်တော် ဒီနေ့ အလုပ်မသွားလည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးက ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး ဒါ့အပြင် အစ်ကို့ဆီမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပါလာတာဆိုတော့ အစ်ကို့ကို ဒီတောထဲမှာ ထားခဲ့ရတာ ကျွန်တော် စိတ်မဖြောင့်လို့ပါ..."

ရွာနှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မကြာခင် ငါ့မိသားစု လာကြိုလိမ့်မယ် မင်း ပြန်တာနောက်ကျရင် အသားကောင်းကောင်း ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်လေးမှာ ချက်ချင်း တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းကာ သူ၏ ပစ္စည်းများကို မြေကြီးပေါ်သို့ စတင်ချထားလိုက်၏။

လျူအာကျူး၏ ဇွဲကောင်းမှုကို မြင်သောအခါ လူငယ်လေးမှာ ဆက်၍ မတုံ့ဆိုင်းတော့ပေ။ သူသည် ပစ္စည်းများကို ကူညီချပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုက တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့လူပဲ တစ်နေ့နေ့ ခရိုင်မြို့ကို ရောက်ရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့ပါ ကျွန်တော် ထမင်းဝယ်ကျွေးမယ်..."

ဤသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သူမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း မရှိပေ။ လူအများစုသည် မိဘအိမ်သို့ သွားလည်လျှင်ပင် မိမိတို့၏ ထမင်းလက်မှတ်များကို ကိုယ်တိုင်ယူသွားရလေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက မိဘများမှာ ထမင်းငတ်သွားနိုင်လေသည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ရိုးရိုးစီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ် သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်..."

သူ့အား ကျုံးဟွာ စီးကရက်ပေးလျှင်ပင် ထိုကောင်လေးက သောက်ရက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူခံစားမိသဖြင့် ရိုးရိုးစီးကရက်သာ ပေးခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ထင်လိုက်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ မှန်းဆချက် လွဲမှားသွားဆဲဖြစ်၏။

လူငယ်လေးသည် သူ၏ လက်မှ ချွေးများကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ပြီး ထိုစီးကရက်ကို ယူကာ သူ၏ နှာခေါင်းဝတွင် တေ့၍ အနံ့ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး စီးပွားရေးအမှတ်တံဆိပ် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ မီးညှိလိုက်သည်။

အလုပ်သမား ညီအစ်ကိုများပင်လျှင် ဆွေမျိုးများ လာလည်မှသာ အမှတ်တံဆိပ်ရှိသော စီးကရက်ကို ထုတ်ပေးရက်ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူတိုင်းသည် လက်လိပ်ဆေးလိပ်များ သို့မဟုတ် ရှစ်ဆင့်တန် စီးပွားရေးအမှတ်တံဆိပ် စီးကရက်များကိုသာ သောက်ကြ၏။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးမှာ မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါလိုက်မိတော့သည်။

လူငယ်လေးသည် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ သုံးဘီးစက်ဘီးကို နင်း၍ ထွက်သွားလေသည်။ လူငယ်လေး အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီး မည်သူမျှ မရှိတော့သည်ကို သေချာသွားသောအခါ လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ အိတ်ထဲတွင် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်း အနည်းငယ်ကိုသာ သယ်ဆောင်၍ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် လျူအာကျူးသည် တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လျူဟိုင်တစ်ယောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ စီးကရက်သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ မှုန်ကုပ်ကုပ်နှင့် စိတ်ညစ်နေပုံရလေသည်။ လျူအာကျူးက သိချင်စိတ်ဖြင့် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားရာ သူ၏ ရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ မိုးခေါင်လို့ မြေကြီးတွေတောင် ကွဲအက်နေပြီ နောက်နှစ်လည်း ဒုက္ခရောက်ဦးမယ့်ပုံပဲ ငါတို့တွေ ဘေးရွာကလူတွေလို တကယ်ပဲ တောင်းစားရတော့မှာလား..."

၎င်းကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ လယ်ယာမြေများကို ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ့်ကိုပင် မြေကြီးမှာ ခြောက်သွေ့၍ ကွဲအက်နေလေပြီ။ အညှောက်ပေါက်လာသင့်သော ဂျုံပင်ပေါက်လေးများမှာလည်း ကျဲပါးလှပြီး တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းနေလေသည်။

"ဟူး..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ အိတ်ကို ချထားလိုက်ပြီး လျူဟိုင်၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်လေသည်။

လူတစ်ယောက် ဆောင့်ကြောင့်လာထိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ လျူဟိုင်သည် ရွာထဲမှ လူတစ်ယောက်ဟု ထင်ကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူသည် လက်ထဲရှိ တစ်ဝက်သောက်လက်စ စီးကရက်ကို အလိုအလျောက်ပင် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ခဏနေရင် ရွာသားတွေကို မြစ်ထဲကနေ ရေသွားခပ်ခိုင်းလိုက်ဦး မဟုတ်ရင် ဒီဂျုံပင်လေးတွေ တကယ် ရှင်သန်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးသည် ထိုစီးကရက်ကို မယူဘဲ အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ဒါတွေ မသောက်တော့ဘူး..."

"နောက်နှစ် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို စပါးတွေ ဆက်မပေးဘဲ နေလို့ရမလား ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ နည်းနည်းပဲ ပေးလို့ရမလား..."

လျူဟိုင်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

"ငါတို့က နည်းနည်းပဲ ပေးထားတာပါ တခြားရွာတွေက တစ်မူကို ကျင်းရှစ်ထောင် ထွက်တယ်လို့ တင်ပြကြပေမဲ့ ငါတို့ရွာကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ တင်ပြလိုက်လို့ အဝေဖန်ခံရတာ ငါ... အယ် ဘာလို့ မင်းဖြစ်နေတာလဲ ကောင်လေးရဲ့..."

သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျူအာကျူးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းလေးက လူကြီးတစ်ယောက်လို လာလုပ်နေတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လျူအာကျူးသည် စကားများများမပြောဘဲ ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်ဘူးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"အရင်က ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ကတိပေးထားလို့လေ..."

လျူဟိုင်သည် ကျုံးဟွာ စီးကရက်ဘူးကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အတုနှင့် မတူပေ။ သူက အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အာကျူးဇီ မင်း ဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ..."

လျူဟိုင်၏ တင်းမာသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မနေ့ညက ကျွန်တော့်အတန်းဖော်ရဲ့ အဖေကို မြို့မှာ သွားကုပေးတော့ သူတို့က ပေးလိုက်တာပါ..."

လျူဟိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ရောဂါကုပေးတယ် ဟုတ်လား..."

"ဪ ဟုတ်သားပဲ မင်းက တာ့ရွှယ်ထိုဆီကနေ ဆေးပညာသင်နေတာပဲ ဒါပေမယ့် မင်းက ဘယ်လိုလုပ် လူတွေကို သွားကုပေးနိုင်တာလဲ အဲ့ကိစ္စက လုံခြုံရဲ့လား..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန်ပင် ဖြေလိုက်လေသည်။

"အရင်က ကျောင်းမှာ သင်ခဲ့ဖူးလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာသင်ယူမှု မြန်သွားတာပါ..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ လိမ်ညာပြောဆိုမှုများ ပို၍ ကျွမ်းကျင်လာသည်ကို သတိပြုမိကာ ဝမ်းနည်းသွားမိ၏။

လျူဟိုင်သည် စာအနည်းငယ် တတ်သော်လည်း အလယ်တန်းကျောင်းသို့ မတက်ဖူးသဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဘာတွေသင်သည်ကို မသိပေ။ အာကျူးဇီ လိမ်နေပုံမပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ နောက်မှ တာ့ရွှယ်ထိုကို မေးကြည့်ရန် တွေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျုံးဟွာ စီးကရက်ဘူးကို လျူအာကျူး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်၏။

"လျှောက်မလုပ်စမ်းပါနဲ့ မင်းအဖေက မင်းကို ကျောင်းထားပေးဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ရတာ ဒီစီးကရက်ကို မင်းအဖေကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ မင်း ငါ့ကို မျက်နှာချိုသွေးရင်တောင် ငါက မင်းကို တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ ရာထူးပေးလို့ မရဘူး သွားစမ်းပါ..."

လျူဟိုင်သည် ကောင်းသောစကားကို ပြောနေသော်လည်း သူ့အား ဆူပူရန်သာ အာရုံစိုက်နေပြီး ခြေထောက်ဖြင့်ပင် ကန်ရန် ရွယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ရှောင်လိုက်ပြီး စီးကရက်ဘူးကို ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ကိုယ့်အဖေကို ဒုက္ခပေးမယ့်ကောင်လား သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဘူးတွေအများကြီး ပေးလိုက်တာပါ ဒါ့အပြင် ကျုံးဟွာ စီးကရက်ကိုတောင် ပေးနိုင်တဲ့ မိသားစုက သာမန်တော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး သူတို့ကို မျက်နှာချိုသွေးဖို့ မရဘူးလား ခင်ဗျားကိုပဲ မျက်နှာချိုသွေးနေရမှာလား..."

"တခြားထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က လူတွေလိုမျိုး ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် တစ်ရွာလုံးကို အစာရေစာပြတ်လပ်ပြီး တောင်းစားရမလို၊ ငတ်သေရမလိုဖြစ်အောင် မလုပ်ဘဲ ခင်ဗျားလို တပ်မဟာခေါင်းဆောင်က တကယ့်ကို သဘောထားကြီးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မြင်လို့ပါ..."

လျူအာကျူး၏ ဒေါသကို မြင်သောအခါ သူ့အား ဆုံးမချင်နေသော လျူဟိုင်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘာထူးမှာလဲ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က လာတဲ့လူနှစ်ယောက်ကို မင်း မြင်တယ်မလား သူတို့က ငါ့ကို ဝေဖန်ဖို့ လာကြတာ ဒါပေမယ့် နောက်နှစ် အထွက်နှုန်းနည်းတယ်လို့ ထပ်တင်ပြရဲရင် ငါ့ကို တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ရာထူးကနေ ဖြုတ်ချမယ်လို့ အရိပ်အမြွက် ပြောသွားကြတယ်..."