အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃) ဤအိမ်ထောင်စု၏ အိမ်ထောင်ဦးစီးမှာ မည်သူနည်း

တာ့ရွှယ်ထိုသည် အသုံးမကျသော ထိုကလေးနှစ်ယောက်ကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် လဲ့လဲ့၏ တင်ပါးကို ရိုက်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ထွက်သွားကြစမ်း... မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ထွက်သွားကြ... မင်းတို့အဖေ မျက်နှာကို အိုးမည်းသုတ်နေကြတာပဲ..."

လီလီကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်သို့ တန်းပြေးထွက်သွားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် လဲ့လဲ့၏ လက်ထဲသို့ နို့သကြားလုံး လေးလုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် မင်းအစ်မကို နှစ်လုံးပေးလိုက်... မင်းချည်းပဲ အကုန်စားပစ်တာကို ငါသိရင် မင်းကိုလည်း ရိုက်မယ်..."

လဲ့လဲ့သည် သူ၏လက်ထဲရှိ သကြားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျူအာကျူး၏ လက်ဝါးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စိတ်ကိုတင်းကာ လျူအာကျူးဘက်သို့ သူ၏တင်ပါးကို ကော့ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ရိုက်လိုက်တော့..."

"..."

လျူအာကျူး ရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့လဲ့၏ တင်ပါးကို ဖွဖွလေး တစ်ချက်ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ထွက်သွားတော့..."

လဲ့လဲ့သည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသဖြင့် ရုတ်တရက် အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်တင်ပါးကို ရိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟီးယာ့..."

ထို့နောက် သူသည် ခြေအစုံဖြင့် သုတ်ခြေတင် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက် အပြင်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် တာ့ရွှယ်ထိုက လျူအာကျူးအား လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အလုပ်သင်တပည့်ပဲ... ငါ့ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို မင်းကို သင်ပေးရမှာက မှန်ကန်တဲ့ကိစ္စပဲ... အဲဒီကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ မင်းရှာလို့ရတဲ့ ငွေကြေးမှန်သမျှက မင်းအပိုင်ပဲ... မင်းက ငါ့မိသားစုကို အကြွေးတင်နေတယ်လို့ မခံစားသင့်သလို ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ အမြဲယူလာပေးစရာလည်း မလိုဘူး... မင်း ဒီတိုင်းဆက်လုပ်နေရင် ကလေးတွေ အကျင့်ပျက်သွားလိမ့်မယ် နောက်ကျရင် ကိုင်တွယ်ရခက်လိမ့်မယ်... ရှေးလူကြီးတွေ ပြောသလိုပေါ့ အကူအညီအနည်းငယ်က မိတ်ဆွေဖြစ်စေပြီး အကူအညီကြီးလွန်းရင်တော့

ရန်သူဖြစ်စေတယ်တဲ့..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ မိသားစုတွေ ရန်သူဖြစ်သွားတဲ့အခါ ဆရာ့ကို ပစ္စည်းတွေပေးတာ ရပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက လျူအာကျူးအား ဘာမှဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဆရာနှင့် အလုပ်သင်တပည့်တို့သည် ဆေးဖော်စပ်နည်းကို အတူတကွ စတင်လေ့လာကြလေတော့သည်။

နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး အချိန်ယူစဉ်းစားပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် သူ၏ ကြွယ်ဝလှသော အတွေ့အကြုံများအပေါ် အားကိုးကာ ကာမအားတိုးဆေး ဖော်စပ်နည်းကို အောင်မြင်စွာ ပြုပြင်မွမ်းမံနိုင်ခဲ့လေသည်။

၎င်းသည် ချက်ချင်းကျိုချက်သောက်သုံးရမည့်အရာမှ ဆေးလုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုဆေးကို အလွန်ရိုးရှင်းသော အမည်တစ်ခုပင် ပေးခဲ့လေသည်မှာ 'အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေး' ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကြားရသူမည်သူမဆို ၎င်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာကြံ့ခိုင်ရေးအတွက် အရာတစ်ခုဟု ထင်မှတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လူများက ၎င်းကို အာဟာရဖြည့်စွက်စာအဖြစ်သာ ယူဆကြမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်းကို တိုက်ခိုက်မှုအမြန်နှုန်းနှင့် ခံနိုင်ရည်ကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်လေသည်။

သေချာပေါက် ၎င်းတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာကြံ့ခိုင်စေသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများလည်း ရှိသည်။ ရေရှည်သောက်သုံးခြင်းက လူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံကို တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေနိုင်သည်။

ဆေးဖော်စပ်နည်းအသစ်ကို အောင်မြင်စွာ တီထွင်ပြီးနောက် တာ့ရွှယ်ထိုသည်လည်း အလွန်ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။ ထိုနံနက်က သူ၏အဓိကအလုပ်မှာ လျူအာကျူး ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ချရေးရာတွင် ကူညီပေးခြင်းသာဖြစ်သော်လည်း သူသည် ကြီးမားသော ပါဝင်ပတ်သက်မှုခံစားချက်ကို ရရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်စပ်နည်း အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသောအခါ လျူအာကျူးက သူ့ဆရာသည် အနာဂတ်အလားအလာအချို့နှင့် လဲလှယ်ရန်အတွက် ဆေးစာကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ ပေးပို့လိုသည့် အကြောင်းအရာဟောင်းကို ထပ်မံထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာမည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ၎င်းကို မည်သို့ရှောင်လွှဲရမည်ကို စဉ်းစားနေလေသည်။

သူ့ကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ တာ့ရွှယ်ထိုက ထိုအကြောင်းကို လုံးဝမပြောခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်က လျူအာကျူးကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်မိစေလေသည်။ သူက သီးသန့်ပေးပို့ရန် ကြိုးစားနေမည်ကို သံသယဖြစ်မိသဖြင့် လျူအာကျူးက စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီဆေးစာကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက လေးနက်စွာ ပြောလေသည်။

"မင်းက ဒီဆေးစာကို ဖော်စပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... ငါ သိပ်ပြီး မမေးတော့ပါဘူး... ပြဿနာမဖြစ်စေနဲ့ပေါ့..."

"မှတ်ထား... စည်းစိမ်ဥစ္စာက လူ့စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေတယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း ဒီဆေးကို ဘယ်သူနဲ့ပဲ လဲလှယ်လဲလှယ် အမြဲတမ်း သတိထားရမယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ မပို့လိုကြောင်း ကြားသောအခါ လျူအာကျူးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီ..."

သူ့ဆရာကတော်၏ အော်သံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျူအာကျူးနှင့် သူ၏ဆရာတို့သည် ဆေးဖော်ခန်းထဲမှ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြရာ လီလီနှင့် လဲ့လဲ့တို့ ပြန်လာသည်ကို အချိန်ကိုက် မြင်လိုက်ရသည်။

လီလီ၏ ဆံပင်တွင် ကလစ်တစ်ချောင်း တပ်ထားပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သကြားလုံးတစ်လုံး ငုံထားလေသည်။ လဲ့လဲ့၏ မျက်နှာတွင်မူ ငိုထားသဖြင့် မျက်ရည်ကွက် အမည်းရောင်အစင်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လျူအာကျူးက ရယ်ချင်သွားသည်။ ကလေးလေးသည် သူ၏သကြားလုံးကို ဖွက်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် စောစောက သူသည် လဲ့လဲ့အား ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုနှင့် မာရှုလျန်တို့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို လှည့်ပင်မကြည့်ကြပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိသားစုတိုင်းရှိ ကလေးများက ရန်ဖြစ်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

အထဲရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တောဟင်းရွက်ပြုတ်၊ ပြောင်းဖူးမုန့်လေးခုနှင့် ပေါင်းထားသော အသားဖြူ ပန်းကန်ငယ်တစ်ချပ်တို့ ရှိနေသည်။

၎င်းကို ပန်းကန်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ငါးဖတ်သာပါရှိပြီး တစ်ဖတ်လျှင် အယ်လ်သစ်ပင် အရွက်ခန့်သာ အရွယ်အစားရှိလေသည်။

အသားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီလီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ သူမသည် နို့သကြားလုံးကို ဂရုတစိုက် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သကြားလုံးအခွံဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်လေသည်။

လဲ့လဲ့က ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော လက်ဖြင့် အချို့ကို ယူရန် လှမ်းလိုက်လေသည်။

ဖြန်းခနဲ အသံထွက်လာသည်။

မာရှုလျန်သည် လဲ့လဲ့၏ လက်ခုံကို တူဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ယဉ်ကျေးမှုမရှိလိုက်တာ... ဒီအသားက မင်းတို့အဖေနဲ့ ကျူးဇီအတွက်ပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် အသားသုံးဖတ်ကို ကောက်ယူကာ လျူအာကျူး၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်သောနှစ်ဖတ်ကို တာ့ရွှယ်ထိုအား ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် တာ့ရွှယ်ထိုသည် အရက်ခွက်ငယ်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး အရက်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

ပုလင်းပေါ်ရှိ တံဆိပ်မှာ ဝေဝါးနေပြီး အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေသည်မှာ ထင်ရှားကာ အောက်ခြေတွင် အရက်အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်တော့သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက အများဆုံး တစ်အောင်စခန့်သာ ဆံ့သော ခွက်ငယ်လေးနှစ်ခွက်ကို အသေအချာ ဖြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင်တော့ ပုလင်းမှာ ဗလာဖြစ်သွားလေပြီ။

သူသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အစက်များကို သောက်ရန်အတွက် ပုလင်းကို ပါးစပ်ပေါ်သို့ စောင်းလိုက်ပြီး ပုလင်းနှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်လျက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် မာရှုလျန်က သူ့ကို ဆူပူလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... ရှင်က ကျူးဇီအတွက် ကံကောင်းခြင်းအမြစ်ကိုတောင် မချန်ထားပေးချင်ဘူးလား... ရှင့်အသက်အရွယ်နဲ့ သောက်နေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ..."

ကံကောင်းခြင်းအမြစ် ဆိုသည်မှာ မြောက်ပိုင်းသားများ၏ အကောင်းဆုံးသော ဆုတောင်းစကားများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်လေသည်။

၎င်းသည် အများအားဖြင့် 'ကံကောင်းခြင်းအမြစ်' ဟုခေါ်သော နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် အရက် သို့မဟုတ် ဟင်းချိုကို ရည်ညွှန်းလေ့ရှိပြီး ၎င်းကို သောက်သုံးသူတိုင်း ကံကောင်းခြင်းများ ရရှိလိမ့်မည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရလေသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုအများစုမှာ ကံကောင်းခြင်းအမြစ်ကို ကလေးများအတွက် ချန်ထားလေ့ရှိကြသည်။ တာ့ရွှယ်ထိုသည် အရက်ကို အလွန်အမင်း တပ်မက်နေသဖြင့် ဤအချက်ကို မေ့သွားခဲ့ကာ ရလဒ်အနေဖြင့် မာရှုလျန်၏ ဆူပူမှုကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပွစိပွစိပြောဆိုနေမှုများကို နားထောင်ရင်း တာ့ရွှယ်ထိုက တဟဲဟဲရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါမေ့သွားလို့ပါ... မေ့သွားလို့ပါ..."

လျူအာကျူးသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ သူသည် ဤနံနက်က သူ့ဆရာအတွက် အရက်ယူလာပေးရန် တကယ်ကို မေ့သွားခဲ့လေသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ပစ္စည်းတစ်ခုသွားယူလိုက်ဦးမယ်... ခဏလေး စောင့်နေပေး..."

"ဟင်... အခု ဘာသွားယူမလို့လဲ..”

မာရှုလျန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားပြီး လျူအာကျူး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ထိုင်ပြီး ထမင်းစားစမ်းပါ... တစ်နေ့လုံး ဟိုဟာယူလာလိုက် ဒီဟာယူလာလိုက်နဲ့ မင်းမိသားစုက ဘဏ်ပိုင်နေလို့လား..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန်ပင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာမှထူးခြားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်..."

"မင်းရဲ့ ဆရာကတော်က မင်းကို ထိုင်ပြီး ထမင်းစားဖို့ ပြောနေတယ်လေ... မင်းက နားမထောင်တော့ဘူးလား..."

မာရှုလျန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နားထောင်ပါ့မယ်... နားထောင်ပါ့မယ်... အခု စားနေပါပြီ..."

လျူအာကျူးသည် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် ထိုင်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူသည် ကလေးနှစ်ယောက်က သူတို့၏ ဆန်ပြုတ်ကို စားနေစဉ် သူ၏ပန်းကန်လုံးထဲရှိ အသားဖြူကို ခိုးကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"လာ... တပည့်လေး... တစ်ငုံလောက် သောက်ကြည့်လိုက်..."

တာ့ရွှယ်ထိုတွင် ဤအရက်အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူ မသောက်ရသည်မှာလည်း ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ တပ်မက်စွာဖြင့် သူသည် ခွက်ကို အလျင်အမြန် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ငုံစာမျှ သောက်လိုက်လေသည်။

ပလွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်လေသည်။

အလွန်မွှေးကြိုင်လှပေသည်။

လျူအာကျူးသည်လည်း သူ၏အရက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံမျှ သောက်လိုက်လေသည်။

ဘုရားရေ... ၎င်းသည် အိမ်ချက်အရက်ကြမ်းဖြစ်ပြီး အရှိန်က အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှပေသည်။

ခဏတာမျှ သူသည် အရက်စစ်စစ်ကို သောက်နေရသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားခဲ့လေသည်။

အရက်များ လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် လျူအာကျူး၏ အစာအိမ်မှာ ချက်ချင်းပင် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများ ပေါက်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ် အနည်းငယ်ကို အလျင်အမြန် ခပ်သွင်းလိုက်သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို ပြန်အန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပေါင်းထားသော အသားဖြူတွင် မည်သည့်ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျှ မပါရှိဘဲ အနည်းငယ် ငန်ကျိကျိအရသာနှင့် တောဝက်သား၏ ထူးခြားသော အနံ့အသက်များသာ ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆန်ပြုတ်ကို သောက်နေစဉ်မှာပင် ၎င်း၏ အနံ့သက်သက်က လျူအာကျူးအတွက် သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် အသားကို ဆရာကတော်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်အား အလျင်အမြန် ပေးလိုက်သည်။ အသားများကို သူတို့၏ ပန်းကန်လုံးများထဲသို့ ထည့်ပေးပြီးနောက် သူတို့ ပြန်မပေးနိုင်ရန်အတွက် တူကို အသုံးပြု၍ အပိုင်းပိုင်း ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်ကိုကျူးဇီ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်ကို..."

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မာရှုလျန်မှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဟေး... ဟေး... ဟေး... မင်းက ဘာဖြစ်လို့..."

"ဆရာကတော်... ကျွန်တော် ပေါင်းထားတဲ့ အသားဖြူကို စားရတာ မကြိုက်ဘူး... နံရိုးတွေကိုပဲ ကြိုက်တယ်..."

"ညနေကျရင် ကျွန်တော် နံရိုးချိုချဉ် လုပ်ကျွေးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ် ပန်းကန်လုံးကို ကုန်အောင်စားရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ယုံကြည်လောက်သော လိမ်ညာမှုတစ်ခုကိုပင် မပြောတတ်ဟု တွေးမိရင်း မာရှုလျန်သည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘယ်သူက အဆီများတဲ့အသားကို စားရတာ မကြိုက်ဘဲ နေမည်နည်း။

ထိုကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ဝက်ပေါက်လေးများကဲ့သို့ စားသောက်နေကြပြီး အစာများကို သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ ခပ်ထည့်နေကြလေသည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် သူ၏အရက်ဖြူအားလုံးကို သူ့ဆရာအတွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ဒီအရက်ကို မသောက်နိုင်ဘူး... အရမ်းပြင်းလွန်းတယ်... ပြင်းရှတဲ့ တရုတ်ရိုးရာအရက် သောက်ရတာပဲ အကျင့်ပါနေတုန်းပဲ..."

ဤသည်က တာ့ရွှယ်ထိုအား ဒေါသထွက်သွားစေသည်။ သူသည် ဤအရက်ကို အချိန်အတော်ကြာ တန်ဖိုးထားသိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး ယနေ့ ဝမ်းသာနေသဖြင့်သာ လျူအာကျူးကို တစ်ခွက်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အထင်သေးခံလိုက်ရလေသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် ဆုံးမလိုက်သည်။

"ဟေ့... မင်း ဒီကောင်လေး တကယ်ပဲ ဂျီးများနေတာလား... မင်းမှာ သောက်စရာ တစ်ခုခုရှိနေတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ထားသင့်တယ်... မင်းကိုယ်မင်း မြို့သားလို့များ တကယ်ထင်နေတာလား..."

မာရှုလျန်မှာ မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"အဘိုးကြီး... ရှင် ဘယ်သူ့ကို ဆူနေတာလဲ... ကျူးဇီရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေက မြို့သားတွေထက်တောင် ပိုသာသေးတယ်... သူက ပြင်းရှတဲ့ တရုတ်ရိုးရာအရက်ကို သောက်ရတာ ကြိုက်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ..."

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ငါ မငြင်းတော့ဘူး..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် စကားမဆိုနိုင်တော့ဘဲ သူ၏အရက်ကို သောက်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် လျူအာကျူးက သူကိုယ်တိုင်ထက် ဤအိမ်ထောင်စု၏ အိမ်ထောင်ဦးစီးနှင့် ပိုတူနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။