အခန်း ၆၃
Vol. 7 Ch. 63
🍅 Chapter 63
ဝူယွီလန်က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ ဘောင်းဘီစအား တိတ်တဆိတ် ဆွဲကိုင်ထားသော ဝမ်ကွေ့ချင်၏လက်ကို လှမ်းဖယ်လိုက်သည်။
“ဒီဈေးနှုန်းက လက်ခံနိုင်စရာပါပဲ”
“ဒီလင်းဇီးလေးကရော ဘယ်လိုနေလဲ၊ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး”
သမားတော်လီက လင်းဇီးကို ဂရုတစိုက်ကိုင်တွယ်ကာ ၎င်းပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“ဒီလင်းဇီးကလည်း မဆိုးပါဘူး၊ အမှတ်အသားတွေကို ကြည့်ရတာ ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်လောက် သက်တမ်းရှိပြီ၊ ငွေချောင်းနှစ်ဆယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သမားတော်လီသည် ဝူယွီလန်ကို သတိထားကာ အကဲခတ်လိုက်သည်။
“ဒီဈေးနှုန်းကို သဘောကျရဲ့လား၊ သဘောမကျဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်”
သူကမ်းလှမ်းလိုက်သော ဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ် ပိုများနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝူယွီလန်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်စေရန်အတွက် ဤအရောင်းအဝယ်ကို သူမနှင့် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်လိုသေးသည်။
“မလိုပါဘူး၊ ဒီဈေးနှုန်းက တော်တော်လေးသင့်လျော်ပါတယ်၊ ဒီဈေးနဲ့ပဲ သွားကြတာပေါ့”
“ကောင်းပါပြီ၊ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ခင်ဗျား ငွေစက္ကူတွေ လိုချင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေချောင်းတွေနဲ့ လိုချင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေစက္ကူတချို့နဲ့ အကြွေနည်းနည်း ရောပေးရမလား”
“ငွေစက္ကူတွေပဲပေးပါ၊ ပြီးတော့ အကြွေနည်းနည်းလည်း ပေးပါအုံး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သမားတော်လီ ဝူယွီလန်အတွက် ငွေများ အလျင်အမြန်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“စုစုပေါင်း ရှစ်ဆယ့်ငါးချောင်းပါ၊ ဒီမှာ ရှစ်ဆယ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်နဲ့ ဒီမှာ ငွေငါးချောင်းပါ၊ ယူပါခင်ဗျာ”
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”
ဝူယွီလန် ငွေစက္ကူများကို ယူကာ သူမ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
အပြင်ပန်းတွင်မူ သူမ၏အဝတ်အစားများအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမက သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်း ဈေးဝယ်ရာတွင်အသုံးပြုရန် ငွေများကိုမူ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“တခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သမားတော်လီက တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲ၌ ရှုပ်ထွေးနေသော မေးခွန်းများကို အလွန်အမင်း မေးမြန်းချင်နေသော်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက ဝူယွီလန်အား စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေလေသည်။
ဆေးပညာစွမ်းရည်မြင့်မားသော သမားတော်များမှာ များသောအားဖြင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော စိတ်နေသဘောထားများ ရှိတတ်ကြသည်မဟုတ်ပါလား။
“ဒါဆိုရင် သမားတော်ဝူ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ဆေးပင်တွေရလာရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာရောင်းပါ၊ ဈေးကောင်းပေးမယ်လို့ အာမခံပါတယ်”
“ကောင်းပါပြီ”
ဝူယွီလန် သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သမားတော်လီလည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။
ဝူယွီလန် ပြန်လာသရွေ့ သူမနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာမည့် အခွင့်အရေးများ နောက်ဆုံးတွင် ရရှိလာမည်သာဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန်သည် ဆေးဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လူတိုင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့တွေ အိမ်ခွဲမနေကြသေးဘူးဆိုတော့ ဒီငွေတွေကို ငါပဲ ယာယီသိမ်းထားလိုက်မယ်၊ နင်တို့တွေ ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ”
လူတိုင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းခါယမ်းပြကြလေ၏။
သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သဘာဝကျပြီး မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များမပြသသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“စိတ်ချပါ၊ ဒီငွေတွေကို နောက်ဆုံးကျရင် နင်တို့အားလုံးအတွက် ပြန်သုံးမှာပါ၊ မိသားစုအတွက် အိမ်အသစ်ဆောက်ဖို့နဲ့ ကလေးတွေကို ကျောင်းထားပေးဖို့အတွက် ဒီငွေတွေကို ငါသုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်”
မိသားစုရှိ ကလေးများကို ကျောင်းထားပေးမည်ဟု ဝူယွီလန် ပြောသောအခါ လူတိုင်းက သူမ ဆိုလိုသည်မှာ စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့ကိုသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးတောမှတ်ယူလိုက်ကြသည်။
မိန်းကလေးများကိုပါ ကျောင်းထားပေးမည်ဟု သူတို့ လုံးဝမတွေးမိကြချေ။
“သွားကြစို့၊ အချိန်ရတုန်းလေး လမ်းလျှောက်ပြီး လျှောက်ပတ်ကြည့်ကြတာပေါ့”
ဝူယွီလန်သည် ထိုသို့ပြောရင်း ငွေငါးချောင်းအား ထုတ်ယူကာ မိသားစုတစ်စုလျှင် ငွေတစ်ချောင်းစီ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။
“ပိုက်ဆံသုံးဖို့ နှမြောမနေနဲ့၊ ဝယ်ချင်တာရှိရင် ဝယ်လိုက်၊ ကပ်စေးမနှဲနဲ့၊ ကလေးတွေကို အငတ်မထားနဲ့”
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် အားနာဟန်မပြတော့ဘဲ ငွေများကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ”
ကျောက်လီကျွမ်နှင့် လီရှို့ယွင်တို့ကလည်း သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။
အပြင်ထွက်ပြီး ဈေးဝယ်ရန်မှာ လွယ်ကူသောအရာမဟုတ်သဖြင့် ဝူယွီလန် သူတို့ကို မတားဆီးတော့ပေ။
အိမ်ပြန်မည့်အချိန်နှင့် နေရာကို သဘောတူညီမှု ရယူပြီးနောက် သူတို့ဖာသာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ပြုလိုက်သည်။
သူမ ကိုယ်တိုင်ကမူ ပစ္စည်းအချို့ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။
“အဘွား၊ ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့မယ်နော်”
“အဘွားအတွက် ပစ္စည်းတွေ သယ်ပေးမယ်လေ”
စုန့်အာ့လန်ကမူ ထွက်မသွားဘဲ ဝူယွီလန်၏အနားတွင် လူဆိုးလေးတစ်ယောက်ပမာ ဝိုင်းကြီးပတ်လည်လှည့်ပတ်ပြေးနေသည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ စုန့်ထုန်ဟွာကလည်း စုန့်အာ့လန်၏အနောက်မှ လိုက်ပါလာရာ သူမ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပိုထင်ရှားနေလေသည်။
ဝူယွီလန်မှာ ဝယ်စရာပစ္စည်းများ အတော်လေးများပြီး ဤလူငယ်ပိုင်းအရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်သော ကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေးတို့က ပစ္စည်းအချို့သယ်ယူရာတွင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ လိုက်ချင်ရင်လည်း လိုက်ခဲ့ကြ”
ဝူယွီလန်သည် စာရေးပေးသည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ပြားနှစ်ဆယ်ပေးကာ စက္ကူနှင့် စုတ်တံ ငှားရမ်းပြီး သူမဝယ်ယူရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ ချရေးလိုက်သည်။
ပထမဦးဆုံး ဝါဂွမ်း၊ ထို့နောက် အထည်အလိပ်များ…….
လက်ထဲတွင် ငွေများ အလျှံပယ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မိသားစုဝင်အားလုံးအတွက် အဝတ်အစားသစ် နှစ်စုံနှင့် ဖိနပ်သစ် တစ်ရံစီ ချုပ်ပေးရန် သူမ ရည်ရွယ်ထားသည်။
မကြာသေးမီက ရာသီဥတု အေးလာပြီဖြစ်သဖြင့် မိသားစု၏ စုတ်ပြဲနေသော ဝါဂွမ်းစောင်များကိုလည်း အသစ်လဲလှယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် လက်ကိုင်ကျိုးနေသော အိုးကြီးကိုလည်း သူမ ဆက်၍သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
ပန်းကန်၊ တူ၊ မီးဖိုချောင်သုံး ဓားနှင့် အခြားပစ္စည်းများကိုလည်း ဝယ်ယူရပေဦးမည်။
ထို့အပြင် ဆေးပင်တူးရန်အတွက် ပေါက်ပြားငယ်လေးတစ်လက်လည်း ဝယ်ရဦးမည်။
ကျိုးပဲ့နေသော တံစဉ်ကို ဆက်လက်အသုံးပြုပြီး တူးဖော်နေရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။
နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများအတွက်တော့ ထိုမျှသာဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန်သည် အခြားသူများကို လက်ဆောင်ပေးရန်အတွက် ကွေ့ဟွာမုန့်၊ သစ်သီးယိုများနှင့် အခြားအလားတူ ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူလိုသေး၏။
အိမ်ဆောက်မည်ဟု သူမပြောခဲ့သည်မှာ စကားသက်သက် ပြောခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။
အချိန်ရသည့်အခါ ရွာလူကြီးနှင့် စကားပြောပြီး သူတို့ခြံဝင်းပတ်လည်ရှိ လွတ်လပ်သော မြေနေရာကို ဝယ်ယူကာ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးအသစ်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ရန် အခွင့်အရေးရှာရပေဦးမည်။
စာရင်းချရေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဝယ်စရာပစ္စည်းများ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှကြောင်း ဝူယွီလန် သတိပြုမိလိုက်သည်။
စုန့်အာ့လန်က ဝူယွီလန်၏လက်ရေးကို မြင်သောအခါ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေလေသည်။
“အဘွား၊ အဘွားရဲ့ လက်ရေးက အရမ်းလှတာပဲ”
“ငါ ရေးထားတာတွေက စာတွေမှန်း နင်ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”
“အငယ်ဆုံးဦးလေး စာရေးတာကို ကျွန်တော် အရင်က မြင်ဖူးတယ်၊ ဦးလေး ၄ ရဲ့ စာတွေက တီကောင်တွေ ဟိုဒီတွားသွားနေသလိုပဲ၊
အဘွားရေးတာက ဦးလေး ၄ ရေးတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်”
ကလေးတစ်ယောက်တောင် သိနေသည့် ကိစ္စကို မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က မသိဘဲနေမည်လော။
မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားမှာ အသုံးမကျကြောင်း သိကောင်းသိနေနိုင်သော်လည်း သူ့ကို ကျောင်းထားပေးရန်အတွက် အဘယ်ကြောင့် ဤသားသုံးယောက်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ရသနည်းဟု ဝူယွီလန် တွေးတောနေမိသည်။
၎င်းနောက်ကွယ်တွင် အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေနိုင်ပေ၏။
“ကဲ၊ ဝယ်စရာတွေ တော်တော်များတယ်၊ မြန်မြန်သွားကြစို့”
ဝယ်ထားသော ပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင်သယ်ယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ ဝူယွီလန်သည် ပေါ့ပါးသောပစ္စည်းများမှ စတင်ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် မလှမ်းမကမ်းတွင် မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
ဝူယွီလန်သည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆိုင်အတွင်းသို့ ခေါ်သွားရာ မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ချထားသော ကွေ့ဟွာမုန့်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက မုန့်အသေးတစ်ပိုင်းကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ စုန့်အာ့လန်လည်း ဝူယွီလန် လုပ်သည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ မုန့်တစ်ပိုင်းကို ယူလိုက်သည်။
စုန့်ထုန်ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တောင့်တသည့်အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း မယူရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က လက်လှမ်းကာ မုန့်တစ်ပိုင်း ယူပြီး သူမကအား ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။
“မြည်းကြည့်၊ ကောင်းရင် နည်းနည်းဝယ်ကြတာပေါ့”
သို့သော် သူတို့ ဘာအရသာမှ မခံစားရသေးခင်မှာပင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အနားသို့ ရောက်လာလေသည်။
“သွား၊ သွားကြ၊ ဝယ်ရောဝယ်နိုင်လို့လား၊ အခုကတည်းက စားနေကြပြီ”