အခန်း ၂၀၄

အပိုင်း(၂၀၄) ဆင်ကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ရွာ

ချန်းရီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ၎င်းမှာ ဆင်ကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အခြားနေရာများတွင်သာ ဤကဲ့သို့သော ရွာမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရမည်ဆိုပါက ချန်းရီနှင့် အခြားလူများ၏ ရွေးချယ်စရာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ဤရွာနှင့် တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ချန်းရီက သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။

ရွာထဲရှိ အိမ်များသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကဲ့သို့ သံမဏိနှင့် ကွန်ကရစ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံများ မဟုတ်ဘဲ၊ မြေကြီးပေါ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသော ရွှံ့အိမ်များ ဖြစ်ကြသည်။

မြေကြီးပေါ်တွင်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သင် ထင်သည့်အတိုင်း မြေကြီးပေါ်တွင်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဤလူများသည် ဆင်ကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် မည်သို့ နေထိုင်ကြသနည်းဟု ချန်းရီ တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအဖြေကို တွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်းရီက မြေပြင်ကို လက်ဖြင့် လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မြေကြီးစစ်စစ် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

နတ်ဆင်ရွာမှ လူများသည် မြေကြီး အမြောက်အများကို နတ်ဆင်ကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီး၊ ဤနေရာတွင် ရွာတစ်ရွာကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း၊ သူတို့သည် ဤနေရာ၌ အမှန်တကယ်ပင် ရွာတစ်ရွာကို အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ထားခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် ဤရွာ၏ အကျယ်အဝန်းမှာလည်း မသေးငယ်လှပေ။ ရွာထဲတွင် လူရိပ်များ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်မှာ ပြည့်နှက်နေပြီး လူဦးရေ မနည်းလှကြောင်း သိသာနေသည်။

ချန်းရီသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဖြူလွှလွှ တိမ်တိုက်များက ဝိုင်းရံနေပြီး မြင့်မားသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။

လေထုမှာလည်း များစွာ ပို၍ အေးမြလတ်ဆတ်နေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေစဉ်က နတ်ဆင်ကြီးမှာ အလွန် ကြီးမားပြီး ဤကမ္ဘာလောကမှ သတ္တဝါနှင့်ပင် မတူဟု ထင်မှတ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခု နတ်ဆင်ကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်ရှိ မြေကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် အချိန်ကျမှသာ ဤနတ်ဆင်ကြီးသည် ကြီးမားရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အံ့ဖွယ်တမျှ ထူးဆန်းလှသော သတ္တဝါကြီး ဖြစ်ကြောင်း ချန်းရီ သတိပြုမိသွားတော့သည်။

ထိုလူနေအိမ်များ၏ အမိုးအချို့ကို သက်ကယ်များဖြင့် မိုးထားပြီး၊ အချို့ကိုမူ ပလပ်စတစ်စများကို တစ်ချပ်ချင်း ဆက်စပ်ကာ မိုးထားကြသည်။

အချို့မှာ သွပ်ပြားများကို အသုံးပြုထားသကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေသည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် ပုံစံအမျိုးမျိုး ရှိနေကြသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာတော့ ကောင်းလှပေသည်။

ချန်းရီနည်းတူ ခေါင်းဆောင်ချူချယ်၊ ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေး၊ ထျယ်ရှီး နှင့် တင်းတုံ တို့လည်း အံ့သြမှင်တက်နေကြသည်။

ထို့အပြင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများလည်း ရှိနေကြသေးသည်။

အချို့သူများ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာကြပြီး၊ ဤရွာကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များပင် ကျလာကြတော့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သူတို့သည် အချိန်ကာလ အတန်ကြာအောင် နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းနေခဲ့ရပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မျှ သုံးရက်ထက် ပို၍ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်လုပ်ကိုင်စားသောက်နေကြသော ရွာတစ်ရွာပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်အချိန်များက ဤမျှ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ရွာမျိုးကို မြင်ပါက ဤလူများသည် အလွန်ဆုံး ခရီးသွားဆွဲဆောင်ရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားပြီး ရွာတစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုလို အချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ရွာတစ်ရွာကို အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ပြီး နေထိုင်ကြသူများ ရှိနေခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်တမျှပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့မှာ ဤရွာတွင် မည်သို့ နေထိုင်ခွင့် ရနိုင်မည်နည်းဆိုသည့် ပြဿနာကို စတင် တွေးတောနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရွာထိပ်တွင် ရွာသားအများအပြားသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ ဤလူအုပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ရှိနေသလို၊ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည့် အရိပ်အယောင်များလည်း ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် ထိုသူများသည် ဤလူအုပ်ကြီး၏ အနောက်ရှိ ကားပေါ်မှ များပြားလှသော ငါးနှင့် အသားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ မနေနိုင်ဘဲ တံတွေးများ မျိုချမိသွားကြသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤနတ်ဆင်ရွာမှ လူများသည်လည်း သာမန်လူသားများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ ရိက္ခာပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လောဘတက်လာတတ်ကြပုံရသည်။

"မိတ်ဆွေတို့... ရွာထဲကို အရင်ဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြပါလား"

ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက လူအုပ်ကြီး အံ့သြနေသည်မှာ အတန်အသင့် ကြာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရမှသာ စကားစတင် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပါ... ရွာသူကြီးကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ"

ခေါင်းဆောင်ချူချယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျန်း... မင်း သူတို့ကို နေရာချထားဖို့ နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးလိုက်ဦး"

ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက သူ၏ဘေးရှိ မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်မှာ ရွာသူကြီး၏ လက်ထောက်ကဲ့သို့သော ရာထူးမျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။

အမိန့်ရရှိပြီးနောက် သူသည် ချန်းရီတို့ လူစုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ရွာထဲရှိ အနားယူရန်နေရာများသို့ စတင် ပို့ဆောင်ပေးလေသည်။

ကားများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရွှီနန်က လူအချို့ကို စေခိုင်းကာ ရွာထဲရှိ ကွက်လပ်တစ်ခုတွင် သွားရောက် ရပ်နားထားစေခဲ့သည်။

ချန်းရီတို့ လူစုမှာမူ ရွာထဲသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ချန်းရီသည် ယခုအချိန်အထိ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။ မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သောအခါ အမှန်တကယ် မြေပြင်ကို နင်းရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ဆင်ကျောကုန်းပေါ်တွင် နင်းရသကဲ့သို့ မညီမညာဖြစ်နေသော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိပေ။

ထို့အပြင် ရွာမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားနေပြီး ရွာ၏ မြေပြင် အများစုမှာလည်း ညီညာပြန့်ပြူးနေသည်။

ရွာထိပ်ပိုင်းတွင်သာ အနည်းငယ် မို့မောက်နေပြီး တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ထိုတောင်ကုန်းငယ်လေး၏ ထိပ်တွင် ဘုရားကျောင်း တစ်ကျောင်းနှင့် တူသော အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤတောင်ကုန်းငယ်လေးမှာ နတ်ဆင်ကြီး၏ ခေါင်းပိုင်း ဖြစ်မည်ဟု ချန်းရီ သံသယဝင်မိသည်။

ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက လူအုပ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုနတ်ဘုရားကျောင်းသို့ တိုက်ရိုက် လာခဲ့သည်။

"မိတ်ဆွေတို့... ဒါက ကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့ နတ်ဘုရားကျောင်းပါ... ရွာကို ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တိုင်းက ဒီနတ်ဘုရားကျောင်းကို လာပြီး ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိ ပူဇော်လေ့ရှိကြတယ်"

ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်..."

ခေါင်းဆောင်ချူချယ် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်။

ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့ နတ်ဘုရားကျောင်းမှာ ပူဇော်ထားတာက ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်လေ... နတ်ဘုရားကျောင်းရွာကို တည်ထောင်ခဲ့တာကလည်း ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ပါပဲ... သူတို့သာ မရှိခဲ့ရင် နတ်ဆင်ရွာဆိုတာလည်း ဖြစ်တည်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ အကြီးအသေး ကိစ္စရပ် ဘာပဲရှိရှိ ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို လာရောက် ကန်တော့ပြီး ကောင်းချီးပေးဖို့ တောင်းခံလေ့ရှိကြတယ်"

"ဥပမာပြောရရင်... ရွာမှာ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ စုံတွဲတွေရှိရင် နတ်ဘုရားကျောင်းမှာ တစ်ည လာအိပ်ပြီး ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို တောင်းခံရတယ်"

"ကလေးမွေးလာရင်လည်း နတ်ဘုရားကျောင်းမှာ ဆုတောင်းပြီး ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို တောင်းခံရတယ်"

"ပြီးတော့ အိမ်အသစ် ဆောက်ချင်တဲ့ သူတွေဆိုရင်လည်း ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းခံရသေးတယ်"

ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက တစ်တွတ်တွတ်ဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။

နတ်ဘုရားကျောင်း၏ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်မှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှသည်။ အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် အမွှေးတိုင်နံ့များကို ရနေရပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားကျောင်းသို့ လာသူ၊ ထွက်သွားသူ ရွာသားများ မပြတ်ရှိနေပြီး ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးကို မြင်သောအခါ အားလုံးက လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ချန်းရီတို့ လူစုကို မြင်သောအခါတွင်လည်း စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်သွားတတ်ကြသည်။

ချန်းရီသည် နားထောင်ရင်း နားထောင်ရင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

ဤ "ဘိုးဘေးဆယ့်ခုနစ်ယောက်" ဆိုသည်မှာ နားထောင်ကြည့်ရသည်နှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုခုနှင့် တူမနေဘူးလား။

ထို့အပြင် မင်္ဂလာဆောင်မည့် စုံတွဲများ နတ်ဘုရားကျောင်းတွင် တစ်ည လာအိပ်ရမည် ဆိုသည့် ဇာတ်လမ်းက နည်းနည်းတော့ တူနေသလိုပင်။

ချန်းရီ ဆက်လက် တွေးတောနေရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။ ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးသည် တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးတို့နှင့်အတူ နတ်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားကျောင်း အပြင်ဘက်ရှိ ကြင်နာတတ်သော ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးနှင့် မတူတော့ဘဲ၊ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

သူ၏ အနောက်မှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပုံစံရှိသော တာအိုဘုန်းကြီးမှာလည်း များစွာ တည်ကြည်သွားသည်။

ဘုန်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ကြည်ညိုဖွယ်ရာ ကောင်းသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ချန်းရီ နတ်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျောင်းထဲတွင် ပူဇော်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ပိုင်း ရုပ်တု ဆယ့်ခုနစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

အချို့က သပ်ရပ်သော အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အချို့က ဦးထုပ်ဆောင်းထားကာ၊ အချို့ဆိုလျှင် နှုတ်ခမ်းတွင် သံမှိုပင် တပ်ဆင်ထားကြသေးသည်။

ထို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ပိုင်း ရုပ်တု ဆယ့်ခုနစ်ခုတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးငယ်များ၊ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး စသဖြင့် လူစုံပါဝင်နေသည်။

ယခင်က ချန်းရီသည် ၎င်းတို့ကို ကြည်ညိုဖွယ်ရာ နတ်ဘုရားရုပ်တု ဆယ့်ခုနစ်ခုဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက လူနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရုပ်တု ဆယ့်ခုနစ်ခုအား ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိပူဇော်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ ချန်းရီတို့ လူစုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ အခုလို ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"အခု တခြားနေရာတွေကို သွားကြည့်ကြရအောင်... မိတ်ဆွေတို့အနေနဲ့ နတ်ဆင်ရွာမှာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ရရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသော ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခု ရှိပြီး၊ ကွင်းပြင်၏ အလယ်တွင် ဘတ်စကက်ဘောကွင်း တစ်ကွင်းပါ ရှိနေသေးသည်။ ထိုကွင်းထဲတွင် လူငယ်အများအပြား ဘတ်စကက်ဘော ကစားနေကြသည်ကိုပင် ချန်းရီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်းရီတို့ လူစုကို မြင်သောအခါ လူငယ်များက ကစားနေသည်ကို ရပ်တန့်ကာ သူတို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာကြသည်။

ထို့အပြင် အမျိုးသမီးအချို့ ကလေးတွန်းလှည်းများကို တွန်းကာ ဖြတ်သွားသည်ကိုပင် ချန်းရီ မြင်တွေ့လိုက်ရသေးသည်။

ဒါကတော့ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပင်တည်း။

ကလေးတွေတောင် ရှိနေသေးသည်ပေါ့။

ဤအချက်က ချန်းရီကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ကလေးငယ်များ ရှိနေခြင်းသည် ဤရွာတွင် အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရွာထဲတွင် ရိုးရှင်းသော ဆိုင်ခန်းအချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။ ဆိုင်ခန်းများမှာ မကြီးမားလှသော်လည်း၊ လူများကို အံ့အားသင့်စေရန်အတွက်မူ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ရွာ၏ နောက်ဆုံး အစွန်ဘက်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်း တစ်ခုရှိပြီး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစုံနှင့် စပါးပင်များကို ပြည့်နှက်နေအောင် စိုက်ပျိုးထားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်းရီသည် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တစ်ခဏမျှ အံ့သြမှင်တက်သွားမိသည်။

"ဟေ့... ပါမောက္ခလျှို... ဒီကို ခဏလောက် လာပါဦး"

ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်း အလယ်ရှိ ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုက လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ရိုင်းပျစွာ ပြန်အော်လိုက်သည်။ "ငါ အလုပ်များနေတယ်... အလုပ်မရှိရင် လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

ဒီအဘိုးကြီးက ဒီလောက်တောင် ဒေါသကြီးတာလား။

ရွာသူကြီးရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မထောက်ဘူး။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခေါင်းကြီးရွာသူကြီးက အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"သူက ပါမောက္ခလျှိုတဲ့... ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်ခင်က စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခတစ်ဦးပေါ့... နောက်ပိုင်းမှာ သူက အပင်ကျွမ်းကျင်သူ လမ်းစဉ်ကို နိုးထလာခဲ့တာ... ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းက ပါမောက္ခလျှိုရဲ့ လက်ရာတွေပဲ"

"ပါမောက္ခလျှိုက ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှာ စိုက်ပျိုးလို့ရတဲ့ မျိုးစေ့တွေ အများကြီးကို ပျိုးထောင်ထားတယ်... ကျွန်တော်တို့က အဲဒီထဲက တစ်ချို့တစ်ဝက်ကို မိတ်ဆွေတို့နဲ့ လဲလှယ်ပေးလို့ရတယ်... မိတ်ဆွေတို့လည်း သဘောကျမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

ဆက်ရန်...