အခန်း ၆၆
Vol. 7 Ch. 66
🍅 Chapter 66
အရောင်အသွေး တောက်ပရုံသာမက အသက်ဝင်လှသော ရုပ်ပုံဒီဇိုင်းများစွာကိုလည်း ရေးဆွဲထားလေ၏။
သူမ၏မိသားစုတွင် လူမည်မျှရှိသည်ကို တွေးတောကာ ဝူယွီလန်သည် လှပပြီး ဈေးနှုန်းသင့်တင့်သော စိမ်းပြာရောင် ကြွေပန်းကန်အစုံ နှစ်စုံကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
စိမ်းပြာရောင် ကြွေပန်းကန်တစ်စုံတွင် ဆယ်လုံးပါဝင်ရာ နှစ်စုံဆိုလျှင် အလုံးနှစ်ဆယ် ဖြစ်၏။
ပန်းကန်လုံးချည်းသက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်ပေ။
ဟင်းထည့်သည့် ပန်းကန်များနှင့် ပန်းကန်ပြားများမှာလည်း မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ ဝူယွီလန်သည် ဟင်းထည့်ရန်အတွက် ပန်းကန်ပြား ဆယ်ချပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။
ပန်းကန်လုံးများနှင့် ပန်းကန်ပြားများ ဝယ်ယူပြီးပြီဖြစ်ရာ သောက်ရေထည့်ရန်အတွက် စိမ်းပြာရောင် ကြွေလက်ဖက်ရည်အိုး လေးစုံကိုပါ ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အိမ်မကြီးခန်းတွင် တစ်စုံ၊ သူမ၏အခန်းတွင် တစ်စုံ၊ သားအကြီးဆုံး၊ သားလတ်နှင့် တတိယသားတို့အတွက် တစ်စုံစီ ထားရှိရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
‘စတုတ္ထသားအတွက်ကတော့... သူ ရေသောက်ချင်ရင် ပန်းကန်လုံးနဲ့ပဲ ဖြစ်သလို သောက်ပါစေတော့'
ဝူယွီလန်သည် တူများ မဝယ်ခဲ့ပေ။ သားအကြီးဆုံး စုန့်ကျစ်ယုံမှာ လက်သမားအလုပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သဖြင့် သူမသည် လိုအပ်သည့်နေရာတွင် သုံးပြီး ချွေတာနိုင်သည့်နေရာတွင် ချွေတာရမည်ဖြစ်သည်။
“ကဲ၊ ဒါတွေအကုန်ပဲ၊ ဈေးတွက်ပေးပါဦး”
ဝူယွီလန် ပန်းကန်များ ပြန်လည်ရွေးချယ်ကတည်းက မိန်းကလေး၏ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ပါးချိုင့်လေးများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဆက်တိုက်တည်ရှိနေခဲ့၏။
“အဘွား၊ အများကြီးဝယ်တာဆိုတော့ ဈေးလျှော့တွက်ပေးပါ့မယ်”
ပေသီးခုံခေါက်သံလေး တစ်ဖန်ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ဒီစိမ်းပြာရောင် ကြွေပန်းကန်တွေက ရိုးရိုးမီးဖိုက ထွက်တာပါ၊ တစ်လုံးကို ဆယ်ပြားပါ၊ အလုံးနှစ်ဆယ် ဝယ်တာဆိုတော့ တစ်ရာ့ကိုးဆယ့်ငါးပြားပဲ ယူပါ့မယ်၊ ပန်းကန်ပြားတွေက တစ်ချပ်ကို ဆယ့်ငါးပြား၊ ဆယ်ချပ်ကို ပြားတစ်ရာ့ငါးဆယ်၊ သုံးပြားလျှော့ပေးမယ်၊ လက်ဖက်ရည်အိုးက တစ်စုံကို ပြားငါးဆယ်၊ လေးစုံကို ပြားနှစ်ရာ၊ တစ်ရာ့ကိုးဆယ့်ငါးပြားပဲ ယူပါ့မယ်၊ စုစုပေါင်း ငါးရာ့သုံးဆယ့်ခုနစ်ပြား ကျသင့်ပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်အာ့လန်သည် သူ၏အကွက်ဟောင်းကို ထပ်သုံးချင်လာပြန်သည်။
မိန်းကလေးက သူဘာပြောမည်ကို ကြိုသိနေသည့်အလား လက်ဦးမှုယူလိုက်၏။
“မောင်လေး၊ ဒီတစ်ခါတော့ အကြွေလျှော့ပေးလို့ မရတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မ သဘောနဲ့ ဇွန်းနှစ်ချောင်း လက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်”
စုန့်အာ့လန် ပါးစပ်လေးစူကာ ဝူယွီလန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုမှတော့ အားနာမနေတော့ဘူး၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”
ဝူယွီလန် ငွေတစ်ချောင်း ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းမရှင်းသေးဘဲ စမ်းသပ်လိုက်လေ၏။
“အာ့လန်၊ ပြောစမ်း၊ စုစုပေါင်း ငွေဘယ်လောက်ပေးရမလဲ”
“ငွေတစ်ချောင်းနဲ့ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ပြား”
“တစ်ထောင့်နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ပြား”
စုန့်အာ့လန်နှင့် မိန်းကလေးတို့က ပြိုင်တူပြောလိုက်ကြသည်။
“မောင်လေး သင်္ချာတွက်တာ တကယ့်ကို တော်တာပဲ”
စုန့်အာ့လန်က ခေါင်းမော့ ရင်ကော့လိုက်၏။
“အစ်မလည်း ပေသီးခုံသုံးတာတော်ပါတယ်”
သူတို့နှစ်ယောက် အပြန်အလှန်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ဝူယွီလန်သည် ငွေရှင်းရန် ထုတ်ပေးလိုက်လေ၏။
“ပစ္စည်းတွေ တော်တော်များတယ်၊ မိန်းကလေး၊ အိမ်ကို လာပို့ပေးလို့ရမလား”
မိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ရတာပေါ့ အဘွား၊ လိပ်စာထားခဲ့ပေးပါ၊ ခဏနေရင် ကျွန်မအစ်ကိုကို လာပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
ဝူယွီလန်သည် လိပ်စာပေးခဲ့ပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏အနောက်တွင် အမြီးနှစ်ချောင်း ကပ်ပါလာကြောင်း ဝူယွီလန် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် သူတို့အား မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် စဉ်းစားနေလေသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်အား မည်သို့ နေရာချထားပေးရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေဆဲမှာပင် ဝမ်ကွေ့ချင်၏အော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အမေ”
ဝူယွီလန်သည် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။
ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်တို့သည် ဟင်းရည်ချိုဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ ကလေးများကို ဟင်းရည်ချိုတိုက်နေကြသည်။
သို့သော် ကလေးများသာ သောက်နေကြပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်ရှေ့တွင်မူ ဟင်းရည်ချိုမရှိပေ။
ဝူယွီလန်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လီကျွမ် အနည်းငယ်နေရခက်သွားသည်။ သူမ မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှင်းပြလိုက်၏။
“အမေ၊ ကလေးတွေ လမ်းလျှောက်ရတာ ပင်ပန်းပြီး နည်းနည်းပူနေလို့ သမီးသဘောနဲ့ ဟင်းရည်ချိုတစ်ခွက် ဝယ်တိုက်လိုက်တာပါ”
“အမေ၊ ဒုတိယယောင်းမရဲ့ အကြံမဟုတ်ပါဘူး၊ သမီး စပြီးဝယ်တိုက်တာပါ”
လီရှို့ယွင် အလျင်အမြန် ထွက်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဝူယွီလန် အေးစက်စက်နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်ကာ ဒေါသထွက်ပြလိုက်သည်။
“နင်တို့ကို ဟင်းရည်ချိုသုံးပွဲပဲမှာဖို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ”
ဝူယွီလန် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်အုပ်စုလုံး ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
သို့သော် ဝူယွီလန်၏ နောက်ထပ်စကားကြောင့် သူတို့အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။
“လူခုနစ်ယောက်ကို ဟင်းရည်ချိုသုံးပွဲပဲ မှာတာ သောက်လို့လောက်ပါ့မလား”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လက်ကာပြလိုက်သည်။
“သူဌေး၊ ပဲတီစိမ်းဟင်းရည် နောက်ထပ်ခုနစ်ပွဲ ယူခဲ့ပေးပါ”
ဆိုင်ရှင်၏မျက်လုံးများက ပြုံးရွှင်မှုကြောင့် ကွေးညွတ်သွားသည်။
“ချက်ချင်း ရပါမယ်ခင်ဗျာ”
ဝမ်ကွေ့ချင်ကမူ ဝူယွီလန်၏လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
“အမေက အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ”
ထိုအခါကျမှသာ ကျောက်လီကျွမ်နှင့် လီရှို့ယွင်တို့လည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြ၏။
“ပိုက်ဆံသုံးဖို့ ကပ်စေးမနှဲနဲ့လို့ ငါပြောထားတယ်မဟုတ်လား၊ မိသားစုမှာ ငွေမရှိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့”
ဝူယွီလန် ထိုသို့ပြောရင်း သူဋ္ဌေးကြီးတစ်ဦးအလား သဘောထားကြီးကြီးဖြင့် သူတို့အား ငွေတစ်ချောင်းစီ ထပ်မံပေးလိုက်သည်။
“ရော့ ယူထား၊ ဝယ်ချင်တာရှိရင် ဝယ်၊ ကပ်စေးမနှဲနဲ့”
အနီးနားရှိ အမျိုးသမီးငယ်နှင့် မိန်းကလေးများက အားကျစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြပြီး ဤကဲ့သို့သော ယောက္ခမမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရလျှင် မည်မျှကောင်းမည်နည်းဟု ရင်ထဲတွင် တွေးတောနေမိကြသည်။
ပိုက်ဆံကို ဖြစ်သလိုသုံးစွဲခြင်းအတွက် အပြစ်မတင်သည့်အပြင် သုံးစွဲရန် ငွေကြေးများကိုပါ တက်တက်ကြွကြွထုတ်ပေးသော ယောက္ခမမျိုးပင်။
ဆိုင်ရှင်ကပင် ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလာ၏။
“အဒေါ်ကြီးက ချွေးမတွေအပေါ် တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ၊ ဒီချွေးမတွေကလည်း အဒေါ်ကြီးအပေါ် အရမ်းကို ရိုသေသိတတ်ကြမှာပဲ”
ဝူယွီလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါ သဘာဝပါပဲ၊ ငါ့ချွေးမတွေက အရမ်းကို ရိုသေသိတတ်ကြပါတယ်”
ထောင့်တစ်နေရာရှိ လူမိုက်နှစ်ဦးက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းမနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီအဘွားကြီးဆီမှာ ငွေတွေရှိမှာ သေချာတယ်”
“သူ့ဆီက လုယက်လိုက်နိုင်တာနဲ့ ချွမ်းရှန်ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ တစ်ဝက်လောက်တော့ ကောင်းကောင်း ဇိမ်ခံနိုင်လောက်တယ်”
လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ ညစ်နွမ်းနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ဝူယွီလန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ့ကို သေချာပေါက် လုရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ရမယ်”
“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒီအဘွားကြီးနားမှာ လူတော်တော်များတယ်လေ”
“စောင့်နေလိုက်၊ ဒီလောက် ဟင်းရည်တွေအများကြီး သောက်ပြီးရင် သူတို့ အိမ်သာမသွားချင်ဘဲ မနေဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး”
ခဏအကြာတွင် ဝူယွီလန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“တတိယချွေးမ၊ ကလေးတွေကိုကြည့်ထား၊ ငါ အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်”
လီရှို့ယွင်သည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမ အကြည့်များက တစ်နေရာသို့ အမှတ်မထင် ရောက်ရှိသွားသည်။
“အမေ၊ သမီး နားလည်ပါတယ်၊ စိတ်ချလက်ချသာသွားပါ”
ဝူယွီလန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဗိုက်ကိုကိုင်လျက် လမ်းသွယ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လူမိုက်နှစ်ဦး အချင်းချင်း မျက်စပစ်လိုက်ကြ၏။
လမ်းသွယ်ထဲသို့ ဝင်ပြီးသည်နှင့် ဝူယွီလန်သည် ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်ကာ နောက်မှလိုက်လာသော အမြီးလေးများ မီလာစေရန် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
နောက်မှ ခြေသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူမသည် ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက်လျှောက်ကာ လမ်းသွယ်အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။
“ဟယ်၊ ဒီလမ်းက လမ်းပိတ်ကြီးပါလား”
ထိုသို့ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူမိုက်နှစ်ဦး၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။
‘ကြည့်စမ်း၊ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် ငါတို့ကို ကူညီနေတာပဲ'
လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် လက်ပိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ၏ တြိဂံပုံစံမျက်လုံးများဖြင့် ဝူယွီလန်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဘွားကြီး၊ ခင်ဗျားဆီမှာရှိတဲ့ ငွေတွေအကုန်လုံးကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ထုတ်ပေးလိုက်စမ်း”
ဝူယွီလန်သည် သူတို့ကို အခုမှ သတိထားမိသည့်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။
သူမသည် နံရံကိုမှီကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို ပြသလိုက်၏။
“နင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာလိုချင်လို့လဲ”
လူမိုက်က ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လျှာဖြင့်လျက်ပြလိုက်သည်။
“နားကန်းနေလား၊ ငါ့အစ်ကိုကြီးက ခင်ဗျားကို ငွေတွေထုတ်ပေးဖို့ ပြောနေတယ်လေ”