အခန်း ၄၀

အခန်း (၄၀) အမေ... ဒါကိုစားပါ

လျူအာကျူးသည် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေကြပြီဖြစ်သော ယောက္ခမနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းများကို အပုံနှစ်ပုံ ချက်ချင်း ခွဲလိုက်သည်။

အပုံတစ်ပုံမှာ သူ၏မိသားစုအတွက်ဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် ထိုအပုံတွင် ပစ္စည်းများ ပို၍များပြားနေသည်။

အခြားအပုံမှာ သူ၏အစ်ကိုကြီးမိသားစုအတွက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ဓာတ်ဘူးနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ပါဝင်သော်လည်း ကြွေရည်သုတ်ဇလုံများကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများမူ မပါဝင်ပေ။

သူသည် သူတို့ကို လက်နှိပ်ဓာတ်မီးလည်း မပေးခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးမှာ နှမြောတွန့်တိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထိုအရာက သိသာထင်ရှားလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အိမ်ခွဲနေကြသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ မိသားစုတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

မိသားစုတစ်စုတည်းတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး နှစ်လက်ရှိနေခြင်းက ပြဿနာရှာနေသည်နှင့် မတူပေဘူးလော။

ပြဿနာလေလှိုင်းများ မစတင်သေးသော်လည်း မနာလိုဝန်တိုသူ အများအပြား ရှိနေကာ အချို့သောအရာများသည် စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးခံရမည်ဆိုပါက ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် တောဝက်အမဲလိုက်သည့် ကိစ္စကိုပင်ကြည့်ပါ။ အကယ်၍ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ဆင်းလာပြီး အသားများကို ရွာ၏ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ မပေးရခြင်း သို့မဟုတ် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ အပ်နှံခြင်း မပြုရသည့်အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းလာပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

ထိုအခါ မည်သို့ ရှင်းပြမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူ၏အစ်ကိုကြီးအနေဖြင့် နောင်တွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အသုံးပြုလိုပါက လာရောက်ငှားရမ်းရုံသာ ရှိလေသည်။

အိမ်တွင် သိမ်းဆည်းထားသော အခြားပစ္စည်းများအတွက်မူ ကိစ္စမရှိပေ။

ပန်းပွင့်အဆင် အဝတ်စနှင့်ပတ်သက်၍မူ လျူအာကျူးသည် မူလက မိသားစုဝင်တိုင်း အင်္ကျီအသစ် တစ်ထည်စီ ချုပ်ဝတ်နိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အင်္ကျီအသစ် တစ်ထည်ဆိုလျှင်မူ အဆင်ပြေသင့်ပြီး လွန်ကဲလွန်းမည် မဟုတ်ပေ။

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် လီဆွေ့ဆွေ့သည် ထိုပစ္စည်းများကို ဝန်လေးစွာဖြင့်သာ လက်ခံခဲ့မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။ သူမသည် သူမ၏ အင်္ကျီအဟောင်းများကို ဖြုတ်ကာ ပို၍ကြီးမားလာစေရန် ပန်းပွင့်အဆင် အဝတ်စ အနည်းငယ် ထပ်ထည့်ချုပ်ရန် ယောက္ခမဖြစ်သူက အဝတ်စ သုံးချီ ယူဆောင်စေရန် ဖိအားပေးခဲ့ရလေသည်။ ထိုမျှနှင့်ပင် သူမမှာ ကျေးဇူးတင်လွန်းလှသဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျူးဇီ... မင်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို မရီး အမြဲတမ်း မှတ်ထားပါ့မယ်... ကျူးဇီ... မင်းတစ်ခုခု လိုအပ်လာခဲ့ရင် မရီးဆီကိုသာ လာခဲ့ပါ... မရီးက ပညာမတတ်ပေမယ့် အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ တော်ပါတယ်..."

မရီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ညီဖြစ်သူကို ဒူးထောက်အရိုအသေပေးရန် မသင့်တော်သော အချက်သာ မရှိပါက လီဆွေ့ဆွေ့သည် လျူအာကျူးအား ထိုနေရာ၌ပင် ဒူးထောက်အရိုအသေပေးချင်နေမိလေပြီ။

သူမသည် လျူအာကျူးအပေါ် အလွန်အမင်း အကြွေးတင်သွားသည်ဟု ခံစားနေရကာ သူမ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ် လျူတာ့လျန်လည်း ရောက်ရှိလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားလေတော့သည်။

သူ့ညီဖြစ်သူမှာ ဤပစ္စည်းများကို မည်သို့လုပ်၍ ရရှိလာခဲ့သနည်း။

ဤအရာများအားလုံးမှာ မြို့ပြလူတန်းစားများသာ အသုံးပြုနိုင်သည့် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

သူသည် တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိသူပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့တွေးမိပြီး ပြီးခဲ့သည့်ညက ကန်းပေါ်တွင် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ ပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရလိုက်မိသောအခါ လျူတာ့လျန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် မျက်နှာနီရဲကာ လျူအာကျူးကို ကြည့်၍ စကားထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီလေး... မင်း... မင်းက အရမ်းအရည်အချင်းရှိတာပဲ... ရှောင်ဟုကိုရောပေး..."

"လျန်ဇီ..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် လျူတာ့လျန်အား အလျင်အမြန် စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ပြေးသွားကာ သူ၏ခါးမှ အသားပျော့ပျော့ကို လိမ်ဆွဲလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမက စပ်စုချင်နေသော လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မရီးတို့ ညမှ ပစ္စည်းတွေကို လာယူတော့မယ်... နေ့ခင်းဘက်ဆိုရင် လူတွေအရမ်းများတော့ ရွာသားတွေ မြင်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီဆွေ့ဆွေ့သည် လျူတာ့လျန်အား တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် လီဆွေ့ဆွေ့သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသော လျူတာ့လျန်အား မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလဲ... ကျူးဇီက ငါတို့မိသားစုကို ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပေးထားတာတောင် ရှင်က သူ့ကို ရှောင်ဟုအတွက် ကူညီပေးစေချင်သေးတာလား... ရှင့်ရဲ့ လောဘက အဆုံးအစ မရှိတော့ဘူးလား..."

လျူတာ့လျန်မှာ အလွန်အမင်း နာကြည်းခံစားရလေသည်။

"မနေ့ညက ကန်းပေါ်မှာ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် ရုတ်တရက် အခြေအနေမဲ့သွားသဖြင့် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခေါင်းမာလိုက်လေသည်။ သူမက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကန်းပေါ်မှာ... အဲ့ဒါက ကန်းပေါ်မှာဆိုတာ ရှင်သိတယ်လေ... ကန်းပေါ်က စကားတွေကို အတည်ယူလို့ ရပါ့မလား... အရင်တုန်းက ကန်းပေါ်မှာ ရှင်က အကြာကြီး နေနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့ နောက်ဆုံးကျတော့ နည်းနည်းလေးပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား..."

"ရှူး... ရှူး... ရှူး..."

လျူတာ့လျန်သည် သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရင်း သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

"အို... ကျေးဇူးရှင်မရယ်... နေ့ခင်းကြောင်တောင် အပြင်ဘက်မှာ အဲ့အကြောင်းကို မပြောဘဲ နေပေးလို့ မရဘူးလား..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် လျူတာ့လျန်အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူသည် တကယ့်ကို ရှေးရိုးစွဲ ငတုံးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

သူမတို့လို အမျိုးသမီးများ စုဝေးကြသောအခါ ဤသည်ထက် ပို၍ ပွင့်လင်းမြင်သာသော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုလေ့ရှိကြလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်လှုပ်ရှားလာပါက သူတို့ယောက်ျားများ၏ အရွယ်အစား မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို လက်ဖြင့်ပင် ဟန်အမူအရာပြ၍ ပြောဆိုတတ်ကြလေသည်။

သူ၏အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် နျီဇီကို အောက်ချပေးလိုက်ကာ ဆန်ပြုတ်ကို စတင်ခပ်ထည့်လေတော့သည်။

နျီဇီသည် ထိုပစ္စည်းများဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကာ အလွန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ချင်၍ သူမ၏ လက်လေးကို အကြိမ်ကြိမ် ဆန့်တန်းနေလေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ နျူဟုန်ဟွာမှာ လန့်သွားသဖြင့် အသက်ရှူတိုင်း "ကျေးဇူးရှင်လေး" ဟု ခေါ်ဆိုကာ နျီဇီကို ပွေ့ချီ၍ ကန်းပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအရာများအားလုံးမှာ ရတနာများဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူမက ခွဲပစ်လိုက်ပါက ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နျူဟုန်ဟွာသည် အဘွားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ယောကျာ်းလေးကို မိန်းကလေးထက် ပို၍ မျက်နှာသာပေးတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိမြင်နိုင်လေသည်။

အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင်သာ လီဆွေ့ဆွေ့ ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက သူမသည် နျီဇီကို ခြေဖြင့်ကန်ထုတ်၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးကစားရန် နှင်ထုတ်လိုက်သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဆန်ပြုတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးက ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ် သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို ဝယ်ရန် မေ့ကျန်ခဲ့လေသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် "ဖရဲသီးနှင့် သစ်သီးများဖြင့် ကောက်နှံအစားထိုးခြင်း" ဟူသော ဝေါဟာရတစ်ခုရှိရာ ဆိုလိုသည်မှာ အခြေခံစားသောက်ကုန်များအစား ဟင်းသီးဟင်းရွက်များစသည်တို့ကို အသုံးပြု၍ ဗိုက်ဖြည့်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုသာ စားခြင်းသည် ဗိုက်မပြည့်စေသော်လည်း ငတ်မွတ်နေခြင်းထက်မူ ပိုကောင်းလေသည်။ ထို့ကြောင့် ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းသို့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရောက်ရှိလာတိုင်း ချက်ချင်း လုယူဝယ်ယူသွားကြလေသည်။ နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ခရိုင်မြို့မှ လူများပင် တန်းစီ၍ မရနိုင်ကြရာ ရွာမှ အပြေးအလွှား ရောက်လာသော လျူအာကျူးဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

ရွာသည် သင့်အား ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးခွင့် အာဏာမပေးထားဘဲ မြေကွက်တိုင်းကို မြို့ကြီးများသို့ ထောက်ပံ့ရန် ကောက်နှံများ စိုက်ပျိုးရန်အတွက်သာ အသုံးပြုရမည် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် လောလောဆယ်တွင် ဆန်ပြုတ်သောက်ကာ ပြောင်းဖူးမုန့်ကိုသာ စားနိုင်ပြီး နောင်တွင် ဆန်နှင့် ဂျုံစေ့များသာမက ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများကိုပါ ရယူရမည်ဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

လျူအာကျူးသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကန်းပေါ်ရှိ နျီဇီလေးက လျူဖူရှန့် ဆန်ပြုတ်သောက်နေသည်ကို တောင့်တစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"နျီဇီ... မနက်စာ မစားရသေးဘူးလား..."

ယုတ္တိတန်စွာ တွေးကြည့်မည်ဆိုပါက သူသည် မရီးဖြစ်သူကို ပြောင်းဖူးမှုန့်များ ပေးထားခဲ့ပြီး အိမ်တွင် အသားများလည်း ရှိနေသောကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ ချွေတာနေစရာ မလိုတော့ပေ။

နျီဇီသည် သနားစရာကောင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အမေက သေသေချာချာ ချွေတာပြီး နေရမယ်လို့ ပြောတယ်... တစ်နပ်လောက် မစားရတာက ကိစ္စမရှိဘူးတဲ့..."

လျူအာကျူးသည် နျီဇီ၏ ချိုင့်ဝင်နေသော ဗိုက်လေးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

သူ၏မိခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစာနှင့် ပြောင်းဖူးမုန့်ကို နျီဇီအား ပေးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ထွက်ကာ ရေကိုသာ သောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ..

လျူအာကျူးမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာတော့သည်။

ဤလူများက ဘာဖြစ်လို့ စကားနားမထောင်ကြရသနည်း။

ကောက်နှံရှားပါးမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူတို့အားလုံး ဤမျှလောက်အထိ သတိထားနေကြသေးသနည်း။

နျူဟုန်ဟွာသည် လျူအာကျူး ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သွားပုံရကာ အားနာသော အပြုံးဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... အမေ ဗိုက်မဆာပါဘူး... မနက်စာ မစားရဘဲနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့တာ အဆင်ပြေပါတယ်... တစ်နပ်လောက် မစားရတာက ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ..."

"ဟုတ်တာပေါ့... အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း မစားတော့ဘူး... အဖေလည်း မစားသင့်ဘူး..."

"မစားဘဲနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာခဲ့တာပဲ... ပြောင်းဖူးမှုန့်တွေကို စည်ထဲမှာပဲ ပုပ်သိုးပြီး ပိုးကောင်တွေ အစားခံလိုက်တော့..."

လျူအာကျူးသည် တူကို ချထားလိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် လျူအာကျူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သားအမိနှစ်ယောက်အား အရေးစိုက်ရန် ပျင်းရိနေသည်။ သူက ဆက်၍သာ စားသောက်နေလိုက်သည်။

နျီဇီမှာမူ အလွန်ကြောက်လန့်သွားသည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်ထားသော ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ကိုင်ထားရင်း အောက်ချထားရမည်လား ဆက်စားရမည်လား မသိတော့ပေ။ သူမသည် မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ သားအမိနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေမိသည်။

နျီဇီ၏ မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ လျူဖူရှန့်က သာယာသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... သူတို့က ဒီတိုင်း စိတ်ကောက်နေကြတာပါ... နျီဇီ ဆက်စားလေ... မလောက်ရင် အဘိုးဆီမှာ ကျန်သေးတယ်..."

နျီဇီသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး လျူအာကျူးကို သတိထားကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် စိတ်နှလုံးနာကျင်သွားသော်လည်း သူ၏စိတ်ကို တင်းထားကာ အနားသို့ မသွားခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစာကိုလည်း မစားဘဲ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ နျူဟုန်ဟွာသည် အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး အပြေးအလွှား လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သားရယ်... သား ကောက်နှံတွေ ရလာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူးလေ... အမေက သားအတွက် ချန်ထားပေးချင်လို့ပါ... သားအဖေနဲ့ အမေက အသက်ဒီလောက်ကြီးနေပြီပဲ... နှစ်အများကြီး ဆက်ရှင်ရတော့မှာမှ မဟုတ်တာ... ကောက်နှံတွေ အများကြီး စားတာက ဖြုန်းတီးရာကျတယ်..."

"ဟုတ်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲလေ... အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်လည်း သေရမှာပဲ... ဒါဆို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ပိုစားနေဖို့ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ... ကောက်နှံတွေကို ဒီတိုင်းထားခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော်အတွက်ပဲ လှူဒါန်းလိုက်ကြတာပေါ့..."

လျူအာကျူးက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ရုတ်တရက် ပြာယာခတ်သွားကာ လျူအာကျူး၏အနားတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေမိသည်။ မည်မျှပင် ဖျောင်းဖျစေကာမူ အလုပ်မဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် လျူဖူရှန့်ကိုသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရလေသည်။

"အဘိုးကြီး... ရှင်က ဆွံ့အနေတာလား... တစ်ခုခု ပြောလေ..."

လျူဖူရှန့်သည် သားအမိနှစ်ယောက်ကို မော့ကြည့်ကာ ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆန်ပြုတ်က တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ..."

လျူအာကျူးသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း အောင့်ထားရသောကြောင့် သူ၏ပခုံးများမှာ တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

နျူဟုန်ဟွာမှာမူ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် မျက်ရည်ကျလာရလေသည်။ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ သူမက ဆူပူလိုက်သည်။

"ဒီအဘိုးကြီး... အာကျူးကို နားလည်အောင် ပြောပေးပါဆိုတာကို ရှင်က... စား... စား... စားနေတယ်... အစောနဲ့အနှောင်း ရှင် စားရင်းနဲ့ သေသွားလိမ့်မယ်... ရှင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက လူကြီးရော လူငယ်ပါ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာပဲ... ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း စားပါ့မယ်... ရပြီလား... ကျူးဇီ... မြန်မြန်စားတော့... မင်းက အရမ်းပိန်နေပြီ... ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ နေမကောင်းဖြစ်အောင် မလုပ်ပါနဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်းပင် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ပြောင်းဖူးမုန့်အစား သူသည် မက်မွန်ကြွပ်မုန့်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အမေ... ဒါကိုစားပါ..."