အခန်း ၃၇

အခန်း (၃၇) အလွန်အထင်ကြီးစရာကောင်းသော

ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ လျူအာကျူးက ပစ္စည်းတစ်ခုထုတ်ယူလိုက်တိုင်း အဘိုးကြီးနှင့်အဘွားကြီးလင်မယားမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ တုန်တုန်သွားကြသည်။

လျူအာကျူးသည် ပစ္စည်းများအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ဂုန်နီအိတ်ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ကာ ချထားလိုက်သည်။

သူသည် ပစ္စည်းများကို ချထားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် နျူဟုန်ဟွာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပစ္စည်းများကို ကိုင်တွယ်ရန် လက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သို့သော် သူမသည် ထိမိရုံဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားမည်ကို ကြောက်လန့်ကာ မထိရသေးခင်မှာပင် လက်ကို ပြန်ရုတ်သွားလေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် ကန်း၏ခေါင်းရင်းတွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူကြည့်ချင်သဖြင့် အဆက်မပြတ် လက်လှမ်းနေသော်လည်း အနည်းငယ် မမီဖြစ်နေသည်။ သူက စိတ်တိုစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးနှောက်မရှိတဲ့ မိန်းမ... ငါ့ကို ကြည့်ဖို့ တစ်ခုလောက် ပေးစမ်းပါ..."

မိမိခင်ပွန်း၏ လက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ နျူဟုန်ဟွာသည် မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ မပေးဘဲ အလိုအလျောက်ပင် သူ့ကို ဆွဲလိမ်လိုက်ရာ လျူဖူရှန့်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လျူဖူရှန့်သည် ဒေါသထွက်သွားပြီး သွားဖြီးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဦးနှောက်မရှိတဲ့ မိန်းမ... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို လိမ်ဆွဲရတာလဲ..."

"ငါ... ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ..."

"အိုး... အမေရေ... ငါတို့မိသားစုမှာ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် စကားပြောရင်းဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူမသည် ဤပစ္စည်းများအားလုံးကို ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအရာများမှာ အခြားသူများ၏ အိမ်များတွင်သာဖြစ်၏။

သူမသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးခန်းတွင် ကြွေရည်သုတ်ဇလုံများနှင့် ဓာတ်ဘူးများကို မြင်ဖူးခဲ့လေသည်။

သူမသည် သတ္တမမြောက်အဒေါ်၏အိမ်တွင် မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်ကို မြင်ဖူးခဲ့၏။ ဘူးထဲတွင် လက်သည်းခွံအရွယ်အစားခန့်သာ ကျန်တော့လေသည်။ မြို့မှ ဆွေမျိုးတစ်ဦးက နှစ်သစ်ကူးအချိန်တွင် ယူလာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး ယင်းကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ သဘောထားကြလေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ လူတစ်ဦး ဝါဒဖြန့်လုပ်ငန်း လာရောက်လုပ်ဆောင်စဉ်က သူမသည် အနည်းငယ်မျှ လိမ်းကျံခဲ့ရုံဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့တက်ကာ ဝါဒဖြန့်သူနှင့်ပင် စကားပြောခွင့်ရခဲ့သည်။

သူမသည် တတိယဦးလေးကြီး၏ အိမ်တွင် ဤမျှလှပသော ပန်းပွင့်အဆင် အဝတ်စကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ၎င်းကို မြို့ရှိ အထည်အလိပ်စက်ရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်သင်လုပ်နေသော သူ၏သမီးက ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ထို့နောက် သွားတိုက်ဆေးလည်း ရှိသေးသည်။ ကျေးလက်ဒေသရှိ လူများသည် သွားတိုက်ဆေးမှုန့်ကိုပင် အသုံးပြုလေ့မရှိကြပေ။ မိမိကိုယ်ကို အလှပြုပြင်ရန်အတွက် မည်သူက ထိုမျှလောက် ပိုလျှံနေသောငွေကို သုံးစွဲမည်နည်း။

ပဲငံပြာရည် ပုလင်းကြီးတစ်ပုလင်းနှင့် ပြောင်းဖူးဆီ တစ်ဇလုံလည်း ရှိလေသည်။ အကြောင်းမှာ ယင်းကို ထည့်စရာ အခြားခွက် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ထိုဆားသည်လည်း မည်သို့လုပ်၍ ဤမျှလောက် ညက်ညောကာ ချောမွေ့နေရသနည်း။ သူမ ဟင်းချက်တိုင်း အစွမ်းကုန် ထုခွဲနေရန် မလိုတော့ပေ။

နျူဟုန်ဟွာ ယခင်က တစ်ခါမျှပင် မမြင်ဖူးခဲ့သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များစွာလည်း ရှိနေသေးလေသည်။

ကြည့်နေရင်းဖြင့် နျူဟုန်ဟွာသည် ဆက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားပြီး အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"အိုး... ယောက်ျားရေ... ငါ အိပ်မက်မက်နေတာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ငါ ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို လိုချင်တယ်..."

လျူဖူရှန့်သည် အလိုအလျောက်ပင် နျူဟုန်ဟွာအား အသုံးမကျလှကြောင်း လှောင်ပြောင်ချင်ခဲ့သော်လည်း သေချာပြန်တွေးကြည့်သောအခါ နျူဟုန်ဟွာတစ်ယောက် ဤပစ္စည်းများကို မြင်ပြီး ဤမျှလောက် ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်နေရခြင်းမှာ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မရှိမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက သူ့အမေကို ကူညီထူမပေးရန် အမြန်လျှောက်သွားပြီး လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေ... ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ပစ္စည်းတွေပါ... အမေ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

နျူဟုန်ဟွာက အသက်ရှူမဝအောင် ရှိုက်ငိုရင်း ပြောလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သားရယ်... ဒီဟာတွေအားလုံးကို ဝယ်ဖို့ ငါတို့မိသားစုမှာ ငွေဘယ်ကရလာလို့လဲ..."

"လူတွေရဲ့ရောဂါတွေကို ကုသပေးရင်း ရလာတာပါ..."

ဤနေရာတွင် လျူအာကျူးက သူ့ဖခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်ပြီး ဝက်တစ်ခြမ်းလည်း ရောင်းလိုက်တယ်..."

လျူဖူရှန့်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ သူ၏သားသည် ဝက်သားအချို့ကို ဖယ်ချန်ထားပြီး ပြီးခဲ့သည့်ညက မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားခဲ့မည်ကို သူက အစကတည်းက ရှင်းလင်းစွာ ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့သားသည် မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့အား စိတ်ဓာတ်ကျစေရန် သို့မဟုတ် ဆုံးမစကားပြောရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ လျူဖူရှန့် ကလေးဘဝက အဆော့မက်သဖြင့် အရိုက်ခံရစဉ် သူ၏ ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင်က သူ၏ဖခင်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရာတွင် သုံးခဲ့သည့် စကားလုံးများအပေါ် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကလေးတစ်ယောက် အမှားလုပ်လို့ ရိုက်နှက်လို့ရတယ်... ဒါမှပဲ သူတို့ မှတ်မိမှာလေ... ဒါပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဖိနှိပ်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အထင်သေးတာမျိုးတော့ မလုပ်ရဘူး...အဲ့လိုလုပ်တာက သူတို့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့တဲ့ သံသရာထဲကို တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်စေတယ်... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သက်သေပြဖို့ အန္တရာယ်များတဲ့အရာတွေကို ပိုပြီး စွဲလမ်းလာစေလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူး ပစ္စည်းများ ရောင်းခဲ့သည်ကို ကြားသောအခါ နျူဟုန်ဟွာသည် ပြာယာခတ်သွားပြီး အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ဘူး မဟုတ်လား... မျက်နှာကို သေချာဖုံးကွယ်သွားရဲ့လား... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က တတိယဦးလေးကြီး ပြောတာ ကြားဖူးတယ်... မြို့က လုံခြုံရေးရဲတွေက ဈေးကစားပြီး အမြတ်ထုတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိသွားတယ်တဲ့... ပစ္စည်းတွေအားလုံး သိမ်းဆည်းခံရရုံတင်မကဘူး သူတို့က သူ့ရဲ့ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုလည်း ရိုက်ချိုးပြီး သွားတွေအားလုံးကိုလည်း ကျွတ်ထွက်သွားအောင် ရိုက်ကြတယ်တဲ့... သား... မြန်မြန် ပါးစပ်ဟစမ်းပါဦး အမေ့ကို ပေးကြည့်... သားရဲ့သွားတွေကို အမေ့ကို ပေးကြည့်စမ်းပါ..."

မတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး လျူအာကျူးသည် ယခင်ခေတ်က ဈေးထဲတွင် ရောင်းချမည့် တိရစ္ဆာန်များ၏ သွားများကို လူများက စစ်ဆေးသကဲ့သို့ သူ၏သွားများကို အမေဖြစ်သူ မြင်စေရန် ဖြီးပြလိုက်ရသည်။

သားဖြစ်သူ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်ရပြီးနောက်တွင်ပင် နျူဟုန်ဟွာမှာ စိတ်မချနိုင်သေးဘဲ အတွင်းကြေဒဏ်ရာများ ရထားသေးသလားဟု ထပ်တလဲလဲ မေးမြန်းနေသည်။

လျူအာကျူးမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ပြောလိုက်ရသည်။

"အမေ... ကျွန်တော် နည်းနည်းဆာနေပြီ... ကျွန်တော့်အတွက် စားစရာတစ်ခုခု လုပ်ပေးလို့ရမလား..."

"ဟုတ်သားပဲ... ဟုတ်သားပဲ... သား တစ်ညလုံး ပြန်မလာဘူးဆိုတော့ ဆာနေမှာပေါ့... အမေ သားအတွက် တောဟင်းရွက်အနှစ်ပြုတ် သွားပြုတ်ပေးမယ်..."

နျူဟုန်ဟွာက အပြင်သို့ထွက်ရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

"အမေ... ကျွန်တော်တို့ အခုကစပြီး အိမ်မှာ တောဟင်းရွက်အနှစ်ပြုတ် မစားဘဲ နေလို့ရမလား... ကျွန်တော်တို့ ဆန်ပြုတ်ပဲ စားကြရအောင်... ကျွန်တော်တို့မှာ စားနပ်ရိက္ခာ မပြတ်လပ်တော့ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက လှမ်းအော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှူး... ရှူး... ရှူး... ကလေး... ဘာလို့ အော်နေရတာလဲ... တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားပြီး လျူအာကျူး၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် လာပိတ်လိုက်သည်။

၎င်းကိုမြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... နောက်နောင် အမေ ဆန်ပြုတ် မပြုတ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ပြောင်းဖူးမှုန့်ကို စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်ကို ယူသွားလိုက်မယ်... အဲ့အခါကျရင် တစ်ရွာလုံးနဲ့အတူ ဆန်ပြုတ်သောက်မယ်... အဲဒါက အိမ်မှာ တောဟင်းရွက်ပြုတ် စားနေရတာထက် ပိုကောင်းတယ်..."

"မင်း ကလေး... မင်း ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ်..."

နျူဟုန်ဟွာက လျူအာကျူးအား ဆူပူချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ မရက်စက်နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခြေဆောင့်ကာ ကုတင်ပေါ်ရှိ လျူဖူရှန့်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းလေးကို ကြည့်စမ်းပါဦး..."

လျူဖူရှန့်၏မျက်နှာတွင် မတတ်နိုင်တော့သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နျူဟုန်ဟွာက လျူအာကျူးအတွက် ဆန်ပြုတ် သွားပြုတ်ပေးနေစဉ် လျူဖူရှန့်သည် လျူအာကျူးအား စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အကောင်စုတ်လေး... ငါ့အတွက် ပြဿနာတွေချည်း ဆက်ရှာနေတော့တာပဲ... ငါ့ရဲ့ ဆေးတံကို ပေးစမ်း..."

ဖခင်ဖြစ်သူ ဆေးလိပ်သောက်ချင်သည်ကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးသည် ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်ဘူးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါကို သောက်ကြည့်ပါ..."

လျူဖူရှန့်သည် ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ကျုံးဟွာ စီးကရက်..."

"ဪ... အဖေက ဒီဟာတွေကို သိတယ်ပေါ့..."

လျူအာကျူး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ ပြဿနာတက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဤစီးကရက်များသည် ထွက်ရှိလာသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာရှိသေးပြီး အထူးထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ သူပဖခင် မြင်ဖူးမည်မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ကို ဖခင်ဖြစ်သူ မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ့သား တွေးနေသည်ကို ရိပ်မိသော လျူဖူရှန့်က စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတာလဲ... အကောင်စုတ်လေး... ငါ ဝက်သား မစားဖူးရုံနဲ့ ဝက်ပြေးတာကို မမြင်ဖူးဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးနော်... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က လူတွေ စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို လာရောက်ဝါဒဖြန့်တုန်းက ဟိုဝါဒဖြန့်သူ သောက်တာကို ငါ မြင်ဖူးတယ်... ဒီဟာတွေက တော်တော်ဈေးကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်နော်..."

"အဆင်ပြေပါတယ်... အဆင်ပြေပါတယ်..."

လျူအာကျူးက အပြစ်ရှိသလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါလည်း မြည်းကြည့်ရတာပေါ့..."

လျူဖူရှန့်သည် တစ်လိပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ယူလိုက်ပြီး လျူအာကျူး မီးညှိပေးမည်ကို စောင့်နေသည်။

လျူအာကျူးမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းသာအံ့ဩဖြစ်သွားသည်။

"အဖေလည်း အမေ့လိုပဲ မသောက်ရဲဘူး ထင်နေတာ..."

လျူဖူရှန့်သည် စီးကရက်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး တစ်ချက်ပြင်းပြင်း ဖွာရှိုက်ကာ အရသာကို ခံစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"အရသာက တကယ့်ကို မဆိုးပါဘူး... နည်းနည်းတော့ ပေါ့တယ်..."

ထို့နောက် သူက လျူအာကျူးအား အထင်သေးဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတာလဲ... မင်းအမေ တစ်ယောက်တည်းကသာ သူမဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘာမှမမြင်ဖူးတာပါ... ဟိုးအရင်တုန်းက မင်းရဲ့အဖေဆိုတာ ဂျင်ဆင်းတွေ ကမာကောင်တွေ စားခဲ့ပြီး နန်းတော်ထဲဝင်ကာ မင်းသားတွေနဲ့တောင် တွေ့ခဲ့ရတဲ့လူကွ..."

"တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ မင်းသိလား... မင်းအဖေ တရုတ်နိုင်ငံအရှေ့မြောက်ပိုင်းမှာ ကလေးဘဝတုန်းက သူကိုယ်တိုင် ငှဲ့ပေးတဲ့ ဆိုဒါကိုတောင် သောက်ခဲ့ရဖူးတယ်... အဲ့တုန်းက လူကြိုက်အများဆုံး ဘိန်းမည်းကိုတောင် ငါ မြည်းကြည့်ရတော့မလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးက ငါ့ကို သစ်ပင်မှာဆွဲချိတ်ပြီး ကျာပွတ်နဲ့ ရိုက်ခဲ့လို့လေ..."

လျူအာကျူးမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော်တို့မိသားစုက အရင်တုန်းက မြေရှင်ကြီးတွေလား ဒါမှမဟုတ် စစ်ဘုရင်တွေလား..."

"ငါတို့က မြေရှင်ကြီးတွေပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဘိုးဘေးက အမျိုးသားဗဟိုတက္ကသိုလ်မှာ ပါမောက္ခတစ်ယောက်လေ... သူက တော်တော်လေး ပညာတတ်တယ်..."

လျူဖူရှန့်က ပြောလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက လေအေးတစ်ချက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်မိလေသည်။

*ဘုရားရေ... အမျိုးသားဗဟိုတက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခတစ်ယောက်တဲ့လား*

သို့ဆိုလျှင် သူ၏ဘိုးဘေးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။ သူသည် သမ္မတခေတ်ကာလက ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်လေသည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... မင်းရဲ့အဘေးကလည်း ပီကင်းတက္ကသိုလ်မှာ ဆရာမတစ်ယောက်ပဲ..."

လျူဖူရှန့်က ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"..."

လျူအာကျူးသည် သူကိုယ်တိုင် ရယ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် ကြွေရည်သုတ်ဇလုံတစ်ခုကြောင့် ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူ၏အမေအရင်းကို သူက တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေခဲ့မိလေသည်။

ယခုတော့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ သူသည် သူ့အမေထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေကာ သူ၏နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲမှပင် ခုန်ထွက်လာတော့မတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။

သမ္မတခေတ်ကာလအတွင်းက နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် ပါမောက္ခတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော ဘိုးဘေးတစ်ဦး။

လက်ရှိ နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော ကျောင်းတွင် ဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော အဘွားတစ်ဦး။

ဤမိသားစု နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းနှင့် ဤသူတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များအရဆိုလျှင် နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် နွားတင်းကုပ်များဆီသို့ အပို့ခံရမည့်လူစားမျိုးများ အတိအကျပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နေပါဦး... ထိုဟာက မမှန်သေးဘူး။

လျူအာကျူးက သူ၏ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ အဘွားတို့က အဲ့လောက် အံ့ဩဖို့ကောင်းပြီး အဖေ့ကိုလည်း ဒီလောက်သဘောကျကာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာဆိုရင်... အဖေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... မရိုက်နဲ့... ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်..."