အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) ယောက္ခမဖြစ်သူ ရောက်ရှိလာခြင်း

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီး လီကျောက်တီက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဝါးခြင်းတောင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ယမ်းပြကာ ပြန်လည်ယူဆောင်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယာက အခု မီးဖွားပြီးစ ကာလဆိုတော့ အာဟာရ ဖြည့်တင်းရမယ့် အချိန်ပဲလေ... အဲဒါကြောင့် အန်တီလည်း ဘာမှ အားမနာဘဲ လက်ခံလိုက်ပါနော်..."

"ပြီးတော့ အစ်ကိုကျိုးကလည်း ကျွန်မတို့ မိသားစုကို အများကြီး ကူညီပေးထားတာပဲဥစ္စာ... ဒီလောက် အကူအညီလေးက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးရှင်..."

ထျန်၏ မိခင် လီဟုန်မေသည် သူမအား နတ်ဘုရားရှစ်ပါး လေးထောင့်စားပွဲကြီးတွင် ထိုင်နိုင်ရန် အလျင် စလို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ရေခပ်ပေးရန် နောက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်...။

"ထိုင်ပါဦး... ထိုင်ပါဦး... အမေ စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် ခပ်ပေးမယ်လေ..."

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး အန်တီရယ်... ကျွန်မ တကယ်ပဲ ရေမဆာသေးပါဘူး..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးက သူမအား အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်ပြီး အခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လျက် အသံ ကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မ အထဲကို ဝင်ပြီး ရှောင်ယာ့ရဲ့ အနားယူမှုကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... မီးဖွားပြီးစ အမျိုးသမီး တွေဟာ အဖိုးတန်သလို သေသေချာချာလည်း အနားယူဖို့ လိုအပ်တာပေ့ါ..."

"ကျွန်မက နှုတ်ဆက်ရုံပဲ လာခဲ့တာပါ... နောက်မှ အားတဲ့အခါကျရင် အန်တီနဲ့ စကားလာပြောပါ ဦးမယ်..."

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ပြတင်းပေါက် အပြင် ဘက်တွင် နေမင်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ ပိုမို နိမ့်ဆင်းသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။ အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူမ၏ ကလေးကို စဉ်းစားမိလိုက်သဖြင့် သူမက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အန်တီ... ကျွန်မ အန်တီ့ကို ထပ်ပြီး အချိန်မဆွဲတော့ပါဘူး... ကလေးက အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာဆိုတော့ ကျွန်မ အမြန် ပြန်ရမယ်လေ..."

"အန်တီလည်း လမ်းခရီးမှာ ပင်ပန်းလာမှာဆိုတော့ သေသေချာချာ နားပါဦးနော်... ရှောင်ယာလည်း မီးဖွားပြီးစ ကာလမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပါဦးလို့... ကျွန်မ နောက်နေ့မှ ထပ်လာခဲ့ မယ်လေ..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ထပ်ပြီး အားမနာတော့ပါဘူး... ဒီငန်းဥတွေကိုတော့ ရှောင်ယာ့ကိုယ်စား အမေ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်... လမ်းမှာလည်း သတိထားပြီး သွားနော်..."

ထျန်၏ မိခင်သည် ထိုသူအား ခြံဝင်းတံခါးဝအထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ဘေးအိမ်၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ အကြည့်များမှာ ပုခက်အတွင်းရှိ ကျောက်ခဲလေးအပေါ်သို့သာ ကျရောက်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင်းညွတ်လျက် ကလေးငယ်ကို အသာအယာ ပွေ့ချီလိုက်ရာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကလေးငယ်အား ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား တကယ်ကို နူးညံ့နေခဲ့ပေသည်။

ကလေးငယ်အား သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမသည် ပြန်လည် ချထားရန်ပင် နှမြောနေခဲ့မိလေ၏။ သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကလေးငယ်၏ အနှီးကို သေသေချာချာ ပြန်လည် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူမ၏ လက်မောင်းများကို ညင်သာစွာ ယမ်းခါလျက် ကျေး လက်ဒေသတွင် မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ချော့တေးလေးတစ်ခုကို တိုးညှင်း စွာ သီဆိုနေခဲ့လေတော့သည်။ ထိုတေးသံမှာ နူးညံ့ကာ စိတ်အေးချမ်းစေနိုင်လှပြီး ဘွားအေတစ်ဦး၏ နက်ရှိုင်းလှသော ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့ပေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီထားလျက် မိခင်ဖြစ်သူ ကလေးအား ပွေ့ချီထားသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်နှလုံးအတွင်း နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက် လေသည်...။

"အမေ... ထိုင်ပြီး ခဏလောက် နားပါဦး... ကလေးကို အကြာကြီး ပွေ့ထားရတာ လက်မောင်းတွေ နာနေမှာပေါ့..."

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထျန်၏ မိခင်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာမူ သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်းရှိ ကလေးငယ်ထံမှ ခွာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူမက ပြုံးလျက် ခေါင်း ခါပြလိုက်လေသည်...။

"မနာပါဘူး သမီးရယ်... အမေ့ရဲ့ အဖိုးတန် မြေးလေးကို ပွေ့ထားရတာ အမေ့ရင်ထဲမှာ တကယ်ကို ချိုမြိန်နေတာပဲ... ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းတယ်လို့ ခံစားရမှာလဲ..."

"ကြည့်ပါဦး... ဒီကလေးလေးက တကယ်ကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတာ... နှုတ်ခမ်းလေး စူနေတာကလည်း သမီး ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲနော်..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စကားများကို ပြောဆိုနေခဲ့လေသည်...။

"အမေ... ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ အလုပ်တွေ အများကြီး များနေသလားဟင်... အဖေကော ပင်ပန်း နေလား..."

ထျန်၏ မိခင်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်အတွင်းရှိ ကလေးငယ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလျက် မိသားစုအ ကြောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြောပြလေသည်...။

"ဒီနှစ် လယ်ကွင်းထဲက အထွက်နှုန်းက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်... ရာသီဥတုကလည်း သာယာတော့ အရင်နှစ်တွေထက် ရိက္ခာတွေ ပိုရတာပေါ့..."

"သမီးအဖေကလည်း ကျန်းမာရေး ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အငြိမ်မနေတတ်တော့ လယ်ကွင်း ထဲကိုပဲ အမြဲ ပြေးနေတာ... အမေလည်း တားလို့ မရပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူလည်း သူ့အတိုင်းအတာကို သူ သိပါတယ်လေ... လေးလံတဲ့ အလုပ်တွေကိုတော့ သမီးရဲ့ အစ်ကိုတွေကိုပဲ လုပ်ခိုင်းတာဆိုတော့ ကိုယ့် ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး အပင်ပန်းမခံပါဘူး..."

"အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့ကော... ပြီးတော့ တတိယအစ်ကိုနဲ့ မရီးတို့ရော... အိမ်မှာ အဆင်ပြေကြရဲ့လား ဟင်..."

ထျန်ရှောင်ယာက သူမ၏ မောင်နှမများအကြောင်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေ သည်။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်... စိတ်အေးအေးထားပါ... သမီးရဲ့ တတိယအစ်ကိုကတော့ ထောက်ပံ့ ရေးနဲ့ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်မှာ တကယ်ကို အစွမ်းပြနေတာလေ... ဆိုင်က ခေါင်းဆောင်တွေတောင် မှ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို လူပုံအလယ်မှာ ချီးကျူးကြတာ..."

"တတိယမရီးလည်း အဆင်ပြေပါတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ လကပဲ မူလတန်းကျောင်းမှာ အဆင့်ခေါင်းဆောင်အ ဖြစ် ရွေးချယ်ခံရတယ်လေ... သူကတော့ အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတာပဲ..."

"သမီးရဲ့ အစ်ကိုအကြီးဆုံးကလည်း တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်တာဆိုတော့ ရွာ အတွင်းရေးမှူးကတောင် သူ့ကို ချီးကျူးနေတာလေ... သူကတော့ နေ့တိုင်း အလုပ်ရမှတ် အပြည့်ရတာ ပေါ့..."

"မရီးကလည်း တကယ်ကို ကြိုးစားတဲ့သူပါ... အိမ်တွင်းကိစ္စ အဝဝကိုလည်း အမှားအယွင်း မရှိအောင် စီမံနိုင်တာလေ... ဒါပေမဲ့ သူကလည်း သမီးကို အမြဲတမ်း သတိရပြီး ပြောနေတတ်တာ... သမီးနဲ့ မဆုံ ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ သမီးတို့ဘက်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတာကို အမြဲ တွေးနေတာပေါ့..."

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် အမေထျန်သည် လက်လှမ်းကာ သမီးဖြစ်သူ၏ ဆံနွယ်များကို ပွတ်သပ် ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"ဒီတစ်ခေါက် သမီးကို လာကြည့်ရတာ... သမီး ကျန်းမာနေတာ မြင်ရသလို... ကျိုးချန်ယဲ့ကလည်း သမီးကို တကယ် ဂရုစိုက်ပေးတာ မြင်ရလို့... သမီးတို့ မိသားစုလေး အဆင်ပြေနေတာ မြင်ရမှပဲ... သမီးအဖေနဲ့ အမေလည်း အခုမှပဲ စိတ်သက်သာရာ ရတော့တယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီထားလျက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အိမ်တွင်းကိစ္စ အဝဝကို တတွတ်တွတ် ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်နေခဲ့မိလေ၏။ စကားလုံးတိုင်းမှာ သူမ ရင်းနှီးနေသော ဇာတိလေသံများ ဖြစ်နေခဲ့ပေရာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုနှင့် လုံခြုံမှုများကို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

————————————

သူမ၏ မိသားစုဝင်များ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် အိမ်တွင်းကိစ္စ အဝဝကို သေသေချာချာ စီမံပေးခဲ့ကြသဖြင့် အရာအားလုံးမှာ စနစ်တကျ ရှိနေခဲ့လေသည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဒုတိယမရီးဖြစ်သူ ကျောက်ရှောက်ထင်သည် ကျိုးချန်ယဲ့ ယူဆောင်လာပေးသော ဟင်းချက်စရာများကို အသုံးပြု၍ ထျန်ရှောင်ယာအတွက် မီးဖွားပြီးစ ကာလတွင် သင့်တော်သော ဟင်းလျာမျိုးစုံကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့လေသည်။

ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူကလည်း အိမ်ရှိ လေးလံသော အလုပ်အားလုံးကို တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ပြီး၊ အမေထျန်မှာမူ ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ကျောက်ခဲလေးတို့၏ ဘေးမှ ခေတ္တမျှပင် ခွာခြင်း မရှိဘဲ ပြုစုပေး နေခဲ့လေ၏။ ခြံဝင်းအတွင်းမှာလည်း စည်ကားကာ နွေးထွေးနေခဲ့ပေသည်။

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင်မူ ခြံဝင်းတံခါးမှ တိုးညှင်းသော တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ရွှင်ပျသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်...။

"ဒီမှာ ကျိုးချန်ယဲ့ရဲ့ အိမ်လားရှင်..."

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် တံခါးဖွင့်ရန် အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားခဲ့ရာ အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ မိခင် ဖြစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုး၏ မိခင် ဝူချူးဟုန်သည် လျှော်ဖွပ်သန့်စင်ထားသော အလုပ်ရုံ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင် ကိုလည်း သေသပ်စွာ ဖီးသင်ထားလေ၏။ သူမသည် "နိုင်ငံတော်ပိုင် ဟုန်ရှင်း အထည်စက်ရုံ" ဟု စာသားပါသော ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးနှင့် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် လမ်းခရီး၏ ပင်ပန်းရိပ်များ ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အပြုံးမှာမူ နူးညံ့နေခဲ့ပေသည်။

"အမေ... ရောက်လာပြီလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူမအား ခြံထဲသို့ ဝင်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်လေသည်...။

"အဖေကော... ဘာလို့ အတူတူ မလာတာလဲဟင်... အဖေရော နေကောင်းရဲ့လား..."

ကျိုး၏ မိခင်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ပြုံးလျက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်...။

"စက်ရုံမှာက ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန်အတွက် ပြည်ပပို့ကုန် အော်ဒါတွေကို အမီလုပ်ပေးနေရတာလေ... သားအဖေကလည်း အလုပ်ရုံထဲမှာ နေ့တိုင်း အလုပ်တွေကို ကြီးကြပ်နေရတာဆိုတော့... လုံးဝကို အချိန်မရလို့ မလာနိုင်တာပါ... သူကတော့ တကယ်ကို အလုပ်များနေတာလေ..."

"သူကလည်း အမေ့ကို မှာလိုက်သေးတယ်... အခု အလုပ်များနေတဲ့ အချိန်လေး ပြီးသွားရင်တော့... သူ့မြေးလေးကို ကြည့်ဖို့ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်တဲ့..."

"အမေကတော့ စက်ရုံကနေ တစ်ပတ်လောက် ခွင့်ယူခဲ့တာလေ... အလုပ်တွေကိုလည်း လွှဲပြောင်းပေး ခဲ့ပြီးတော့ အလုပ်ရုံက ကိစ္စတွေကိုလည်း သေသေချာချာ စီစဉ်ခဲ့ပြီးမှ လာခဲ့တာ... ရထားကို တစ်နေ့နဲ့ တစ်ည စီးခဲ့ရပေမဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့..."

၎င်းတို့ စကားပြောဆိုနေကြစဉ် အမေထျန​ေမှာ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိမ်မကြီးထဲမှ ထွက်၍ ကြိုဆိုလိုက်လေသည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်နှင့် ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းတို့မှာလည်း ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင် နေသော အလုပ်များကို ချထားခဲ့ကြပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြရာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ လည်း နွေးထွေးသော အပြုံးများဖြင့် ဝေဆာနေခဲ့ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ၎င်းတို့အား အမြန်ပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်...။

"အမေ... ဒါက ရှောင်ယာ့ရဲ့ အမေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက္ခမပေ့ါ... ဒါကတော့ ရှောင်ယာ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းနဲ့၊ သူ့ရဲ့ ဇနီး ကျောက်ရှောက်ထင် ပါ..."

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ မိခင်၊ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ သည်....။

"အမေ... ဒုတိယအစ်ကို... မရီး... ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေပါ..."

အမေထျန်မှာ ပြုံးလျက် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ကျိုး၏ မိခင် ဝူချူးဟုန်၏ လက်များ ကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်... ။

"ခမည်းခမက်ရေ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲနော်... ကျွန်မတို့အားလုံး မျှော်နေတာ..."

"ခမည်းခမက်လည်း လမ်းခရီးမှာ တကယ်ကို ပင်ပန်းလာမှာပေါ့... အထဲကို ဝင်ပြီး အရင်ထိုင်ပါဦး... အမောဖြေရင်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် နွေးသွားအောင် ရေနွေးနွေးလေး တစ်ခွက် သောက်လိုက်ဦးလေ..."

"ကျွန်မတို့လည်း ခမည်းခမက် လာမယ့်အချိန်ကို တကယ်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာပါ... ရှောင်ယာက လည်း သူ့ယောက္ခမအကြောင်းကို နေ့တိုင်း ပြောနေတာလေ..."

ကျိုး၏ မိခင်မှာလည်း ထျန်၏ မိခင်၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်ရင်းမှန်ကာ အားနာရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"ခမည်းခမက်ရေ... ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ဒုက္ခပေးမိတာ တကယ်ကို အားနာလိုက်တာရှင်... ခမည်းခမက်နဲ့ ကလေးတွေကပဲ ရှောင်ယာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ မြေးဦးလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရတာ ကိုး... ကျွန်မကတော့ ယောက္ခမတစ်ယောက်အနေနဲ့ အခုမှ နောက်ကျပြီး ရောက်လာရတာဆိုတော့ တကယ်ကို စိတ်ထဲမှာ မကောင်းပါဘူး... ခမည်းခမက်လည်း စိတ်မရှိပါနဲ့နော်..."

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ခမည်းခမက်ရယ်... ဒုက္ခပေးတာ မပေးတာတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့... ကိုယ် တို့တွေက မိသားစုတွေပဲဥစ္စာ... ရှောင်ယာက ကျွန်မရဲ့ သမီးအရင်းပဲလေ... အဲဒါကြောင့် သူ့ ကို ပြုစု စောင့်ရှောက်ရမှာက ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ပဲ မဟုတ်လား..."

"ခမည်းခမက်လည်း အလုပ်တွေ များနေမှန်း ကျွန်မတို့ နားလည်ပါတယ်... နိုင်ငံတော်ပိုင် လုပ်ငန်းက ကေဒါတွေဆိုတာကလည်း ကိုယ် ထွက်ချင်တိုင်း ထွက်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ... တာဝန်တွေက ကြီးမား တာကိုး..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမသည် ကျိုး၏ မိခင်အား အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"အမေ... ရောက်လာပြီလား..."

အိမ်ထဲတွင်မူ ထျန်ရှောင်ယာသည် ကုတင်ဘေးကို အားပြုလျက် ဂရုတစိုက် ထရန် ကြိုးစားနေခဲ့လေ သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမ အထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမက နူးညံ့စွာဖြင့် အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

"ရှောင်ယာရယ်... အို... ဘာလို့ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလာရတာလဲ... မြန်မြန် ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်ပြီး သေသေချာချာ နားနေစမ်းပါ..."

ကျိုး၏ မိခင်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း လှမ်းတက်လိုက်ပြီး သူမအား ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန် လည် လှဲလျောင်းနိုင်ရန် ဂရုတစိုက် ကူညီပေးလိုက်လေသည်... ထို့နောက် သူမအား စောင်ကို ညင်သာ စွာ ခြုံပေးလိုက်လေ၏။

သူမသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံနွယ်စလေးများကို ညင်သာစွာ သပ်ပေးလိုက်လျက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေးရယ်... မီးဖွားပြီးစ ကာလမှာ အအေးမိတာဖြစ်ဖြစ်၊ အပင်ပန်းခံတာဖြစ် ဖြစ် မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲလေ... နောက်ဆိုရင် အကြောင်းမရှိဘဲ အိပ်ရာကနေ မထပါနဲ့ဦး..."

"တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင်လည်း လှမ်းခေါ်လိုက်ပေါ့... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တော့ လူစွမ်းကောင်း လုပ်မ နေနဲ့ဦးနော်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီထားလျက် မျက်နှာတွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်း ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"အမေ... သမီး သိပါတယ်ရှင်... အမေ့ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရလို့ သမီး တကယ်ကို ဝမ်းသာသွားတာနဲ့... မသိလိုက်ဘဲနဲ့ ထပြီး ကြိုဆိုချင်မိသွားတာပါ... အမေရော လမ်းမှာ ပင်ပန်းလာရဲ့လားဟင်... လမ်းခရီး ကကော အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"အဆင်ပြေပါတယ်... အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ပါပဲ..."

ကျိုး၏ မိခင်သည် ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"ကြည့်ရတာ သမီးလည်း ကျန်းမာနေပုံရတော့ အမေ စိတ်အေးရတာပေါ့... တခြား ဘာကိုမှ စိတ်မပူဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်နော်..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တိုးညှင်းစွာ စကားပြောဆိုနေကြစဉ် ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် လိုက်ကာ ကို မကာ နွေးထွေးသော သကြားညိုရေ တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာခဲ့လေသည်။

ထျန်၏ မိခင်သည် ထိုအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျိုး၏ မိခင်အား ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက် လေသည်...။

"ခမည်းခမက်... ခန္ဓာကိုယ် နွေးသွားအောင်လို့ အချိုရည်လေး အရင် သောက်လိုက်ပါဦး... အမောပြေ သွားမှ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့..."