အခန်း ၅၉

အခန်း (၅၉) နောက်ကျမှ ဆုံတွေ့ကြခြင်း

ကျိုး၏မိခင် ဝူချူးဟုန်သည် အလျင်စလို ထရပ်လိုက်ပြီး ကြွေပန်းကန်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူ လိုက်လေ၏။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများက နွေးထွေးသော ပန်းကန်နှင့် ထိတွေ့သွားသည့်အခါ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌လည်း နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမက ကျေးဇူးတင်စကားများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေခဲ့လေသည်...။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ခမည်းခမက်... ကျောက်ရှောက်ထင်လည်း ကျွန်မအတွက် တကူးတ က ယူလာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူမသည် သကြားရေကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း အလျင်စလို သောက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ကုတင်ဘေးရှိ ပုခက်အတွင်းမှ ကလေးငယ်လေးအပေါ်သို့ ကြင်နာစွာ ကျရောက်သွား ခဲ့လေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွား ခဲ့လေတော့သည်။

"ခမည်းခမက်ရေ... ဒါက အစ်မရဲ့ မြေးဦးလေး ကျိုးယွမ်အန်း လေ... ချစ်စနိုးနဲ့တော့ ကျောက်ခဲလေးလို့ ခေါ်တယ်... သူက တကယ်ကို သန်မာထွားကြိုင်းတာ... စားပြီးရင် အိပ်တာပဲဆိုတော့ ဘာမှ ဒုက္ခမပေး ဘူး... ပြုစုရတာ တကယ် လွယ်ပါတယ်..."

ကျိုး၏မိခင်မှာ ပုခက်ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အမေထျန် လီဟုန်မေမှာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ သူမ၏ လေသံမှာလည်း မဖုံးကွယ်နိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

ကျိုး၏မိခင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရလေသည်။ သူမသည် ပန်းကန်လုံးကို ဘေးရှိ ဗီရိုအသေးလေး ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် အမြန်တင်လိုက်ပြီးနောက် ပုခက်ရှိရာသို့ အလျင်အစလို သွားရောက်ကာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်လေ၏။

အနှီးအတွင်းရှိ ကလေးငယ်လေးမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့လေ သည်။ သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ လုံးဝန်းကာ ဖောင်းအိနေပြီး နှာခေါင်းလေးမှာလည်း သေးငယ်ကာ စိုပြေလှပေသည်။ သူ၏ ပုံစံလေးမှာ တကယ်ကို ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

သူမသည် လက်လှမ်းကာ ကလေးငယ်၏ နူးညံ့သော ဆံပင်လေးများကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ချက်ချင်းပင် ဝဲတက်လာခဲ့လေတော့သည်။

သူမ၏ အသံမှာ တိုးညှင်းသော ရှိုက်သံလေးတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေသည်...။

"ကြည့်ပါဦး... ဒီကလေးလေးက တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ... ကျိုးချန်ယဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲနော်... တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ မြေးလေးပါပဲ... ပြုစုရတာလည်း လွယ်တယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပါပဲအေ..."

ကျိုး၏မိခင်သည် ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်ပြီး အမေထျန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ချီးကျူးစကားများ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... ။

"ခမည်းခမက်ရေ... ခမည်းခမက်မှာ တကယ်ကို တော်တဲ့ သမီးလေး တစ်ယောက် ရှိတာပဲနော်... ကျွန်မ တို့ ကျိုးမိသားစုအတွက်လည်း ဒီလောက်အထိ သိတတ်တဲ့ ချွေးမလေးတစ်ယောက် ရအောင် မွေးပေး ထားတာကိုး..."

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူမသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ သူမ ယူဆောင်လာသော အထုပ်ကို ဖွင့် လိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်လေသည်...။

"အခုတစ်ခေါက် လာတာက အလျင်စလို ဖြစ်သွားလို့... အဖိုးတန်တာတွေတော့ သိပ်မပါဘူး... လက် တွေ့ အသုံးဝင်မယ့် အရာတွေကိုပဲ ယူလာခဲ့တာလေ..."

"ဒီမျက်နှာသုတ်ပုဝါ အသစ်တွေရယ်... ဆပ်ပြာတွေရယ်... ပြီးတော့ ခေါင်းအုံးစွပ် နှစ်ခုရယ်က စက်ရုံက နေ ပေးတဲ့ ခံစားခွင့်တွေလေ... တော်တော်လေး ခိုင်ခံ့ပြီး အသုံးခံပါတယ်..."

"ဒီမှာ နို့မှုန့် တစ်ဗူးလည်း ပါတယ်... ကျောက်ခဲလေး အာဟာရ ဖြစ်အောင် တိုက်ပေးဖို့ပေါ့..."

ထို့နောက် သူမသည် အထုပ်၏ အောက်ခြေကို နှိုက်ကာ နက်ပြာရောင် ချည်မျှင် အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အမေထျန်ထံသို့ နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်...။

"ခမည်းခမက်... ချည်တွေကတော့ ခမည်းခမက်အတွက်ပါ... ဆွယ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ဘောင်းဘီဖြစ်ဖြစ် ထိုးထားလိုက်ရင် ဆောင်းတွင်းကျရင် ဝတ်လို့ တကယ် ကောင်းမှာပါ..."

အမေထျန်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို ကျိုး၏မိခင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် တွန်းပို့လိုက်လေသည်...။

"ခမည်းခမက်ရယ်... အားနာစရာကြီးကို... ဒီလောက် အဝေးကြီးက လာတာကို ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာပေးတာ... နှမြောစရာကြီးရှင်... ဒီပစ္စည်းတွေက မြို့ပေါ်မှာတောင် ဝယ်ရခက်တာကို... ခမည်းခမက်ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

"ကိုယ်တို့တွေက မိသားစုတွေပဲဥစ္စာ... ကျွန်မကို အဲဒီလောက်အထိ အားမနာပါနဲ့... ဒါက သဘာဝပဲ မဟုတ်လား..."

ကျိုး၏မိခင်သည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ထိုပစ္စည်းများကို အမေထျန်၏ လက်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မက စက်ရုံမှာ လုပ်တာဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းတွေကို ရအောင် ယူလို့ ရပါတယ်... ဘာမှ စိုးရိမ်မနေဘဲ လက်ခံလိုက်ပါနော်..."

"ဩော်... ဒါနဲ့... စက်ရုံက အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကိုလည်း ရှန်းကျန့်ကနေ ခမည်းခမက်တို့ရဲ့ မြေးတွေ အတွက် အမှတ်တရ ပစ္စည်းလေးတွေ ဝယ်လာခိုင်းထားသေးတယ်..."

သူမသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လျက် အထုပ်အတွင်းမှ ပစ္စည်းများကို ထပ်မံ ရှာဖွေလိုက်ရာ အရာအ ချို့ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အမေထျန်အား တစ်ခုချင်းစီ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်...။

"ဒီပိုးထည်လေးတွေရယ်... ဒီစကတ်လေး နှစ်ထည်ရယ်ကတော့ မြေးမလေးတွေ သေချာပေါက် ကြိုက် ကြမှာပါ..."

"ဒါကတော့ ယိုယို လို့ ခေါ်တယ်လေ... အခု ရှန်းကျန့်မှာ တကယ်ကို ခေတ်စားနေတာ... မြေးယောက်ျား လေးတွေကတော့ သေချာပေါက် သဘောကျမှာပဲ..."

"ပြီးတော့ ကလေးစီး အားကစားဖိနပ် အချို့လည်း ပါတယ်... ကလေး တစ်ယောက်ကို တစ်ရံစီပေါ့..."

"ဒါတွေအားလုံးကတော့ သမီးရဲ့ အစ်ကိုအကြီးဆုံးနဲ့ သူ့ကလေးတွေအတွက်ပါ... ခမည်းခမက် ပြန်တဲ့ အခါကျရင် တစ်ခါတည်း ယူသွားပေးပါဦးနော်... ဒါကတော့ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ ပေးတဲ့ စေတနာပါ..."

ရှားပါးသော ပစ္စည်းများစွာကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း အမေထျန်သည် အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်ခဲ့သော် လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျိုး၏မိခင်၏ အတင်းအကျပ် ပေးကမ်းမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ဘဲ ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်ရလေတော့သည်...။

"ခမည်းခမက်ကတော့ဖြင့်... တကယ်ကို အပင်ပန်းခံလိုက်ရပါပြီရှင်..."

ထို့နောက် သူမသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ကျိုး၏မိခင်အတွက် ပူပူနွေးနွေး အိမ်ချက်ဟင်းလျာများ လုပ်ပေးရန်အတွက် မီးဖိုချောင်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လိုက်ကာကို မကာ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အပြုံးများ ရှိ နေခဲ့ပေသည်...။

"အမေ... အမေတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြဦးနော်... ကျွန်တော် ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်ကို သွားပြီး အသားနည်းနည်း သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်... ဒါမှ ရှောင်ယာ့အတွက် ညနေကျရင် ဟင်းရည်ချက်ပေးလို့ ရမှာပေါ့... ပြီးတော့ အားလုံးလည်း ပျော်ပျော်ပါးပါး ထမင်းစား ကြတာပေါ့..."

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမေကျိုးက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်တယ်... စားစရာတွေ သွားဝယ်သင့်တာပေါ့... မိသားစုဝင်တွေကိုတော့ လစ်ဟင်းလို့ မဖြစ်ဘူး လေ... မြန်မြန်သွားပြီး အမြန်ပြန်လာခဲ့နော်..."

အမေထျန်ကမူ သူ့အား အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်လေသည်...။

"အိမ်မှာ စားစရာတွေ ရှိပါတယ်... မီးဖိုပေါ်မှာလည်း ကြက်သားတွေ ချက်နေတာပဲဥစ္စာ... သီးသန့် သွား နေဖို့ မလိုပါဘူး... ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ အရောင်းသမဝါယမဆိုင်က ပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးတယ်လေ... ပိုက်ဆံတွေ အလကား မဖြုန်းမနေပါနဲ့ကွယ်..."

"ရပါတယ် အမေ... အချိန်အများကြီး မကုန်ပါဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကုတင်ပေါ်ရှိ သူ၏ ဇနီးသည်အား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာလည်း နူးညံ့ ကာ ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... မင်းလည်း အေးအေးဆေးဆေး နားနေလိုက်နော်... အစ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ခြံဝင်းထောင့်ရှိ စက်ဘီးကို တွန်းထုတ်ကာ နောက်ထိုင်ခုံပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခွစီးလျက် ခြံပြင်သို့ စီးနင်းထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် စက်ဘီးကို မိုင်ဝက်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူမရှိသည်ကို သေချာစေရန် စစ်ဆေးလိုက်ပြီးမှ တိတ်ဆိတ်သော လမ်းကြားလေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ကွေ့ဝင်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် စက်ဘီးကို ရပ်နားလိုက်ပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်အတွင်းမှ ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေ တော့သည်။

အရင်ဆုံး သူသည် လတ်ဆတ်ကာ အဆီနှင့် အသား မျှတလှသော ဝက်ဗိုက်သား ငါးကျင်းကို ထုတ်ယူ လိုက်ပြီးနောက်၊ နူးညံ့သော ဆိတ်သား သုံးကျင်းနှင့် ဝက်နံရိုး ငါးကျင်းတို့ကိုပါ ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက် လေသည်...။ ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ ဟင်းရည်ချက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အသားများပင် ဖြစ်လေ သည်။

အိမ်ရှိ သစ်သီးများမှာလည်း ကုန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း စဉ်းစားမိလိုက်သဖြင့် သူသည် နီရဲကာ ကြွပ်ရွနေ သော ပန်းသီး ငါးကျင်း၊ သစ်သီး ငါးကျင်းတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ ဇနီးသည် အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သော နီရဲနေသည့် စတော်ဘယ်ရီ နှစ်ကျင်းကိုပါ သီးသန့် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

သည်ခေတ် သည်ကာလတွင်မူ ၎င်းမှာ မြို့ပေါ်မှာပင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသော ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အရာအားလုံးကို ဝါးခြင်းတောင်းအတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး အပေါ်မှ အပြာရောင် အစက္ကူ ထူထူဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် စက်ဘီးကို အိမ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းပြန်လာ ခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမေထျန်နှင့် ကျိုး၏မိခင်တို့မှာ အိမ်ထဲမှ အလျင်စလို ထွက်လာခဲ့ကြလေ၏။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခြင်းတောင်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

"အို... ကလေးရယ်... ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲ..."

အမေထျန်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူလိုက်လေ၏။ သူမသည် အပေါ်မှ ဖုံးထားသော အစက္ကူကို မကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်...။

"သည်ဝက်ဗိုက်သားက တကယ်ကို လတ်ဆတ်တာပဲ... ပြီးတော့ သစ်သီးတွေကလည်း အများကြီးပဲ နော်... ဒီပစ္စည်းတွေက အရမ်း ဝယ်ရခက်တဲ့ အရာတွေလို့ အမေ ကြားဖူးတယ်... ဝယ်ဖို့ဆိုရင် ရိက္ခာ လက်မှတ်တွေလည်း လိုတာ မဟုတ်လား..."

"ဒါက ဘာလဲဟင်... ကြည့်လို့ တကယ် ကောင်းတာပဲ..."

အမေထျန်သည် ကျိုးချန်ယဲ့ သီးသန့် ထုတ်ယူလာသော စတော်ဘယ်ရီများကို ညွှန်ပြလျက် နားမလည် နိုင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက စတော်ဘယ်ရီ လို့ ခေါ်တယ် အမေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ လက်ပေါ်မှ ဖုန်များကို အသာအယာ သုတ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို ပြုပြင်ပေး ရန်အတွက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ သမဝါယမအရောင်းဆိုင်ဆီကို ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေ အခုလေး တင် ရောက်လာတာနဲ့ တိုးသွားလို့လေ... ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီက မန်နေဂျာနဲ့ ရင်းနှီးတာဆိုတော့... ဒီအသားတွေနဲ့ သစ်သီးတွေကို ရအောင် ယူခဲ့တာပေါ့... တကယ်ကို ကံကောင်းသွားတာပါ..."

ကျိုး၏မိခင်က သားဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ပြုံးလျက် ပုတ်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လည်း ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"ကောင်းတာပေါ့... သူက မိသားစုအတွက် တွေးပေးတတ်သားပဲ... ဒီပစ္စည်းတွေက ရှောင်ယာ့ ခန္ဓာကိုယ် အားရှိဖို့အတွက်ရော၊ သူ့အမေလည်း မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်ဖို့အတွက်ပါ တကယ်ကို အဆင်ပြေတာပေါ့..."

ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း အမေထျန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသလို အနည်းငယ်လည်း ကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်...။

"မင်းကတော့ ပိုက်ဆံတွေကို တကယ် ဖြုန်းတာပဲ ကလေးရယ်... ဒီပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးအတွက် ရိက္ခာလက်မှတ်တွေ အများကြီး ကုန်မှာပေါ့... နောက်ဆိုရင် ဒီလောက်အထိ အကုန်အကျ မခံပါနဲ့ တော့... အိမ်မှာ ရှိတာလေးနဲ့ပဲ စားကြတာပေါ့..."

"အမေရယ်... ဘာမှ အားမနာပါနဲ့... ရှောင်ယာက အခု မီးဖွားပြီးစ ကာလဆိုတော့ အာဟာရ ပြည့်ဝ အောင် ကောင်းကောင်း စားဖို့ လိုတယ်လေ... အမေတို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်လေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်...။

"ဒီအသားတွေကိုတော့ ခဏနေရင် ဆေးကြောပြီးတော့ ရှောင်ယာ နို့ထွက်ကောင်းအောင်လို့ ဝက်နံရိုး ဟင်းရည် ချက်ပေးမယ်လေ... သစ်သီးတွေကိုလည်း ကျွန်တော် ဆေးထားပေးတယ်... အားလုံးပဲ မြည်း ကြည့်ကြပါဦး..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် အသားများကို မီးဖိုချောင်ရှိရာသို့ ယူဆောင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။ သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အရသာရှိလှသော အစားအစာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ပြုံးလျက် စကားဝင်ပြောလိုက်လေသည်...။

"မတ်လေးကတော့ တကယ်ကို စွမ်းတာပဲ... ဒီအသားတွေကို ကြည့်ရတာလည်း လတ်ဆတ်သလို၊ သစ်သီးတွေကလည်း အရည်ရွှမ်းနေတာပဲ... ဒီနေ့ ညနေတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုတွေ တကယ်ကို ကောင်းကောင်း စားရတော့မှာပဲ..."

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် ကျိုးမိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အရသာရှိလှသော အိမ်ချက်ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။ ကြက်သားမှိုချက်၊ ဝက်နံရိုးနှင့် ကျောက်ဖရုံသီးဟင်းရည်၊ အာလူးနှင့် ဝက် သားနီချက်တို့အပြင်၊ ကျိုး၏မိခင်ကလည်း သခွားသီးသုပ် တစ်ပွဲကိုပါ ထပ်မံ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့လေသည်။

အဓိက အစားအစာမှာမူ နူးညံ့လှသော ဂျုံမှုန့်ဖြူ ပေါင်းမုန့်များပင် ဖြစ်လေရာ ဤခေတ် ဤကာလ တွင်မူ ၎င်းမှာ အလွန်တရာ ခမ်းနားလှသော မိသားစု ထမင်းဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပေတော့သည်။

မိသားစု နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အတူတူ ထိုင်လိုက်ကြပြီး နေ့စဉ်ဘဝ အကြောင်းအရာများကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြရာ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးကာ သဟဇာတ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

အမေထျန်သည် ဝက်နံရိုး တစ်တုံးကို တူဖြင့် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီနှစ် ရွာထဲမှာ အထွက်နှုန်း ကောင်းတယ်လေ... ပြောင်းဖူးတွေရော၊ နှံစားပြောင်းတွေရော အများကြီး ထွက်တာ... ပြီးတော့ တပ်ဖွဲ့ကနေ ကန်စွန်းဥခြောက်တွေနဲ့ မြေပဲတွေကိုလည်း အများကြီး ခွဲဝေပေး တယ်လေ..."

"အမေ ပြန်ရောက်ရင်တော့ အဲဒါလေးတွေ အချို့ ပို့ပေးပါ့မယ်... မြို့ပေါ်မှာကျရင်တော့ ဒီလိုမျိုး လတ် ဆတ်တာတွေကို ရှာဖို့ ခက်မှာပေါ့..."

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုး၏မိခင်မှာ မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးဖြင့် အလျင်စလိုပင် ပြန် လည်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပေါ့...

ကျွန်မတို့ စက်ရုံက ထမင်းစားဆောင်မှာဆိုရင် နေ့တိုင်း ဒီဟင်းတွေပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျွေးနေတာဆို တော့... တကယ်ကို ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းတယ်လေ... ကိုယ်တိုင်စိုက်တဲ့ အရာတွေကမှ ပိုပြီးတော့လည်း ကောင်းသလို အရသာလည်း ရှိတာပေါ့..."

"စက်ရုံကနေ နှစ်ကုန် ဆုကြေးငွေတွေ ထုတ်ပေးပြီးရင်တော့... ခမည်းခမက်တို့ဆီကို ပိတ်စအချို့ ပို့ပေး ပါ့မယ်... ဒါမှ ခမည်းခမက်လည်း အဝတ်အစား အသစ်လေးတွေ ချုပ်ဝတ်လို့ ရသလို၊ ကလေးတွေ အတွက်လည်း လုပ်ပေးလို့ ရတာပေါ့..."

ဒုတိယမရီးဖြစ်သူကလည်း ကျေးလက်တပ်ဖွဲ့အတွင်းမှ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်များနှင့် အိမ်နီးချင်း များအကြားရှိ နေ့စဉ်ဘဝ အကြောင်းအရာများကို နောက်ပြောင်ကာ ပြောပြနေခဲ့ရာ လူကြီးနှစ်ဦးစလုံး မှာ ခဏခဏ အားရပါးရ ရယ်မောနေခဲ့ကြပြီး အခန်းအတွင်းမှာလည်း ရယ်မောသံများဖြင့် မပြတ် ရှိနေ ခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လူတိုင်းအတွက် ထမင်းများ ခပ်ပေးခြင်းနှင့် ရေနွေးများ ငှဲ့ပေးခြင်းများကို လုပ်ဆောင် နေခဲ့ပြီး၊ လူကြီးများ စကားပြောဆိုနေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း နူးညံ့သော အမူအရာများ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

နောက်ပိုင်း ရက်များတွင်မူ ကျိုး၏မိခင်နှင့် အမေထျန်တို့မှာ ယောက္ခမ အချင်းချင်းကြားရှိ စိမ်းကား မှုများ မရှိဘဲ ညီအစ်မအရင်းများကဲ့သို့ပင် သင့်တင့်အောင် နေထိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ကျောက်ခဲလေးတို့အား အတူတူ ပြုစုစောင့်ရှောက် ပေးခဲ့ကြလေသည်။ ကျိုး၏မိခင်က အမေထျန်အား မြို့ပေါ်ရှိ မီးသွေးခဲ မီးဖိုကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည် ကို သင်ပြပေးခဲ့ပြီး၊ အမေထျန်ကလည်း ကျိုး၏မိခင်အား ကျေးလက်ဒေသတွင် မီးဖွားပြီးစ အမျိုးသမီး များအတွက် ပြင်ဆင်လေ့ရှိသော ခေါက်ဆွဲလုပ်နည်းများကို ပြန်လည် သင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့သည် ကျောက်ခဲလေး၏ အနှီးများကို အတူတူ လျှော်ဖွပ်ပေးကြပြီး သူ၏ ဝတ်စုံလေးများ ကိုလည်း အတူတူ နေလှန်းပေးခဲ့ကြလေ၏။

အားလပ်ချိန်များတွင်မူ ၎င်းတို့သည် အတူတူ စုထိုင်ကာ မိသားစုအကြောင်းများနှင့် အတိတ်က ဖြစ်ရပ် များကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြရာ ပြောလေလေ ပို၍ သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်လေလေ ဖြစ်နေခဲ့ကြပေတော့သည်။

ညနေခင်းတွင်မူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လရောင်အောက်၌ စကားလက်ဆုံ ကျနေခဲ့ကြပြီး အချင်းချင်းလည်း ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ရန် မှာကြား နေခဲ့ကြရာ ကြာမြင့်စွာ ဝေးကွာနေခဲ့သော သူငယ်ချင်းများ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသကဲ့သို့ပင် ခံစားနေခဲ့ကြ လေတော့သည်။