အခန်း ၄၁

အခန်း (၄၁) ဆရာကတော်၏ နက်ရှိုင်းသော မေတ္တာ

နျူဟုန်ဟွာမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူသည် မည်သို့များ ဤမျှ ရဲတင်းနေရသနည်းဟု တွေးမိလေသည်။

သူမအနေဖြင့် ဆန်ပြုတ်သောက်ကာ ပြောင်းဖူးမုန့် စားရမည်ကိုပင် ကျေနပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူက မက်မွန်ကြွပ်မုန့်များကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်ကိုး။

နောင်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ဂျုံဖြူပေါက်စီများ၊ ဝက်သားနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ဖက်ထုပ်များ၊ ကြက်ဥကြော်များကို နေ့တိုင်း စားရတော့မည်လားဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် မက်မွန်ကြွပ်မုန့်များကို သူ၏မိခင်လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် နျီဇီကို ခွံ့ကျွေးရန် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးသွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏအကြာကမှ ကြောက်လန့်နေခဲ့သော နျီဇီသည် မက်မွန်ကြွပ်မုန့်၏ ပြည့်ဝသော အချိုရသာကို မြည်းစမ်းလိုက်ရပြီးနောက် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းစားကောင်းတာပဲ ဦးလေး... စားလို့သိပ်ကောင်းတယ်..."

"စားကောင်းရင် အများကြီးစား..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဖြန်းခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လျူအာကျူးသည် အော်ဟစ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏တင်ပါးကို အမြန်ပွတ်ရင်း လျူဖူရှန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ..."

"မင်းလို ကောင်ဆိုးလေး ငါ ဗိုက်ဝအောင် စားပြီးမှ မက်မွန်ကြွပ်မုန့်တွေကို ထုတ်လာရလား... ဘယ်သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားချင်လို့လဲ..."

လျူဖူရှန့်သည် ရယ်မောလျက် ဆူပူလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများကမူ နျူဟုန်ဟွာဆီသို့ မကြာခဏ ရောက်သွားလေသည်။

လျူအာကျူးက သူ၏ဇနီးအား စောစောက အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည့်အတွက် သူက လက်တုံ့ပြန်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

နျူဟုန်ဟွာကမူ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားလေသည်။ သူမသည် လျှောက်သွားကာ ဆေးတံကို လုယူပြီး ထောင့်တစ်နေရာသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"ရှင်လို အဘိုးကြီးက ငါ့သားကို ဘာလို့ ရိုက်ရတာလဲ... နောက်ထပ် ဆေးလိပ်မသောက်နဲ့တော့... ရှင့်ရဲ့ ခွေးခြေထောက် သက်သာလာတဲ့အခါ ရှင့်ဟာရှင် သွားယူပေတော့..."

ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဆူပူအပြစ်တင်ပြီးနောက် နျူဟုန်ဟွာသည် လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သားလေး မနာဘူးမလား..."

လျူဖူရှန့်သည် သူ၏ဆေးတံကို မှင်သက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော နျူဟုန်ဟွာကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

တကယ့်ကို ကပ်ဆိုးကြီးပါတကား။

လျူအာကျူးက ရယ်မောလိုက်ပြီး နျူဟုန်ဟွာနှင့်အတူ သွားရောက်စားသောက်လေသည်။

သူတို့ ဗိုက်ဝသွားကြပြီးနောက် နျူဟုန်ဟွာသည် ပန်းကန်များ သွားဆေးလေရာ လျူအာကျူးက အနည်းငယ် ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"အမေ ကျွန်တော် ဆရာ့အိမ်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်..."

"သွားလေ..."

နျူဟုန်ဟွာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လျူအာကျူး တံခါးအပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နျူဟုန်ဟွာ၏ အပြစ်တင်ဆူပူသံကို အထဲမှ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘုရားရေ... ရှင်လို အဘိုးကြီးက ဒီလိုရေစစ်ပါတဲ့ စီးကရက်တွေကို သောက်ရဲတယ်ပေါ့... ရှင့်ရဲ့ ဖင်က ရွှေနဲ့ကွပ်ထားလို့လား..."

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နျီဇီလေး၏ ငွေခေါင်းလောင်းလေးပမာ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ပါးစပ်တွင် ငုံထားကာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူသည် မီးညှိရမည်လား မညှိရဘူးလားပင် မသိတော့ပေ။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် လျူတာ့လျန်သည် သူ၏ခါးကို ပွတ်လျက် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လျူအာကျူး ဆေးလိပ်သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

"မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီမို့လို့ ဆေးလိပ်သောက်နေရတာလဲ..."

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိနေပြီလေ..."

လျူအာကျူးက ဆွံ့အစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... ငါကတော့ မင်းကို ဆယ်နှစ်သားအရွယ်လောက်ပဲ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေတာ..."

လျူတာ့လျန်က အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

ဤသည်မှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်လေသည်။ ဆယ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက လျူအာကျူးသည် ခရိုင်မြို့တွင် ကျောင်းတက်နေခဲ့ပြီး ရှားရှားပါးပါးသာ အိမ်ပြန်လာလေ့ရှိရာ သူ၏အစ်ကိုကြီးအနေဖြင့် သူ့အပေါ် မှတ်မိမှု နည်းပါးနေပြီး မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိုဆယ်နှစ်သားအရွယ် ကောင်လေးအဖြစ်သာ စွဲထင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ့အစ်ကိုကြီးက သူ၏ပါးစပ်မှ စီးကရက်ကို ယူကာ စမ်းသောက်ကြည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးသည် ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်ဗူးနှင့် အခြားစီးကရက်တံဆိပ်တစ်ကတ်ကို ထိုးပေးလိုက်သည်။

"ကျုံးဟွာ စီးကရက်တွေက ကောင်းတယ်... ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း အများကြီး မရှိတော့ဘူး..."

လျူတာ့လျန်သည် ကျုံးဟွာ စီးကရက်များကို မသိသော်လည်း တံဆိပ်ပါသော စီးကရက်တစ်လိပ် မည်မျှဈေးကြီးကြောင်းကိုမူ သိထားလေသည်။

တပ်မဟာခေါင်းဆောင်တွင် တစ်ဘူးရှိပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ လူများ လာရောက်လည်ပတ်သည့်အခါမှသာ ထုတ်ယူလေ့ရှိသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကတည်းက ဝယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုတိုင်အောင် တိုက်၍ မကုန်သေးပေ။

လျူအာကျူးက သူ၏လက်ထဲသို့ စီးကရက်တစ်ကတ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လျူတာ့လျန်သည် ငြင်းဆန်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူသည် လက်မလွှတ်ရက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ငါ့ကို အများကြီး ပေးထားတာဆိုတော့ ငါ ဘယ်လိုမှ ပြန်မဆပ်နိုင်တော့ဘူး... မင်းကို ငါ ဦးချကန်တော့ရမလား..."

"..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏အစ်ကိုကြီးအား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး မသောက်ချင်ရင်ပြန်ပေး... ဘာလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေရတာလဲ..."

လျူတာ့လျန်က တကယ်ပင် မဆိုင်းမတွ ပြန်ပေးလာခဲ့သည်။

"ငါ ဒါတွေကို သောက်ရတာ တကယ် နှမြောစရာကောင်းတယ်... ဒီတစ်လိပ်ဆို လုံလောက်ပါပြီ..."

"ရူးမနေပါနဲ့... ဘာလို့ ကျွန်တော်နဲ့ လာပြီး အားနာနေရတာလဲ... ကျွန်တော် ကျောင်းတက်ဖို့ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တုန်းကကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီလို မပြောခဲ့တာလဲ... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အစ်ကိုကြီး ကိုယ့်မိသားစုကိုသာမကဘဲ မိဘတွေကိုပါ ထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့တာကိုကျတော့ ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် ပထမတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြန်လည်အော်ငေါက်လိုက်သော်လည်း သူ့အစ်ကိုကြီး၏ ခေါင်းမာသော စရိုက်ကို သတိရသွားကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နှင့် အလေးအနက်ထား၍ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့က သွေးရင်းညီအစ်ကိုတွေလေ... အဲ့လောက် ရှုပ်ထွေးနေစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို ပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေက သေချာပေါက် ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပိုနေလို့ ပေးတာပါ... ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း မလုံလောက်ဘူး မိဘတွေဆီမှာလည်း မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် အစ်ကိုကြီးကိုချည်းပဲ သီးသန့် ပေးပါ့မလား..."

"ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အစ်ကိုကြီးက နျီဇီရဲ့နောက်မှ ရပ်တည်နေတာ... မရီးကတောင် အစ်ကိုကြီးထက် ရှေ့ရောက်သေးတယ်..."

လျူတာ့လျန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဆေးလိပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေလေသည်။

လျူအာကျူး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏နောက်ကျောဘက်မှ တိုးတိတ်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းက ပညာတတ်ဆိုတော့ မင်းစကားကို ငါနားထောင်ပါ့မယ်... အခုကစပြီး မင်း ဘာပဲခိုင်းခိုင်း ငါ လုပ်ပါ့မယ်... အဲဒါကြောင့် ငါ့ကို ပစ္စည်းတွေ ဆက်မပေးပါနဲ့တော့..."

လျူအာကျူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် ဆရာ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပစ္စည်းများကို ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းနေတော့သည်။

ဓာတ်ဘူးတစ်လုံး၊ ပြောင်းဖူးဆီ၊ ပြောင်းဖူးမှုန့်၊ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက်နှင့် ချောင်ကျီကောင်း တစ်ထုပ်တို့ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဤပစ္စည်းများအားလုံးကို စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်သည့်ပစ္စည်းများမှာ အိမ်တွင် ထားရှိရန် ထင်ရှားလွန်းမည် မဟုတ်ပေ။

လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရွာမှဆရာဝန်တစ်ယောက်တွင် တစ်လက်ရှိနေခြင်းက ကြီးမားသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ဆရာဖြစ်သူသည် ညဘက်များတွင် ဆေးပင်များကို စီစဉ်လေ့ရှိခြင်း သို့မဟုတ် စာအုပ်များ ဖတ်လေ့ရှိပြီး ရေနံဆီမီးခွက် ထွန်းရန် ဝန်လေးလေ့ရှိသည်။ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ရှိခြင်းက ပို၍အဆင်ပြေစေမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကိုလည်း များစွာ ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာရင်း လျူအာကျူးသည် တံခါးဝသို့ ဝင်လာခဲ့ရာ ဆေးလိပ်သောက်နေကြသော သူ၏ဆရာနှင့် ဆရာကတော်တို့အပြင် ခြံဝင်းထဲတွင် ကလေးငယ်ကို ချီထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် တုတ်ခိုင်သော လူငယ်တစ်ဦးကိုပါ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လျူအာကျူးကို မြင်သောအခါ ကလေးနှင့် ဆော့ကစားနေသော မာရှုလျန်က ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ... လာပါဦး ငါ ချုပ်ပေးထားတဲ့ အင်္ကျီလေးက မင်းနဲ့ တော်မတော် ကြည့်ရအောင်..."

လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်းပင် အိတ်ကို ချထားလိုက်ပြီး လူငယ်နှင့် အမျိုးသမီးငယ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... မရီး..."

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တာ့ရွှယ်ထို၏ သားအကြီးဆုံး လျူမာရွှမ်းနှင့် ချွေးမဖြစ်သူ စွန်းလျူတို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူမာရွှမ်းသည် အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး လျူအာကျူးအား အလေးအနက် ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ... မင်းသာမရှိရင် ငါ့သားလေး ငတ်သေသွားလောက်ပြီ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ သွေးရင်းညီအစ်ကိုပါပဲ..."

စွန်းလျူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် နီရဲနေခဲ့ပြီး သူမက ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်းကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူးကွယ်..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးရယ်... ဒါက ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပါဘူး... ဆရာ့မျက်နှာကြောင့် မဟုတ်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က တစ်ရွာတည်းသားတွေပဲလေ... ကလေးလေး ငတ်နေတာကို ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်းတော့ ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး..."

လျူမာရွှမ်းက ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း တာ့ရွှယ်ထိုက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဝင်ပြောသည်။

"တော်ကြပါတော့... ဘာတွေ ငိုယိုနေကြတာလဲ... ဒီကလေးက ငါတို့နဲ့ အချိန်အကြာကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ... စကားတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း နောက်ပိုင်း လက်တွေ့လုပ်ပြတာလောက် မကောင်းပါဘူး..."

မာရှုလျန်သည်လည်း အင်္ကျီတစ်ထည်နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... နင်တို့နှစ်ယောက်က အခုကစပြီး ကျူးဇီကို ကိုယ့်ညီလေးအရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံရမယ်နော်..."

"ညီလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... ယောက်ဖတစ်ယောက်လိုကို ဆက်ဆံရမှာ..."

လျူမာရွှမ်းကလည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

စွန်းလျူသည် သူမ၏ခင်ပွန်းအား လှပစွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ့အိမ်ကိုသွားပြီး ဝင်ဝင်ချင်းပဲ ငါ့အစ်ကိုကို ကန်လိုက်လို့ သူ မှောက်လျက်လဲပြီး ရှေ့သွားတွေ ကျွတ်ထွက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ ဘယ်သူမှန်းကို မသိဘူး..."

မိဘများက လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူမာရွှမ်းမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

"တရားမျှတအောင် ပြောပါဦး... လမ်းမှာတုန်းက နင့်အစ်ကို စားစရာရှာဖို့ တောင်နက်ထဲသွားတာ အသက်ပြန်မပါလာတော့မလို့ ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး ငါ ဝင်ဝင်ချင်းပဲ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ပေးပါ နောက်ထပ် တောင်ပေါ်ကို မသွားရဲအောင်လို့ နင်ပဲ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါ့အပြင် ဟိုကောင်လေးက လက်စားမချေဘူးလို့ နင် ထင်နေလား... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သူ ငါ့ဆေးတံပေါ်ကို ချေးတွေ ခိုးသုတ်ထားခဲ့သေးတယ်... ငါက ဆေးရွက်ကြီးတွေ ပုပ်သွားပြီထင်ပြီး အနံ့ဆိုးနေတဲ့ ဆေးလိပ်ကို နှစ်ရက်တောင် သောက်ခဲ့ရတာ..."

"သွား... သွားပြီး တခြားတစ်နေရာမှာ ရန်သွားဖြစ်ကြ..."

မာရှုလျန်သည် အင်္ကျီကို ကိုင်လျက် လျူအာကျူးအနီးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ကျူးဇီ... စမ်းဝတ်ကြည့်ပါဦး..."

အင်္ကျီကို ကြည့်လိုက်ရင်း လျူအာကျူးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ထိုအင်္ကျီတွင် အဖာအထေးနှစ်ခု ပါရှိသော်လည်း ဘုန်းကြီး၏ သင်္ကန်းကဲ့သို့ အဝတ်စမျိုးစုံဖြင့် ဖာထေးချုပ်စပ်ထားသော အခြားသူများ ဝတ်ဆင်သည့် အဝတ်အစားများထက် များစွာ ပိုကောင်းနေလေသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ဆရာနှင့် လျူမာရွှမ်းတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများထက် ပို၍ ကောင်းမွန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ဆရာကတော်သည် သူ့အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးရန် အိမ်ရှိ အကောင်းဆုံး အဝတ်စများကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အကုန်လုံးကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း

ရှင်းလင်းလှပေသည်။

အကြောင်းမှာ လျူအာကျူးသည် လျူမာရွှမ်း၏ ဘောင်းဘီများမှာ ဒူးဆစ်အထိသာ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ခြေထောက်များမှာ အေးစက်သော ဆောင်းဦးလေကြောင့် အနည်းငယ် ပြာနှမ်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအင်္ကျီအတွက် အသုံးပြုထားသော အဝတ်စသည် သူ၏ဆရာ မိသားစုတစ်စုလုံး၏ အဝတ်အစားများကို ရှည်လာစေရန် ထပ်တွဲချုပ်ပေးနိုင်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေသည်။

လူတို့သည် ဆင်းရဲမည်ကို မကြောက်ကြသော်လည်း ကျေးဇူးကန်းမည်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့ကြလေသည်။

"မင်း ငါ့အပေါ် ကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့နှလုံးသားကို မင်းဆီ ပြန်ပေးမယ်" ဆိုသော ဤကဲ့သို့ တစ်ဖက်လူအား အကောင်းဆုံးအရာများသာ အမြဲတမ်း ပေးချင်သည့် စိတ်ထားမျိုးက လူတို့ကို တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးစေလေသည်။

လျူအာကျူးက ကြည်နူးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကတော်..."

"ကလေးလေးရယ်... ဘာတွေ ကျေးဇူးတင်စရာလိုလို့လဲ... အိတ်ကို မြန်မြန်ချထားပြီး တော်မတော် စမ်းဝတ်ကြည့်စမ်းပါ..."

လျူအာကျူး နှစ်သက်သည်ကို မြင်သောအခါ မာရှုလျန်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ သားအရင်းကို ကြည့်နေသည့်အလား ခြားနားမှုမရှိပေ။

လျူအာကျူးသည် အဝတ်အစားများကို ယူလိုက်ပြီး အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီဟာက ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်အတွက်ပါ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ဖို့ ကူညီပေးကြပါဦး..."

"ရပါတယ်..."

လျူမာရွှမ်းက ရယ်မောလျက် အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ရာ သူ၏မိခင်ဖြစ်သူမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့အား လက်လှမ်း၍ ဆွဲဆိတ်လေတော့သည်။

"နင့်လို ငွေမက်တဲ့ကောင်... ပေးသမျှ အကုန်ယူနေတော့တာပဲ... မြန်မြန် ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ပေးလိုက်စမ်း..."

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ခြံဝင်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် လျူမာရွှမ်း၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။