အခန်း ၄၇

အခန်း (၄၇) တစ်စီးလျှင် အလုပ်ရမှတ် တစ်ထောင်စီ

လျူအာကျူးသည် လျူဟိုင်၏ ညည်းတွားနေမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ဤကိစ္စအကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ရွာသားများနှင့်အတူ ရေခပ်သွားရန် ပြင်ဆင်နေသော လျူတာ့လျန်က ညီဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိတော့သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ငါ့ကို ကားတစ်စီး တည်ဆောက်ခိုင်းချင်တာလား..."

ဤအခြေအနေသည် လက်ဝှေ့ထိုးခြင်းကို နှစ်သက်သော်လည်း နှစ်ရက်ခန့်သာ သင်ယူဖူးသော ကောင်လေးတစ်ယောက်အား မနက်ဖြန်တွင် ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံနှင့် အစစ်အမှန် ယှဉ်ပြိုင်ထိုးသတ်ရမည်ဟု ရုတ်တရက် အပြောခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မော်တော်ကားကြီး မဟုတ်ပါဘူး... ကစားစရာ ကားသေးသေးလေးပါ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် နျီဇီကို လက်လှည့်ကားလေးပေါ်မှ ချီမလိုက်ပြီး ထိုကားလေးကို ကြည့်ရှုရန် အစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ နျီဇီ မငိုခင်မှာပင် သူသည် သကြားလုံးတစ်လုံးကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကျင်လည်စွာ ခွံ့ပေးလိုက်သည်။

နျီဇီသည် ချက်ချင်းပင် လိမ္မာသွားပြီး လီလီ၊ လဲ့လဲ့တို့နှင့်အတူ ထုပ်ဆီးတိုးတမ်း ကစားရန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

လျူတာ့လျန်သည် လက်လှည့်ကားလေးကို ကိုင်ကာ အပေါ်အောက်လှန်၍ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေသည်။ သူက အံ့သြတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာပဲ... အံ့သြစရာကြီး... ငါ... ငါ ဒါကို မလုပ်တတ်ဘူး..."

"ဒါဆိုလည်း သင်လေ..."

လျူအာကျူးက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သင်နိုင်မှာလဲ..."

"ဦးလေးဟိုင်က ပြောတယ်... ကားတစ်စီးကို အလုပ်ရမှတ် တစ်ထောင်တဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ သင်ရတာ အဲဒီလောက်လည်း ခက်ခဲပုံမပေါ်ပါဘူး..."

ငွေကြေးအကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် လျူတာ့လျန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပုံမှာ လျူအာကျူးနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေလေသည်။

သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို စိတ်အားထက်သန်မှု အနည်းငယ် ပိုပေးရန်အတွက် လျူအာကျူးက ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုသာ ကားတစ်စီးလုပ်နိုင်ရင် လအနည်းငယ်လောက် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ပြီးတော့ ဒီလက်မှုပညာကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ခရိုင်ပရိဘောဂစက်ရုံမှာတောင် သွားလုပ်လို့ရတယ်..."

"ဘာ... အမြဲတမ်းအလုပ်လား..."

လျူတာ့လျန်မှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အဲဒါ တကယ်လား... ကျူးဇီ... မင်း အစ်ကိုကို မလိမ်နဲ့နော်..."

"အစ်ကို ဒီလက်မှုပညာကို ကျွမ်းကျင်သရွေ့ အမြဲတမ်းရာထူးဆိုတာ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လျူအာကျူးက လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် နိုင်ငံတော်သည် နိုင်ငံခြားငွေလဲလှယ်ရေးအတွက် အလွန်အမင်း လိုအပ်နေသော ဤအချိန်မျိုးတွင် ပရိဘောဂစက်ရုံအနေဖြင့်လည်း ဝင်ငွေရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသည်။

ဤကစားစရာမျိုးသည် နောင်လာမည့် မျိုးဆက်များတွင် ကစားစရာမြောက်မြားစွာကြား ပြိုင်ဆိုင်မှုများကို ဖြတ်ကျော်ကာ နေရာတစ်နေရာကို အခိုင်အမာ ရယူနိုင်ခဲ့လေသည်။ ကစားစရာများ ရှားပါးသော ဤခေတ်ကာလတွင် ၎င်းသည် နိုင်ငံခြားငွေ ရှာဖွေရန်အတွက် သေချာပေါက် အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အချိန်ကျလာသောအခါ လျူတာ့လျန်အား အမြဲတမ်း အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် မဆိုထားနှင့် ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းစွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပါက သူ့အား ညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦးအဖြစ် ခန့်အပ်ရန်မှာလည်း ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ဤထက်ပို၍ မြင့်မားရန် မလိုအပ်ပေ။ လျူတာ့လျန်၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်နှင့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတို့မှာ ရာထူးကြီးများနှင့် မသင့်တော်ပေ။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဝမ်းရေးပြည့်စုံနိုင်မည့် အလုပ်တစ်ခု ရရှိရန်သာ ကူညီပေးချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လျူအာကျူး၏ မျိုးရိုးနောက်ခံမှာ ပစ်မှတ်ထားခံရရန် အလွန်လွယ်ကူလွန်းလှသည်။ အနာဂတ်တွင် ပြောင်းလဲမှုလေပြေများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ မိသားစုထဲတွင် အလုပ်သမားတစ်ဦးရှိနေခြင်းက ပို၍ လုံခြုံစိတ်ချရမည်ဖြစ်သည်။

လျူတာ့လျန်က အခြားသူများကို မယုံကြည်ပေ။ လျူဟိုင်ကိုပင် သူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ့ညီအရင်းကိုမူ သူ ယုံကြည်လေသည်။ သူ၏အမြင်တွင် ကျူးဇီသည် ကျောင်းတက်ဖူးရုံသာမက ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းမြောက်မြားစွာကိုလည်း အိမ်သို့ ယူဆောင်လာနိုင်သောကြောင့် သေချာပေါက် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ ဒါကို လေ့လာမယ်... ပြီးတော့ အခြေခံသဘောတရားတွေကို အမြန်ဆုံး နားလည်အောင် ကြိုးစားမယ်..."

လျူတာ့လျန်က ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ရိုးအေးသူဖြစ်သော်လည်း မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်ပေ။ အရင်က သူ ကောင်းစွာ မသင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ကို သင်ပေးမည့် ဆရာမရှိခြင်းနှင့် အချိန်မရခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် တစ်နေကုန် လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်၌ ပင်ပန်းလွန်း၍ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတတ်သည်။ လက်သမားပညာကို လေ့လာရန် မည်သည့်နေရာမှ ခွန်အားများ ရနိုင်မည်နည်း။

ယခုအခါ လယ်လုပ်စရာ မလိုဘဲ ငွေရှာနိုင်ကာ အနာဂတ်တွင် အမြဲတမ်း အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသောကြောင့် သူ မလုပ်နိုင်လျှင်တောင်မှ ဖြစ်အောင် လုပ်ရပေမည်။

လျူတာ့လျန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အလေးအနက် လေ့လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် နျီဇီ၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံကို နောက်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကားလေး ဖြုတ်ခံလိုက်ရသည်ကို သူမ သိသွားခြင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ယခုဆိုလျှင် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးပင်များကို ခူးရုံသာမက တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးအချို့ကိုလည်း ဖမ်းချင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲရှိ ဝက်များမှာ သိပ်မလုံလောက်တော့ဘဲ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အမြဲတမ်း ဝက်သားချည်း စားနေရသည်မှာ အနည်းငယ် အီလာပြီ ဖြစ်သည်။ ယုန် သို့မဟုတ် တောင်ဆိတ်တစ်ကောင်ကောင် ဖမ်းမိလျှင် ကောင်းမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ အသားကင်များ၊ ဟော့ပေါ့နှင့် အရာအားလုံးကို စီစဉ်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပေါ်ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးသည် အခြားသူများ၏ ထောင်ချောက်များကို အရင်စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း အားလုံး အလွတ်ဖြစ်နေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တိရစ္ဆာန်တွင်းများနှင့် အလားတူနေရာများကို ရှာဖွေခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

ဤထောင်ချောက်များကို အားကိုး၍မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသော လျူအာကျူးသည် မြေတွင်းပေါက်အမျိုးမျိုးကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။ လမ်းလျှောက်သွားရင်း သူသည် တောင်နက်ပိုင်းထဲသို့ မသိမသာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဤနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်လာပြီး သစ်ရွက်များကို တိုက်ခတ်သွားသော လေတိုက်သံနှင့် ငှက်အော်သံအချို့သာ ရှိတော့သည်။ ဤတိတ်ဆိတ်သော လေထုမှာ အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး အထူးသဖြင့် ဤနေရာရှိ တောင်လမ်းများမှာ ကြမ်းတမ်းလာကာ သစ်တောများ ထူထပ်လာပြီး လေထုထဲတွင် ဆွေးမြည့်နေသော အနံ့များ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။

ကြောက်စရာ အနည်းငယ်တော့ ကောင်းပေသည်။

ကလေးများကို တောင်နက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ လူကြီးများ တားမြစ်ထားသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ ဤနေရာတွင် အမှားအယွင်း တစ်ခုခုဖြစ်ရန် အလွန်လွယ်ကူလွန်းလှသည်။ လူကြီးများ တောဟင်းရွက်ခူးသည့်အခါမှာပင် အလွယ်တကူ မဝင်ရဲကြချေ။ လာသည့်အခါတိုင်း သူတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ငါးယောက် ခြောက်ယောက် သို့မဟုတ် လူဆယ်ဂဏန်းခန့် အုပ်စုဖွဲ့၍ လာကြရလေသည်။

“ရွှီး..”

လျူအာကျူးသည် လှုပ်ရှားမှုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်မောင်းတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော စပါးအုံးမြွေကြီးတစ်ကောင် သူ့အနီးနားမှ အေးဆေးစွာ ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အိုး... လူတွေကို အထင်သေးနေတာလား…”

လျူအာကျူးက အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူ ပြေးလာသော အသံကြောင့် စပါးအုံးမြွေကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားလေသည်။ မြွေကြီးသည် ၎င်း၏ခေါင်းကို နောက်သို့ ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး ဒေါင်လိုက် သူငယ်အိမ်များဖြင့် သူ့အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ၎င်း၏လျှာကို အသွင်းအထုတ် လုပ်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စောစောစီးစီး ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လျူအာကျူးကမူ ပြေးသွားပြီး မြွေကြီး၏ အမြီးကို ရိုက်ချလိုက်ကာ ၎င်းအား သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

မြွေကို ယူပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် မျှော်လင့်တကြီးရှိသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ တောင်နက်ပိုင်းထဲသို့ မည်သူမျှ လာရောက်အမဲမလိုက်ရဲကြသဖြင့် ဤနေရာတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ အတော်လေး များပြားနေပုံရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ အများကြီး ဖမ်းနိုင်မည့်ပုံပေါ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် အထဲသို့ ဆက်ဝင်သွားပြီး သွားရင်းလာရင်း ဆေးပင်များကို ရှာဖွေနေလေသည်။ သူ၏ တောင်းထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်သွားပြီးနောက် မြက်ခင်းများ ဝန်းရံထားသော မြေတွင်းပေါက်တစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ အပေါက်မှာ မကြီးမားလှဘဲ တောဝက်တွင်းနှင့်မတူဘဲ ယုန်တွင်းနှင့် ပိုတူလေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ အရသာပြောင်းလို့ရပြီ…”

“ဒါက သိပ်ကောင်းတာပဲ…”

လျူအာကျူးသည် နူးညံ့သော ပြောင်းဖူးစေ့လက်တစ်ဆုပ်စာကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ ချေမွလိုက်ပြီး လတ်ဆတ်ချိုမြိန်သော ပြောင်းဖူးရည်များကို စီးကျလာစေသည်။ ထိုပြောင်းဖူးစေ့များကို တွင်းဝတွင် ချထားပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် အနီးအနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ယုန်တစ်ကောင်သည် ပြောင်းဖူး၏ ချိုမြိန်သော အနံ့ကြောင့် မြှူဆွယ်ခံလိုက်ရကာ သတိထား၍ ကြည့်ရှုရန် ခေါင်းပြူထွက်လာလေသည်။ လျူအာကျူးက ထိုယုန်၏ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ယုန်မှာ ဗီဇအရ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နေရာလွတ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လေသည်။

ယုန်များတွင် ဦးနှောက်သိပ်မရှိကြောင်း ပြောရပေမည်။ သူတို့၏ အဖော် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် လန့်ဖြတ်သွားကြသော်လည်း ပြောင်းဖူး၏ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုကို မခံနိုင်ကြသေးပေ။

ဒုတိယတစ်ကောင်သည်လည်း စစ်ဆေးရန် ခေါင်းပြူထွက်လာရာ သဘာဝကျကျပင် လျူအာကျူး၏ ရိုက်ချမှုကြောင့် နေရာလွတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ယုန်ခြောက်ကောင်အထိ သူ ရရှိသွားလေသည်။ ထိုအထဲတွင် အရွယ်ရောက်ပြီး ယုန်ကြီးနှစ်ကောင် ပါဝင်ကာ အလွန်ဝဖြိုးလှသည်။ ကျန်သည့်အကောင်များမှာ ယုန်ကလေးများဖြစ်ပြီး ကင်စားရန် ကွက်တိပင် ဖြစ်လေသည်။

တွင်းထဲတွင် ယုန်များမရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် တောင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်လှည့်လည် သွားလာနေလေသည်။ ဤနေရာသည် ကျားများနှင့် ဝက်ဝံနက်များရှိသော အရှေ့မြောက်ပိုင်းရှိ တောင်တန်းကြီးများနှင့် မတူပေ။ လျူအာကျူးသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ အကျယ်ကြီး လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရာ တောဝက်၊ တောကြက်နှင့် ယုန်များကဲ့သို့သော အရာများကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

ယခုအခါ ဆောင်းဦးပေါက် ကုန်ဆုံးခါနီးအချိန် ဖြစ်လေသည်။ ဤတိရစ္ဆာန်များ အားလုံး မြက်ကိုစားနိုင်သော်လည်း ချိုမြိန်သော ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်တစ်အိုးကို မည်သူက ခုခံနိုင်မည်နည်း။

လျူအာကျူးသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး အပေါက်တစ်ခုကို တူးဆွကာ ၎င်းအပြင်ဘက်တွင် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်များကို ချထားလိုက်သည်။ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ အတော်များများက အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ လာသမျှ အကောင်တိုင်းကို သူက ရိုက်ချလိုက်သည်။

မှောင်လုနီးပါး အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ လျူအာကျူးသည် နောက်ထပ် တောဝက်ကြီး သုံးကောင်၊ တောယုန် ခြောက်ကောင်နှင့် တောကြက် ခုနစ်ကောင်တို့ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စာကလေးနှင့် တောရိုင်းခို ဆယ်ကောင်ကျော်ကိုလည်း ဖမ်းမိခဲ့သေးသည်။

ရိတ်သိမ်းရရှိမှုမှာ အတော်လေး များပြားသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ စားစရာများကို ယူကာ တောင်အောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် သူသည် ဆီးချဥ်သီးပင် အတော်များများကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ထိုအပင်များမှာ အသီးများ အပြည့်အဝ မှည့်နေကာ အသီးများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ သို့သော် ဤအသီးများမှာ ချဉ်သောအရသာရှိသောကြောင့် ရွာသားများ ၎င်းတို့ကို မြင်လျှင်ပင် မစားချင်ကြပေ။

ကိုယ်တိုင်ပင် ဗိုက်ဝအောင် မစားနိုင်ချိန်တွင် ခံတွင်းချဥ်အောင်လုပ်ခြင်းက ဒုက္ခရှာခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာရင်း ဆီးသီးများကို ဝါးစားလာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် တောကြက်များနှင့် တောခိုများကို ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူ့အိမ်နှင့် သူ့ဆရာဖြစ်သူ၏ အိမ်တို့ကို ခွဲဝေပေးရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။