အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈) အောင်သွယ်တော်၏ လှုပ်ရှားမှု

"သူခိုး... ရပ်လိုက်စမ်း..."

ဝမ်အိုက်တန့်က အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

သူသည် သန်မာထွားကြိုင်းသူ ဖြစ်သည့်အပြင် လက်နက်ကိရိယာများကို လည်း ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ ဝါသနာပါသူ ဖြစ်ပေရာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သူခိုးအား မှီသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် လက်ကို လှမ်း၍ တစ်ဖက်လူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲယူကာ မြေ ပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် လှဲချလိုက်ပြီး သူ၏ ဒူးဖြင့် ကျောကို ဖိထားလျက် ဂုန်နီ အိတ်ကို လျင်မြန်ပြတ်သားစွာပင် ဆွဲယူလိုက်လေတော့သည်။

လျူကျန့်ကော်နှင့် လီဝေကျွင်းတို့မှာလည်း သူခိုးအား အမြန်ပင် ဝိုင်းရံထား ကြပြီး လက်မောင်းကို ချိုး၍ ဖိထားလိုက်ကြလေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးအား ဂရုတစိုက် တွဲပေးလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အမျိုးသမီး၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သူမအား ထူမပေး လိုက်လေသည်...။

"ရဲဘော်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေဆဲဖြစ်သော ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ အကူ အညီဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေ၏။ သူမသည် သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးစေး များကို သုတ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်မှုများ မပြယ်သေးသော အသံဖြင့် ပြောလိုက် လေသည်...။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့အား မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့အားသင့်မှုများကြောင့် ရုတ်တရက် တောက်ပသွားခဲ့ပြီး လွှတ်ခနဲ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်...။

"ရှင်က... ရဲဘော် ကျိုးချန်ယဲ့ မဟုတ်လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းလျက် မေးမြန်း လိုက်လေသည်...။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲဟင်..."

"ကျွန်မက ထျန်လီလီလေ... လျောင်နင်ပြည်နယ်ကလေ..."

ထျန်လီလီ၏ အသံမှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမအား သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ မှတ်မိသွားခဲ့လေတော့သည်...။

"ဪ... မင်းက... လျောင်နင်ပြည်နယ် မြို့ထဲက ဧည့်ဂေဟာမှာ လုပ်တဲ့ ရဲဘော် ထျန်လီလီ မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မပါပဲ..."

ထျန်လီလီက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်...။

"ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းကို လွှဲကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးချန် ယဲ့ ဂရုတစိုက် ကာကွယ်ထားသော ထျန်ရှောင်ယာအပေါ်သို့ သူမ၏ အကြည့် များ ကျရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အားကျစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်...။

"ဒါက ရဲဘော်ကျိုးရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်ရမယ်နော်... လှလိုက်တာ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း ထူးဆန်းသော အချဉ်ဓာတ် လေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ မမှည့်သေး သော ဇီးသီးတစ်ဝက်ကို မြိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ တိုးညှင်းသော်လည်း ရှောင်လွှဲ ၍ မရသော ခံစားမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ချီးကျူးစကား အပြောခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင် လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း အပြုံးလေးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်ပြောလိုက်လေသည်...။

"... ကျွန်မ နာမည်က ထျန်ရှောင်ယာပါ... အာယဲ့ရဲ့ ဇနီးပါရှင်... ရှင်လည်း ကြည့်လို့ တကယ် ကောင်းပါတယ်..."

"မင်္ဂလာပါ ရဲဘော် ရှောင်ယာ..."

ထျန်ရှောင်ယာအား မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထျန်လီလီသည် ရင်းနှီးမှု ခံစား ချက်ကို ချက်ချင်းပင် ရရှိသွားခဲ့လေသည်...။

"တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မျိုးရိုး အမည်'ထျန်'ဆိုတာ တူရုံတင်မကဘူး... လျောင်နင်ပြည်နယ်ကလည်း တူနေ သေးတာ ပဲ... ကျွန်မက ဒီနှစ်မှာ အသက် (၂၀) ရှိပါပြီ... ညီမလေးက အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူနှင့် ပိုမို ရင်းနှီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်...။

"ရှင်နဲ့ တွေ့ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေသလဲလို့ ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာ... ဇာတိချင်း တူနေတာကိုး... ကျွန်မက ဒီနှစ်မှာ အသက် (၁၉) နှစ် ရှိပါပြီ... ဒါဆို ရင်တော့ အစ်မလီလီလို့ပဲ ခေါ်ရမှာပေါ့..."

မျိုးရိုးအမည်နှင့် ဇာတိမြေ တူညီမှုတို့က ၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြားရှိ အစိမ်းသက် သက် ခံစားချက်ကို ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်ပင် သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်သွားကြလေတော့သည်။

၎င်းတို့၏ နွေးထွေးသော စကားပြောသံများမှာ ကြာမြင့်စွာ ဝေးကွာနေခဲ့သော သူငယ်ချင်းအဟောင်းများ ပြန်လည်ဆုံတွေ့နေကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး မည်သည့် စိမ်းကားမှုမျှ ရှိမနေခဲ့တော့ချေ။

ဝမ်အိုက်တန့်နှင့် လူတစ်စုမှာ သူခိုးအား အခင်းဖြစ်ပွားရာသို့ အလျင်အစလို ရောက်ရှိလာကြသော ရဲအရာရှိများထံသို့ အပ်နှံလိုက်ကြပြီးနောက် ထျန်လီ လီ၏ ဂုန်နီအိတ်ကို ယူဆောင်ကာ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြလေ သည်။

ဝမ်အိုက်တန့်သည် အဝေးမှပင် ထျန်လီလီ၏ တောက်ပသော အပြုံးကို မြင် တွေ့လိုက်ရရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နားရွက်များမှာ လည်း အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လျက် လျှောက်သွားလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ လည်း ပုံမှန်ထက် ပိုမို၍ တိုးညှင်းနေခဲ့လေသည်...။

"ရဲဘော်... ဒါ... ဒါက မင်းရဲ့ အိတ်ပါ... ပိုက်ဆံတွေ ပျောက်နေသေးလားဆိုတာ မြန်မြန် စစ်ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ထျန်လီလီက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှေ့မှ အမျိုးသားမှာ အရပ်ရှည်ကာ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော အရိပ်အ ယောင်များ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူခိုးကို ဖမ်းဆီးနေချိန်တွင် သူသည် ကြည့်ကောင်းကာ အားကိုးထိုက်သော ပုံစံရှိနေခဲ့သဖြင့် သူမမှာလည်း မသိမသာပင် မျက်နှာနီမြန်းသွားခဲ့ရလေသည်။

ဖြစ်ပျက်နေသောအရာကို သတိဝင်လာသောအခါ သူမသည် ဂုန်နီအိတ်ကို အမြန်ယူ၍ အထဲသို့ နှိုက်ကာ စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။ ပိုက်ဆံများနှင့် ရိက္ခာ လက်မှတ်များမှာ အထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမက ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေသည်...။

"တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ရှင်..."

ထျန်လီလီသည် ဝမ်အိုက်တန့်အား ကျေးဇူးတင်ရှိလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မ ဒီနေ့ အလံတင်တာကို လာကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ... အခုလို ဖြစ်သွားရ တယ်... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တကယ်လို့သာ ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံ အိတ် ပျောက်သွားခဲ့ရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ ပီကင်းခရီးစဉ်က ဒုက္ခရောက်သွားမှာ သေချာတယ်..."

တစ်ဖက်လူ၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေးများနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်း လေးများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်အိုက်တန့်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် စကားများသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် ဘာ ပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ တဟားဟားနှင့်သာ ရယ်မောရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေ ရွတ်နေခဲ့လေတော့သည်...။

"ရပါတယ်... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ဒုက္ခရောက်နေတဲ့သူကို ကူညီရမှာက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရပြီး အခြေအနေကိုလည်း ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်နေခဲ့ပေရာ သူက ပြုံးလျက် စကားဝိုင်းကို ပြုပြင်ပေးလိုက်လေသည်...။

"တွေ့ဆုံရတာလည်း ကံတရားပဲ မဟုတ်လား..."

"ကျွန်တော်တို့တွေ ရှေ့က အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ မွေးနေ့ ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ထမင်းသွားစားဖို့ စီစဉ်ထားကြတာလေ... ရဲဘော်ထျန်... စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား... လူများရင် ပိုပြီးတော့ လည်း စည်ကားသွားတာပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာသည်လည်း အစ်ကိုဝမ်မှာ ထျန်လီလီအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေ သည်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား အောင်သွယ်ပေးလိုစိတ် ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

သူမသည် ထျန်လီလီ၏ လက်မောင်းကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့ကာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးလှသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အစ်မလီလီ... အစ်မနဲ့ သိခွင့်ရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ... ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ တွေ စကားလည်း အများကြီး မပြောရသေးဘူး... လာပါ... အတူတူ ထမင်း သွားစားကြရအောင်ပါ... ဟုတ်ပြီလား..."

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မလည်း အားမနာတော့ဘူးနော်..."

ထျန်လီလီမှာ ပွင့်လင်းကာ ရွှင်ပျသော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်သည့်အပြင် ဝမ်အိုက် တန့် အပေါ်တွင်လည်း ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူမအ နေဖြင့် သူ့အား ပိုမို၍ သိကျွမ်းလိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ထျန်ရှောင်ယာနှင့်လည်း သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် လွယ်ကူစွာပင် သဘောတူလိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့တော့ ရဲဘော်တို့ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မပဲ ဒကာခံပါရစေ..."

"ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ပဲ ပေးရမှာပေါ့..."

ဝမ်အိုက်တန့်မှာ နောက်ဆုံးတွင် စကားဝင်ပြောရန် အခွင့်အရေး ရသွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကို အမြန်ပင် ယမ်းပြလိုက်လေသည်...။

"မင်းက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ... မင်းကို ပိုက်ဆံ အကုန်ခံခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ..."

လူတစ်စုမှာ ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုရင်း အစိုးရပိုင် စားသောက် ဆိုင်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြလေသည်။ ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ထျန်လီလီ တို့မှာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်လျက် ဆူညံစွာ စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြပြီး လျောင်နင် ပြည်နယ်မှ အစားအစာများအကြောင်းမှသည် ပီကင်း၏ လမ်းကြားလေးများ အကြောင်းအထိ အစုံအလင် ပြောဆိုနေကြလေရာ ပြောလေလေ ပို၍ သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်လေလေ ဖြစ်နေခဲ့ကြပေတော့သည်။

ဝမ်အိုက်တန့်မှာမူ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး ထျန်လီလီအား အခါအားလျော် စွာ လှမ်းကြည့်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် စကားစချင်နေသော်လည်း ရုတ်တ ရက်ဆန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့မိလေသည်။

သူ၏ လျှာဖျားအထိ ရောက်ရှိလာသော စကားလုံးများကို သူသည် အကြိမ် ကြိမ်ပင် ပြန်လည် မျိုချနေခဲ့ရပြီး သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မှ ရိုးသားလှသော အပြုံးလေးတစ်ခုကိုသာ အမြန်ပင် ပြုံးပြဝံ့လေတော့သည်။

လျူကျန့်ကော်နှင့် လီဝေကျွင်းတို့မှာ ထိုအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တစ် ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေခဲ့ကြလေ၏။

လျူကျန့်ကော်က ဝမ်အိုက်တန့်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ နောက်ပြောင်လျက် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အိုက်တန့်... မင်းသာ သူ့ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ဘက်က စပြီး လှုပ်ရှားလိုက်ဦးလေ... ဒီအတိုင်း ငေးကြည့်မနေနဲ့ဦး..."

ဝမ်အိုက်တန့်က သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင်လေးများ မှာမူ ပိုမို၍ နီရဲလာခဲ့လေ၏။ သူသည် ထျန်လီလီနှင့် ပိုမို နီးကပ်သွားစေရန် အတွက် မသိမသာပင် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း ထပ်မံ တိုးလိုက်လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာမူ နောက်ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းလာရင်း သူ၏ရှေ့မှ စည်ကားနေ သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုကာ မသိမသာပင် ပြုံးလိုက်မိလေသည်...။

ဤ အမျိုးသားနေ့ အားလပ်ရက်မှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်သော ဆုံတွေ့မှု တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်အတွင်းမှာ နွေးထွေးကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့ပြီး တောက်ပနေသော သစ်နီသား စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ ရှိနေကာ နံရံပေါ်တွင် လည်း "အလုပ်သမားသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်" ဟူသော စာတန်းတစ်ခု ကို ချိတ်ဆွဲထားလျက်ရှိလေသည်။

လေထုအတွင်း၌ ဝက်သားနီချက်နှင့် ဝက်သားပြားကြော်တို့၏ မွှေးကြိုင်လှ သော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ၏ မြည်သံများ နှင့် ဘေးစားပွဲများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်မောသံများမှာ စည်ကားလျက်ရှိ ရာ ပွဲတော်ရက်၏ အငွေ့အသက်များကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့လေတော့သည်။

လူတစ်စုမှာ အရောင်းကောင်တာရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြရာ ထိုနေရာ ရှိ ကျောက်သင်ပုန်းလေးပေါ်တွင် ထိုနေ့အတွက် ဟင်းစာရင်းများကို သေသပ် စွာ ရေးသားထားလေသည်...။

[ဝက်သားပြားနီချက်၊ ဝက်ဗိုက်သားနီချက်၊ စတုရတ္တ မင်္ဂလာ အသားလုံး၊ ကြက်သားမှိုချက်၊ ဝက်သားအမျှင်နှင့် ကြက်ဥ မှိုကြော်၊ အာလူးအမျှင် ချဉ်စပ် ကြော်၊ ငရုတ်သီးစိမ်းနှင့် ကြက်ဥကြော်၊ ဝက်သားချက်နှင့် ခေါက်ဆွဲညှပ်...]

အဓိက အစားအစာများတွင်မူ ထမင်း၊ ပေါင်းမုန့်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ကြက်ဥ ဖက်ထုပ်များ ပါဝင်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဝမ်အိုက်တန့်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏ ခေါင်းအနောက်ဘက်ကို ကုတ်လျက် သူ့အား ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်...။

သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ရှိနေသော လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေ ခဲ့ပေ၏။

သူသည် ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များ ကိုမူ ရှေ့မှ ထျန်လီလီရှိရာ အရပ်သို့ မသိမသာ ပို့ဆောင်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထျန်လီလီနှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပူးကပ် လျက် ဟင်းစာရင်းကို ကြည့်နေကြလေ၏။ သူမ၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်လေးမှာ နွေးထွေးသော ရွှေဝါရောင် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် လှပနေခဲ့ပြီး အာရုံ စိုက်လျက် ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း နူးညံ့သော အပြုံး လေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သူမ ဆိုလိုသည်ကို ဝမ်အိုက်တန့် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်ကို မြင် တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း နောက်ပြောင်လို သော အရိပ်အယောင်များ လျှပ်ခနဲ ပေါ်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် မှာလည်း အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် အသံမထွက်ဘဲ ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ကာ ကျောက် သင်ပုန်းပေါ်မှ ဟင်းစာရင်းကို ကြည့်နေဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး ဝမ်အိုက်တန့် အား စဉ်းစားရန် အချိန်အလုံအလောက် ပေးလိုက်လေသည်။

"ရဲဘော်ထျန်... ဘာစားချင်သလဲဟင်..."

ဝမ်အိုက်တန့်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရာ သူ၏ နားရွက်များမှာလည်း အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့လေသည်...။

"ဒီ စားသောက်ဆိုင်က ဝက်သားနီချက်နဲ့ အသားလုံးတွေက တကယ်ကို ကောင်းတာဗျ... အနံ့ရတာနဲ့တင် အရသာရှိမှန်း သိသာတယ်..."