အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၉) အမြောက်ဖြင့် ပစ်ခွင်းခြင်း

လျူအာကျူးသည် သူ၏အစ်ကိုကြီးကြောင့် လန့်သွားကာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လျူတာ့လျန်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်ဘူးကို လုယူလိုက်ပြီးနောက် ခရင်မ်ပေနေသော လျူအာကျူး၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။ လျူတာ့လျန်က မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်လား..."

"အိုး... အစ်ကိုကြီးက တော်တော်လေး ဗဟုသုတရှိတာပဲ..."

လျူအာကျူးမှာ တကယ်ပင် အံ့သြသွားသည်။ အမြဲတမ်း ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း နေတတ်သော သူ၏အစ်ကိုကြီးက မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်ကို မည်သို့မည်ပုံ သိနေရကြောင်းကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။

အတိတ်ဘဝတုန်းကမူ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အတန်းဖော်များဆီမှတစ်ဆင့်သာ ဤပစ္စည်းအကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လျူတာ့လျန်သည် သတ္တုဘူးအစွန်းကို အသုံးပြုကာ ညီဖြစ်သူ၏လက်ပေါ်ရှိ ခရင်မ်အမြောက်အမြားကို ဖြည်းညင်းစွာ ခြစ်ယူ၍ ဘူးထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူက ညည်းညူလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ငွေဖြုန်းတီးရတာလဲ... ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့အရာကို ဘာဖြစ်လို့ ဝယ်လာရတာလဲ... ဝယ်လာခဲ့ရင်တောင် အမေ့ကို ပေးလို့မရဘူးလား... နျီဇီလေးက ဘာနားလည်လို့လဲ... သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ပေးရတာလဲ..."

၎င်းကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးသည် မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်ကို တွေဝေမှုမရှိဘဲ ပြန်လုယူလိုက်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူအား မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။

"ဖယ်စမ်းပါ... အမေ့အတွက် မပါဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ဘာသိလို့လဲ... ငါ့ရဲ့ နျီဇီလေးက မွှေးကြိုင်ပြီး နူးညံ့နေရမယ်... အသက်သုံးဆယ်လေးနဲ့ ခင်ဗျားလို ရုပ်ဆိုးပြီး အိုစာနေတာမျိုး ဖြစ်စေချင်လို့လား..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် နျီဇီ၏မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်ကို သုတ်လိမ်းပေးလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူး အသုံးပြုသော ခရင်မ်မှာ နို့နံ့လေးသင်းနေလေသည်။ နျီဇီအား လိမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် အစိုဓာတ်ရသွားကာ သင်းပျံ့သော နို့နံ့လေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းသွားလေတော့သည်။

လျူတာ့လျန်သည် အနီးအနားတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေပြီး ညီဖြစ်သူအား ငွေဖြုန်းတီးလွန်းသည်ဟု ကျိန်ဆဲနေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူသည်လည်း နျီဇီကို အလွန်ချစ်ခင်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆင်းရဲမွဲတေခဲ့မှုကြောင့် အလှကုန်ပစ္စည်းများကဲ့သို့သော အရာများသည် အသုံးမဝင်ဟုသာ ထင်မြင်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှလည်း အသုံးမပြုကြသလို လူတိုင်း၏အသားအရေမှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်ရာ မည်သူက မည်သူ့ကို လှောင်ပြောင်ကြမည်နည်း။

ထို့အပြင် လျူတာ့လျန်သည် မိဘအပေါ် အလွန်သိတတ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ဤမျှကောင်းမွန်သော အရာများကို အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော မိခင်ဖြစ်သူအတွက်သာ ဦးစားပေးသင့်သည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

ကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဘဝကို ခံစားပျော်ရွှင်ရန် အချိန်များစွာ ကျန်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

လျူအာကျူးသည် အစ်ကိုဖြစ်သူအား ထပ်မံပြောဆိုမနေတော့ဘဲ နျီဇီကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။

နျီဇီသည် သူမ၏လက်လေးများကို အဆက်မပြတ် နမ်းရှူနေသည်။ နို့နံ့လေးကြောင့် သူမမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏လက်လေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆန့်တန်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... နမ်းကြည့်ပါဦး... နျီဇီက အရမ်းမွှေးနေပြီနော်..."

လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်းပင် ကိုင်းညွတ်၍ နမ်းရှူလိုက်ကာ အံ့သြဟန်ဆောင်လိုက်လေသည်။

"အိုကွယ်... နျီဇီလေးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် မွှေးနေရတာလဲ... ဝက်ခြေထောက်လေးလိုပဲ... ဦးလေး တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်ကြည့်ပါရစေ..."

နျီဇီသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

"မပြေးနဲ့လေ... ဦးလေး ဗိုက်ဆာနေပြီ... ဝက်ခြေထောက်လေးတွေကို တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်ပါရစေဦး..."

လျူအာကျူးသည် ရယ်မောကာ သူမနောက်သို့ လိုက်ဖမ်းလေရာ နျီဇီမှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ကွင်းလုံးပတ်ပြေးနေရတော့သည်။ သူမ၏ ခေါင်းလောင်းသံလေးကဲ့သို့ ရယ်မောသံများသည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၌ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ကစားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူတာ့လျန်၏ စိတ်နှလုံးနာကျင်မှုမှာ ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ မည်သူက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော မိသားစုကို မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

သို့သော် အလုပ်သင်တပည့်အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသော သူ၏သားဖြစ်သူကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင်မူ ခါးသီးမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက ရိုက်ခတ်လာလေတော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ပြီးခဲ့သည့်ညက လီဆွေ့ဆွေ့သည် ရှောင်ဟုကို ကျူးဇီနှင့်အတူ ဆေးပညာသင်ယူရန် လွှတ်ပေး၍ ရနိုင်မရနိုင် လျူတာ့လျန်အား သတိထားကာ မေးမြန်းခဲ့လေသည်။

ထိုကလေးမှာ အခြားတစ်နေရာ၌ အလုပ်သင်တပည့်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် လျူတာ့လျန်သည် ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူက ရုတ်တရက် အလုပ်အကိုင် ပြောင်းလဲလိုက်မည်ဆိုပါက ရှောင်ဟုတွင် ဇွဲလုံ့လမရှိဘဲ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရန်မတန်ဟု လူများက ထင်မြင်သွားကြမည် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ညီဖြစ်သူမှာလည်း ယခုမှ အလုပ်သင်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဤမျှစောစီးစွာဖြင့် သူက အခြားတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက တာ့ရွှယ်ထိုအနေဖြင့် ကျူးဇီအပေါ် မည်သို့ထင်မြင်သွားမည်နည်း။

အကယ်၍ ရှောင်ဟုသာ အလုပ်သင်တပည့် မဖြစ်လာခဲ့ဘဲ ကျူးဇီပါ တွဲ၍ ဆွဲချခံလိုက်ရမည်ဆိုပါက အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။

ငြင်းဆိုခံရပြီးနောက် လီဆွေ့ဆွေ့သည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟတော့ဘဲ ညတစ်ဝက်ခန့် တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေခဲ့လေသည်။

မိမိ၏ သားသမီးကို မချစ်သော မိခင်ဟူ၍ မရှိပေ။

သားဖြစ်သူ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မြင်ရပါက အိမ်သို့ တန်း၍ ဆွဲခေါ်လာမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လီဆွေ့ဆွေ့သည် ရှောင်ဟုထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန်ပင် မရဲသေးပေ။

လျူတာ့လျန်အတွက်မူ သူ၏စိတ်နှလုံး မနာကျင်ရပါဟုဆိုလျှင် လိမ်ညာရာ ကျပေလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

လျူတာ့လျန် ငေးမောနေစဉ်မှာပင် နျီဇီကို လျူအာကျူး ဖမ်းမိသွားသည်။ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေရင်း သူမသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ချိုသာသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... နျီဇီ ဘယ်လောက်မွှေးနေလဲဆိုတာကို အမေရယ် အဘိုးနဲ့ အဘွားတို့ကိုပါ နမ်းစေချင်တယ်..."

"ကောင်းပြီလေ... သွားကြတာပေါ့..."

လျူအာကျူးသည် နျီဇီကို ပွေ့ချီကာ ဘေးအိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူး ဘေးအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆန်ပြုတ်မှာ ကျက်နေပြီဖြစ်ကာ အဖုံးဖုံးထားပြီး မည်သူမျှ စောင့်ကြည့်နေခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ စောစောက ယူဆောင်လာခဲ့သော ပစ္စည်းများမှာ မည်သူမျှ မထိမကိုင်ရသေးဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမနှစ်ဦးမှာ အနီးအနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြပြီး ထိုပစ္စည်းများကို အကဲဖြတ်နေကာ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး သဘာဝကျစွာပင် ချီးကျူးစကားများ ပြောဆိုနေကြသည်။

လျူအာကျူး ဝင်လာချိန်တွင် လီဆွေ့ဆွေ့သည် ဓာတ်ဘူးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေပြီး ထိုအရာကို အလွန်နှစ်သက်နေကြောင်း သိသာနေလေသည်။ သို့သော် ကျူးဇီ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် အပူလောင်သွားသည့်အလား လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မရီးက ကြည့်နေရုံပါပဲ..."

"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ... အဲ့ဒီဓာတ်ဘူးနှစ်လုံးထဲက တစ်လုံးက မရီးတို့ မိသားစုအတွက်လေ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟင်..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် လန့်သွားပြီး စပရင်တစ်ခုအလား ခုန်ထသွားလေသည်။

"မဟုတ်တာ... မဟုတ်တာ... ဒီဓာတ်ဘူးက ဆင့်ငါးဆယ်လောက် ကျမှာပေါ့... အနည်းဆုံး ဆင့်ရှစ်ဆယ်တော့ ဖြစ်မှာပဲ..."

လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ဓာတ်ဘူးတစ်လုံး၏ ဈေးနှုန်းကို မသိသောကြောင့် အံကြိတ်ကာ ဈေးနှုန်းအမြင့်ကြီးကို ခန့်မှန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အလှဆင်ထားသည့် သတ္တုဓာတ်ဘူးမျိုးမှာ တစ်လုံးလျှင် နှစ်ယွမ်နှင့် ဆင့်ငါးဆယ် ကျသင့်လေသည်။

သို့ရာတွင် သူ့ နှုတ်မှမပြောပြခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက လီဆွေ့ဆွေ့သည် ယူရန် ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သွားပေလိမ့်မည်။

"မရီးက လွန်လွန်ကျူးကျူး တွေးနေပါပြီ... ကျွန်တော်က ဒီဓာတ်ဘူးကို မရီးနဲ့ အစ်ကိုကြီးအတွက် ဝယ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး... နျီဇီအတွက် ဝယ်လာခဲ့တာပါ..."

"ပြီးတော့ ကျွန်တော် မရီးတို့အိမ်မှာ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်တစ်ဘူး ထားခဲ့တယ်... နေ့တိုင်း မနက် မျက်နှာသစ်ပြီးရင် နျီဇီရဲ့ မျက်နှာလေးကို လိမ်းပေးလိုက်ပါ... အဲ့ဒါဆိုရင် သူမရဲ့ အသားအရေ အက်ကွဲတာမျိုး ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးသည် လီဆွေ့ဆွေ့ လွယ်ကူစွာ လက်ခံနိုင်မည့် ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ခြင်း ဖြစ်လးသည်။

နျီဇီလေးသည်လည်း သူမ၏ လက်လေးများကို အလျင်အမြန် ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

"အမေ... အဘွား... နမ်းကြည့်ကြပါဦး... နျီဇီက အရမ်းကို မွှေးနေတာနော်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျူဟုန်ဟွာနှင့် လီဆွေ့ဆွေ့တို့မှာ နှမြောတသဖြစ်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် လီဆွေ့ဆွေ့ဖြစ်ကာ သူမက နျီဇီ၏ လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"မွှေးရမယ် ဟုတ်လား... နင့်လို ရုပ်ဆိုးတဲ့ ကောင်မလေးက ဘာဖြစ်လို့ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်ကို သုံးရတာလဲ... ဒါက ဘယ်လောက် ဈေးကြီးလဲဆိုတာ သိရက်နဲ့ ဦးလေး ပေးတာကို နင်က ဘယ်လိုလုပ် သုံးရဲရတာလဲ..."

"ပြီးတော့ နင့်အဖေကလည်း တကယ့်လူပဲ... ဘာလို့ မတားရတာလဲ... ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့အရာကို အမေ့ကို ပေးရမှာပေါ့..."

နျီဇီမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ငိုကြွေးလေရာ လျူအာကျူးသည် သူမကို သနားသွားပြီး သာယာသောအသံဖြင့် ဆက်တိုက် ချော့မြှူနေလိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ကြောက်လန့်သွားသည့်အလား လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အိုကွယ်... အိုကွယ်... အမေက သေချာပေါက် အသုံးမပြုပါဘူး... ကျူးဇီ... ဒါကို ပြန်သွင်းလို့ ရသေးလား..."

လီဆွေ့ဆွေ့ကလည်း အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... သွားပြန်သွင်းလိုက်ပါ..."

"ရောင်းပြီးသား ပစ္စည်းတွေကို ပြန်အမ်းလို့ မရဘူးလေ... အကယ်၍ အမေတို့ နှစ်ယောက်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းက လူတွေ ဝိုင်းရိုက်မှာကို မကြောက်ဘူးဆိုရင် သွားပြန်ပေးကြလေ..."

လျူအာကျူးသည် ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် အလုပ်အကိုင်ကြီးရှစ်ခုက မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို လူတိုင်း သိကြလေသည်။

ပစ္စည်းများ သွားရောက် ဝယ်ယူသည့်အခါ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းမှ ဝန်ထမ်းများသည် သင့်အား ပစ္စည်းသယ်ပေးရန်ပင် ပျင်းရိနေကြပြီး ခြေအနည်းငယ် လှမ်းပြီးသည်နှင့် ညည်းညူတတ်ကြလေသည်။

သင်က တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်ပေးရန် ရဲဝံ့မည်ဆိုပါက ရိုက်နှက်ခံရဖို့ဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလေသည်။

သူ၏မိခင်နှင့် မရီးဖြစ်သူတို့မှာ အမြဲတမ်း ရိုးသားပြီး ကြောက်တတ်ကြောင်းကို လျူအာကျူး သိထားသောကြောင့် တမင်သက်သက် ခြောက်လှန့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ တကယ်ပင် သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ခိုင်မာသွားစေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ကျူးဇီ... အမေ့ကို ဂုန်နီအိတ် ပေးစမ်း... အမေ သွားပြီး ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ပေးလိုက်မယ်... အမေက အရိုက်မခံဖူးတာလည်း မဟုတ်ဘူး... အရိုက်ခံရရင်လည်း ခံလိုက်မယ်..."

"အမေ... သမီးလည်း လိုက်မယ်... အချိန်တန်ရင် သူတို့ကို သမီးကိုပဲ ရိုက်ခိုင်းလိုက်... သမီး အရိုက်ခံနိုင်ပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦး အံကြိတ်ကာ ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ထည့်သွင်းနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးမှာ ဆွံ့အသွားရလေတော့သည်။

ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လျူဖူရှန့်သည် သားဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ငတုံးကောင်လေး" ဟု ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် သားဖြစ်သူဘက်မှ ကာကွယ်ပေးရန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ချထားလိုက်... အောက်ချထားလိုက်... ဘာကို ပြန်ပေးမှာလဲ... ဒီပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်တဲ့ငွေတွေက နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးကို ထောက်ပံ့ဖို့ အများပိုင်စနစ်ဆီကို အပ်နှံလိုက်တာ ကြာပြီ... အခုဆိုရင် အမြောက်ဆန်တွေ ထုတ်လုပ်တဲ့နေရာမှာတောင် အသုံးပြုနေလောက်ပြီ... မင်းတို့က အခုသွားပြီး ပိုက်ဆံကို ပြန်ယူဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် နိုင်ငံတော် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်မယ်... သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရတာက အသေးအဖွဲပဲ... သူတို့က မင်းတို့ကို အမြောက်နဲ့တောင် ပစ်ခွင်းပစ်လိမ့်မယ်..."

"..."

လျူအာကျူးသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြည့်နေမိကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

*အဖေက ကလေးကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား…*

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူရော်သွားပြီး ပစ္စည်းများကို အတူတကွ ပြန်ချထားလိုက်ကြလေတော့သည်။

သူတို့ ပြန်မပေးရဲကြတော့ပေ။ တကယ်ပင် ပြန်မပေးရဲကြတော့ပေ။