အခန်း ၆၄
Vol. 7 Ch. 64
🍅 Chapter 64
ရုတ်တရက် မုန့်ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် မည်းနက်နေသော လက်သည်းရာတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့သွားလေသည်။
ဆိုင်ဝန်ထမ်းကမူ ဆိုင်ပေါက်ဝကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်သည်။
“ခဏနေဦး၊ မင်းတို့တွေ ဒီကွေ့ဟွာမုန့် တစ်ပန်းကန်လုံးကို ညစ်ပတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီ၊ ငါတို့ဖောက်သည်တွေက ဘယ်လိုလုပ် မြည်းလို့ရတော့မှာလဲ”
သူ ဝူယွီလန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မြန်မြန် ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်”
“ဖြန်း”
ဝူယွီလန် ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏တံတောင်ဆစ်ကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားလေ၏။
“ဒီမုန့်တွေကို ငါတို့ ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့သက်သေ ဘာရှိလို့လဲ”
ဆိုင်ဝန်ထမ်း လက်မှနာကျင်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဝူယွီလန်ကို ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ဦး၊ အထူးသဖြင့် ဒီကောင်လေး၊ ညစ်ပတ်ပေရေနေတာပဲ၊ တောကလာတဲ့ တောသားတွေဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသာပါတယ်”
“ခင်ဗျားတို့ ညစ်ပတ်အောင်လုပ်တာမဟုတ်ရင် တခြားဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ”
ဝူယွီလန် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။
“ငါတို့ ညစ်ပတ်အောင်လုပ်တာမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ မင်း ငါတို့ကို မတရားစွပ်စွဲရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ”
“ခင်ဗျားတို့ လုပ်တာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီမုန့်တစ်ပန်းကန်လုံးအတွက် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံစိုက်ရှင်းပြီး ခင်ဗျားတို့စားဖို့ ၀ယ်ပေးမယ်”
ကောင်တာတွင် ရပ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ဝူယွီလန်ကို အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝူယွီလန်၏ဒေါသများက ချက်ချင်းပင် ထောင်းခနဲထွက်လာတော့၏။
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း မင်းတို့ရဲ့ ပဲစေ့လို မျက်လုံးတွေကို သေချာဖွင့်ပြီး ငါတို့ ညစ်ပတ်အောင်လုပ်တာ ဟုတ်၊ မဟုတ် ကြည့်ကြစမ်း”
ဝူယွီလန်က ထိုသို့ပြောရင်း သူမ၏လက်ဖဝါးများကို လှန်ပြလိုက်သည်။
သူမ၏လက်များမှာ အညစ်အကြေးကင်းစင်စွာ ပြောင်စင်နေအောင် ဆေးကြောထားသဖြင့် ရွှံ့ သို့မဟုတ် အညစ်အကြေး အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မရှိချေ။
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ဟွန်း၊ ခင်ဗျားရဲ့လက်တွေမှာ အညစ်အကြေး မရှိပေမယ့် ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ ခင်ဗျားနဲ့ တူချင်မှတူမှာပေါ့”
ဤသို့ မတရားစွပ်စွဲခံရလိုက်ရာ စုန့်အာ့လန် လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်များကို ချက်ချင်းလှန်ပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ပဲစေ့လောက်ရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ ဒီသခင်လေးရဲ့ လက်တွေက အပြစ်ကင်းစင်လောက်အောင် သန့်ရှင်းနေတယ်ဆိုတာကို”
စုန့်ထုန်ဟွာမှာလည်း ပင်ကိုယ်အားဖြင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သူဖြစ်ရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးများမှာလည်း ဖြူစင်သန့်ရှင်းနေလေ၏။
ဝူယွီလန် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ လိပ်မျက်လုံးလေးတွေက သေးလွန်းနေတော့ ကန်းနေရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မျက်လုံးကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး သေသေချာချာမြင်အောင် ကြည့်နိုင်ပြီလား”
“ငါတို့လက်တွေမှာ ဘာအညစ်အကြေးမှ မရှိဘူး၊ ငါထင်တာတော့ လက်မသန့်တဲ့သူက တခြားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ဝူယွီလန်သည် ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အစောပိုင်းက ဆိုင်ဝန်ထမ်း စကားပြောလိုက်စဉ်တွင် သူ့ သွားများကြား၌ ကပ်ငြိနေသော မုန့်အကြွင်းအကျန်များကို ဝူယွီလန် သတိပြုမိလိုက်သည်။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် မုန့်များကို ခိုးစားလေ့ရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေ၏။
အမှန်တကယ်တွင်လည်း အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် မုန့်များကို သူကိုယ်တိုင် စားသောက်နိုင်ရန်အတွက် တမင်သက်သက် ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ဤသို့ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူက သံသယဝင်လာသောကြောင့် သူ့အပြစ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် အခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်လွှဲချရန် ကြံစည်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန်ကလှောင်ရိပ်သမ်းနေသောအပြုံးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
“တချို့လူတွေက နောက်တစ်ခါ မုန့်ခိုးစားရင် ပါးစပ်ကို ပြောင်နေအောင် ဆေးကြောသင့်တယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ဟခိုင်းလိုက်တော့သည်။
ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ မုန့်အကြွင်းအကျန်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ ချက်ချင်းနားလည်သွားလေ၏။
သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားကာ ချက်ချင်းအော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒါက တကယ့်ကို လွန်လွန်းသွားပြီ၊ မင်းက ကိုယ့်ဗိုက်ထဲသွတ်ဖို့အတွက်နဲ့ ဒီမုန့်တွေကို တမင်တကာ ညစ်ပတ်အောင်လုပ်ဖို့အထိ ရဲတင်းနေတာလား”
ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် ဝူယွီလန်ကို ရက်ရက်စက်စက် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
“ဆိုင်ရှင်၊ ဒီအဘွားကြီးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က အကြွင်းအကျန်လေးတွေကိုပဲ စားခဲ့တာပါ”
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ဟမ့်၊ ထွက်သွားစမ်း”
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ တန်းကန်ထုတ်ပစ်လိုက်လေ၏။
ဝူယွီလန်နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသောအခါ သူသည် ညစ်ပတ်သွားသော မုန့်ပန်းကန်ကို ကောက်ယူကာ သူတောင်းစားကို စွန့်ကြဲသကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ရော့၊ ယူသွားလိုက်တော့”
ဝူယွီလန်သည် မုန့်များကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်ပေါက်ဝရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်သွန်ချပစ်လိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ခွေးတစ်ကောင် ဖြတ်လျှောက်လာကာ မုန့်များကို မြင်သဖြင့် အနံ့ခံရန် အနားသို့ ရောက်လာ၏။
သို့သော် အနံ့ခံပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်ချက်ပင် မလျက်တော့ဘဲ ခေါင်းလွှဲကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။
ဝူယွီလန် လှောင်ရယ်သံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်ကြစမ်း၊ ဒီဆိုင်က မုန့်တွေက အရမ်းဆိုးဝါးလွန်းလို့ ခွေးတောင်မစားဘူး”
“ခွမ်း”
ဝူယွီလန် ပန်းကန်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ သူမက လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ သတိထားကြပါ၊ ဒီဆိုင်က မုန့်တွေကို မမြည်းစမ်းကြနဲ့၊ သူတို့က တိတ်တဆိတ် တမင်တကာ ညစ်ပတ်အောင်လုပ်ထားပြီး ခင်ဗျားတို့စားမိတာနဲ့ ပိုက်ဆံပေးခိုင်းလိမ့်မယ်”
စုန့်အာ့လန်လည်း အားကျမခံ လိုက်လံအော်ဟစ်လေသည်။
“အားလုံးပဲ၊ ဒီဆိုင်က မုန့်တွေကို လာမဝယ်ကြနဲ့၊ ဒီဆိုင်က ယုတ်မာညစ်ပတ်တဲ့ဆိုင်ပဲ၊ သူတို့က မုန့်တွေကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ထားပြီး ဖောက်သည်တွေကို မြည်းစမ်းဖို့ပေးတာ”
စုန့်ထုန်ဟွာမှာလည်း သူမ၏ရှက်ရွံ့မှုများကို ကျော်လွှားကာ အနီးနားရှိ လမ်းဘေးဈေးသည်တစ်ဦးထံသို့ ပြေးသွားပြီး မောင်းနှင့် ဗုံကို ငှားရမ်းကာ အဆက်မပြတ် တီးခတ်လေတော့သည်။
ဝူယွီလန်ကမူ ဤမိန်းကလေးငယ်ကို ကျေနပ်အားရသောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အနာဂတ်၊ ဦးနှောက်နှင့် သတ္တိရှိသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သုံးယောက် ဖန်တီးလိုက်သော ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုက လမ်းမပေါ်ရှိ လူထက်ဝက်ကျော်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
လူအများစုက လူကြီးများ လိမ်လည်နိုင်သော်လည်း ကလေးများက လိမ်လည်မည်မဟုတ်ဟု တွေးတောကြသဖြင့် သူတို့၏စကားများကို မည်သူကမျှ သံသယမဝင်ကြချေ။
လူတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ထောက်ခံပြောဆိုလာ၏။
“ငါလည်း ဒီဆိုင်ကို ရောက်ဖူးတယ်၊ ငါက အဝတ်အစားနည်းနည်း စုတ်ပြတ်နေတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ မုန့်တွေကို မြည်းစမ်းကြည့်တဲ့အချိန်မှာ ငါ ညစ်ပတ်အောင် လုပ်တယ်ဆိုပြီး တမင်သက်သက်စွပ်စွဲပြီး ပိုက်ဆံတောင်းခဲ့တာ”
အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာသည်။
“ဟေး၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲခံခဲ့ရတာ”
လူအုပ်ကြီးထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ယုတ်မာညစ်ပတ်တဲ့ ဆိုင်ရှင်၊ အားလုံးပဲ၊ ဒီဆိုင်ကမုန့်တွေကို မဝယ်ကြနဲ့”
“ယုတ်မာညစ်ပတ်တဲ့ ဆိုင်ရှင်”
မည်သည့် စေတနာရှင်က ဟောင်းနွမ်းနေသော အရွက်ဟောင်းတစ်ရွက်ကို လှမ်းပစ်လိုက်သည်မသိ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်အပုတ်များ၊ အမှိုက်သရိုက်များနှင့် ကျောက်ခဲများပင် ဆိုင်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်ခံရလေတော့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ကြောက်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာသွားကာ ဆိုင်တံခါးကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ရတော့သည်။
၎င်းကိုမြင်သောအခါ ဝူယွီလန် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ဟွန်း၊ မှတ်ပြီလား”
သူမသည် စုန့်ထုန်ဟွာကို ခေါ်ဆောင်ကာ အနီးနားရှိ လမ်းဘေးဈေးသည်ထံသို့ မောင်းနှင့် ဗုံကို ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုဈေးသည်က ဆံထုံးကြိုးများကဲ့သို့သော အလှဆင်ပစ္စည်းငယ်လေးများကို ရောင်းချနေကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။
သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“သူဌေး၊ ဒါတွေက ဘယ်လောက်လဲ”
သူ၏ သေးငယ်သော အကူအညီလေးက သူ့စီးပွားရေးအတွက် အကျိုးအမြတ်များ ယူဆောင်လာပေးမည်ဟု ဈေးသည်ဖြစ်သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
သူ ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒီယောကျ်ားလေးသုံး ဆံကြိုးတွေက တစ်ကွင်းကို ပြားတစ်ပြားပါ၊ မိန်းကလေးသုံး ဆံထုံးကြိုးတွေကတော့ တစ်ကွင်းကို ပြားနှစ်ပြားပါ၊ ခင်ဗျား ဒါတွေအကုန်လုံးယူမလို့လား”