အခန်း (၂၇၀၁-၂၇၀၂)
Vol. 271 Ch. 2701-2702
အခန်း (၂၇၀၁) - ဝမ်အိုကြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်း ငိုနေတာ ထင်တယ်
ဝမ်ချုံစန်း စကားပြောအပြီးမှာပဲ မူးဝေလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ အသိစိတ်များမှာ မှောင်မိုက်သော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သက်ဆင်းသွားနေသလိုပင်။
"မကောင်းတော့ဘူး"
သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ဤမူးဝေမှုမှ လွတ်မြောက်ရန်နှင့် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံရခြင်းမှ ရုန်းထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ စိတ်ဓာတ်ကို စုစည်းမရတော့ချေ။ အသိစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမပြုမီတွင် သွေးအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းစုံကိုသာ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။
"ပြေးဆဲဖို့ကောင်းလိုက်တဲ့ ယင်သူတော်စင်၊ ငါတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ "
ဝမ်ချုံစန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အလွန်တရာမှ မကျေနပ်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်ကို မသိတော့ပေ။
ဝမ်ချုံစန်း ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူသည် အဆက်မပြတ် အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်းများ သုံးစွဲကြည့်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူ့တွင် ရှိသမျှ နည်းလမ်းအားလုံးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။
"မနာဘူးလား"
ဝမ်ချုံစန်း အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော အလင်းလုံး (၅) လုံး တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အလင်းလုံးတစ်ခုမှာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းလာသည်။
"ဖန့် အစ်ကိုကြီး အသွင်ယူထားတဲ့ ယင်သူတော်စင် ဖြစ်ရမယ်။ ဒီယင်သူတော်စင်အုပ်စုရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကို ဝါးမြိုဖို့တော့ လုပ်မယ့်ပုံ မပေါ်ပါလား"
ဝမ်ချုံစန်းသည် သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော အလင်းလုံးကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
အင်း
သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နစ်ဝင်နေပြီး၊ ဆွဲထုတ်၍ မရတော့ပေ။
နောက်ဆုတ်ရန် ပြောရမည်ဆိုပါက သူသည် လုံးဝ ရှောင်ပြေး၍ မရတော့ချေ။
အလင်းလုံးမှာ သူ့ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဝမ်ချုံစန်းသည် ထိုဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်တွေးမိပြီး ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူသည် အောက်ခြေလူတန်းစားမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့အထိ အဆင့်ဆင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပြင် သူရရှိခဲ့သော ကံကြမ္မာ အခွင့်အရေးများနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်။
ထိုအထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
ကရုဏာတောင် သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
"ဖန့် အစ်ကိုကြီးနဲ့ တခြား အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတို့ရေ၊ ကျွန်တော် ဝမ်််အိုကြီးကတော့ အရင် သွားနှင့်ပါတော့မယ်။"
"ဒါပေမဲ့..."
"ဒီယင်သူတော်စင်က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖန့် အစ်ကိုကြီးကတော့ ငါ့အတွက် လက်စားချေပေးနိုင်မှာ သေချာပါတယ်။"
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ထိုအလင်းလုံးမှာ ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်ခုံးကြားထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ နစ်ဝင်သွားသည်။
"နိုးထလော့။"
ရင်းနှီးပြီးသား အသံတစ်ခုမှာ ဝမ်ချုံစန်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ရုတ်တရက်၊ ဝမ်ချုံစန်းသည် သူ၏ အသိစိတ်များမှာ လုံးဝ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ မတူညီသော မှတ်ဉာဏ်များ တစ်စပြီး တစ်စ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
...
...
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဤသည်မှာ သူ နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးကို နားလည်ပြီးနောက် 'နတ်ဘုရားဆန့်ကျင် စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း' ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်တိုင်းပြောရလျှင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း မရေမရာ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် စဉ်းစားကြည့်ရာ ဝမ်အိုကြီး၏ အသက်မှာ အကြံ့ခိုင်ဆုံး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့ကိုပဲ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရလဒ်မှာမူ တစ်ခုလုံး ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။
ဝမ်အိုကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သူထက် အားနည်းပြီး၊ အရင်းအမြစ်များမှာလည်း သူထက် အများကြီး အားနည်းသည်။
ထိုပညာကို သုံးပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုမှာလည်း များပြားလှသည် မဟုတ်ပေ။
နှစ်တစ်ရာ စောင့်စရာမလိုဘဲ၊ လေးငါးဆယ်နှစ်ခန့် ကြာလျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သုံးနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။
ထိုပညာကို အသုံးပြုစဉ်မှာပင် ဖန့်ချန်သည် ပစ်မှတ်ထားခံရသူမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အောင်မြင်သွားပြီးနောက်တွင် အပြောင်းအလဲလုပ်ခြင်း၊ မေ့လျော့စေခြင်း၊ နိုးထစေခြင်း၊ ဖျက်ပစ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ပုံဖော်ခြင်းတို့ကို သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ဝမ်ချုံစန်းသည် အမှန်တကယ်တော့ 'နေမင်းခုနစ်ပါး' ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လောက၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူသည် ဆန်းနယဲ့ဘွဲ့တံဆိပ်ကိုလည်း ရရှိထားသည်။
သာမန် သူတော်စင်များ၏ မှတ်ဉာဏ်သာ ထိုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခံရပါက၊ အလွန်ပြင်းထန်သော ခုခံမှုကို ပြသကြမည် ဖြစ်သည်။
ထိုခုခံမှုမှာ သတိလစ်ဟင်းမှုမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤ 'နတ်ဘုရားဆန့်ကျင် စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း' အောက်တွင်မူ။
ဝမ်ချုံစန်းကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူပင်လျှင် သူ လုပ်သမျှကို ငြိမ်ခံနေရသည်။
ထို့ကြောင့် ဤကောင်းကင်မှော်ပညာမှာ တကယ်ပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှကြောင်း ပြသနေသည်။
"နောက်တစ်ခုကတော့ သူ ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို အစာကြေဖို့ ရက်အနည်းငယ်လောက် ပေးလိုက်ရမှာပဲ။"
ထိုသို့ တွေးမိရင်း ဖန့်ချန်သည် ပေါင်ကို အပြန်အလှန် ခွေထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်အိုကြီးသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရယ်မောနေတတ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေပြန်သည်။
နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်တွင်မူ အသံကုန် အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေသည်။
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
သူ၏ 'နတ်ဘုရားဆန့်ကျင် စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း' ပညာအရ သူသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို ကြည့်ရှုနိုင်သော်လည်း...
"ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာလေး ဘာလေးတော့ ချန်ထားပေးလိုက်ပါဦးမယ်။"
ဖန့်ချန်သည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအားများဖြင့် ဝမ်ချုံစန်း အသံကုန် အော်ငိုနေသည့် မြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
'နတ်ဘုရားဆန့်ကျင် စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း' ကို အသုံးပြုပြီး (၅) ရက်မြောက်နေ့တွင်။
ဝမ်ချုံစန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ -
"ရှောင်ဝမ်"
"ဝမ်အိုကြီး မင်း နိုးပြီလား"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် မေးသည်။
ဝမ်ချုံစန်းသည် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိပေ။
"ရှောင်ဝမ်"
"မင်း ဒီဘဝမှာ ငါ့ထက် အသက်ငယ်တာ အများကြီးပဲ၊ ရှောင်ဝမ်လို့ ခေါ်မိတာ မှားလို့လား "
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -
"အပိုတွေ မလုပ်နဲ့၊ မင်း ငါ့ကို မနိုင်ဘူး။"
ဝမ်ချုံစန်းမှာ စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
ထိုရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။
ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မတိုင်မီက မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက် မှတ်ဉာဏ်များမှာ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။
ယခုလက်ရှိ အခြေအနေများကိုလည်း အရှင်းသား နားလည်သွားသည်။
သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသောသူမှာ မည်ကဲ့သို့သော စွမ်းအား၊ မည်ကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်း ရှိသည်ကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။
"မင်းလို ကောင်လေးက ဒီလိုမျိုး အချိန်တိုတိုလေးအတွင်းမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေတောင် မင်းကို မထိရဲတဲ့အထိ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းက အရမ်းကို အရေးပါနေပြီး၊ အလွန် အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ။"
ဝမ်ချုံစန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်းက ငါ့ထက် အရင် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ကို ရောက်လာတာ၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်း ဘာတွေ ခံစားခဲ့ရလဲတော့ ငါ မသိပေမဲ့၊ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းခဲ့မှာပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"သိပ်လည်း မပင်ပန်းပါဘူး။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ရှောင်ဝမ်လို့ ခေါ်ခဲ့တာကတော့၊ ငါ မင်းနဲ့ တစ်နေ့နေ့တော့ ရှင်းရဦးမယ်၊ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တာပဲ၊ ငါ ဝမ်ချုံစန်း တစ်ယောက်တည်းကို မင်းက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှောင်ဝမ်လို့ ခေါ်ခဲ့တာလေ "
ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ဝမ်အိုကြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်း ငိုနေတာ ထင်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ "
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"ငိုတယ် မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါက ဘာလို့ ငိုရမှာလဲ "
ဝမ်ချုံစန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
ဖန့်ချန်က သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအားများကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ၊ ထိုထဲတွင် ဝမ်ချုံစန်း လွန်ခဲ့သည့်ရက်က ငိုလိုက် ရယ်လိုက် ဖြစ်နေသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်နေရသည်။
ဝမ်ချုံစန်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို ရှောင်ဝမ်လို့ ခေါ်တာကို ငါ မရှင်းတော့ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စကိုလည်း တခြားလူတွေကို မပြောပြပါနဲ့။"
"အေးလေ။"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါ ဒီတစ်ခေါက် စစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံးကို သွားလေ့လာတာ သိတယ်မလား"
"အဲဒီမှာ ငါ့ကို 'နတ်ဘုရားဆန့်ကျင် စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း' ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားမျက်လုံး ပညာရပ်ကို အမွေပေးခဲ့တယ်။ ငါ အခု မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို နိုးထစေတာက အဲဒီပညာနဲ့ပဲ။ မင်း အရင်က သုတေသန လုပ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ဆိုတာကရော ဒါနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား "
ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ငါလည်း မသေချာဘူး၊ မိစ္ဆာသန္ဓေသား ပညာကို ငါက မတော်တဆ ရခဲ့တာ။ နာမည်ချင်း တူရုံလောက်ပဲ၊ တကယ်တမ်း ယှဉ်ကြည့်ရင် မင်းရဲ့ အစွမ်းက အဲဒီထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ ငါက မင်းရဲ့ နှိုးဆော်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပေမဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ အိပ်ပျော်သွားသလိုပဲ။"
ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး၊
"ငါတို့ အရင်က ရှန်းရှင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေ ကနေ တိမ်းရှောင်ခဲ့တုန်းက၊ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အခု လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက မိစ္ဆာသန္ဓေသား ဆိုတာ မင်းပြောတဲ့ 'နတ်ဘုရားဆန့်ကျင် စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း' ကနေ ဆင်းသက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါကို အတည်ပြုဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"
ခဏရပ်လိုက်ပြီး၊ သူသည် ဖန့်ချန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းမှာ ဒီပညာရပ် ရှိနေပြီဆိုတော့၊ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပြီ။ တတ်နိုင်တဲ့သူက အလုပ်ပိုလုပ်ရမှာပေါ့၊ ညီလေးရေ။"
အခန်း (၂၇၀၂) - သူ စိတ်ပျက်သွားတာလား
ဖန့်ချန်သည် ဝမ်အိုကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော ဟားတိုက်လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးကို အပေါ်သို့ လှန်လိုက်မိသည်။
"ဝမ်အိုကြီး၊ လက်ရှိအခြေအနေကို မင်း သုံးသပ်ကြည့်စမ်းပါဦး။ ငါတို့ရဲ့ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုက တည်ငြိမ်သွားပြီလို့ ထင်လား "
"တည်ငြိမ်တာတော့ တည်ငြိမ်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စု တည်ငြိမ်သွားတာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင် တည်ငြိမ်သွားတာပဲ။"
ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စုက ငါတို့ကို မထိရဲကြတာ မင်းကြောင့်ပဲ။"
"ကောင်းကင်ငါးပါးရဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေကလည်း အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးကြောင့် မင်းကို ကာကွယ်ပေးထားကြတယ်။ အဲဒီထဲကမှ တချို့အရှင်သခင်တွေက မင်းကို ထိခိုက်ချင်နေရင်တောင်မှ သူတို့ မလုပ်ရဲကြဘူး။"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်း၏ အမူအရာမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"မင်း ဒီတစ်ခေါက် 'အသက်စွမ်းအင်' သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းလိုက်တာ၊ အသက်စွမ်းအင် ဘယ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာလဲ "
"သုံးဆယ်ကျော်လောက် ရှိမယ်။"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"သုံးဆယ်ကျော်... မင်းပြောတာ အမှန်ပဲလို့ သဘောထားလိုက်ရင်တောင်၊ မင်းရဲ့ ဒီအသက်စွမ်းအင် သုံးဆယ်ကျော်က အရမ်းကို နက်နဲအောင် ဝှက်ထားတာပဲ။"
ဝမ်ချုံစန်းက ပြုံး၍ -
"မင်းက နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေထဲကနေ ကျင့်စဥ် ကျောက်တိုင် ကို ထုတ်ယူလာနိုင်တဲ့အထိပဲ၊ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တချို့က စိတ်မဝင်စားဘဲ နေပါ့မလား။"
"သူတို့က မြင့်မြတ်လှတဲ့ ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေပဲလေ၊ အသက်စွမ်းအင်အဆင့်လောက်ရှိတဲ့ မင်းကို ဘာလို့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံနေရမှာလဲ။"
"မင်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးလိုက်ရင် သူတို့ သိချင်တာမှန်သမျှ ရမှာပဲ။ အကြောင်းရင်းကတော့ သူတို့ မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို ရှာမတွေ့တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်အားလုံးကို ရှာမတွေ့တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပဲ။"
"ဒါကြောင့် သူတို့မှာ ယုံကြည်ချက် မရှိကြဘူး၊ မင်းကို မထိရဲကြတာ။"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်းက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စု တည်ငြိမ်ပြီလားလို့ မေးတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ မင်းသာ ချင်းမင် မှာ ခြေလှမ်းတိုင်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ရင် ဘယ်သူမှ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုကို ထိလို့မရသလို၊ မင်းကိုလည်း ဘယ်သူမှ ထိလို့မရဘူး။"
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"
ဖန့်ချန်က သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ မင်း တခြားအလုပ်တွေ သွားလုပ်တော့၊ ငါ အတွင်းကမ္ဘာကို ပြုပြင်တော့မယ်။"
ဝမ်ချုံစန်းက အေးဆေးပင် ပြောသည်။
"နောက်တစ်ခါ ကိစ္စရှိရင် လာရှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တံခါးခေါက်ဖို့တော့ မေ့နဲ့ဦး။ မဖိတ်ဘဲ ရောက်လာတာက ခိုးဝင်လာတာနဲ့ အတူတူပဲ။"
"ငါကတော့ မခေါက်ဘူး။"
ဖန့်ချန် စကားဆုံးသည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သွားကြိတ်ကာ ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်တော့သည်။
...
...
အတွင်းကမ္ဘာ။
ဝမ်အိုကြီးဆီမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် သူ နီရဲသော ကပ်ဘေးဝိဇ္ဇာမျက်လုံး ကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်ကို မှန်လေး အား ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
"မှန်လေး ဒီပညာရပ်က ဘယ်လိုလဲ"
"'နတ်ဘုရားဆန့်ကျင် စိတ်ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း' လား "
မှန်လေးမှာ စဉ်းစားကာ ပြောသည်။
"ဒီပညာရပ်က အမှန်တကယ်ပဲ ထူးခြားတယ်။ တိုက်ခိုက်မှုပိုင်းမှာတော့ မျက်လုံးကိုးပါး နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေထဲ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကတော့ အကျယ်ပြန့်ဆုံးပဲ။"
"ဒီပညာအပြင်၊ ဒီတစ်ခေါက် ငါက တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း ရဲ့ ယဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲ နဲ့ တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ သူမက ငါ့ရဲ့ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ပညာရပ် ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်တယ်။"
"အခုဆို ငါက ဟင်းလင်းပြင်အထပ် (၃၆) လွှာစလုံးကို သွားနိုင်ပြီ။"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"ဒီအချက်က ကောင်းကင်အရှင်သခင် တော်တော်များများရဲ့ နည်းလမ်းတွေထက်တောင် သာလွန်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ပညာရပ် မြှင့်တင်ခံလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ စိတ်အာရုံယောင် တစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရတယ်။"
သူသည် သူ မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို အသေးစိတ် ဖော်ပြလိုက်သည်။
"မင်းအမြင်အရဆိုရင် ဒီအာရုံယောင်က ဘာကို ကိုယ်စားပြုတာလဲ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ ပညာရပ်က ကျွန်ခံထားရတဲ့ ပညာရပ်မျိုး ဖြစ်နေတာလား "
ဖန့်ချန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အရင်က မင်း ငါ့ဆီက ချေးထားတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံးတွေကို ပြန်ဆပ်ပြီးပြီလား "
"ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆပ်ပြီးပြီလေ။ ပိုတောင် ပိုနေဦးမှာပါ။ ကြည့်ကြည့်ပါ။"
"ဟုတ်လား၊ ငါ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"
ခဏအကြာတွင် မှန်လေးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။
"ငါ တွက်ကြည့်ပြီးပြီ၊ တကယ်လည်း ပိုနေတယ်။ မင်း ငါ့ကို အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံး သန်းတစ်ရာ ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်၊ ဘာလို့လဲဆိုတာ ငါ ပြောပြမယ်။"
"..."
ဖန့်ချန်သည် မှန်လေးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိတ်လန့်နေမိသည်။ ဤကိစ္စတွင် ပတ်သက်နေသော အကြောင်းအကျိုး က ဒီလောက်အထိ ကြီးမားနေတာလား။
သန်းတစ်ရာ ကျောက်တုံးမှ ပေးရမည်ဆိုမှ မှန်လေးက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြမည်တဲ့လား။
"သန်းတစ်ရာ... ငါသာ ကောင်းကင်အရှင်သခင် ဖြစ်လာရင်တော့ ရနိုင်မှာပါ။"
"အခုတော့ လူတွေဆီကနေ လိုသလောက် ချေးကြည့်ရင်တောင် တစ်သောင်း နှစ်သောင်းလောက်ပဲ ရမှာ၊ တကယ်ပဲ လောဘကြီးလွန်းတယ်။"
လက်ရှိတွင် ဖန့်ချန်သည် ထိုအာရုံယောင်၏ အကြောင်းရင်းကို အပြည့်အဝ မသိရှိသေးသော်လည်း၊ ထိုကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော အကြောင်းအကျိုးများ ဆက်စပ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်မှာလည်း အကျိုးအမြတ် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်တစ်ခါ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ မဖွင့်ခင်မှာ ရက်အနည်းငယ် ထပ်လိုသေးတယ်။"
"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် သူတော်စင် တချို့လည်း အတွင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်နိုင်ကြတော့မှာပါ။"
ထိုသို့ တွေးမိရင်း ဖန့်ချန်သည် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်ကာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
လမ်းခရီးတွင် သူသည် ချင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသား အနည်းငယ်နှင့် ဆုံမိရာ၊ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို မြင်သွားသဖြင့် ထိုကျောင်းသားများမှာ အံ့သြစွာ ကြည့်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်သည် ချက်ချင်းပင် ရပ်လိုက်ပြီး ထိုကျောင်းသားများကို လက်ယက်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဒီကို လာခဲ့။"
"..."
ကျောင်းသား အနည်းငယ်မှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမူအရာ ပျက်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ တွန့်ဆုတ်စွာ လျှောက်လာကြသည်။
"ဘာလဲ ငါ့ကို မြင်ရတာ စိတ်ညစ်စရာ ဖြစ်နေတာလား"
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ဖန့် ဘိုးဘေးကြီး၊ မဟုတ်ရပါဘူး..."
ကျောင်းသား တစ်ဦးက ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"ဖန့် ဘိုးဘေးကြီး"
ဖန့်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
"အပိုတွေ မခေါ်နဲ့၊ ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေး မဟုတ်ဘူး။"
ထိုကျောင်းသားက အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြသည်။
"မျိုးနွယ်စုအိမ်တော်ကနေ အမိန့်ပေးထားတာပါ၊ နောက်တစ်ခါ ဖန့် ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ တွေ့ရင် အကြီးကဲတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံဖို့၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေါ့ဆဖို့ ပြောထားလို့ပါ..."
"ချင်မျိုးနွယ်စု မျိုးနွယ်စုအိမ်တော်လား သူတို့ ရုတ်တရက်ကြီး သဘောပေါက်သွားတာလား "
ဖန့်ချန်က လှောင်ပြုံးဖြင့် -
"ငါသိတဲ့ ချင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကျင့်ဆိုရင်၊ နောက်တစ်ခါ ပြည်တွင်းရေးရာ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်ကြဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ငါ အခု မင်းတို့ကို ခေါ်လိုက်တာက ဒီကိစ္စကို မေးချင်လို့ပဲ။ ချင်မျိုးနွယ်စုက ငါ့ကို ဘယ်လိုမျိုး တိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ ငါ့ကို ပြောပြပါလား၊ ငါတို့လည်း အကျိုးရှိအောင် လုပ်ကြတာပေါ့။"
ထိုကျောင်းသားက ခါးသီးစွာ ရယ်မောသည်။
"ဖန့် ဘိုးဘေးကြီး၊ ချင်မျိုးနွယ်စုက ဖန့် ဘိုးဘေးကြီးကို ရန်သူအဖြစ် မသတ်မှတ်ချင်တော့ပါဘူး၊ ပြည်တွင်းရေးရာ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ဆိုရင်တောင်..."
"ဘာလို့လဲ"
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လာသည်။
"သူ စိတ်ပျက်သွားတာလား "
ကျောင်းသား အနည်းငယ်မှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ထိုကျောင်းသားက ခဏအကြာမှ -
"ဖန့် ဘိုးဘေးကြီး၊ အခုဆိုရင် မင်းက စစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ ဖမ်းစီးရေးဌာန က အရာရှိငယ် တစ်ယောက်မှန်း ဘယ်သူ မသိဘဲ ရှိမလဲ။ ဒီအဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်စုအနေနဲ့လည်း ပြည်တွင်းရေးရာ အကြောင်းပြချက်နဲ့ တိုက်ခိုက်လို့ မရတော့ဘူးလေ။"
"စစ်ဆေးရေးဌာနက ဝင်ပါလာမှာ သေချာတယ်၊ စစ်ဆေးရေးဌာနနဲ့ ယှဉ်ရင် ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်စု ဆယ်ခုလောက်တောင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ငါ့ရဲ့ အရာရှိငယ်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့က ဒီလောက်တောင် လူသိများသွားပြီလား"
ဖန့်ချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒါ့အပြင်..."
ထိုကျောင်းသားက တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ အရင်က မျိုးနွယ်စု အသီးသီးမှ ထူးချွန်သူ ရာကျော် ချင်မျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးရုံးတော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် အံ့အားသင့်နေသည်ကို မြင်တော့ ထိုကျောင်းသားက -
"ဖန့် ဘိုးဘေးကြီး၊ မင်း ဒီကိစ္စကို မသိသေးဘူးလား"
"မသိဘူးလေ၊ ငါ အခုမှ ပြန်ရောက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီလို လုပ်ပေးတာကိုတော့ ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"မင်းတို့ ချင်မျိုးနွယ်စုက ငါ့ကို ထိဖို့ ဆိုတာ တကယ်ပဲ ခက်ခဲသွားပြီ ထင်တယ်။"
ဖန့်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ငါ ဒီတစ်ခေါက် အလွန်ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းတစ်ခုကို လေ့လာခဲ့တယ်၊ နောက်တစ်ခါ မင်းတို့ ချင်မျိုးနွယ်စုကို ပြန်မသုံးရပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။"
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကျောင်းသားများကို ကြိုးစားကြဖို့ မှာကြားကာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
"သူ အလွန်ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခုကို ထပ်လေ့လာခဲ့ပြန်ပြီ..."
ကျောင်းသားများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်ခြင်းများသာ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် ထိုကျောင်းသားများမှာ ချင်ဝူဆန့် ၏ ရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေပြီး ဖြစ်ရပ်မှန်ကို အကုန် ပြောပြလိုက်သည်။
ချင်ဝူဆန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ နောက်ပိုင်းကျရင် ဘိုးဘေးရုံးတော်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပဲ သူ့ကို ဆက်ဆံပါ။"
"ဟုတ်ကဲ့..."
ကျောင်းသားများမှာ အရိုအသေပြုကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် တံခါးဝတွင်။
ဖန့်ချန်သည် အကြောင်းအကျိုး ပိတ်ကာကြီးကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းလာသည်။
ချင်မျိုးနွယ်စုကတော့ သူ့ကို ခေတ္တခဏ လက်လျှော့ပေးလိုက်ပုံရသည်။
သို့သော် သူသည် သတိမလျော့ဘဲ ကာကွယ်ရမည့်အရာများကို ဆက်လက် ကာကွယ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ခြေလှမ်းလှမ်းကာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။