အခန်း ၆၁
Vol. 7 Ch. 61
🍅 Chapter 61
ဝမ်ကွေ့ချင် သူမသား၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းအုပ်လိုက်ရသည်။
“ကဲပါ၊ ထမင်းချက်ပြီး စားကြ၊ ရာသီဥတုက အေးလာတော့မယ်၊ ညစာစားပြီးရင် ချွေးမကြီးနဲ့ ဒုတိယချွေးမ၊ ဝါဂွမ်းနဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေသွားဝယ်ဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊
ရာသီဥတု အေးလာတာနဲ့ ဈေးတက်လာလိမ့်မယ်”
ဝူယွီလန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် စုန့်အာ့လန်က သူမကို ထပ်မံဖက်တွယ်လာပြန်၏။
“အဘွား၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ချင်တယ်”
စုန့်ထုန်ဟွာ စကားမပြောသော်လည်း ဝူယွီလန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။
ချွမ်းနီက သူမ၏လက်ချောင်းလေးကို ကိုက်ကာ ဝူယွီလန်အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။
သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေလေသည်။
ဝူယွီလန် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသော မျက်ဝန်းလေးများကို ကြည့်ကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။
“နင်တို့ သွားချင်ရင် အားလုံး အတူတူသွားကြတာပေါ့”
“ဟူးးး ရေးးး၊ ကောင်းလိုက်တာ”
“အဘွား၊ အဘွားက တကယ့်ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ အကောင်းဆုံးအဘွားပဲ”
စုန့်အာ့လန် ပြေးလာပြီး ဝူယွီလန်ကို ဟိုနေရာမှ နှိပ်ပေးလိုက်၊ သည်နေရာမှ ဆုပ်နယ်ပေးလိုက် လုပ်နေလေသည်။
ဝူယွီလန်က သူ့ကို ဟန်ဆောင်ကာ တစ်ချက်ကန်ပြလိုက်သေး၏။
“သွားစမ်းပါ၊ မီးသွားမွှေးချေ”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အမိန့်အတိုင်းပါခင်ဗျ”
မိသားစု၀င်အားလုံး အလုပ်ရှုပ်သွားကြသည်။
ဝူယွီလန်ကမူ စုန့်ထုန်ဟွာတွင် အပင်များနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခါမြင်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်သော အံ့ဖွယ်မှတ်ဉာဏ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သတိရသွားသဖြင့် သူမကို ဆေးပညာသင်ပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်၏။
“ထုန်ဟွာ၊ ဒီကိုလာခဲ့၊ ဒီဆေးပင်တွေကို ဘယ်လိုအခြောက်လှန်းပြီး ဘယ်လိုပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာ နင့်ကို ပြောပြမယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်ထုန်ဟွာက လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် အလုပ်လုပ်ရန် အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် ဝူယွီလန်က သူမကို ဆေးပင်များ အခြောက်လှန်းစေရုံသာမက ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း၌ ဆေးပင်များ၏ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ရောဂါများ ကုသရာတွင် မည်သို့အသုံးပြုရမည်ဆိုသည်ကိုပါ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြနေကြောင်း သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ဝူယွီလန်က သူမ၏ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ စုန့်ထုန်ဟွာသည် ဆေးပညာဆိုင်ရာ အသိပညာတစ်ခုမျှ လက်လွတ်မခံလိုသဖြင့် ပိုမိုအလေးအနက်ထားကာ သေသေချာချာ သင်ယူလေတော့၏။
…….
ထမင်းစားပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် သူမရောင်းချလိုသော ပိုင်ကျူးအမြစ်များကို ဂျင်ဆင်း၊ လင်းဇီးတို့နှင့်အတူ စုစည်းကာ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။
သူမ မ,ယူလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏လက်ထဲမှ အလေးချိန်က ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားလေသည်။
“အမေ၊ သမီး လုပ်လိုက်ပါ့မယ်၊ သမီးက ခွန်အားကြီးပါတယ်”
ဝမ်ကွေ့ချင်က ခြင်းတောင်းကိုယူကာ သူမကျောပေါ်သို့ သေချာဂရုတစိုက် လွယ်တင်လိုက်သည်။
ဝမ်ကွေ့ချင် တကယ်ပဲ ခွန်အားကြီးကြောင်း သိထားသဖြင့် ဝူယွီလန်လည်း သူမကို ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။
လီရှို့ယွင်သည် မီးဖွားကာလအတွင်း တစ်လလုံးလုံး အောင်းနေခဲ့ရသည်ကို တွေးမိကာ ဝူယွီလန်က သူမကိုပါ အတူလိုက်လာရန် ခေါ်လိုက်ပြီး ကလေးကိုတော့ စုန့်ကျစ်ယုံထံတွင် ခေတ္တအပ်နှံထားခဲ့သည်။
သူတို့မိသားစုသည် ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မြို့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စီတန်းလှည့်လည်ပွဲကြီးအလား ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။
“ဟဲ့ ကွေ့ချင်၊ နင်တို့တွေ ဘယ်သွားမလို့လဲ”
ရွာထိပ်သို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မိသားစုမှာ အာရုံစိုက်ခံရဆုံးအရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ဖျန်းကျန်းမြို့ကို သွားမလို့”
စပ်စုတတ်သော ရွာသားတစ်ဦးက ထပ်မံမေးမြန်းလာ၏။
“ဖျန်းကျန်းမြို့ကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ၊ ပြီးတော့ ဒီလောက်လူအုပ်ကြီးနဲ့ဆိုတော့”
ဝမ်ကွေ့ချင် ဘယ်လိုဖြေရမလဲဟု စဉ်းစားရခက်နေစဉ်မှာပင် ဝူယွီလန် ဝင်ရောက်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“မြို့ကို ဆေးပင်သွားရောင်းမလို့၊ အိမ်မှာ အိုးထဲထည့်စရာ ဆန်မကျန်တော့လို့၊ ဆေးဆိုင်ကများ ယူမလားဆိုပြီး တောင်ပေါ်တက် ဆေးပင်ခူးဖို့ စွန့်စားခဲ့တာပဲ”
ဆေးပင်ရောင်းမည့်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာထဲရှိ လူအချို့က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
“တောင်ပေါ်သွားပြီး ဆေးပင်ရှာရောင်းမလို့၊ အဲဒါက ဖြစ်ပါ့မလား”
“ငါတို့လည်း အရင်က ဆေးပင်သွားခူးဖူးတယ်၊ ထောက်ချောက်တွေ အများကြီးရှိတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ ဆေးပင်တွေကို မှားခူးမိဖို့က လွယ်လွယ်လေးရယ်၊ ပြီးတော့ ဆေးဆိုင်တွေက ရိုးရိုးဆေးပင်တွေကို လုံးဝလက်မခံဘူး”
“အဒေါ်ဝူ၊ အလကား အပင်ပန်းခံရာ ကျနေပါဦးမယ်”
ဝူယွီလန် ဂရုမစိုက်သောအပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မှာ ဆန်မှမရှိတော့တာ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ကလည်း အားနေတာပဲလေ၊ ကံစမ်းကြည့်တာပေါ့”
“ယွီလန်၊ နင် မြေးမနှစ်ယောက်ကို ပြန်ရွေးလာတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ပြန်ရွေးဖို့ ငွေရှိရက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဆန်ပြတ်သွားရတာလဲ”
ဝူယွီလန်သည် အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စကားပြောလိုက်သူမှာ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ‘သူငယ်ချင်းကောင်း’ အဘွားကြီးဟောင် ဖြစ်နေလေသည်။
ဤအဘွားကြီးဟောင်သည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်နည်းတူ နှုတ်လျှာကြမ်းတမ်းပြီး အကောက်ကြံတတ်သော စိတ်ထားရှိသူဖြစ်၏။
မြေးမလေးနှစ်ယောက်ကို ငွေမက်ကာ ရောင်းစားပစ်ရန် နောက်ကွယ်မှ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့သူမှာလည်း သူမပင် ဖြစ်လေသည်။
အဘွားကြီးဟောင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စုန့်ထုန်ဟွာနှင့် စုန့်ကျင်းဟွာတို့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူတို့မိခင်၏ ကျောဘက်သို့ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းသွားကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့အဘွားဖြစ်သူသည် အဘွားကြီးဟောင်၏ဖြားယောင်းသွေးဆောင်မှုများနောက်သို့ ပါသွားကာ သူတို့အား ထပ်မံရောင်းစားပစ်မည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြလေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့၏အဘွားသည် ဤအဘွားအိုကြီးနှင့် အမြဲတမ်း အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ပေါင်းသင်းခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။
လူအုပ်ကြီးက ဝူယွီလန်ကို အသက်အောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဝူယွီလန်က မျက်နှာကို ပြုံးယောင်သန်းစေကာ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောလိုက်၏။
“ငါက သူတို့ကို ပြန်ရွေးလိုက်လို့ပဲ အိမ်မှာ ချက်စရာ ဆန်မကျန်တော့တာ၊ နင့်ဆီက ဆန်နည်းနည်းလောက် လာချေးမလို့ တွေးနေတာ၊ ဒီရက်ပိုင်း နင့်ကိုမတွေ့ရဘူးပဲ”
ဝူယွီလန် သူမထံမှ ဆန်ချေးမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟောင်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြုံးမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားလေတော့သည်။
ဟောင်ချန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နင်က ဒီဆန်လေးနည်းနည်းကိုများ လိုလို့လား၊ ဒီအရှုံးပေါ်စေမယ့် ကောင်မလေးတွေကို ပြန်ရွေးဖို့ ငွေရှိနေမှတော့ ဆန်ဝယ်ဖို့ ငွေမရှိဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ဝူယွီလန် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နင့်အိမ်မှာရော ဆန်ဝယ်ဖို့ ငွေရှိလို့လား”
အခွင့်အရေးတစ်ခုခု ရနိုင်မည်ဟု တွေးမိကာ ဟောင်ချန်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဖြေလိုက်၏။
“ငါ့အိမ်မှာလည်း ဆန်ဝယ်ဖို့ ငွေမရှိပါဘူး၊ ယွီလန်၊ နင်ပဲ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက်ချေးပါလား”
ဝူယွီလန်၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်သွားသည်။
“ငွေမရှိဘူးလား”
သူမ ခပ်ထေ့ထေ့ ဆက်ပြောလာသည်။
“နင့်မှာ ငွေမရှိဘူးဆိုရင်လည်း နင့်အိမ်က အရှုံးပေါ်စေမယ့်အရာတွေကို ရောင်းပစ်လိုက်ပါလား၊ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အရှုံးပေါ်စေမယ့် အရာကြီးတစ်ခုလုံး ဒီမှာ ရပ်နေတာ၊ ငွေအတော်လေး ရနိုင်မှာပါ”
သူမ ဟန်ဆောင်ကာ တွေးတောဟန်ပြုလိုက်သည်။
“နေပါဦး၊ မဟုတ်သေးဘူး၊ အရှုံးပေါ်စေမယ့် အရာတွေမှာလည်း တန်ဖိုးကွာခြားချက်တွေ ရှိသေးတယ်၊ အိုမင်းနေတဲ့ အရှုံးပေါ်စေမယ့် အရာတွေကတော့ သိပ်ပြီးတန်ဖိုးမရှိဘူး၊ ငွေကြေးတစ်ဝက်လောက်တောင် ရောင်းရချင်မှ ရောင်းရမှာ”
“ဒါကြောင့် နင့်မှာ ငွေနည်းနည်းပါးပါး ရနိုင်သေးတဲ့အချိန်လေးမှာ မြန်မြန်ရောင်းပစ်လိုက်တာ ကောင်းမယ်”
ဝူယွီလန်၏ စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြလေသည်။
စုန့်ထုန်ဟွာ၏မျက်ဝန်းလေးများမှာ ကြည်နူးမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ သူမ အဘွားသည် တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ၊ လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။
သူမသည် ယခုကဲ့သို့သော အဘွားမျိုးကို အလွန်အမင်း သဘောကျ နှစ်သက်မိလေသည်။
ဝူယွီလန် ရည်ညွှန်းလိုက်သော အိုမင်းနေသည့် အရှုံးပေါ်စေမည့် အရာဆိုသည်မှာ သူမကိုယ် သူမ ဖြစ်ကြောင်း ဟောင်ချန် သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။
သူမ လက်ညှိုးငေါက်ငေါက် ထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“နင်၊ နင်က ငါ့ကို အိုမင်းနေတဲ့ အရှုံးပေါ်စေမယ့်အရာလို့ ခေါ်လိုက်တာလား”
ဝူယွီလန် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။
“နင်က ငါ့မြေးမလေးကို အရှုံးပေါ်စေမယ့်အရာလို့ ခေါ်တယ်၊ နင်လို ကြက်သွန်မြိတ်အိုကြီးကလည်း မိန်းမပဲဆိုတော့ နင်က အိုမင်းနေတဲ့ အရှုံးပေါ်စေမယ့်အရာ မဖြစ်သွားဘူးလား”
“ငါက နင့်ရဲ့ သဘောတရားအတိုင်းပြောနေတာကို နင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ”
ဟောင်ချန်မှာ ဝူယွီလန်၏အစွမ်းထက်လှသော စကားလုံးများကြောင့် ဆွံ့အသွားရသည်။