အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅) ကျိုးယွမ်အန်း

ထျန်ရှောင်ယာသည် တစ်ကိုယ်လုံး ပြေလျော့သွားကာ မွေးဖွားခန်းခုတင်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေခဲ့ပြီး စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် အင်အားကုန်ခမ်းနေခဲ့ပေတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လျက် သူနာပြုက သေးငယ်ကာ အသားအရေ ရှုံ့တွနေသော ကလေးလေးအား သူမထံသို့ ယူဆောင်လာသည်ကို ကြည့်ရှုနေမိပြီး သူမ၏ စိတ်နှလုံး အတွင်းမှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

မွေးဖွားခန်း အပြင်ဘက်မှ ကလေးငိုသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားခဲ့ပြီး နေရာ၌ပင် ထိုင်ချမိတော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူနာပြုတစ်ဦးမှာ အခန်းထဲမှ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်ရှင်... ရှင့်ဇနီးက ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလိုက် ပါပြီ... မိခင်ရော ကလေးပါ ဘေးကင်းပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးသည်အား ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုစိတ်ဖြင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေခဲ့ကာ မွေးဖွားခန်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူနာပြုက အချိန်မီပင် တားဆီးလိုက်လေ၏။

"ရဲဘော်... မွေးဖွားခန်းထဲကို ဒီအတိုင်း ဝင်လို့ မရပါဘူး..."

သူနာပြုက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ဖျောင်းဖျပြောကြားလိုက်လေသည်...။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မိခင်လောင်းက ခဏနေရင် ထွက်လာတော့မှာပါ..."

မကြာမီမှာပင် ထျန်ရှောင်ယာအား လူနာလှည်းဖြင့် တွန်းထုတ်လာခဲ့ရာ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ရှေ့သို့ အမြန် လှမ်းသွားလိုက်ပြီး သူမ၏ ချွေးစိုနေသော လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေတော့သည်။

သူမ၏ အားနည်းနေသော ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းမှာ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း အလွန်တရာ တုန်ယင်နေခဲ့ပေသည်...။

"ရှောင်ယာ... မင်း တကယ်ကို ပင်ပန်းသွားပါပြီ... ကိုယ်က..."

ထျန်ရှောင်ယာက သူ့အား ကြည့်လိုက်ပြီး အနိုင်နိုင် ပြုံးပြလိုက်ကာ ကြားရရုံမျှသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မတို့ရဲ့... ကျွန်မတို့ရဲ့ သားလေးလေ..."

"ဟုတ်တယ်... သားလေး... ကိုယ်တို့ရဲ့ သားလေးပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်လှမ်းကာ ကလေးငယ်၏ မျက်နှာလေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်လေရာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌လည်း ကြင်နာမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

————————————

ဆေးရုံတွင် တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ထျန်ရှောင်ယာမှာ အခြေအနေ အများကြီး သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ခေါင်းအုံးများကို မှီလျက် ထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးနှင့် မွေးကင်းစ သားငယ်လေးအား ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် ကျောင်းမှ သီးသန့် ခွင့်ယူထားခဲ့လေသည်။

ဤနံနက်ခင်းတွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်များမှာ အနှီးအတွင်းမှ သေးငယ်သော ကလေးငယ်လေးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့ကြကာ မိဘအဖြစ်သို့ ပထမ ဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာသည့် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နူးညံ့မှုများကို ခံစားနေခဲ့ကြလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်းရှိ နူးညံ့လှသော ကလေးငယ်လေးကို ပွေ့ပိုက်ထားလျက်၊ သူ ၏ မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ထားကာ နှုတ်ခမ်းလေးများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း ပြုံး၍ ပြော လိုက်လေသည်...။

"အာယဲ့... ကလေးကို ချစ်စနိုး အမည်လေး တစ်ခုလောက် ပေးကြမလား..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့အား တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက် လေသည်...။

"သူ့ကို ကျောက်ခဲလေး လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... တောင်ပေါ်က ကျောက်တုံးတွေလိုမျိုး သန်မာပြီး ကျန်းမာနေအောင်လို့လေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ သားဖြစ်သူအား ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ သဘောတူညီမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ကလေးငယ်၏ နူးညံ့သော ဆံပင်လေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ သည်...။

"ကျောက်ခဲလေး... နာမည်လေးကလှသားပဲ... ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ပြုစုရတာ လွယ်ကူတာပေါ့... မင်း သဘောအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ..."

"ကျိုးယွမ်အန်း... ကျောက်ခဲလေး..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် အမည်နှစ်ခုကို ရွတ်ဆိုကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ကွေးညွတ် သွားခဲ့လေသည်...။

"နားထောင်လို့လည်း ကောင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိတာပဲ... သူ့ရဲ့ နာမည်အရင်းက ကျိုးယွမ်အန်း... ချစ်စနိုး အမည်ကတော့ ကျောက်ခဲလေး ပေါ့..."

ထိုအချိန်မှာပင် လူနာဆောင် တံခါးမှာ ပွင့်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ဝါးခြင်းတောင်း တစ်လုံး ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာခဲ့လေသည်...။

"အစ်ကိုကျိုး... ညီမလေး ရှောင်ယာ... အစ်မ နံနက်စာ ယူလာပေးတယ်နော်..."

"နှံစားပြောင်း ဆန်ပြုတ်လေး ချက်လာခဲ့တာ... ကြက်ဥ သုံးလုံးလည်း ပါတယ်လေ... ပြီးတော့ အဆီအ ဆိမ့်တွေ ပြေသွားအောင်လို့ အစ်မရဲ့ အိမ်လုပ် အချဉ်လေးလည်း ထည့်ပေးထားတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင် စကား ပြောကြားလိုက်လေသည်...။

"မရီး... တကယ်ကို အပင်ပန်းခံလိုက်ရပါပြီ..."

"ဘာတွေ အပင်ပန်းခံရမှာလဲ... နီးစပ်ရာ အိမ်နီးချင်းက ဝေးကွာတဲ့ ဆွေမျိုးထက် ပိုအားကိုးရတယ် လေ... ဒီလောက် အကူအညီလေးက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် သူမ၏ လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးသို့ တိုးကပ်ကာ ကလေးငယ် အား ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ လေသံမှာလည်း မသိမသာပင် နူးညံ့သွားခဲ့လေသည်...။

"အို... ကလေးလေးက တကယ်ကို နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေတာပဲ... သူ့ မျက်ခုံးနဲ့ မျက်လုံးတွေက အစ်ကိုကျိုးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲနော်... တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ... နာမည်ကော ပေးပြီးပြီလား..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်...။

"ပေးပြီးပါပြီ... သူ့ရဲ့ ချစ်စနိုး နာမည်က ကျောက်ခဲလေး... နာမည်အရင်းကတော့ ကျိုးယွမ်အန်း ပါရှင်..."

"ကျောက်ခဲလေး... တကယ်ကို နာမည်ကောင်းလေးပဲ... သန်မာပြီး ကြံ့ခိုင်တာပေါ့... ကလေးတစ် ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့အခါ ကိုယ်တို့ မျှော်လင့်တာကလည်း ဒါပါပဲ... ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့ပေါ့..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံကို နှိမ့်၍ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျိုးယွမ်အန်း ဆိုတဲ့ နာမည်ကလည်း နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ... ပညာရှိဆန်တယ်လေ... တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ပေးတဲ့ အမည်ဆိုတော့လည်း တကယ်ကို ထူးခြားတာပေါ့လေ..."

"ရှောင်ယာ... ဆန်ပြုတ်ကို ပူတုန်းလေး သောက်လိုက်နော်... မီးဖွားပြီးစ ကာလမှာဆိုရင်အားရှိ အောင်လို့ ပူပူနွေးနွေးလေး စားပေးရမယ်လေ..."

သူမ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို မကာ ထျန်ရှောင်ယာထံသို့ တည်ငြိမ်စွာ ကမ်းပေးလိုက်လေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်လေသည်... သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ရင်းမှန်သော ကြင်နာမှုများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း မှာလည်း နွေးထွေးနေခဲ့ပေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျောက်ခဲလေး၏ အနှီးကို လဲလှယ်ပေးနေသော်လည်း သူ၏ အပြုအမူများမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး အနှီးကို ပြောင်းပြန်ပင် ပတ်မိတော့မတတ် ဖြစ်နေကာ ကလေးငယ်၏ ခြေထောက် လေးများမှာလည်း အပြင်သို့ ထွက်နေခဲ့လေသည်။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ထိုအရာကို ကြည့်ရှုရင်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အား လမ်းညွှန်ပြသပေးရန်အတွက် ထရပ်လိုက်လေသည်...။

"အစ်ကိုကျိုး... အစ်ကိုက စာဖတ်တဲ့ နေရာမှာပဲ တော်တာကိုး... ကလေး ပြုစုတဲ့ နေရာမှာတော့ သိပ်မကျွမ်းကျင်သေးဘူးပဲ... လာပါ... ကျွန်မ သင်ပေးမယ်လေ..."

"အရင်ဆုံး အနှီးကို တစ်ဝက်ခေါက်လိုက်... ပြီးရင် ကလေးရဲ့ တင်ပါးအောက်မှာ ထားလိုက်ပေါ့... ဘေး နှစ်ဖက်ကို အလယ်ကို စုခေါက်ပြီးတော့မှ ပိတ်စ အစလေးနဲ့ ခပ်လျော့လျော့လေး ချည်ပေးရမယ်... ဒါမှ ကလေးရဲ့ ဗိုက်ကို​ေတင်းကျပ်မနေမှာလေ... ကလေးရဲ့ အသားအရေက နူးညံ့တော့ ပွတ်တိုက်မိလို့ မဖြစ်ဘူးပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အလေးအနက်ထား၍ နားထောင်ပြီး လိုက်လံ လုပ်ဆောင်နေခဲ့ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေခဲ့လေသည်...။

"မရီးကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မရီးသာ မရှိရင်တော့ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်... အနှီးကိုတောင် သေသေချာချာ မပတ်တတ်ဘူးလေ..."

"နောက်ကျရင် သိချင်တာရှိရင်လည်း အစ်မကိုသာ ခေါ်လိုက်ပါ... ကိုယ်တို့က အိမ်နီးချင်းတွေပဲဥစ္စာ... တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြရမှာပေါ့..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဝါးခြင်းတောင်းအတွင်းမှ ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥအချို့ ကို ထုတ်ယူကာ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်...။

"ဒါတွေက ရှောင်ယာ့အတွက် သီးသန့် ပြုတ်လာပေးတာလေ... မီးဖွားပြီးစ ကာလမှာ ကြက်ဥက မပါ မဖြစ်ပဲ... ဒါမှ သွေးအားကောင်းပြီး နို့လည်း ထွက်မှာပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲ လာခဲ့လေသည်...။

"မရီးက တကယ်ကို စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူပါ... ကျွန်မတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးထားတာကို... ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးဆပ်ဖို့တွေ စဉ်းစားမနေပါနဲ့ဦး... ညီမလေး မီးဖွားပြီးလို့ ရက်သားလွတ်တဲ့ အခါကျရင်တော့ အစ်မအတွက် ပေါင်းမုန့်ဖြူလေး တစ်လုံးလောက် ပေါင်းကျွေးရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် သူမ၏ လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး မီးဖွားပြီးစ ကာလအတွင်း သတိထားရမည့် အချက်အလက်များဖြစ်သော ရေအေး မကိုင်ရန်၊ လေအေး မထိရန်နှင့် လှဲလျောင်းချိန် ပိုများပြီး ထိုင် ချိန် နည်းပါးရန် စသည့် အချက်များကို ထပ်မံ မှာကြားပြီးနောက် သူမ၏ ခြင်းတောင်းကို ယူကာ ထွက် ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။

————————————

ကျန်ရှိနေသော အချိန်များတွင်မူ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဆေးရုံတွင်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဘေးမှ ခေတ္တမျှပင် ခွာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် အရာအားလုံးကို သင်ယူခဲ့လေသည်။ ရေနွေးခပ်ပေးခြင်း၊ အစားအစာ များ ကျွေးမွေးခြင်း၊ နှုတ်ခမ်း သုတ်ပေးခြင်းနှင့် အနှီးလဲပေးခြင်း စသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့လေ၏။ သူ သည် အပြုအမူများ ပျာယာခတ်ကာ အလုပ်များနေသော်လည်း မည်သည့် ညည်းတွားမှုမျှ မရှိဘဲ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်နေခဲ့လေသည်။

ညဘက်တွင်မူ သူသည် ကုတင်ဘေးတွင်သာ ခေတ္တမျှ မှေးစက်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပင်ပန်းမှုကြောင့် နီရဲနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ အပြုံးများ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူမရှိသည့် အချိန်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်အတွင်း၌ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော မီးဖွားပြီးစ အမျိုးသမီးများအတွက် ဟင်းချက်စရာများဖြစ်သည့် ဝဖြိုးသော ကြက်မ အနည်းငယ်၊ လတ်ဆတ်သော ဝက်လက်များ၊ ကြက်ဥများ၊ သကြားညိုနှင့် အခြားသော ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ အားလုံးကို ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးထံသို့ အပ်နှံလိုက်လေသည်။

သူသည် သူမအား ဟင်းချက်ပေးရန်နှင့် နေ့စဉ် ဆေးရုံသို့ လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးရန် အကူအညီ တောင်းခံလိုက်လေသည်။ သို့မှသာ သူ၏ ဇနီးသည်အနေဖြင့် စိတ်အေးချမ်းစွာ အနားယူကာ ခန္ဓာကိုယ် ကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

၎င်းတို့သည် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ နေ့စဉ် ထမင်းဝိုင်းအတွက်လည်း ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် စီစဉ်ပေး မည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြလေ၏။

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးမှာ သူမ၏ လက်များကို တရစပ် ယမ်းပြလျက် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်...။

"အစ်ကိုကျိုး... အစ်ကိုကတော့ တကယ်ကို အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ..."

"တို့တွေက အိမ်နီးချင်းတွေပဲဥစ္စာ... ကူညီရမှာက တို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ... ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ... ဒီလောက်ထိ များပြားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို အစ်မ ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ပါဘူး... တကယ် မယူနိုင်ပါဘူး ရှင်..."

"မရီး... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စိတ်ရင်းမှန်နေခဲ့ပြီး သူ၏ လေသံမှာလည်း အထူးပင် ခိုင်မာနေခဲ့လေ သည်...။

"မရီးက ကျွန်တော့်အတွက် နေ့တိုင်း အပင်ပန်းခံပြီး ဟင်းတွေ ချက်ပေးရတဲ့အပြင် ဆေးရုံကိုလည်း အခေါက်ခေါက်အခါခါ လာပို့ပေးနေရတာလေ... ဒီကြင်နာမှုတွေကိုတော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း အလ ကား လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

"တကယ်လို့ မရီးသာ ဒါတွေကို လက်မခံဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ မကောင်းဖြစ် ရမှာပါ... ပြီးတော့ နောက်ဆိုရင်လည်း မရီးရဲ့ အကူအညီကို ထပ်ပြီး တောင်းရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး လေ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ထပ်မံ၍ ငြင်းဆန်ချင်သေးသော်လည်း သူ၏ ပြတ်သားသော အကြည့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ ထပ်မံ၍ မဖျောင်းဖျတော့ဘဲ သဘောတူ လက်ခံလိုက်ရလေ တော့သည်။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည်လည်း တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းသူ ဖြစ်ပေ၏။ ထိုနေ့မှစတင်ကာ သူမ သည် နေ့စဉ်မပျက် အစားအစာများကို လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ဟင်းလျာများကိုလည်း တစ်နေ့နှင့် တစ်နေ့ မတူအောင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့တွင် ကြက်သားနှင့် ခေါက်ဆွဲဟင်းရည်၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ငါးသိုင်းဟင်းရည်နှင့် နောက်ထပ် နေ့များတွင်မူ ကြက်ဥပေါင်း စသည်ဖြင့် မီးဖွားပြီးစ အမျိုးသမီးများအတွက် သင့်တော်သော အစား အစာများကိုသာ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့လေသည်။

လူနာဆောင်တစ်ခုတည်းရှိ အခြားသော မိခင်လောင်းများ၏ မိသားစုဝင်များမှာလည်း အားကျစိတ်များ ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး ပြောဆိုနေကြလေသည်...။

"ရှင့်တို့ မိသားစုကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ... အိမ်နီးချင်းတွေက ဆွေမျိုးအရင်းတွေထက် တောင် ပိုပြီး နီးစပ်နေကြတာကိုး... ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေလည်း အများကြီးပဲနော်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်ပါတယ်... မရီးဝမ်နဲ့ ဆုံတွေ့ရတာဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံကောင်းမှုပါပဲ..."