အခန်း ၄၅

အခန်း (၄၅) လီလီက နျီဇီကိုကာကွယ်ရန် သူမ၏စွမ်းပကားကို ထပ်မံပြသခြင်း

ကလေးများသည် လက်လှည့်ကားလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြေကြီးဆော့ကစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြလေသည်။

ကလေးများသာမက အဝေးရှိ အရိပ်ထဲတွင် အပန်းဖြေနေကြသော လူကြီးများသည်ပင်လျှင် ဤအရာမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း ကြည့်ရှုရန် စုရုံးလာကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤခေတ်ကာလတွင် ဘီးပါသော မည်သည့်အရာမဆို ရိုးရှင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။

စက်ဘီးတစ်စီးသည် ရိုးစ်ရွိုက်စ်ကားတစ်စီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လေသည်။

တိရစ္ဆာန်ဆွဲလှည်းများသည် အဓိက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း မည်သူမဆို အသုံးပြုနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့ကို မောင်းနှင်ရန် အထူးကျွမ်းကျင်သော လှည်းထိန်းသမား လိုအပ်လေသည်။

လှည်းထိန်းသမား အများစုမှာ ၎င်းတို့ဌာန၏ တရားဝင်ဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြပြီး နိုင်ငံတော်လစာကို ရရှိရုံသာမကဘဲ အလုပ်သင်တပည့်ကိုပင် လက်ခံနိုင်ကြသည်။

လက်လှည့်ကားလေးကဲ့သို့သော ဆန်းသစ်သည့် ကိရိယာလေးတစ်ခုကိုကား ထိုလူများသည် ကြားဖူးရန်နေနေသာသာ မြင်ပင်မမြင်ဖူးခဲ့ကြသောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် အလွန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေကြသည်။

နျီဇီသည် ကြောက်တတ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်းက သူမကို ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အလွန်ဂုဏ်ယူမိသွားပြီး သူမ၏ တင်ပါးလေးကို ပို၍ပျော်ရွှင်စွာ လှုပ်ယမ်းကာ မောင်းနှင်သွားလိုက်သည်။

လက်လှည့်ကားလေးသည် မြွေလိမ်မြွေကောက်ပုံစံဖြင့် ရှေ့သို့ရွေ့လျားသွားကာ လူများကို ပတ်ချာလှည့်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ချက်ချင်းပင် ရေပန်းစားသော ပြောစရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ထိုအဒေါ်များ၊ အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများနှင့် ဇနီးသည်ငယ်လေးများသည် မည်သူ့သတင်းကိုမျှ အတင်းပြောရန် ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ဘဲ အားလုံးက အံ့သြတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

"အိုး ဘုရားရေ အဲဒါက စက်ဘီးလား..."

"ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က ကေဒါတွေ စက်ဘီးစီးတာကို မမြင်ဖူးဘူးလား... အဲဒါတွေက နင်းဖို့ လူလိုတယ်လေ အခုဟာက နင်းစရာ လုံးဝမလိုဘူး..."

"ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက မော်တော်ကားများ ဖြစ်နေမလား... အိုး ဘုရားရေ နျီဇီ မသွားနဲ့ဦး... ငါ့ယောက်ျားကို လာကြည့်ခိုင်းရဦးမယ် သူလည်း မော်တော်ကားကြီးကို မမြင်ဖူးသေးဘူး..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ငါ့ယောက္ခမတွေကိုလည်း လာကြည့်ဖို့ ခေါ်ရမယ်... သူတို့ပျော်သွားရင် ငါ့ကို ခဏခဏ ရိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လူတစ်စုလုံးက ၎င်းကို မော်တော်ကားဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး မိသားစုများကို လာကြည့်ရန် ခေါ်ဆိုရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြလေသည်။

ကလေးများသည် သဘာဝကျစွာပင် ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားကြပြီး အားလုံးမှာ နျီဇီ၏ နောက်မှ သို့မဟုတ် ဘေးမှ လိုက်ပါလာကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

အချို့သော ကလေးများသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ကြပြီး မျက်နှာကို မြေကြီးနှင့် ကပ်ကာ လက်လှည့်ကားလေး မည်သို့ ရွေ့လျားသွားသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

အခြားကလေးများကလည်း ညစ်ပတ်နေသော လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဆန့်ထုတ်ကာ လက်လှည့်ကားလေးကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ချင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မိဘများက အော်ဟစ်ကာ ဆွဲဖယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ခြောက်လှန့်ခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။

ဤသစ်သားကားလေးမှာ အလွန်ခိုင်ခံ့ပုံရသော်လည်း အထိအတွေ့ကြောင့် ပျက်စီးသွားပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

မော်တော်ကားတစ်စီးအတွက် မည်သူက လျော်ကြေးပေးနိုင်မည်နည်း။

လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကမှ သူမကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသော ဤကလေးများသည် ယခုအခါ သူမနောက်သို့ အမြီးလေးများသဖွယ် လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျီဇီမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားလေသည်။ သူမသည် တခစ်ခစ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ရယ်မောနေပြီး

"ဦးလေး ကြည့်ပါဦး သမီး မြန်မြန်ပြေးနေသလား..." ဟု အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"အရမ်းမြန်တယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ အော်ပြောလိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဖွာရှိုက်လိုက်လေသည်။

လူများ ပိုပို၍ စုရုံးလာကြပြီး အားလုံးသည် အပြင်ဘက်တွင် ရုပ်ရှင်ကြည့်သည်ထက် လက်လှည့်ကားလေးကို ပို၍ အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

"အဟမ်း..."

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လျူရှို့လင် လျှောက်လာလေသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းရှင်းသံမျှဖြင့် ကျပ်သိပ်နေသော ရွာသားများအုပ်စုသည် သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

လျူရှို့လင်သည် နောက်ကျောတွင် လက်ကိုပိုက်ကာ လူအုပ်ကြီးအပြင်ဘက်မှ လျှောက်လာပြီး တရားဝင်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျူးဇီ မင်းဆီမှာ အလိုအလျောက် သွားနိုင်တဲ့ မော်တော်ကားတစ်စီး ရထားတယ်လို့ ငါကြားတယ်... ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး..."

လျူအာကျူးသည် လက်လှည့်ကားလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါက မော်တော်ကားမဟုတ်ပါဘူး ကလေးကစားစရာသက်သက်ပါ... အခြေခံသဘောတရားက ရိုးရှင်းပါတယ် ဗဟိုခွာအားနဲ့ ပွတ်တိုက်အားကို သုံးထားတာပါ..."

လျူရှိူ့လင်မှာ အံ့သြမှင်တက်သွားလေသည်။

"ဘာအား..."

"ဗဟိုခွာအားနဲ့ ပွတ်တိုက်အားပါ... အလယ်တန်းကျောင်း ရူပဗေဒမှာ သင်ပေးတယ်လေ..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အိုး… အို ဗဟိုခွာအားနဲ့ ပွတ်တိုက်အားပေါ့... ငါ ခုနက သေသေချာချာ မကြားလိုက်လို့ပါ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြားဖြစ်မယ်လို့ ထင်လိုက်တာ..."

လျူရှို့လင်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ကာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးကမူ သူ့ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဝန်းရံနေသော ရွာသားများသည် ရုတ်တရက် လျူအာကျူးအား ချီးကျူးစကားများ ဆိုလာကြလေသည်။

"အလယ်တန်းကျောင်းသားပီပီ သူက အများကြီး သိတာပဲ..."

"ဒါက အမှန်ပဲ မဟုတ်လား... အဲဒီလက်သမားပညာကို ကြည့်စမ်း သူက အလုပ်သင်တပည့်တောင် လက်ခံလို့ရမယ်လို့ ထင်တယ်..."

"အာကျူးဇီ မင်းက အလုပ်သင်တပည့် လက်ခံမှာလား... ငါ့သားက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာ... သူ့ကို မင်းဆီကနေ သင်ခိုင်းပါ မင်းသဘောကျသလို သူ့ကို အလုပ်ခိုင်းလို့ရတယ်..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ငါ့သားက ခွန်အားတွေ အများကြီးရှိပြီး ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေကို လုံးဝမကြောက်ဘူး..."

လူများသည် သူတို့၏ သားများကို စတင် အကြံပြုလာကြပြီး သားများမှာ ပညာသင်ရန် အသက်လွန်နေသူများ သို့မဟုတ် အသက်မပြည့်သေးသူများကမူ အခြားနည်းလမ်းများကို ရှာဖွေလာကြသည်။

"ကျူးဇီ မင်းက ဒီနှစ်ဆို ဆယ့်ခြောက်နှစ်ရှိပြီ... ငါ့သမီးက မင်းနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံးဖြစ်မှာပါ... သူမနဲ့ တွေ့ချင်လား..."

"အိုး အဋ္ဌမအဒေါ် ရပ်လိုက်ပါတော့... အဒေါ့်သမီးက ဆယ့်သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ... ငါ့သမီးက ပိုသင့်တော်တယ် သူမက ကျူးဇီရဲ့ မူလတန်းကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းတောင် ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်..."

"စတုတ္ထမိန်းကလေး နင်လည်း ရပ်လိုက်တော့... နင့်သမီးက ပထမတန်းပဲ တက်ခဲ့ရပြီး ကျူးဇီနဲ့ အတန်းဖော် ဖြစ်ခဲ့တာက ခြောက်လပဲရှိတာ... ငါ့မှာ ဘေးရွာက စာရင်းမှတ်သူလုပ်နေတဲ့ တူမတစ်ယောက်ရှိတယ်... ကျူးဇီ မင်းတို့နှစ်ယောက် မတွေ့ကြဘူးလား..."

"..."

လူတိုင်းက သူတို့၏ သမီးများနှင့် သားများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်ပေးနေကြသဖြင့် လျူအာကျူးမှာ အလွန်အရှက်ရသွားသည်။

လက်လှည့်ကားလေးတစ်စီးက ဤမျှကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုကွင်းဆက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အမြန်ပြုံးလိုက်ပြီး ဆင်ခြေပေးလိုက်လေသည်။

"အာ ကျွန်တော့်ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေတယ်... အဒေါ်တို့၊ ဦးလေးတို့၊ အဘိုးနဲ့ အဘွားတို့ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လျူအာကျူးက တာ့ရွှယ်ထို၏ အိမ်ဘက်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးမှသာ လျူရှို့လင်၏သားဖြစ်သူ နှပ်ထွက်လေးက လူအုပ်ထဲမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုးထွက်လာသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် နှပ်ချေးများ တွဲလောင်းကျနေလျက် နျီဇီထံသို့ ပြေးသွားကာ ခါးထောက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"နျီဇီ နင့်ကားလေးနဲ့ ငါ့ကို ခဏလောက် ကစားခွင့်ပေး..."

အလွန်ပျော်ရွှင်နေသော နျီဇီသည် နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး ငါ ကစားလို့ မဝသေးဘူး..."

"နျီဇီ နင် ငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင် နောက်ကျရင် နင့်ကို ငါ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

နှပ်ထွက်လေးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

ဤစကားများက ကြည့်ရှုနေသူများထံမှ ရယ်မောသံများကို ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

သို့သော် ကလေးများ ကစားနေခြင်းမျှသာဟု သဘောထားကာ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ခဲ့ကြပေ။

လျူရှို့လင်သည်လည်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုကလေးဆိုးအား နောက်ပြောင်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။

မည်သူမျှ သူ့ကို မတားဆီးသည်ကို မြင်သောအခါ နှပ်ထွက်လေးက ပို၍ မာနထောင်လွှားလာလေသည်။ သူသည် လက်လှည့်ကားလေး၏ စတီယာရင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နျီဇီ မြန်မြန်ဆင်း ငါ ကစားချင်တယ်..."

နျီဇီသည် စတီယာရင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် နာကြည်းမှုများ အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ မဆင်းချင်ဘူး..."

"နင် ဆင်းရမယ်..."

နှပ်ထွက်လေးသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နျီဇီ၏ လက်လေးများကို ဖယ်ရှားရန် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“ဘုန်း…”

ဘေးဘက်မှ ခြေတစ်ဖက် ထွက်လာကာ နှပ်ထွက်လေးကို ကန်ချလိုက်သဖြင့် သူသည် လိမ့်ကျသွားသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းသည် မြေကြီးနှင့် ဆောင့်မိသွားပြီး အဖုကြီးတစ်ခု အလျင်အမြန် ထွက်လာ၏။

နှပ်ထွက်လေးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ မိန်းမောသွားပြီးနောက်မှ တုံ့ပြန်လာကာ ဦးခေါင်းကို ကိုင်၍ ငိုယိုတော့သည်။

လူများသည်လည်း လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး နှပ်ထွက်လေးအား ကန်ချလိုက်သူကို အတူတကွ ကြည့်လိုက်ကြရာ ထိုသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် တာ့ရွှယ်ထို၏ လီလီ ဖြစ်နေလေသည်။

လီလီသည် ခါးထောက်လျက် ရပ်နေပြီး နှပ်ထွက်လေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သင်ခန်းစာက မလုံလောက်သေးဘူးလား... နင်က နျီဇီကို ဒုက္ခပေးရဲသေးတယ်ပေါ့... နင့်ကိုယ်နင် ပြန်ကြည့်စမ်း နင့်မျက်နှာက ကျောက်ဖရုံသီးနဲ့တူပြီး တစ်နေကုန် နှပ်ချေးတွေ ယိုနေတာ... နင်ကများ နျီဇီကို လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့..."

လဲ့လဲ့သည် အနီးတွင် ရပ်နေပြီး နှပ်ထွက်လေးအား မျက်နှာပြောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရုပ်ဆိုးကြီး... မိန်းမ မရဘူး... အရုပ်ဆိုးကြီး... မိန်းမ မရဘူး..."

ထိုကလေးနှစ်ယောက်က နှပ်ထွက်လေးအား ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးစေခဲ့သည်။

ဝန်းရံနေသော ရွာသားများသည် ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ရယ်မောနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကလေးများမှာ အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ဖြစ်လေသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ရိုက်နှက်ကြခြင်းပင်တည်း။ သူတို့သည် မျက်လုံး သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော နေရာများကို မထိခိုက်သရွေ့၊ သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို မဆုတ်ဖြဲသရွေ့ ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

လီလီနှင့် သူမ၏မောင်လေးတို့က နျီဇီအား သူမ၏ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန် ကူညီပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူရှို့လင်သည်လည်း သူတို့ကို မတတ်နိုင်သလို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကလေးဆိုးနှစ်ယောက် မင်းတို့က တော်တော် ရက်စက်တာပဲ..."

နှပ်ထွက်လေး၏ မိခင်သည် လူအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာလေသည်။ သူမသည် နှပ်ထွက်လေး၏ နဖူးကို အရင်ကြည့်ပြီးနောက် လီလီအား စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခြေတစ်ချက်လျူ နင် သေနာမလေး နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်ရက်စက်ရတာလဲ..."

လီလီမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ကို သတိပေးလိုက်မယ် အစ်ကိုကျူးဇီက ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို ခြေတစ်ချက်လျူ လို့ မခေါ်ရဘူးလို့ ပြောထားတယ်... အဲဒီလို ခေါ်တဲ့သူကို သူက ရှင်းပစ်မယ်တဲ့..."

မူလက နှပ်ထွက်လေး၏ မိခင်သည် လီလီအား ဆူပူပြီးနောက် ထွက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမိန်းကလေးငယ်အတွက် ပြဿနာရှာရန် အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမက ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူမ၏သားကို ဖက်ထားရင်း သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

"ခြေတစ်ချက်လျူ ဒါက တစ်ရွာလုံးက နင့်ကို ပေးထားတဲ့ နာမည်ပြောင်လေ... နင့်အစ်ကို ကျူးဇီက တော်တော် ဟုတ်နေတယ်ပေါ့လေ... သူက တစ်ရွာလုံးကို သင်ခန်းစာ ပေးမလို့လား..."