အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) ဝေးကွာသောအရပ်မှ အထုပ်အပိုး

သူသည် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့အတွက် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပိုးပဝါများကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ လေသည်။

သူသည် သူ၏ ညီနှင့် ညီမငယ်များအတွက် အားကစားဖိနပ် အသစ်တစ်ရံစီကို ဝယ်ယူပေးခဲ့ပြီး အစ်မ ဖြစ်သူ၏ သားအတွက်မူ သံဖြူရထားရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် သေသပ်လှပသော သစ်သားသေနတ်ရုပ်လေး တစ်ရုပ်ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့လေသည်။

ဇနီးသည်၏ မိသားစုဘက်အတွက်မူ ယောက္ခထီးဖြစ်သူအတွက် ထူထဲသော စစ်စိမ်းရောင် အပေါ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့လေ၏။

သူသည် ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် မရီးများအတွက် ပိုးပဝါ အနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည့်အပြင် တင့် တယ်သော ပန်းအနားများပါရှိပြီး အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှသော ပိတ်စအချို့ကိုလည်း ရွေးချယ်ခဲ့ လေသည်။

မိသားစုအတွင်းရှိ ယောက်ျားလေးများအတွက်မူ သစ်သားသေနတ်ရုပ်များကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး မိန်းက လေးငယ် နှစ်ဦးအတွက်မူ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အဝတ်ရုပ်လေးများကို ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။

အထုပ်နှစ်ထုပ်စလုံးအတွင်း၌ စနစ်နေရာလွတ်မှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခူးဆွတ်ထားသော သစ်သီးများ ကိုလည်း အပြည့်အလျံ ထည့်ထားခဲ့လေသည်။

သူ၏ ယောက်ဖ ဖြစ်သူနှင့် ယောက္ခမဘက်မှ ညီအစ်ကိုများအတွက်မူ... ကျိုးချန်ယဲ့သည် တိတ်တ ဆိတ်ပင် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်မိလေ၏။ ယောက်ျားကြီးတွေက ဘာလက်ဆောင်များ လိုချင်နေရ ပါသနည်း... သူကိုယ်တိုင်ပင် ယခုအချိန်အထိ လက်ဆောင် မရရှိသေးပေ။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဤအရာများကို သီးသန့်စီ ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး သူ၏ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှု အားလုံးနှင့် အတူ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးကွာသော အရပ်ဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်လေတော့သည်။

————————————

"အထုပ်တွေကို အကုန်လုံး ပို့ပြီးပြီ... သုံးလေးရက်နေရင်တော့ ရောက်လိမ့်မယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏ ဇနီးသည်မှာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ကလေးအ တွက် ဆွယ်တာအင်္ကျီလေးတစ်ထည်ကို ထိုးနေခဲ့လေ၏။ ပန်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ချည်မျှင်များမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး အင်္ကျီလည်ပင်းပုံစံလေးမှာပင် ပုံပေါ်နေခဲ့လေပြီဖြစ်လေ၏။

"အဖေတို့နဲ့ အမေတို့ ဒါတွေကို လက်ခံရတဲ့ခါကြရင် ဝမ်းသာနေကြမှာပဲနော်..."

ထျန်ရှောင်ယာက သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်တွင် လျောင်နင်ပြည်နယ်ရှိ ယောက္ခမဖြစ်သူများမှာ အထုပ်အပိုးကို အရင်ဆုံး လက်ခံရရှိခဲ့ကြလေ၏။

လေးလံသော အထုပ်အပိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း သမီးဖြစ်သူ ရေးသားထားသော စာကို ဖတ်ရှုလိုက်ရ သောအခါ ထျန်၏ မိခင် လီဟုန်မေမှာ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာခဲ့ပြီး နှာခေါင်းမှာလည်း အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ ထျန်တာဟိုင်မှာလည်း အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ စာထဲတွင် ရေးသားထားသော အချက် အလက်များကို တစ်လုံးချင်းစီ ဖတ်ရှုနေခဲ့လေ၏။

[သန္ဓေသားက ကျန်းမာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဗိုက်က ကြီးနေလို့ လှုပ်ရှားရတာ ခက်ခဲနေတဲ့အတွက် ဆောင်း ဦးလယ်ပွဲတော်မှာ မပြန်နိုင်တော့ပါဘူး...] ဟူသော စာသားကို ဖတ်လိုက်ရသောအခါ သူသည် တိုးညှင်း စွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်...။

"မပြန်နိုင်ရင်လည်း မပြန်နဲ့တော့လေ... ဘေးကင်းဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲဥစ္စာ..."

"ဟုတ်တာပေါ့..."

မိခင်ဖြစ်သူ လီဟုန်မေကလည်း တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချရင်း မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်လေသည်...။

"နောက်နှစ် နွေဦးပေါက်လို့ ရာသီဥတု နွေးလာရင်တော့ သူတို့တွေ ကလေးကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာကြမှာ ပေါ့... အဲဒီကျရင်တော့ ကိုယ်တို့ မိသားစုတွေ ပျော်ပျော်ပါးပါး ပြန်ဆုံကြတာပေါ့..."

"သူတို့ဆီကို စာပြန်ရေးလိုက်ဦး... အိမ်အတွက် စိုးရိမ်မနေနဲ့လို့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ကလေးကိုပဲ သေ သေချာချာ ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောလိုက်ဦးနော်..."

သူမက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အထုပ်အတွင်းမှ လက်ဆောင်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်ရာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုနှင့်အတူ စိတ်သက်သာရာ ရမှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရလေသည်...။

"ဒီပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ရတာ သူတို့တွေ တကယ်ကို စေတနာပါပါနဲ့ ပြင်ဆင်ပေးထားတာပဲ... မြို့တော် မှာ နေထိုင်ရတာက အရာအားလုံးက ပိုက်ဆံကုန်တာလေ... ဒီကလေးတွေမှာကော ပိုက်ဆံ လုံလုံ လောက်လောက် ရှိရဲ့လား မသိပါဘူး..."

"ရှောင်ယာက မှိုနဲ့ မှိုခြောက်တွေကို အကြိုက်ဆုံးပဲ..."

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထျန်တာဟိုင်က ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်လေသည်...။

"အိမ်မှာ သိမ်းထားတဲ့ မှိုခြောက်တွေနဲ့ မှိုတွေကို ထုပ်ပိုးလိုက်ဦး... ပြီးရင် မင်းလုပ်ထားတဲ့ ယုန်သား ခြောက်တွေကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်ဦးလေ... ပြီးတော့ သူတို့ဆီကို ယွမ် (၂၀) လည်း ပို့ပေးလိုက်ကြ တာပေါ့..."

————————————

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်တွင် ရှန်ဟိုင်းတွင် ရှိနေကြသော ကျိုးမိသားစုမှာလည်း ပီကင်းမှ ပေးပို့လိုက် သော အထုပ်အပိုးကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံရရှိခဲ့ကြလေ၏။

ကျိုး၏ မိခင် ဝူချူးဟုန်မှာ ပွင့်လင်းသောသူ ဖြစ်ပေရာ အထုပ်ကို ရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ပင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။

အတွင်း၌ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော အဝတ်အစားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက် ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့ပြီး အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ ချီးကျူးစကားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်...။

"အို... ဒီအဝတ်အစားတွေက တကယ်ကို လှတာပဲ... ကုန်တိုက်ကြီးတွေမှာ ရောင်းနေတဲ့ အရာတွေနဲ့ တ ထပ်တည်းပဲနော်... ငါ့ချွေးမလေးရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ..."

သူမက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မိမိအတွက် သီးသန့် ချုပ်လုပ်ပေးထားသော အဝတ်ကို မကာ ကိုယ်တွင် ကပ်၍ တိုင်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"အင်း... ကိုယ်တိုင်းကလည်း အတော်ပဲ... ဝတ်လိုက်ရင်လည်း သေချာပေါက် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေမှာပဲ..."

ကျိုးပေါင်ကော်မှာမူ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် သားဖြစ်သူ ရေးသားထားသော စာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖတ် ရှုနေခဲ့လေ၏။ ထျန်ရှောင်ယာမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလအတွင်း ခြေထောက်များ ခဏခဏ ကြွက် တက်တတ်ကြောင်း ဖတ်လိုက်ရသောအခါ သူသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိလေ သည်။

သူသည် စိုးရိမ်စိတ်များ ပါဝင်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကိုယ်ဝန် နောက်ဆုံးကာလတွေမှာ ဒီလိုဖြစ်တတ်တာ သဘာဝပါပဲ... ကျိုးချန်ယဲ့ကို ရှောင်ယာ့အတွက် အရိုးဟင်းရည်တွေ ပိုပြီး လုပ်ကျွေးဖို့ ပြောရမယ်... ဒါမှ ကယ်လ်စီယမ် ဓာတ်တွေ လုံလောက်မှာပေါ့..."

"ဟုတ်တာပေါ့..."

ဝူချူးဟုန်က စာကို လှမ်းယူကာ နောက်တစ်ကြိမ် သေသေချာချာ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အတွင်း၌ နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိလေသည်...။

"ရှောင်ယာက တကယ်ကို သိတတ်တဲ့ ကလေးလေးပဲ... ကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတော့ ကိုယ်လက်တွေ မသုတ်သင် နိုင်တာတောင်မှ... ကိုယ်တို့အတွက် အမြဲတမ်း တွေးပေးနေရှာတာ..."

"သူမကိုယ်တိုင်တောင် လက်နဲ့ အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ပေးသေးတာပဲ... တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပါပဲ..."

"ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်မှာ မပြန်လာတာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်လေ... လမ်းခရီးကလည်း ဝေးပြီး လမ်းကလည်းကြမ်းနေမှာဆိုတော့... ဗိုက်ကြီးသည်နဲ့ဆိုရင် အန္တရာယ် များလွန်းပါတယ်... သူ ဘေးကင်း ဖို့က အရာအားလုံးထက် ပိုပြီး အရေးကြီးတာပေါ့..."

သူမ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ကျိုးပေါင်ကော် ထံသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဘိုးကြီးရေ... တို့တွေလည်း သူတို့ဆီကို တစ်ခုခု ပို့ပေးကြရအောင်လေ..."

"ရှောင်ယာကလည်း မကြာခင် ကလေးမွေးတော့မှာပဲ... အမေကတော့ ကလေးအတွက် ဂွမ်းအင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီလေး အချို့ လုပ်ထားတာ ရှိတယ်... အဲဒါတွေကို သိမ်းထားပေးရမယ်... ပြီးတော့ ရှောင်ယာ့ ခန္ဓာကိုယ် အားရှိအောင်လို့ နို့မှုန့် နှစ်ဗူးလည်း ဝယ်ပေးလိုက်မယ်လေ..."

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးပေါင်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီလေ... သူတို့ဆီကို ယွမ် (၅၀) လည်း ပို့ပေးလိုက်ပါဦး... ပီကင်းမှာက ကုန်ကျစရိတ်တွေ များတာဆိုတော့... ဒီကလေးနှစ်ယောက်အတွက် လက်ကျန်ငွေလေး ရှိနေတော့ကောင်းတာပေါ့..."

"ရှောင်ယာ ကလေးမွေးတဲ့အခါကျရင် ပီကင်းကို ကိုယ်တိုင် လာကြည့်မယ်လို့လည်း သူတို့ဆီ စာရေးလိုက်ဦးနော်..."

အထုပ်အပိုးကို ပို့ဆောင်လိုက်သောနေ့တွင် ဝူချူးဟုန်သည် စာတိုက်အဝင်ဝတွင် ရပ်လျက် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်နေခဲ့လေသည်...။

"ပစ္စည်းတွေ အမြန် ရောက်သွားရင် ကောင်းမှာပဲ..."

————————————

ပီကင်းတွင်မူ ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ကျိုးချန်ယဲ့တို့သည် ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော် မကျင်းပမီ တစ်ရက်အလို တွင် မိဘ နှစ်ဖက်စလုံးဆီမှ ပေးပို့လိုက်သော အထုပ်အပိုးများကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြလေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်တစ်ဖက်စီတွင် လေးလံသော အထုပ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင် လာခဲ့လေသည်။ ထိုအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် အနည်းငယ် လေးလံနေ သော သူမ၏ ခါးကို ထိန်းထားလျက် အလျင်စလိုပင် ထရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ လည်း မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

"မြန်မြန် ဖွင့်ကြည့်ပါဦး... အဖေတို့ အမေတို့ ဘာတွေ ပို့လိုက်သလဲလို့..."

ထျန်ရှောင်ယာက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အရင်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သေသပ်စွာ စီထားသော အဝတ်အစားများပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

၎င်းအတွင်း၌ ချုပ်ရိုးချုပ်ကွက်များ သေသပ်လှပြီး နူးညံ့လှသော ပိတ်စများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ကလေးဝတ် ဂွမ်းအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီလေးများ ပါဝင်နေခဲ့သည့်အပြင် ဖြူဖွေးနေသော ကလေးဝတ် ဝတ်စုံလေးများမှာလည်း အလွန်ပင် ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဒါတွေက အမေ ကလေးအတွက် ချုပ်ပေးလိုက်တဲ့ အဝတ်တွေပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ဂွမ်းအင်္ကျီလေး တစ်ထည်ကို ယူကာ ထျန်ရှောင်ယာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာက ၎င်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်တွင် ကပ်ကြည့်လိုက်ရာ ပိတ်စ၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း နွေးထွေးသွားခဲ့လေတော့သည်။

"အမေက တကယ်ကို လက်ရာသေသပ်တာပဲ... ဒီလောက်လှတဲ့ အရာတွေကို ချုပ်ပေးနိုင်တာကိုး..."

သူမသည် အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရှုရင်း မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့လေ၏။

အောက်သို့ ထပ်မံ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သောအခါ နို့မှုန့် နှစ်ဗူးကိုပါ ထပ်မံ တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

အောက်ဆုံးတွင်မူ စာတစ်စောင် ရှိနေခဲ့ပေ၏။ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထိုစာကို ယူကာ ထျန်ရှောင်ယာ ကြား နိုင်ရန် ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ပြလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယာ၊ ကျိုးချန်ယဲ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး နေကောင်းကြရဲ့လား..."

"မင်းတို့ ပို့လိုက်တဲ့ အထုပ်ကို ငါတို့အားလုံး တကယ် ကြိုက်ကြပါတယ်... ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်မှာ မင်းတို့ မပြန်လာနိုင်တာကိုလည်း နားလည်ပါတယ်... ရှောင်ယာ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ မဟုတ်လား..."

"ဒီနို့မှုန့်တွေကတော့ ရှောင်ယာ့အတွက်ပါ... ဒါမှ သူမ အာဟာရ ပိုရှိမှာပေါ့... ရှောင်ယာ ကလေးမွေးခါနီး ရင်တော့ ငါတို့ဆီကို ဖုန်းဆက်ဦး... အဲဒီကျရင် ပီကင်းကို ကိုယ်တိုင် လာကြည့်မယ်... မင်းတို့ နှစ် ယောက်စလုံး ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်မှာ ပျော်ရွှင်ကြပါစေလို့ ကြိုပြီး ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်..."

မိဘ နှစ်ဖက်စလုံးဆီမှ ပြန်စာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် အခန်းအတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီထားလျက် စားပွဲပေါ်ရှိ မိဘများ ပေးပို့လိုက်သော အထုပ်အပိုးများနှင့် ငွေလွှဲဖြတ်ပိုင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဖေတို့နဲ့ အမေတို့က တကယ်ကို စိတ်ကောင်းရှိတာပဲ... ကျွန်မတို့အတွက် အမြဲတမ်း တွေးပေးနေ ကြတာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မည်သို့မျှ ပြန်လည်မပြောဘဲ သူ၏ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ကာ သူမ၏ ဦးခေါင်း ထက်တွင် သူ၏ မေးစေ့ကို ညင်သာစွာ တင်ထားလိုက်လေသည်... ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ တင်းကျပ်လိုက်ပြီး သူမအား သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ လုံခြုံစွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေ တော့သည်။

ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော် နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပီကင်း၏ လမင်းမှာ အထူးပင် ဝိုင်းစက်နေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ငွေရောင် ဗန်းကြီးတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် နံနက်စောစောကတည်းက မီးဖိုချောင်ထဲ၌ အလုပ်များနေခဲ့ပြီး ဟင်းလျာများကို သေ သေချာချာ ပြင်ဆင်နေခဲ့လေသည်... နူးညံ့သော ငါးပေါင်း၊ မွှေးကြိုင်လှသော ဝက်သားနီချက်၊ လတ် ဆက်လှသော အသီးအရွက်ကြော်များနှင့်အတူ စားပွဲ၏ အလယ်တွင်မူ တောက်ပသော အနီရောင်ရှိ သည့် ဝက်နံရိုး အချိုအချဉ်ကြော် တစ်ပန်းကန် ရှိနေခဲ့လေသည်... ၎င်းမှာ ထျန်ရှောင်ယာ အနှစ်သက်ဆုံး အရသာပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူသည် သူ၏ ဇနီးအား စားပွဲတွင် ထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးပြီးနောက် သူမအတွက် နွေးထွေးသော အရိုး ဟင်းရည် တစ်ပန်းကန်ကို ဂရုတစိုက် ခပ်ပေးလိုက်လေသည်...။

"အရင်ဆုံး ဟင်းရည်လေး သောက်လိုက်ဦးနော်... ပါးစပ် မပူအောင်လည်း သတိထားဦး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ နွေးထွေး နေသော ကြွေပန်းကန်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းမှာလည်း နွေးထွေးသွားခဲ့ လေသည်။ သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့အား မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ကွေးညွတ်သွား ခဲ့လေသည်...။

"အစ်ကို တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားပြီ... အရသာရှိတာတွေ အများကြီး လုပ်ပေးထားတာကိုး..."

"မပင်ပန်းပါဘူး... မင်း စားလို့ မြိန်ရင်ပဲ အစ်ကို ကျေနပ်ပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး တူကို ယူကာ ဝက်နံရိုး အချိုအချဉ်ကြော် တစ်တုံးကို ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပန်းကန် ထဲ သို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်...။

"ဒါလေး မြည်းကြည့်ပါဦး... မင်း ခံတွင်းနဲ့ တွေ့မှာပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာက တစ်လုပ် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်...။

"အရသာရှိလိုက်တာ... အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ လုပ်တဲ့ အရာထက်တောင် ပိုပြီး မွှေးနေ သေးတယ်..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ထိုင်နေကြပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ လရောင်မှာမူ နူးညံ့နေခဲ့လေသည်... အိမ်အတွင်းရှိ မီးအလင်းရောင်မှာမူ ဝါကျင့်ကျင့်နှင့် နွေးထွေးနေခဲ့ ပြီး အစားအစာများ၏ မွှေးရနံ့များမှာလည်း လေထုအတွင်း၌ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများနှင့် ရေများကို အခါအားလျော်စွာ ဖြည့်ပေးနေခဲ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသောက်ရန်လည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် မှာကြားနေခဲ့လေသည်။ ထျန်ရှောင်ယာသည် အစားအစာများကို အားရပါးရ စားသောက်ရင်း သူနှင့်အတူ နေ့စဉ်ဘဝ အကြောင်းအရာများ၊ မိဘ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ပေးပို့လိုက်သော ပစ္စည်းများအကြောင်းနှင့် သူမ၏ ဗိုက်မှ မကြာခင် ရောက်ရှိလာတော့ မည့် သက်ရှိလေးတစ်ဦး အကြောင်းတို့ကို စကားလက်ဆုံ ကျနေခဲ့ကြလေသည်။

ထိုနေရာတွင် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးလည်း မရှိ၊ ရှုပ်ထွေးသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများလည်း မရှိဘဲ... သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ဖြတ်သန်းနေကြရသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အချိန်လေးများသာ ရှိနေခဲ့ပေတော့ သည်။