အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈) ဤသည်မှာ ကျွန်တော်ပေးသော ဆေးညွှန်းဖြစ်သည်

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဆရာအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လူအများအပြား စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ညှိုးနွမ်းသော မျက်နှာများဖြင့် ကောင်းကင်ကြီးကို ကျိန်ဆဲနေကြ၏။

လျူအာကျူးသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သေချာစွာ နားထောင်ပြီးနောက် နားလည်သွားလေသည်။

ရွာသား လျူတာ့ကန်းသည် အာဟာရချို့တဲ့မှုနှင့် အလုပ်ဒဏ်ပိမှုကြောင့် ရေထမ်းနေစဉ် လယ်ကွင်းထဲတွင် သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွာသားများအားလုံးသည် သာမန်ပြည်သူများကို ဝဝလင်လင် မစားစေရကောင်းလားဟု ကောင်းကင်ကြီးကို ကျိန်ဆဲနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူကမျှ အခြားအရာများကိုမူ မကျိန်ဆဲရဲကြပေ။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် လျူရှို့လင်နှင့် တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လျူဟိုင်တို့သည်လည်း တံခါးရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ငိုသံများကို နားထောင်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆေးလိပ်သောက်နေကြလေသည်။

လျူအာကျူး ရောက်လာခြင်းကို မည်သူကမျှ သတိမထားမိကြပေ။ သူသည် သူ၏ ဂုန်နီအိတ်ကို ထမ်းကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန်တရာ အားနည်းနေပြီဖြစ်၏။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် အငတ်ဘေးကြောင့် အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်တော့ပြီး အသားအရေမှာလည်း ဝါဖျော့နေလေပြီ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းမှုကြောင့်သာ တောင့်တင်းနေသေးသည်ဟု ထင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သတိလစ်နေသော အမျိုးသား၏ဘေးတွင် လူအနည်းငယ်က မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ကာ သူ့ကို ဝိုင်းရံ၍ တရစပ် ငိုကြွေးနေကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အမျိုးသား၏ သက်ကြီးရွယ်အို မိဘများ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဇနီးသည်နှင့် ကြီးသူတစ်ဦး၊ ငယ်သူတစ်ဦးဖြစ်သော ကလေးနှစ်ယောက်တို့ ပါဝင်ကြသည်။

"တာ့ကန်း... မင်း တောင့်ခံထားရမယ်နော်... မင်းသာ ဒီလိုထွက်သွားရင် တစ်မိသားစုလုံး ဘယ်လို အသက်ရှင်ရပ်တည်ရမလဲ..."

"ယောက်ျား... ယောက်ျား... အလုပ်ရမှတ်တွေရအောင် ရှင့်ကို အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တဲ့ ကျွန်မအမှားပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး နိုးလာပါနော်... ကျွန်မတို့ အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး... တောင်းစားကြမယ်လေ... ကျေးဇူးပြုပြီး နိုးလာပါတော့..."

အနီးနားရှိ ကလေးနှစ်ယောက်သည် အမြဲတမ်း သူတို့ကို အလိုလိုက်တတ်သော ဖခင်ဖြစ်သူ လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုကြွေးကာ သူတို့၏ ဖခင်ကို ခေါ်နေကြလေသည်။

လျူတာ့ကန်းကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြသော ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသည့် လူများသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်နိုင်ကြတော့ဘဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ခေါင်းများကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ကြ၏။

လျူတာ့ကန်းတွင် အခြားမည်သည့်ရောဂါမျှမရှိဘဲ အငတ်ဘေးကြောင့်သာဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြလေသည်။ အစားအစာ အနည်းငယ်မျှ စားလိုက်ရုံဖြင့် သူ ကောင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သူ့ထံ၌ ပိုလျှံသော ကောက်နှံများ ရှိမည်မသိပေ။

သူတို့သာ လျူတာ့ကန်းကို ကူညီလိုက်ပါက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများလည်း ဤအခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ရွာသားများသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာကပင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ အိမ်နီးချင်းရွာများတွင် လူများ ငတ်မွတ်သေဆုံးနေကြပြီဖြစ်ရာ လျူကျေးရွာတွင် တစ်နှစ်ကျော်ကြာသည်အထိ သေဆုံးသူမရှိခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခုမူ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

လျူအာကျူး ကြည့်နေစဉ် ထောင့်တစ်နေရာတွင် မြေကြီးများနှင့် ဆော့ကစားနေသော ကိုယ်လုံးတီး ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် ပြေးလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတိလစ်နေသော လျူတာ့ကန်းကို တွန်းကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"အဖေ... ဒီမှာ ဆက်မအိပ်နဲ့တော့လေ... သား ဗိုက်ဆာနေပြီ... အိမ်ပြန်ပြီး ဆန်ပြုတ် သွားသောက်ရအောင်နော်... ဒါမှမဟုတ် ရေတစ်ငုံလောက်ဖြစ်ဖြစ် သောက်ခွင့်ပေးပါ... သားဗိုက်ထဲက မြည်နေပြီ..."

ပိန်ချုံးနေသော ထိုအသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သည့် ကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် နောက်ဆုံးတွင် မခံစားနိုင်ကြတော့ဘဲ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးသည် သားဖြစ်သူကို ဖက်ကာ အသည်းအသန် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် အနီးနားတွင်ရပ်ကာ သူ၏ ဆေးတံကို သောက်နေလေသည်။ လျူအာကျူး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် လျှောက်လာပြီး ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် တစ်ခဏမျှ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ရှည်လျားသော သက်ပြင်းချသံအဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လေသည်။ သူက လျူအာကျူးထံမှ အစားအစာ အနည်းငယ် ရနိုင်မလားဟု မေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ဖွင့်ပြောရန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အိမ်သို့ အသားအတော်များများ ယူဆောင်လာခဲ့သဖြင့် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ တာ့ရွှယ်ထိုအနေဖြင့် လျူအာကျူးတွင် ပိုလျှံသော ကောက်နှံများရှိကြောင်း သေချာပေါက် သိနေလေသည်။

သို့သော် ပိုလျှံသော ကောက်နှံများသည် မည်မျှကြာကြာ ခံနိုင်မည်နည်းဟု တွေးမိကြသည်။

ထို့ကြောင့် တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူးကို အခက်မတွေ့စေလိုသဖြင့် ဘာမျှမပြောဘဲ နေလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ တာ့ရွှယ်ထိုက ဘာမျှမပြောလျှင်တောင်မှ လျူအာကျူးက ဆက်၍ မကြည့်ရက်နိုင်တော့ပေ။

ရွာသားအများစုမှာ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းဖြင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်နေကြပြီး လူဆိုးများ မဟုတ်ကြသည်ကို ဆိုထားဘိ၊ အဓိကမှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များကို အပြစ်ကင်းစင်စွာ သုတ်ပေးနေသော ထိုကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူသည် စိုးရိမ်နေသော ဦးလေးဟိုင်ကို သွားရောက်ရှာဖွေကာ သူ၏ ဂုန်နီအိတ်ထဲမှ တောကြက် သုံးကောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... ဒါတွေကို စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်ကို ယူသွားပြီး စတူးချက်လိုက်ပါ... ပထမဆုံး ဦးလေးတာ့ကန်း အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်အရင်ယူပေးလိုက်ပါ... ပြီးတော့ ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း အသားနည်းနည်းစီ စားခွင့်ပေးလိုက်ပါ... အဆီ ဒါမှမဟုတ် ပရိုတင်းဓာတ်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ ထာဝရ တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုတောကြက်သုံးကောင်ကို မြင်သောအခါ လျူဟိုင်နှင့် လျူရှို့လင်တို့သည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများဖြင့် ထခုန်မိသွားကြလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများသည်လည်း လျူအာကျူးကို အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီပင် လျူရှို့လင် သည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာပြီး တောကြက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်းက တကယ့်လူသားပဲ... မင်းက တကယ်မိုက်တဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

“ဖြန်း…*

လျူဟိုင်သည် လျူရှို့လင် ၏လက်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်းရဲ့ စိတ်ထားက မှန်ကန်တဲ့နေရာမှာ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တာ့ကန်းကို ကယ်ဖို့ ကြက်တစ်ကောင် ထုတ်ပေးရင်ကို လုံလောက်နေပါပြီ... ကျန်တာတွေကို ငါတို့ ယူလို့မဖြစ်ဘူး..."

"ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ..."

လျူရှို့လင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"လျူရှို့လင်... ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်ထား... မင်းက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ... ခွေးသူတောင်းစားလို မပြုမူစမ်းပါနဲ့..."

"ဒီတောကြက်တွေကို ကျူးဇီက တောင်ပေါ်ကနေ ဖမ်းလာတာလေ... မင်းသာတစ်ခုခု ဖမ်းမိရင် ရွာကို ဝေမျှပေးမှာလား..."

"ပြီးတော့ မမေ့နဲ့အုံး... အစ်ကိုဖူရှန့်ရဲ့ ခြေထောက်ကျိုးပြီး အိမ်မှာ လဲနေတာလေ... သူ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အာဟာရ မလိုဘူးလား..."

လျူဟိုင်က လျူရှို့လင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ဆူပူလိုက်သည်။

ထိုစကားများကြောင့် လျူရှို့လင်၏ မျက်နှာမှာ နီတစ်ခါ ဖြူတစ်လှည့် ဖြစ်သွားပြီး အသံတစ်သံမျှပင် ထွက်မလာနိုင်အောင် အသက်ရှူကျပ်သွားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများသည်လည်း အသားစားချင်ကြသော်လည်း လျူဖူရှန့် အိမ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး နောက်မှ တောင်ပေါ်သို့ သွားကြည့်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်ကြလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဤအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ရွာသားများက လောဘကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ လျူဟိုင်ကို ပို၍ပင် လေးစားမိသွားတော့သည်။

ရှေးစကားတွင်ဆိုထားသကဲ့သို့ အပေါ်တန်းက ကောက်လျှင် အောက်တန်းလည်း ယိမ်းယိုင်တတ်ပေသည်။

အကယ်၍ လျူဟိုင်သာ လောဘကြီးပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော လူယုတ်မာတစ်ဦးဖြစ်ပါက ရွာသားများသည်လည်း သူ့ကို အတုယူကြမည်ဖြစ်ပြီး လူကောင်းများ ဖြစ်လာကြမည် မဟုတ်ပေ။

ကြီးမားသောမိုးခေါင်ရေရှားမှုတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ငတ်မွတ်သေဆုံးခြင်းမရှိမီ နှစ်နှစ်နီးပါးခန့် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းကို ကြည့်လျှင် လျူဟိုင် သည် အမှန်တကယ်ပင် အရာရှိကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအတွက် စံပြကောင်းတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏လက်ထဲသို့ တောကြက်များကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်အဖေစားဖို့ အသား ချန်ထားပါတယ်... ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ရွာရဲ့ ခြေဗလာဆရာဝန်လေ... ဦးလေးတာ့ကန်းကို အကူအညီတောင်းဖို့ ဒီကို

ခေါ်လာကတည်းက သူ့ကို ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့... ဒီကြက်တွေက ကျွန်တော်ပေးတဲ့ ဆေးညွှန်းပါပဲ..."

လျူဟိုင် ည် လျူအာကျူးထံမှ ဤသို့သော စကားမျိုး ထွက်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ တောကြက်များကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ မစားချင်ဘူးဟု ပြောလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမ့်မည်။

သူသည် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် ထောက်ပံ့ကြေးများ ရရှိသော်လည်း အလွန် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူဖြစ်သောကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကောင်းမစားရပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများအနေဖြင့်မူ သူတို့၏ အစာအိမ်များက အသံမြည်နေပြီး လူတိုင်းက တံတွေးများကို အဆက်မပြတ် မျိုချနေကာ တောကြက်သုံးကောင်ထံမှ မျက်စိမခွာနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

"ကျူးဇီ... အရင်တုန်းက မင်းအဖေက မင်းရဲ့ ကျောင်းစရိတ်ကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် တစ်မိသားစုလုံး ငတ်ပြတ်ခံဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်... မင်းကို ပြန်လာခိုင်းဖို့တောင် ငါ သူ့ကို အကြံပေးခဲ့သေးတယ်... အခုကြည့်ရတာ မင်းအဖေ မှန်နေခဲ့ပြီပဲ... ငါက လူတွေကို အထင်သေးခဲ့မိတာပါ... မင်းကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်..."

လျူဟိုင်က အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

လျူရှို့လင်သည်လည်း အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ပင် တောင်းပန်နေပြီဖြစ်ရာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်သော သူက မည်သို့ ထိုအတိုင်းရပ်နေနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် သူသည် အစားအစာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ရလေသည်။

သူသည်လည်း ခေါင်းကို ရိုးသားစွာ ငုံ့လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ... အရင်က ငါပြောခဲ့တာတွေကလည်း မှားပါတယ်... ငါ ပြန်ရောက်ရင် အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ငါ့မိန်းမကို ရိုက်နှက်ဆုံးမရမယ်... သူက လျူလီလီကို ဘယ်လိုလုပ် နာမည်ပြောင် ပေးရက်ရတာလဲ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တာတွေလည်း ပြီးသွားပါပြီ... ဒါ့အပြင် အဒေါ်လည်း အခြေအနေကို သိပ်အသာစီးမရခဲ့ပါဘူး... ဦးလေး သူ့ကို ရိုက်လိုက်ရင် သူက ဒေါသတကြီး ရမ်းကားနေလိမ့်မယ်..."

"သူ မလုပ်ရဲပါဘူး..."

လျူရှို့လင်က ဤအကြောင်းကို ပြောနေစဉ် သူ၏ ကျောကို မတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ မင်းကို ပြောမယ်... ပုံမှန်ဆို ငါ သူ့ကို သိပ်ဂရုမစိုက်လို့ပါ... ငါ တကယ် ဒေါသထွက်လာရင် သူက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးပြရဲပါ့မလား..."

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင်ဖြစ်ပြီး လျူရှို့လင် အတွက်သာ မဟုတ်ပေ။

ရွာထဲရှိ အမျိုးသားအများစုသည် သူတို့၏ ဇနီးများက သူတို့ကို ဆိတ်ဆွဲခြင်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းများ ပြုလုပ်လျှင်ပင် ဒေါသထွက်လေ့ မရှိကြပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဇနီးသည်များအနေဖြင့် ယောက္ခမများကို ရိုသေလေးစားရပြီး ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကာ ခင်ပွန်းသည်များအတွက် အဝတ်လျှော်၊ ထမင်းချက်ခြင်းနှင့် ပန်းကန်ဆေးခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ပေးရလေသည်။

အမျိုးသားအများစုသည် အိမ်တွင် ပြုတ်ကျနေသော ဆီပုလင်းကိုပင် ကောက်ယူလေ့မရှိသောကြောင့် ဇနီးသည်များက တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ကို အခက်တွေ့စေလျှင်ပင် ဘာမျှပြောဆိုလေ့ မရှိကြပေ။

သို့သော် အမျိုးသားတစ်ဦးကသာ သူတို့ကို တကယ်စိုက်ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုအမျိုးသမီးများသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ အမှားများကို ဝန်ခံကာ နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကြောင်းမဲ့ အရိုက်ခံရပေလိမ့်မည်။

ပြင်ပလူများ သိသွားလျှင်ပင် ဇနီးသည်ကို 'နင်က သူ့ကို ဘာလို့ သွားစစရာလိုလို့လဲ' ဟုသာ အကြံပေးကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

နောင်မျိုးဆက်များ၏ 'နတ်သမီးလေးများ' နှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ ထိုအချိန်များတွင် သတို့သမီးကြေးမှာ မိုးထိအောင် မြင့်မားနေပြီး အိမ်မှုကိစ္စများမှာ မရှိသလောက်ဖြစ်ကာ ဒေါသကြီးပြီး ညည်းညူမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူတို့သည် အာဏာရှင်များကဲ့သို့ ပြုမူကြရုံသာမက အမျိုးသားတစ်ဦးက စိုက်ကြည့်ရဲလျှင်ပင် သူတို့သည် ကလေးမွေးဖွားခြင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်ကို အသုံးပြုကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။