အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆) အမျိုးသမီးများကို လေးစားခြင်း

ရွာသူရွာသားများသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်နေသည့်အလား လျူလီလီကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

ထိုခေတ်အခါက နာမည်ပြောင်မရှိသူဟူ၍ မည်သူရှိမည်မဟုတ်ပေ။

အသံချဲ့စက်၊ အသံတိတ်ဘူးသီး၊ မျက်လုံးသုံးလုံးလျူ အစရှိသည့် နားဝင်မချိုသော နာမည်ပြောင်အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူများသည် ထိုနာမည်များကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲကြသဖြင့် ကာယကံရှင်၏ အမည်ရင်းကိုပင် မေ့သွားတတ်ကြ၏။

အချို့လူများမှာလည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်ကြပြီး မိမိအား နာမည်ပြောင်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို မနှစ်သက်လေလေ ထိုသူတို့က ပို၍ခေါ်ချင်လေလေ ဖြစ်ကြပေသည်။

လျူလီလီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လူတိုင်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် ဘယ်သူမဆို ငါ့ကို အဲဒီနာမည်ပြောင်နဲ့ ထပ်ခေါ်လို့ကတော့ နင်တို့ကလေးတွေကို နေ့တိုင်း ရိုက်ပစ်မယ်..."

ဤခြိမ်းခြောက်မှုက ရွာသူရွာသားများကို ပို၍ပင် သဘောကျစေခဲ့လေသည်။

ကလေးများ ရန်ဖြစ်ခြင်းလော…ဖြစ်ကြပါစေလေဟု တွေးကြ၏။

လူများက ပို၍ အော်ဟစ်ရယ်မောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လျူလီလီသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘဲ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မကြာမီကမှ ထွက်သွားသော လျူအာကျူးသည် ကြွက်သားပြေလျော့စေပြီး သွေးကြောပွင့်စေသော ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန်အတွက် ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်လိုနေသည်။ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် လျှောက်လာခဲ့ပြီး ဒေါသထွက်နေသော လျူလီလီကို ကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ..."

လျူအာကျူးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူလီလီသည် ရုတ်တရက် ယုံကြည်မှုများ ပိုမိုရရှိလာပြီး မျက်ရည်ဝဲကာ တိုင်တန်းလိုက်သည်။

"သူတို့က သမီးကို ခြေတစ်ချက်လျူလို့ ထပ်ခေါ်နေကြပြန်ပြီ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးသည် ရွာသူရွာသားများကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကလေးကို အဲဒီနာမည်ပြောင်နဲ့ မခေါ်ကြပါနဲ့... သူက မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ဆိုတော့ ကြားရတာ တော်တော်ဆိုးတယ်... မသိတဲ့သူတွေဆိုရင် သူ့ကို ခြေတစ်ဖက်ပဲရှိတဲ့ မသန်စွမ်းသူလို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်..."

ထိုအခါ နှပ်ထွက်လေး၏ မိခင်က ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... ငါတို့က ကလေးကို စနေတာပါ... အဲဒီလောက်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီကလေးမလေးက နင်က သူ့ကိုကူပြီး ငါတို့ကို ပညာပေးမယ်လို့ ခုလေးတင် ပြောနေတာ... သူလျှောက်ပြောနေတာလို့ ငါထင်ခဲ့ပေမယ့် နင်က တကယ်ကြီး ကတိပေးထားတာလား..."

"အဒေါ်... တချို့ကိစ္စတွေကို အဒေါ်တို့က ဂရုမစိုက်ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဂရုစိုက်တယ်..."

"လျူလီလီက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ... သူက နောက်ပိုင်း အိမ်ထောင်ပြုရဦးမှာ... သူ့ကို ဒီနာမည်ပြောင်နဲ့သာ ခေါ်နေမယ်ဆိုရင် ကောင်းမွန်တဲ့ ယောကျ်ားကို ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နှပ်ထွက်လေး၏ မိခင်ကမူ ဂရုမစိုက်သေးချေ။

"ဘာဖြစ်လဲ... ငါတို့ရွာမှာ ယောကျ်ားလေးတွေ အများကြီးရှိတာပဲ... ဘယ်သူနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ရတာပဲလေ..."

"ဒါဆိုရင် အဒေါ် ဘာဖြစ်လို့ ဦးလေးရှို့လင်ကို လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ... သူက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေလို့ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီတုန်းက အဒေါ့်ရွာက ကျပန်းယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ မရှာခဲ့တာလဲ..."

လျူအာကျူးက နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြန်လည်ပက်ချလိုက်လေသည်။

ဤလူများကို မျက်နှာသာပေးနေခြင်းမှာ အလဟဿပင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

အကယ်၍ ဒေါသမထွက်ပြလျှင် သူတို့က အလေးအနက်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ပြန်လည်ချေပလိုက်ခြင်းက နှပ်ထွက်လေး၏ မိခင်ကို စကားမဟနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းကိုသာ စိတ်အိုက်စွာဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

လျူရှို့လင်သည်လည်း လျူအာကျူးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ... ဒါက နောက်ပြောင်ရုံသက်သက်ကို မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စကားနာထိုးနေရတာလဲ..."

"ကျွန်တော်က အမှန်တရားကို ပြောနေတာပါ... ဦးလေးတို့အနေနဲ့ နာမည်ပြောင် အခေါ်ခံရတာကို သဘောကျနေလည်း ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး... ဦးလေးတို့ ကွယ်ရာမှာ ကျွန်တော့်ကို ငွေဖြုန်းတီးသူလို့ ခေါ်ခဲ့တုန်းကတောင် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်လို့ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလေ..."

"ဒါပေမဲ့ လျူလီလီက ဒီနာမည်ပြောင်ကို မကြိုက်ဘူးလေ... ဒါကြောင့် ဦးလေးတို့ ရပ်တန်းက ရပ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်... အမျိုးသမီးတွေကို လေးစားရမယ် မဟုတ်လား..."

လျူအာကျူးသည် ရန်လိုနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သည်။

လျူရှို့လင်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ရွာသူရွာသားများမှာလည်း အံ့သြတကြီးဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြလေသည်။

ခရိုင်မြို့တွင် အမြဲတမ်း စာသင်ကြားနေပြီး ခြေထောက်ကျိုးနေသော သူ၏ဖခင်ကို ငတ်မွတ်စေခဲ့သည့် ဤအာကျူးသည် လက်တွေ့တွင် အပြောအဆို ဤမျှကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သဘောပေါက်သွားကြခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျူလီလီက လျူအာကျူးအား လေးစားအားကျမှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

အစ်ကိုကျူးဇီက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းလှပေသည်။ ဤလူကြီးများက သူမအား အလွန်အမင်း အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြသော်လည်း သူက စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ထိုသူများကို အကြောက်အလန့် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"ကဲ ကဲ... လူစုခွဲကြတော့... ဒီခွန်အားတွေကို လယ်ကွင်းထဲ ရေပိုသယ်ဖို့ သုံးလိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား... အလုပ်သွားလုပ်ကြစမ်း..."

တပ်မဟာခေါင်းဆောင်လျူဟိုင် ရောက်လာပြီး သူ၏ အမိန့်တစ်ခွန်းကြောင့် ရွာသူရွာသားများသည် ရေသယ်ရန် သူတို့၏ ကိရိယာများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

နှပ်ထွက်လေး၏ မိခင်သည် လျူအာကျူးအား မကျေမနပ်ဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ကလေးကို ခေါ်ကာ ထွက်သွားသည်။

လျူဟိုင်သည် လျှောက်လာခဲ့ပြီး လျူရှို့လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အပြစ်တင်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း အတူတူပဲ... လယ်ကွင်းတွေက ဒီလောက် ခြောက်သွေ့နေတာကို မင်းက ဒီမှာလူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို လာစနေတယ်ပေါ့လေ..."

လျူရှို့လင်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မာနမခံရဲတော့ဘဲ သူ၏အမှားကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုလျူ... ကျွန်တော် မှားမှန်းသိပါပြီ... လူတွေကို အလုပ်လုပ်ဖို့ အခုချက်ချင်း ခေါ်သွားပါ့မယ်..."

သူသည် ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျောဘက်မှ လျူအာကျူးအား ဆူပူနေသော လျူဟိုင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းလို ကောင်လေးကများ... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က မင်းကို တာ့ရွှယ်ထိုရဲ့ အလုပ်သင်တပည့်အဖြစ် ခန့်ထားတာ... ဆရာလုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး... မင်းက အခု လူကြီးတွေကိုတောင် ဆုံးမနေပြီပေါ့လေ..."

လျူရှို့လင်၏ ခြေလှမ်းများက တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။ လျူအာကျူးက တာ့ရွှယ်ထို၏ အလုပ်သင်တပည့် ဖြစ်လာခြင်းမှာ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က တာဝန်ပေးထားခြင်းလော။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် လစာရရှိသော တရားဝင် အလုပ်သင်တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်လား။

ဤကောင်လေးတွင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၌ အဆက်အသွယ်ရှိသည်ဟု သူ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လျူရှို့လင်သည် လျူအာကျူးကို ခိုးကြည့်လိုက်သေးပြီး နောက်မှ ထိုအကြောင်းကို မေးမြန်းနိုင်ရန် သူနှင့် အဆင်ပြေအောင်နေမည်ဟု ကြံစည်လိုက်လေသည်။

လျူဟိုင်သည် သူ့အား ကူညီပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လျူအာကျူး သိထားလေသည်။ အကယ်၍ သူသည် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ စီစဉ်ပေးသော အလုပ်သင်တပည့်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာမပေးခဲ့ပါက မျက်နှာပျက်သွားသော လျူရှို့လင်သည် နောက်ပိုင်းတွင် သူ့အတွက် အခက်အခဲများ သေချာပေါက် ဖန်တီးလာမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွာသူရွာသားများ မည်မျှပင် စည်းလုံးညီညွတ်ကြစေကာမူ ဒေါသထွက်တတ်သည့်သူ မည်သူမရှိဘဲ နေမည်နည်း။

အထူးသဖြင့် အာဏာရှိသူများဆိုလျှင် သဘာဝကျစွာပင် ဘဝင်မြင့်လာတတ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့တွင် ဒေါသမရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ ဒေါသထွက်လာအောင် ဖန်တီးကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးလျူ..."

လျူအာကျူးက သူ့အား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

လျူဟိုင်သည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နျီဇီ စီးနေသော လက်လှည့်ကားလေးကို ကြည့်ကာ လည်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"ဒီအရာလေးက တော်တော်လေး ဆန်းသစ်တာပဲ... အဲဒါကို လှည်းအကြီးကြီးတစ်ခုအဖြစ် လုပ်လို့ရမလား... ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ထွန်ယက်ဖို့ပေါ့..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"မရဘူး... ဒီအရာလေးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သေးငယ်ဖို့ပဲ... ခုထက်ပိုကြီးသွားရင် စက်ဘီးလောက် သွက်လက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဪ သဘောပေါက်ပြီ... ဒါဆိုရင် နောက်ကျရင် ငါ့အတွက် အဲဒီလိုမျိုး နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်လုပ်ပေးဦး... ငါ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို ပို့ပေးမလို့..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းကို နစ်နာအောင် မလုပ်ပါဘူး... ငါ မင်းကို အလုပ်ရမှတ်တွေ ပေးပါ့မယ်..."

လျူဟိုင်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လျူဟိုင်သည် ရွှင်လန်းတက်ကြွစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် အလိုအလျောက် ငြင်းဆန်လိုခဲ့သော်လည်း လက်ရှိတွင် လက်သမားပညာ သင်ယူနေသော သူ၏အစ်ကိုကြီးကို သတိရသွားလေသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ဒီအတွက် ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ရမှတ် ဘယ်လောက် ပေးနိုင်မလဲ..."

လျူဟိုင်သည် လက်သမားပညာကို နားမလည်သော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် စားပွဲတစ်လုံးပြုလုပ်ရန် ဆယ်ရက်မှ လဝက်အထိ အချိန်ယူရကြောင်းကိုမူ သိထားသည်။

အလိုအလျောက် ရွေ့လျားနိုင်သော ကားငယ်လေးတစ်စီးဆိုလျှင် သေချာပေါက် နှစ်လ သို့မဟုတ် သုံးလခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသစ်သားဘီးများမှာလည်း လွယ်လွယ်ကူကူ ပြုလုပ်၍ရသော အရာများမဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့ကို ချောမွေ့အောင် ပွတ်တိုက်ရုံဖြင့်ပင် အချိန်များစွာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ခန့်မှန်းတွက်ချက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကားတစ်စီးကို သုံးလစာ အလုပ်အဖြစ် ငါ သတ်မှတ်ပေးမယ်... မင်းကို အလုပ်ရမှတ် တစ်ထောင် ပေးမယ်လေ... ဘယ်လိုလဲ..."

အလုပ်ရမှတ် တစ်မှတ်လျှင် ငါးဆင့်ဖြစ်ရာ အလုပ်ရမှတ် တစ်ထောင်ဆိုလျှင် ယွမ်ငါးဆယ် ဖြစ်လေသည်။

ဘုရားရေ... ထိုဈေးနှုန်းမှာ အနာဂတ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာမည့် လက်လှည့်ကားလေးများထက်ပင် ပို၍ ဈေးကြီးနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

လျူအာကျူးသည် အလုပ်ရမှတ် သုံးရာရလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီဟု တွေးထားခဲ့ရာ လျူဟိုင်အား အံ့သြတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... အစွမ်းကုန်ကို ပေးနေတာပဲ မဟုတ်လား..."

"မင်း နားမလည်ပါဘူး... ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့သားကို အရမ်းအလိုလိုက်တာ... အကယ်၍ သူ သဘောကျအောင်လုပ်ပြီး သူ့သားအတွက် ကစားစရာတစ်ခုရအောင် ယူပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ တပ်မဟာရာထူးကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ကောင်းပါရဲ့..."

"ကျူးဇီ... ငါ့ရာထူးသာ တည်ငြိမ်သွားရင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကလည်း မင်းနာမည်ကို သိသွားလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းတောင်မှ ပရိဘောဂစက်ရုံကို ပြောင်းပြီး အလုပ်လုပ်ရနိုင်တယ်..."

လျူဟိုင်က သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကားလေးကို ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး လုပ်ခဲ့တာ..."

"လျန်ဇီလား..."

လျူဟိုင်မှာ မှင်တက်သွားလေသည်။

"နောက်ပိုင်း သူ လက်သမားပညာ သင်နေတာကိုတော့ ငါ သိထားပါတယ်... သူက ဒီလိုအရာမျိုးကိုတောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ အဲ့ကောင်လေးက ပါရမီရှင်ပဲပေါ့..."

"ဒါပေါ့... ကျွန်တော့်အစ်ကိုက တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိတာ..."

လျူအာကျူးက အတည်ပေါက်ဖြင့် လိမ်ညာလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ လျန်ဇီနဲ့ သွားပြောလိုက်မယ်..."

လျူဟိုင်က ထွက်သွားရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးက သူ့အား အမြန်တားလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... ကျွန်တော့်အစ်ကိုအကြောင်းကို ဦးလေးလည်း သိသားပဲ... သူက တကယ့်ကို ရိုးသားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တာ... ဦးလေးလို အရာရှိကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို သွားပြောမယ်ဆိုရင် သူ သေလောက်အောင် လန့်သွားမှာပေါ့..."

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော... ဦးလေးကိုယ်စား ကျွန်တော်ပဲ ပြောပေးလိုက်မယ်... ဒီကိစ္စကို အဆင်ပြေအောင် သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်လို့ အာမခံတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို အရိုအသေပေးရမယ့် ကိစ္စမျိုးမှာ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကများ ငြင်းဆန်ရဲမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အဖေက သူ့ကို သေအောင် ရိုက်သတ်မှာပေါ့..."

လျူဟိုင်သည် ဤစကားကို အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူက သဘောတူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး လျူအာကျူးကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို အရိုအသေပေးတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... အဲဒီလူတွေက ငါ့အဖေတွေမို့လို့လား..."

ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီးနောက် လျူဟိုင်မှာ မချင့်မရဲဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့သည်။

"တောက်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ့်အဖေအရင်းကိုတောင် ခုလောက်ထိ စေတနာထားပြီး ပြုစုယုယခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး..."