အခန်း ၆၇
Vol. 7 Ch. 67
🍅 Chapter 67
“မြန်မြန်လုပ်၊ မလုပ်ရင် ဒီဓားနဲ့ ထိုးသတ်ပစ်မယ်”
ဝူယွီလန် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
“နင်... နင်တို့က ငါ့ငွေကို လုချင်တာလား”
သူမက သူတို့နှစ်ဦးကို ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
“နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ အရာရှိတွေဆီ တိုင်လိုက်မှာကို နင်တို့ မကြောက်ဘူးလား”
လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က သူ့ဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်သည်။
“ဟက်၊ ငါက ဒီလမ်းပေါ်မှာ လုပ်စားနေတာ၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီလမ်းသွယ်က အရမ်းနက်တယ်၊ ခင်ဗျား လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ လာကယ်မှာမဟုတ်ဘူး”
“အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒါက နည်းနည်းတော့ လွဲနေသလိုပဲနော်”
သူက အနားသို့ကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်၏။
“ဒါက အဘွားကြီးလေ”
လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က သူ၏နောက်လိုက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“သွားစမ်းပါ၊ မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ၊ ငါက ချွမ်းရှန်ပြည့်တန်ဆာရုံက မယ်ယန်းအာရဲ့ လူကွ”
သူ၏သစ္စာရှိမှုကို ကြေညာပြီးနောက် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ဝူယွီလန်အား လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“အဘွားကြီး၊ ငါဆိုလိုတာက ဒီမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ ခင်ဗျား ဒီမှာ သေသွားရင်တောင် ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး”
ဝူယွီလန် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နင်တို့ ဒီမှာသေသွားရင်လည်း ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပေါ့”
နောက်လိုက်လူမိုက်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဤအဘွားကြီးက သူတို့ထက်ပင် ပိုမောက်မာနေသည်ဟု တွေးတောလိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ငါပြောလိုက်မယ် အဘွားကြီး၊ ခင်ဗျားက သေမင်းတံခါးဝရောက်နေတာတောင် မာနကြီးရဲသေးတယ်ပေါ့၊ ခင်ဗျားကို ဓားနဲ့ ထိုးသတ်ပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား”
သူက ဓားဖြင့် ရွယ်ပြလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းတော့ မလုပ်သေးပေ။
“မြန်မြန်လုပ်၊ ပိုက်ဆံထုတ်ပေး”
“ခင်ဗျား ပိုက်ဆံကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ထုတ်ပေးရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်”
ဝူယွီလန် လက်ပိုက်လိုက်၏။
“နင်တို့ရဲ့ ပိုက်ဆံကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ထုတ်ပေးရင် ငါ နင်တို့ကို လွှတ်ပေးမယ်”
လူမိုက်ခေါင်းဆောင် သူ့ဓားမြှောင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် လက်မောင်းအင်္ကျီကို ခေါက်တင်ကာ ရန်စောင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ အဘွားကြီး၊ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ သေချင်နေတာကိုး”
ဝူယွီလန် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“ဖြန်း၊ ဖြန်း”
လူမိုက်နှစ်ဦးမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်ခင် သူတို့၏မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားလေတော့သည်။
“ဘယ်၊ ဘယ်သူက ငါတို့ကို ချောင်းရိုက်တာလဲ”
မိသားစုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လိုသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ဝူယွီလန်၏အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ချွေးမတို့၊ သူတို့ကို ဂုန်နီအိတ်စွပ်ပြီး ရိုက်ကြစမ်း”
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်တို့သည် သူတို့၏ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ မိုးသီးများ ကြွေကျသကဲ့သို့ တရစပ် ထုထောင်းကြလေတော့သည်။
လက်သီးချက်များနှင့် ခြေကန်ချက်များက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်လာရာ လူမိုက်နှစ်ဦးမှာ မူးဝေမှောင်မိုက်သွားကြတော့၏။
ဝူယွီလန်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသော ဓားမြှောင်ကို ဘေးသို့ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
“ချွေးမအကြီး၊ ခွန်အားပိုသုံးပြီး ရိုက်စမ်းပါ”
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် အားတက်သရော တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမသည် ခွန်အားကုန်ထုတ်သုံးကာ လူမိုက်တစ်ဦးကို အားရပါးရ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ အမေ၊ သမီးကိုသာကြည့်နေလိုက်”
ထိုလူမိုက်မှာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ်လိမ့်ကျသွားကာ နောက်ဆုံးမှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။
“ဒလိမ့်ခေါက်ကွေးကို လိမ့်ကျသွားတာပဲ”
ဝူယွီလန်သည် သူမ၏ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ကွေ့ချင် ကန်လိုက်သော လူမိုက်ကို နောက်သို့ပြန်ကန်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် လူမိုက်ကို ဘောလုံးတစ်လုံးအလား သဘောထားကာ အပြန်အလှန် ကန်ကျောက်နေကြတော့သည်။
အသေအလဲ အရိုက်ခံရပြီးနောက် လူမိုက်နှစ်ဦးသည် ဝူယွီလန်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်၍မရကြောင်း သဘောပေါက်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အသနားခံကြလေတော့၏။
“အိုး၊ ကျေးဇူးရှင်ကြီး၊ မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ မရိုက်ပါနဲ့တော့”
သူတို့က ဆက်လက်၍ ငိုယိုတောင်းပန်ကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့က မျက်စိကန်းပြီး ကြီးမြတ်လှတဲ့သခင်မကြီးကို မသိလိုက်လို့ပါ၊ ပြစ်မှားမိတာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပြီး သနားညှာတာသောအားဖြင့် လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ”
ဝူယွီလန်သည် သူ့ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း တစ်ချက်ကန်လိုက်သည်။
“ပြောစမ်း၊ ငါ့ဆီက ငွေတွေကိုလုဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းလိုက်တာလဲ”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို ချက်ချင်းပင် ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်ကြတော့သည်။
“ဝမ်မုန့်ဆိုင်က အလုပ်သမားလေး ခိုင်းတာပါ၊ အဒေါ်ကြီးဆီမှာ ငွေတွေအများကြီး ပါတယ်လို့ သူက ပြောတယ်၊
ကျွန်တော်တို့က အဒေါ်ကြီးကို ခွန်အားမရှိတဲ့ အဘွားအိုကြီးတစ်ယောက်မို့လို့ လုယက်ရလွယ်မယ်ထင်ပြီး ပစ်မှတ်ထားလိုက်မိတာပါ”
ဝူယွီလန်သည် သူမ၏မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ချလိုက်မိ၏။
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ”
သူမက ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် ဆက်ပြောလာသည်။
“နင်တို့တွေက အဲဒီဆိုင်ဝန်ထမ်း လှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရတာပဲ၊ ငါ့မှာ သားလေးယောက်ရှိပြီး မိသားစုဝင် ဆယ်ယောက်ကျော် ရှိတယ်၊
ငါတို့က အလွယ်တကူ ရန်စလို့ရတဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူး”
လူမိုက်နှစ်ယောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်မှ အလူးအလဲထကာ ဒူးထောက်လျက် အသနားခံလိုက်ကြသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ အဒေါ်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးပါ၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး”
သူတို့လှုပ်ရှားလိုက်ပါက နောက်ထပ်အရိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခေါင်းပေါ်ရှိ ဂုန်နီအိတ်များကိုပင် မချွတ်ရဲကြချေ။
ဝူယွီလန်၏အသံမှာ အေးစက်စူးရှသွားသည်။
“ငါ စောစောက ပြောခဲ့တယ်လေ၊ နင်တို့ဆီက ငွေတွေကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ထုတ်ပေးရင် ငါ နင်တို့ကို လွှတ်ပေးမယ်လို့”
သူမက ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။
“မဟုတ်ရင်တော့ နင်တို့ကို သတ်ပစ်မယ်”
ဝူယွီလန်သည် ဓားမြှောင်ကို ကောက်ယူကာ လူမိုက်နှစ်ဦး၏ ခြေထောက်များကို တစ်ချက်စီ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။
ရုတ်တရက် အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။
“အား”
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ၊ ချမ်းသာပေးပါ သခင်မကြီး”
ဝူယွီလန်က တကယ်အကြမ်းဖက်ရဲကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဤလူမိုက်နှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်လန့်သွားကြတော့သည်။
ဝူယွီလန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ထပ်မံ၍ ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်ရာ သွေးများက တဟုန်ထိုး စီးကျလာတော့၏။
ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက သူတို့သည် သွေးထွက်လွန်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆက်လက်၍ မသိချင်ယောင် မဆောင်ရဲကြတော့ဘဲ မိမိတို့ထံတွင် ပါလာသောငွေများကို အလျင်အမြန် ထုတ်ပေးကြလေတော့သည်။
“သခင်မကြီး၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ငွေငါးချောင်း ရှိပါတယ်၊ ဒါ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိသမျှပါပဲ၊ အဒေါ့်ကို လေးစားလို့ပေးတဲ့အနေနဲ့ ယူလိုက်ပါ့ခင်ဗျာ”
နောက်လူမိုက်ကလည်း ကတုန်ကယင်ဖြင့် ဆက်ပြောလာသည်။
“ကျွန်တော့်ဆီမှာ ငွေခုနစ်ချောင်း ရှိပါတယ်၊ ယူ…. ယူပါခင်ဗျာ”
သူတို့ရင်ထဲတွင်မူ ကြိတ်ငိုနေကြပြီး လက်တွေ့မှာ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို လုနေတာလဲဟု မချင့်မရဲ တွေးတောနေမိကြသည်။
ဝူယွီလန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ဖိနပ်များအား ချွတ်လိုက်ရာ ထင်သည့်အတိုင်းပင် လူမိုက်တစ်ယောက်ထံမှ ငွေဆယ်ချောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေ၏။
သူမက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ သွေးထိုးလိုက်သည်။
“ဟက်၊ နင်က အစ်ကိုကြီးလုပ်နေပြီး သိပ်အခြေအနေမကောင်းပါလား၊ နင့်ညီလေးက ဒီလောက်များတဲ့ငွေတွေကို ဖွက်ထားပြီး နင့်ကိုတောင် ခွဲမပေးချင်ဘူး”
သူမက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။
“ကျွတ်ကျွတ်၊ အစ်ကိုကြီးက ငွေငါးချောင်းပဲ ရှိပြီး ညီလေးကတော့ ငွေနှစ်ဆယ့်ခုနစ်ချောင်းတောင် ရှိနေတာပါလား”
ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဂုန်နီအိတ်အောက်ရှိ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။
“ဝမ်အာ၊ မင်းမှာ ငွေမကျန်တော့ဘူးလို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား၊
ပြီးခဲ့တဲ့လက ငါတောင် မင်းကို ငွေဆယ်ချောင်း ပေးခဲ့သေးတယ်၊ မင်းက ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံတာလား”
နောက်လိုက်ဖြစ်သူက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ရှင်းပြလာသည်။
“အစ်၊ အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခေါင်းတလားဖိုးပါ၊ ခေါင်းတလားဖိုးပါ”
လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာ ခေါင်းတလားဖိုးလဲ၊ ငါ့မင်္ဂလာဆောင်အတွက် စုထားတဲ့ ငွေတွေကိုတောင် မင်းကို ပေးလိုက်ရတာ၊ မင်းမှာ ငွေတွေ အပုံလိုက်ရှိနေရက်နဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ ဆင်းရဲချင်ယောင် ဆောင်နေတာပေါ့လေ”
သူ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်သည်။
“ခွေးကောင်”
လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသထောင်းထောင်းထကာ သူ့နောက်လိုက်ကို အားပါးတရ ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။
နောက်လိုက်ဖြစ်သူမှာလည်း အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားလေ၏။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားခိုင်းတာ မှန်သမျှ အကုန်လုပ်ခဲ့တယ်၊ အခု ဒီငွေလေး နည်းနည်းကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ်ပေါ့လေ”