အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄) လက်လှည့်ကားလေး

"ကျူးဇီ ရှိလား..."

တာ့ရွှယ်ထို၏ အိမ်အပြင်ဘက်မှ တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လျူဟိုင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျူအာကျူးသည် ထမင်းစားပြီးကာစဖြစ်ရာ အသံကြားရာသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးလျူ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

"သတင်းကောင်းလေ..."

လျူဟိုင်သည် ပြုံးလျက် ကိုယ်တိုင်လိပ်ထားသော ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"သတင်းကောင်းဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်ဆေးလိပ်ပဲ သောက်ပါ..."

လျူအာကျူးသည် အမှတ်တံဆိပ်ပါသော စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုစီးကရက်ကို မြင်သောအခါ လျူဟိုင်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားပြီး မချိပြုံးပြုံးကာ ပြောလေသည်။

"မင်းကတော့ တကယ် ချမ်းသာနေပြီပဲကွ... ကျုံးဟွာစီးကရက် မဟုတ်ရင်တောင် အမှတ်တံဆိပ်ပါတဲ့ စီးကရက်တွေချည်း သောက်နေပါလား..."

လျူအာကျူးသည် မီးခြစ်ခြစ်ကာ မီးကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ချမ်းသာတယ်လို့တော့ ဘယ်ပြောရဲပါ့မလဲ... ဖြစ်သလိုလေး ရပ်တည်နေရတာပါ..."

လက်ရှိအချိန်၌ ချမ်းသာသည်ဟူသော စကားလုံးမှာ အကဲဆတ်ကြောင်းကို လျူဟိုင်လည်း သိထားသည်။ သူသည် ဆေးလိပ်မီးညှိကာ အမြန်တစ်ဖွာဖွာလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ငါ စကားမှားသွားတယ်... ဒီစီးကရက်က တကယ်ကောင်းတာပဲ..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဆေးလိပ်ကိုလည်း မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးလျူ... ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ မပြောရသေးဘူးလေ..."

"ဪ ဟုတ်သားပဲ... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ မင်းအတွက် ငါစကားဝင်ပြောပေးခဲ့လို့ အလုပ်သင်တပည့်အလုပ်ရလာတယ်... ရွာထဲမှာ တာ့ရွှယ်ထိုဆီကနေ ဆေးပညာသင်ရမှာဖြစ်ပြီး တစ်လကို အလုပ်ရမှတ် သုံးဆယ် ထောက်ပံ့ကြေးရလိမ့်မယ်... သိပ်ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား..."

လျူဟိုင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

ယခင်က လျူအာကျူးမှာ အလုပ်သင်တပည့်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တာ့ရွှယ်ထို၏ သီးသန့်ဆုံးဖြတ်ချက်သာဖြစ်ပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ သို့မဟုတ် ခရိုင်ကျန်းမာရေးဌာနတွင် စာရင်းသွင်းထားခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့် ထောက်ပံ့ကြေး မရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ယခုမူကား တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုမှုဖြင့် ပညာသင်ကြားနေရပြီဟု ဆိုနိုင်လေပြီ။

"ဝမ်းသာစရာပါပဲ..."

လျူအာကျူးသည် မည်သို့ပြန်ပြောရမည်ကို မသိသဖြင့် ဖြစ်ကတတ်ဆန်းသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကာ လျူဟိုင်အား သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလေသည်။

"ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ပေးလောက်တဲ့အထိ ဘယ်လိုလုပ် သဘောကောင်းသွားရတာလဲ... ဦးလေး တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ သွားတောင်းဆိုခဲ့တာလား..."

"မင်းက တကယ် လည်တဲ့ကောင်လေးပဲ... မင်းပေးထားတဲ့ ကျုံးဟွာစီးကရက်ကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ သွားပေးခဲ့တာလေ..."

"ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက တော်တော်လေး သဘောကျသွားပြီး ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့တယ်... ငါ့အပေါ် ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံကအစ သိသိသာသာ ကောင်းလာပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်တောင် ငဲ့တိုက်လိုက်သေးတယ်..."

"ငါက မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါကွာ... အရင်တုန်းက ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို သွားရင် အဲ့လိုဆက်ဆံရေးမျိုး တစ်ခါမှ မရခဲ့ဘူး... ငါတင်ပြတဲ့ ကောက်နှံအထွက်နှုန်းက နည်းလွန်းတယ်ဆိုပြီး သူတို့က အမြဲတမ်း နှိမ်ချဆက်ဆံတတ်ကြတာ..."

လျူဟိုင်သည် လျူအာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ စိတ်ရင်းမှ ပျော်ရွှင်နေသည်။

လျူအာကျူးက မချိပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

ဤခေတ်ကာလရှိ လူများသည် ဤမျှလောက် အလွယ်တကူ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်တတ်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ စီးကရက်တစ်ဘူးဖြင့် အလုပ်တစ်ခုရရှိခဲ့ပြီး တပ်မမှူးဖြစ်သော လျူဟိုင်သည် ညွှန်ကြားရေးမှူးက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငဲ့တိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေလေသည်။

"ကဲ... အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ပြီး မင်းဆရာနဲ့ မင်းမိဘတွေကို ဒီကိစ္စ ပြောပြလိုက်ဦး... သူတို့လည်း အရမ်းပျော်သွားကြမှာ သေချာတယ်..."

"နောက်ဆိုရင် တာ့ရွှယ်ထိုဆီမှာ သေချာ ပညာသင်ပါ... အလုပ်ရမှတ်က သိပ်မများပေမဲ့ ဒီအလုပ်က တရားဝင်အလုပ်တစ်ခုပဲ... နောက်တစ်နှစ်ဆိုရင် မင်းလည်း ပုံမှန်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာ... အဲဒီအခါကျရင် ခရိုင်ကျန်းမာရေးဌာနရဲ့ တရားဝင်ဝန်ထမ်းဖြစ်လာပြီး ခရိုင်မြို့ကိုတောင် အလုပ်ပြောင်းလုပ်ရနိုင်တယ်..."

လျူဟိုင်က အားပေးစကားဆိုကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူ၏့ကားများက လျူအာကျူးကို သတိရသွားစေသည်။

သူ၏မိဘများက ဘာမှမပြောသော်လည်း သူတို့သည် သူ့ကို တရားဝင်အလုပ်တစ်ခု ရရှိစေရန် မျှော်လင့်နေကြသည်မှာ သေချာပြီး ဤအလုပ်မှာလည်း ပြဿနာမရှိလှပေ။

လျူဟိုင် ထွက်သွားသည်နှင့် မာရှုလျန် ထွက်လာကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလေသည်။

"ကျူးဇီ... တပ်မမှူးက ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လျူအာကျူးက အလုပ်သင်တပည့် အလုပ်သမားကိစ္စကို ရှင်းပြလိုက်သောအခါ မာရှုလျန်မှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"အို... တကယ် သတင်းကောင်းကြီးပဲ... မင်း မသိပါဘူး... မင်းဆရာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကတည်းက အဲ့ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို သွားပြီး လူရှာဖို့ စဉ်းစားနေတာ... ဒါပေမဲ့ အဆက်အသွယ်မရှိဘဲ လုပ်ရတာ ခက်တယ်လေ... မနက်ဖြန်ကျရင် သူက အသားနှစ်ကျင်းလောက်ယူပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို သွားမလို့ စီစဉ်နေတာ... အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့..."

လျူအာကျူးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ဆရာဖြစ်သူက သူ၏အလုပ်ကိစ္စအတွက် တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားပေးနေခဲ့မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ ယခင်က ဆေးဖော်စပ်နည်းကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ တင်ပြလိုသော ဆန္ဒမှာလည်း ဤကိစ္စနှင့် သက်ဆိုင်နေပုံရလေသည်။ သို့သော် ဤနေ့တွင် ထိုဆေးဖော်စပ်နည်းဖြင့် ငွေရှာနိုင်ကြောင်းကို သိလိုက်ရသောကြောင့် ထိုအစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

"ဆရာကတော်ကိုရော ဆရာ့ကိုပါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လျူအာကျူးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... ဒီကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး... အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ပြီး မင်းမိဘတွေကို သွားပြောပြလိုက်ပါ... သူတို့လည်း သေချာပေါက် အရမ်းပျော်သွားကြမှာပဲ..."

မာရှုလျန်မှာ ပြုံး၍မဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

တစ်လလျှင် အလုပ်ရမှတ် သုံးဆယ်သာ ရရှိသော ထောက်ပံ့ကြေးဖြစ်သော်လည်း ယင်းမှာ အလုပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် နောက်တစ်နှစ်တွင် ပုံမှန်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါက တစ်လလျှင် အလုပ်ရမှတ် ခြောက်ဆယ် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာနှင့်အတူ လယ်ထဲတွင် အလုပ်အနည်းငယ် ဝင်လုပ်ပါက မိသားစုတစ်စုကို ထောက်ပံ့ရန် ပြဿနာမရှိတော့ပေ။ လူပေါင်းများစွာက သူ့ကို မနာလိုဖြစ်ကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်သဘောတူကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုသတင်းကို ပြောပြလိုက်သောအခါ အဘိုးကြီးနှင့် အဘွားကြီးတို့မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားကြလးသည်။

အလုပ်ရမှတ်မှာ ဒုတိယဦးစားပေးသာဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသည်မှာ ဤသည်က အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

ကျေးလက်ဒေသများတွင် အလုပ်တစ်ခုရှိထားခြင်းက ဇနီးရှာရာတွင် အလွန်လူကြိုက်များစေလေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဇနီးသည်များမှာ တန်ဖိုးသိပ်မကြီးလှသော်လည်း ပြောင်းဖူးမှုန့် တစ်ကျင်းမျှဖြင့်ပင် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်လေသည်။

သို့သော် ယင်းမှာ ဝမ်းရေးအတွက်ပင် ရုန်းကန်နေရသော အလွန်ဆင်းရဲသည့် မိသားစုများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စားနပ်ရိက္ခာ အနည်းငယ် သိုလှောင်ထားနိုင်သော မိသားစုမျိုးမှ ဇနီးတစ်ဦးကို လက်ထပ်လိုပါက သင့်တွင် အရည်အချင်းအချို့ရှိရန် လိုအပ်သေးသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် လျူအာကျူးအနေဖြင့် မိန်းမယူမည်ဆိုပါက ရုပ်ရည်သန့်စင်ပြီး အရည်အချင်းရှိသော အမျိုးသမီးများကိုပင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်လေသည်။

အိမ်တွင် အောင်ပွဲခံနေသော မိဘများကို ထားရစ်ခဲ့ကာ လျူအာကျူးသည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဝင်ပေါက်အနီးတွင် တစ်ယောက်တည်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တုတ်ချောင်းငယ်လေးဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းများရေးဆွဲရင်း ပျင်းရိနေသော နျီဇီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အလှမ်းဝေးသော နေရာတွင်မူ ခေါင်းကြီးကြီး၊ လည်ပင်းသေးသေးနှင့် တံမြက်စည်းရိုးကဲ့သို့ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်များရှိသည့် ကလေးတစ်စုသည် ဖုန်ထဲတွင် ကစားနေကြလေသည်။

အာဟာရချို့တဲ့နေသော ထိုကလေးတစ်စုကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူသည် နျီဇီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလေသည်။

"နျီဇီ... ဘာဖြစ်လို့ တခြားကလေးတွေနဲ့ သွားမကစားတာလဲ..."

နျီဇီသည် သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလေသည်။

"သူတို့က သမီးကို အတူတူ ပေးမကစားဘူး..."

"ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လျူအာကျူးက နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ၏အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးတို့မှာ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အသင့်အတင့် နေရာရှိသူများဖြစ်ရာ နျီဇီနှင့် မည်သူကမျှ အဘယ်ကြောင့် မကစားချင်ကြသနည်း။

"သူတို့က သမီးကို တုံးတယ်လို့ ထင်နေကြတာ... သမီးက မြေကြီးတွေ၊ တုတ်ချောင်းတွေနဲ့ အိမ်မဆောက်တတ်ဘူးလေ... အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်ပေမဲ့လည်း မရဘူး... ဦးလေး... နျီဇီက တကယ်ပဲ အရမ်းတုံးနေတာလား..."

ထိုသို့ပြောနေစဉ်မှာပင် နျီဇီ၏ မခံချိမခံသာဖြစ်နေသော မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။ သူမ၏ သနားဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်က လျူအာကျူး၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေခဲ့ပြီး သူသည် ထိုကောင်မလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အမြန်ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ထိုကလေးဆိုးများကို သူ အပြစ်မတင်ချေ။ ကလေးများက ဘာကိုနားလည်နိုင်မည်နည်း။ ကစားတတ်လျှင် အတူတကွ ကစားမည်။ မကစားတတ်လျှင် မကစားဘူးဟူသည်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းသောအရာသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း လူကြီးများပင် ဖယ်ကျဉ်ခံရပါက ဝမ်းနည်းတတ်ကြသည်ဖြစ်ရာ ကလေးများအတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

လျူအာကျူးသည် နျီဇီကို မည်သို့ ကူညီပေးရမည်ကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး အကြံတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရရှိသွားလေသည်။

"နျီဇီ... ဒီမှာ ဦးလေးကို ခဏစောင့်နေနော်... သမီးအတွက် ကစားစရာတစ်ခု သွားယူပေးမယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"တကယ်လား..."

နျီဇီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားလေသည်။

"ဦးလေးက သမီးကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ..."

လျူအာကျူးသည် အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးလာသော နျီဇီ၏ ပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ တောင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သူသည် သစ်သားအချို့ကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်လေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တောင်ပေါ်တွင် လေတိုက်၍ လဲကျနေသော သစ်ပင်ကြီးအချို့ ရှိနေလေသည်။ လျူအာကျူးသည် တုတ်ခိုင်သော သစ်တုံးအချို့ကို သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ စုဆောင်းသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သစ်သားများကို ဖြတ်တောက်ကာ သေသပ်စွာ အရောင်တင်ရန် နေရာလွတ်ကို အသုံးပြု၍ သစ်သားအစစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်လှည့်ကားလေး တစ်စီးကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ဤကစားစရာအမျိုးအစားမှာ နောင်လာမည့်ခေတ်များတွင် ကလေးများကြား၌ အလွန်ရေပန်းစားလာမည့် အရာဖြစ်ပြီး လူကြီးအချို့ပင်လျှင် ဝင်ရောက်ကစားရန် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်ရသည်။

ကစားစရာကို ပြုလုပ်ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ယင်းကို နျီဇီအား ပြသလိုက်လေသည်။

"သမီး သဘောကျရဲ့လား..."

နျီဇီသည် လက်လှည့်ကားလေးကို ပတ်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများတွင် နားမလည်နိုင်မှုနှင့် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဦးလေး... ဒါကို ဘယ်လိုကစားရတာလဲ..."

"လာ... အပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်... ဦးလေး သင်ပေးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် နျီဇီကို ပွေ့ချီကာ လက်လှည့်ကားလေးပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ကားစတီယာရင်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သောအခါ ကားလေးမှာ အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

နျီဇီမှာ ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် လျူအာကျူး၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

သို့သော် ကားလေးမှာ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ စီးနင်းရသည့် ပျော်ရွှင်မှုက သူမကို တဖြည်းဖြည်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လာစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လျူအာကျူး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်၌ သူမသည် စတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် လှည့်လိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင် လက်လှည့်ကားလေးကို မီတာအနည်းငယ်ခန့် ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်ပြီးနောက်တွင် နည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်သွားပြီး လုံးဝ ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကားလေးကို လှည့်ကာ အလှမ်းဝေးသော နေရာရှိ ဖုန်ထဲတွင် ကစားနေကြသော ကလေးများဆီသို့ မောင်းနှင်သွားလေရာ သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးလေးမှာ အနောက်တွင် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေပြီး တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။