အခန်း (၁၂၀၉-၁၂၁၀)
Vol. 121 Ch. 1209-1210
အခန်း ၁၂၀၉ - ကမ္ဘာလောက၏ ပိုင်ရှင်လား။
ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်း၊
လီယန်ချူသည် ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ၊ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ကောင်းကင်မျက်လုံးတို့မှာ ထိုကြီးမားသော စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီး ဖြစ်သည်။
သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် မှော်စွမ်းအားများမှာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသေးသော်လည်း၊ ယခင်ထက်မူ များစွာ ပိုမိုတိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမှာ ပိုမို စုစည်းအားကောင်းလာကာ ကောင်းကင်မျက်လုံးမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ရွှမ်ဟွမ်စွမ်းအားဆိုတာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အရာပဲ၊ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ နတ်လက်နက်တွေကို သန့်စင်လိုက်တာနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားကို နောက်တစ်နည်းနဲ့ တိုးမြှင့်နိုင်တာပဲ။"
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
ဤတစ်ကြိမ် ပြုပြင်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဆိုကာ လက်ဝှေ့ကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။
ထိုနေ့တွင် လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ခွန်လွန်တောင် တည်ရှိရာ အရပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလောကထဲကို တခြားလောက က ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရောက်လာပြီ "
လီယန်ချူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယခင်ကဆိုပါက ဤအရာကို လုံးဝ ခံစားမိမည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုနီရဲနေသော တိမ်တိုက်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထိုတိမ်တိုက်ကို စီးကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
............
ခွန်လွန်တောင်
ဂိုဏ်းချုပ်များ တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ယုချွမ်လောက၏ နတ်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီးများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။
တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိကြပြီး စွမ်းအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်ကာ သူတို့လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားလောကမှ ဘိုးဘေးများ ချန်ရစ်ခဲ့သော ရွှေရောင် နတ်ဘုရားစာတမ်းများ ရှိနေသည်။
သူတို့သည် ခွန်လွန်တောင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပြီးသည်နှင့် ရှေးဟောင်းခွန်လွန်မှ ကျင့်ကြံသူများကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးသည် ခွန်လွန်၏ လေမုန်တိုင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။
"လေနဲ့ ဆီးနှင်းတွေရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ၊ ခွန်လွန်တောင်က တကယ်ကို ထူးခြားတယ် "
တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။
"ဒီခွန်လွန်တောင်မှာ အတားအဆီးတွေ ရှိနေတယ်၊ တိမ်တိုက်စီးပြီး ပျံသန်းဖို့တောင် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။"
လျန်မိုကျူးက ပြောသည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လေမုန်တိုင်း အကြီးအကျယ် ဖြစ်တုန်းက ဒီထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ တကယ် အန္တရာယ် များခဲ့တယ်။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခြားဂိုဏ်းချုပ်များလည်း ထိုလေမုန်တိုင်းကို ကြည့်ရင်း အမူအရာ တည်တင်းသွားကြသည်။
လျန်မိုကျူးက ထပ်ပြောသည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်တို့၊ အဲဒီ တာအိုဆရာလေးရဲ့ ရက်စက်မှုက အလွန် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်၊ ကျွန်မအမြင်အရဆိုရင် ကျွန်မတို့ ခဏတာလောက် အုပ်စုမကွဲဘဲ စုစည်းနေကြတာ ပိုကောင်းမယ်။"
ချွန်ယန်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ယွဲ့ယန်က ပြောသည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစာတမ်းတွေလည်း ပါလာတာပဲ၊ နောက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်တွေလည်း ဒီလောက် များနေတာ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာများ လုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။"
လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့ လေးယောက်ကို နိုင်ခဲ့ရုံနဲ့ ဆယ်ယောက်ကိုရော နိုင်ပါ့မလား။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူက ယုချွမ်လောကကို လာပြီး ကမ္ဘာလောကရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာပါစေလား "
ဟု ဟောင်းလောင်းဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်က ရယ်မော ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ လျန်မိုကျူးထက် ပိုမိုမြင့်မားပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း လွန်စွာ နက်နဲသည်။
လျန်မိုကျူးသည် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းကို စတင်ခါစကပင် သူသည် ရှူခုံးဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သက်ကြီးဝါကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းပါက နတ်ဘုရားအဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။
လျန်မိုကျူးသည် ဤကျွမ်းကျင်သူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို တည်ငြိမ်လာသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားစာတမ်းရဲ့ စွမ်းအားက ထူးခြားတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့တောင် သူ့ကို နိုင်နိုင်လိမ့်မယ်။"
သူတို့မှာ အလွန် ယုံကြည်မှုရှိပြီး စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေကြသည်။
ဤကြီးမားသော လေမုန်တိုင်းမှာ တကယ်ကို ပြင်းထန်လှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း သူတို့သည် မဆင်မခြင် လေမုန်တိုင်းထဲသို့ မဝင်ရောက်ခဲ့ကြပေ။
သူတို့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုနေကြပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိကာ စွမ်းအားကြီးမားကြသည်။ ယုချွမ်လောကနှင့် ယှဉ်လျှင် ကန်ယွမ်လောကဘက်မှာ တောမြို့လေး၊ အရပ်ဒေသလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင် မပြောင်းလဲမီက ယန်ဝိညာဥ် အဆင့်မှာပင် ရှားပါးလှပြီး သူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန် ကွာခြားလွန်းသဖြင့် လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပေ။
ဤအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေမုန်တိုင်းကြီးထဲမှ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် တိမ်တိုက်ကို စီးကာ ရောက်ရှိလာသည်။
"ကြည့်လိုက်ကြ၊ လေမုန်တိုင်းထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်"
"အဲဒီ နီရဲတဲ့ တိမ်တိုက်က တကယ်ကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်လာတဲ့ ရတနာတစ်ခုလိုပဲ"
"ဒီခွန်လွန်တောင်ရဲ့ လေမုန်တိုင်းကြီးထဲမှာ တိမ်တိုက်ကို စီးနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူက ဘယ်သူလဲ "
ဂိုဏ်းချုပ်များအားလုံး စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။
လေမုန်တိုင်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်စင်သွားပြီး တိမ်တိုက်စီးလာသူ၏ မျက်နှာကို သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။
သူမှာ အရပ်ရှည်၍ ပါးလျသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်နှာပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ခါးတွင် ဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး အလွန် နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည့် ဘူးသီးတစ်လုံးလည်း ရှိသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားရှိသည့် ခွန်လွန်လေမုန်တိုင်းကြီး ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင်မူ နီရဲသော အလင်းတန်းများ လွင့်ပျံ့နေသည့် တိမ်တိုက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
သူ၏ ပုံစံမှာ လောကီအရာများကို စွန့်လွှတ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပသော လမင်းတစ်စင်းပမာ ဖြစ်နေသည်။
လျန်မိုကျူး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာကာ အသံကို တိုး၍ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ တာအိုဆရာလေးပဲ"
ယုဟွမ်တောင် ဂိုဏ်းချုပ် ယွဲ့ယန်မှာ လျန်မိုကျူးကို အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားနေသူဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိုတာအိုဆရာလေး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို သိသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ တောက်လောင်လာသည်။
"ရုပ်ရည် ချောမောတာကလွဲရင် သူက သာမန်ပါပဲ"
သူ၏ မှော်စွမ်းအားမှာ လွန်စွာ ထူထပ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း မြင့်မားသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ဂိုဏ်းမှာလည်း နတ်လမ်းစဉ်၏ အဓိက ဂိုဏ်းဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း လူများကို အထင်သေးတတ်သည်။
လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ကို စီးကာ ခွန်လွန်တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး အေးဆေးစွာ ဆင်းသက်လိုက်ကာ ယုချွမ်လောကမှ ဂိုဏ်းချုပ်များကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူသည် ယွဲ့ယန်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ လျန်မိုကျူးထံသို့ ရောက်သွားသည်။
"မင်း ပြန်လာရဲသေးတာပဲ၊ ဒါကတော့ ငါ့ကို အံ့သြစေတယ်နော်။"
လျန်မိုကျူးမှာ ယုချွမ်လောက၏ အလွန် ထူးချွန်သော နတ်သမီးလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း လူတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ထိုတာအိုဆရာလေး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ယခု ထပ်မံတွေ့ဆုံချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ မပျောက်ကွယ်နိုင်သော မုန်းတီးမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သာမန် တပည့်လေးများ၏ အမြင်တွင် သူမသည် မြင့်မြတ်ပြီး လောကီအရာများနှင့် ကင်းရှင်းသူ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ သူမလည်း ဒေါသထွက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ယုဟွမ်တောင် ဂိုဏ်းချုပ် ယွဲ့ယန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းညူကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်လျန်၊ ဒီလူကို ကျွန်တော် ဖမ်းပေးပါ့မယ် "
သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အမြင့်ဆုံးအထိ တက်လာပြီး သူ၏ အသိစိတ်နှင့် မှော်စွမ်းအားမှာ အလွန် ထူထပ်လှသည်။
သူ၏ နောက်ကျောတွင် ယင် နှင့် ယန် စွမ်းအားများ လည်ပတ်နေပြီး ထိုက်ချီ ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
လီယန်ချူသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အလေးအနက်ထား၍ ပြောသည်။
"ခွေးဖြစ်ချင်မနေနဲ့၊ ခွေးဖြစ်ရင် ဘဝက မလှဘူးနော်။"
ယုဟွမ်တောင် ဂိုဏ်းချုပ် ယွဲ့ယန် - "………………"
သူသည် "ခွေးဖြစ်ခြင်း" ဆိုသည့် စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်လည်း လီယန်ချူ ဆိုလိုရင်းကိုတော့ သဘောပေါက်သွားသည်။
ယုဟွမ်တောင် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ပုံစံများကို ထွင်းထုထားသော နတ်ဘုရား ယုရူရီ ကို ကိုင်ထားပြီး အရှိန်အဝါမှာ အလွန် ရှေးကျလှသည်။
ယုဟွမ်တောင်၏ အဖိုးတန်ရတနာ၊ နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ရူရီပင် ဖြစ်သည်။
ရူရီကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ထိုနဂါးနှင့် ဖီးနစ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ကာ လီယန်ချူကို ဝန်းရံလိုက်သည်။
ယုဟွမ်တောင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ မှော်စွမ်းအားမှာ အလွန် ထူထပ်လှပြီး နဂါးနှင့် ဖီးနစ်တို့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်း ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါမျိုး ပေါ်မလာပေ။
သူ၏ လက်သီးမှာ အလွန် လေးလံလှပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် "ခွပ် " ဆိုသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤယုဟွမ်တောင် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား၏ ဝန်းရံမှုကို ခံလိုက်ရပြီး သွေးအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။
တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊
သေမင်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ယုချွမ်လောကမှ ဂိုဏ်းချုပ်များအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ထိုတာအိုဆရာလေးကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သူသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ မှော်လက်နက်များနှင့် ပျံသန်းနေသော ဓားများကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နီးကပ်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
လျန်မိုကျူးမှာ အမူအရာ တည်တင်းသွားပြီး ထိုတာအိုဆရာလေးက ယခင်က လူသုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ရက်စက်မှုကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိရာ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဤယုချွမ်လောကမှ ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ဂိုဏ်းချုပ်များသည် ခွန်လွန်သို့ ရောက်လာပြီး နတ်ဘုရားစာတမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ ခွန်လွန်မှ ကျင့်ကြံသူများကို ဖမ်းဆီးရန် ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရပြီးနောက်၊ ဤတောမြို့လေးသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တာအိုဆရာလေးနှင့် တွေ့ဆုံကာ တစ်ယောက်ကို အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။
လူအများမှာ ချက်ချင်းပင် မှော်လက်နက်များနှင့် မှော်ပညာများကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
လျန်မိုကျူးက ရွှေကြာပန်း နတ်မီးခွက်ကို ထုတ်ယူပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်သော မီးတောက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်၊ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
မီးတောက်များသည် မီးနဂါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူကို ဝန်းရံထားလိုက်သည်။
လီယန်ချူက သူမကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့စဉ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အလွန် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ရှိနေသည်။
အဲဒီအရာက သွေးကြောသန့်စင်သူများစွာကို စားသုံးထားလို့ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန့်ရှင်းနေသော်လည်း သာမန်လူတို့၏ သွေးနှင့် စွမ်းအားမှာ လွန်စွာ အားနည်းလှသည်။
မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ခံပညာနှင့် စွမ်းအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ အားကောင်းသော သွေးနှင့် စွမ်းအားမျိုး မဟုတ်ပေ။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အေးစက်ပြီး မြင့်မြတ်သော နတ်သမီးဟန်ဆောင်ထားသည့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ပြောင်းလဲမှုများစွာ ရှိနေသည်။
ယုချွမ်လောကတွင် သာမန်လူတို့၏ အသက်မှာ မြက်ပင်များကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပြီး နတ်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီးများမှာ လောကီမင်းဆက်များထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သည်။ ဤအရာမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူမမှာ သူမ၏ အေးစက်သော နတ်သမီး ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းရန် အမြဲ ကြိုးစားရသူ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လျန်မိုကျူးသည် မလှုပ်ရှားနိုင်သော မီးတောက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရာ မီးနဂါးများသာမက မီးကြိုးများပါ ပေါ်ထွက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်။
"ဒီတာအိုဆရာက အားကောင်းပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေ အများကြီး ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်တာကိုတော့ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး "
လျန်မိုကျူး၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဤတိုက်ပွဲကို အနိုင်ယူပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမည်။
သို့လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပါက ဤတာအိုဆရာလေးမှာ သူမ၏ စိတ်ပူပန်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် လျန်မိုကျူးသည် ရွှေကြာပန်း နတ်မီးခွက်ကို အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်လိုက်ပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်သော မီးတောက်များကို သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ လောင်ကျွမ်းစေရန် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် တစ်ဖန် ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး မီးတောက်များထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မီးရှောင်ခြင်းအတတ်
မီးတောက်များထဲတွင် မီးရှောင်ပညာကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာပင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
သို့သော် လျန်မိုကျူးမှာ ယခင်က အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့သဖြင့် ယခုတစ်ခါတွင် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရတနာတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နေနှင့်လ နတ်အသွားအလာ ဟု ခေါ်သည်။
အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံလာသည်။
တကယ်ပဲ၊ ထိုတာအိုဆရာလေးသည် မီးတောက်များထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
နေနှင့်လ နတ်အသွားအလာမှာ အလင်းတန်းများ ပျက်စီးသွားသော်လည်း ထိုလက်သီးချက်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
"ဒီတစ်ခါလည်း အရင်ကလိုပဲ ငါ့ကို နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား "
လျန်မိုကျူးက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
ဤအချိန်တွင် သူမသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် ဆံပင်များမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး တစ်ဖက်တွင် ရွှေကြာပန်း နတ်မီးခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ဖက်တွင် နေနှင့်လ နတ်အသွားအလာကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
မြင့်မြတ်သော နတ်သမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လောကီအရာများကို စွန့်လွှတ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
တစ်ခဏချင်းတွင် မှော်ပညာများနှင့် မှော်လက်နက်များစွာသည် လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။
သို့သော် လျန်မိုကျူး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရုတ်တရက် နောက်ထပ် တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။
"ကိုယ်ခန္ဓ ာတစ်ခုတည်းနဲ့ သုံးကိုယ် ဖြစ်စေနိုင်သော အတတ်"
လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်းမှာ အရာအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်သည့် စွမ်းအားဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဓားအလင်းတန်းမှာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်နှင့် ထိုမြင့်မြတ်သော နတ်သမီးလေး၏ မျက်ခုံးကြားမှ စ၍ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းအထိ သွေးကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ချက်ချင်းပင် သွေးများ စီးကျလာပြီး နှစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ ထိုနတ်ဘုရားစာတမ်း၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း အတူတူတော့ ပျက်စီးမသွားပေ။
ထိုအချိန်တွင် သူမသည် လီယန်ချူကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်။
လီယန်ချူ၏ နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားတစ်ခုမှာ ရှင်းဟွမ် အလံ ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဝါကျင့်ကျင့် နတ်အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာပြီး ဘယ်အရာကိုမျှ မဝင်ရောက်နိုင်ပေ။
"ခွပ် ခွပ် ခွပ်"
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်လက်နက်များစွာ လာရောက် ထိမှန်သည်။
ဝါကျင့်ကျင့် အလံမှာ စွမ်းအားအကုန် သုံးလိုက်ရသဖြင့် မှော်စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီ လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။
လျန်မိုကျူး၏ ဝိညာဉ်မှာ ကြောက်ရွံ့လျက်ရှိပြီး ချက်ချင်းပင် မှော်လက်နက်နှစ်ခုကို မောင်းနှင်လိုက်သည်။
မှော်လက်နက်နှစ်ခုမှာ လျန်မိုကျူးထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
"ဒါက ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုတည်းနဲ့ သုံးကိုယ် ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အစွမ်းပဲ၊ သူ အကြာကြီး မခံနိုင်ဘူး"
ရှူခုံးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောသည်။
"သူ့ကို ထွက်မသွားစေနဲ့"
လျန်မိုကျူးက ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။
အကယ်၍ ဘိုးဘေးများ ချန်ရစ်ခဲ့သော နတ်ဘုရားစာတမ်းသာ မရှိပါက၊ သူမမှာ ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး ရွှေကြာပန်း နတ်မီးခွက်နှင့် နေနှင့်လ နတ်အသွားအလာကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ဝိညာဉ် အခြေအနေတွင် အသုံးပြုသည့်တိုင်အောင် အလွန် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။
သို့သော် ရွှေကြာပန်း နတ်မီးခွက်ပေါ်တွင် မီးတောက်တစ်စင်းမှာ သူမထံသို့ တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။
ဤအကွာအဝေးမှာ လျန်မိုကျူးပင် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။
မီးတောက်သည် လေထဲတွင် လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုလူမှာ လှပသော တာအိုဆရာလေးပင် ဖြစ်သည်။
လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လျန်မိုကျူး၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
သူ အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ "၇၂ပါး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း" ဖြစ်ပြီး၊ စကြဝဠာ၏ ပြောင်းလဲခြင်း အရာအားလုံးကို ရရှိကာ တစ်ခဏချင်းတွင် မီးတောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် လျန်မိုကျူးမှာ သေဆုံးသွားပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။
ထိုဝိညာဉ်အခြေခံ ရှိပြီး ရာပေါင်းများစွာသော နှစ်များစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် ဤနတ်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီး၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ၊ လုံးဝ ပျက်စီး ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
အခန်း ၁၂၁၀ - ပြိုင်ဘက်ကင်း
လူအပေါင်းတို့မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ ခဏတာလေးအတွင်း လီယန်ချူ၏ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်ပညာကို မည်သူမျှ မရိပ်မိလိုက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ဒီတာအိုဆရာလေးက ရုပ်ခန္ဓာ ခိုင်မာရုံတင်မကဘဲ တာအိုကျင့်စဉ်မှာလည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်ပါလား "
လူအပေါင်းတို့သည် သူ့ကို အရိုင်းဆန်သော ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် တာအိုလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် ရွှေကြာပန်း နတ်မီးခွက်နှင့် မှော်လက်နက်နှစ်ခုကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို မြှောက်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
"သူ့ကို သတ်လိုက်ကြ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ယုချွမ်လောကမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလို့ သူထင်သွားလိမ့်မယ် "
ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် အမြင့်နှစ်ပေရှိသော အဆောင်အယောင်တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထိပ်တွင် ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော ဝံပုလွေရုပ်ကို ထွင်းထုထားသဖြင့် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဘေးတွင် ရှေးဟောင်းသားရဲတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ဤခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေမှာ ရုပ်ခန္ဓာ အသားအရေ မရှိဘဲ တာအိုပညာရပ်အများစုကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည်။
ဒါဟာ သူကျင့်ကြံထားတဲ့ ဒုတိယဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး "ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ဝိညာဉ်" လို့ ခေါ်သည်။ ၎င်းကို ရှေးဟောင်းမှော်ဆရာတို့၏ လက်နက်ကို အသုံးပြု၍ ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
တရားကျင့်သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ဝိညာဉ်ကို လုယူရန်အတွက် အထူးပင် ရည်ရွယ်သည်။
ထိုဂိုဏ်းချုပ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ဝိညာဉ်သည် လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် တိုးဝင်လာသည်။
စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် မည်မျှပင် မြန်ဆန်လိုက်မည်နည်း၊ ဝိညာဉ်၏ အရှိန်အဝါမှာ ဤမျှပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဓားပေါ်တွင် ကျွယ်ရှန်း ဟူသော စာတန်းကို ရေးထိုးထားသည်။
ဤကျွဲရှန်းဓားသည် ဓားလမ်းစဉ်၏ ကံကြမ္မာစွမ်းအားဖြင့် ပွင့်လင်းလာပြီးနောက် သံချေးများ ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။
"ခွပ်"
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွက်လာပြီး တစ်ချက်တည်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ဝိညာဉ်မှာ အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားတော့သည်။
ထိုဂိုဏ်းချုပ်သည် ဒုတိယဝိညာဉ် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားသဖြင့် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားသည်။
လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
ထိုအလင်းတန်းမှာ လေထဲ၌ ရွှေရောင်နဂါးနှစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများဖြင့် လွင့်ပျံ့နေသည်။
"ရွှေနဂါးကတ်ကြေး" ဖြစ်သည်။
ထိုဂိုဏ်းချုပ်သည် ဒုတိယဝိညာဉ် အခုတ်ခံရပြီးနောက် ရွှေနဂါးကတ်ကြေးက သူ့ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် "ဒုက္ခပါပဲ" ဟု တွေးကာ ဝေးရာသို့ အမြန် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။
"အားလုံးပဲ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းကြတော့၊ နတ်ဘုရားစာတမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး ဒီလူကို နှိမ်နင်းကြ "
ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူတို့လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားစာတမ်းများကို အသုံးပြုကာ အားလုံး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
လီယန်ချူမှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ရှူယီဘူးသီးကို ဖြုတ်ယူ၍ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ရှူယီဘူးသီးမှာ အလွန် လေးလံလှပြီး ပစ်ပေါက်တိုက်ခိုက်ရန် အလွန်သင့်လျော်သည်။ ထို့အပြင် ခွန်လွန်တောင်၏ နံ့သာမီးတောက်များကိုလည်း ထည့်သွင်း သိမ်းဆည်းထားသည်။
ယခုအခါတွင်မူ နတ်လမ်းစဉ်၏ စည်းမျဉ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဘုန်း" ဆိုသည့် ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
နတ်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ ရှေ့မှ ရွှေရောင်စာတမ်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။
လီယန်ချူသည် "ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက်" အစွမ်းကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
လက်ခြောက်ဖက်တွင် ကျန့်ကျောင်းဓား၊ မီးခေါင်းရှည်လှံ၊ စကြာဝဠာဘီး၊ ရှူယီဘူးသီး၊ ရွှေနဂါးကတ်ကြေး၊ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ နတ်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီးများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များကို တိုက်ခိုက်သည်။
သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန် ခိုင်မာလှသဖြင့် သူတို့၏ မှော်အတတ်များမှာ လီယန်ချူကို မထိခိုက်နိုင်ပေ။
ရှူခုံးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ ယင်ယန်ကျာပွတ်ဖြင့် ရိုက်ချက်များမှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်သာ တုန်ခါစေသည်။
လီယန်ချူက အခွင့်ကောင်းယူကာ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံဖြင့် သူ့ကို ရိုက်လိုက်ရာ သူမှာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။
ရှူခုံးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သွေးအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားသည်။
"ခွပ် ခွပ် ခွပ်"
ခဏတာအတွင်းမှာပင် နှစ်ယောက် သုံးယောက်မှာ သွေးအန်ကာ လွင့်စဉ်သွားကြပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက်ဖြင့် မှော်လက်နက် ခြောက်ခုကို အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်နေသည်။
ရှေးဦးစွာ ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်သုံးခဲ့သော ဂိုဏ်းချုပ်ကို လီယန်ချူက ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
သူတို့ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်မှာ ရှေးဟောင်း မှော်ဆရာတို့၏ ပညာရပ်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။
ရှေးခေတ် မှော်ဆရာတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ စိန်ကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး လက်ဗလာဖြင့်ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို စုတ်ပြဲစေနိုင်သည်။
ထိုဂိုဏ်းချုပ်မှာလည်း မှော်ဆရာတို့၏ သွေးသား အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း လီယန်ချူ၏ နဂါးသတ်ဓားမှာ အရာအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိနေသည်။
ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်းက သူ့ကို ဝန်းရံထားပြီး ဓားအလင်းရောင်တွင် သူ၏ မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နေသည်။
ထိုဂိုဏ်းချုပ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးအိုင်ထဲတွင် နှစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
သူ၏ ဒုတိယဝိညာဉ်မှာ အခုတ်ခံရသလို၊ ကောင်းကင်ဝံပုလွေ အဆောင်အယောင်တုတ်မှာလည်း အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားစာတမ်းကိုလည်း လီယန်ချူက လုယူလိုက်သည်။
ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားစာတမ်း နှစ်စောင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
"ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း"
ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး စွမ်းအားလှိုင်းများ တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဤတာအိုဆရာလေး၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ အလွန်မှန်ကန်ပြီး ခွန်အားမှာလည်း အဆုံးအစ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကို ကြာရှည်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးသော်လည်း ထိခိုက်မှု မရှိသည့်အပြင် ပို၍ပင် သန်မာလာသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ပိုမို ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။ နတ်ဘုရားစာတမ်းများကို အသုံးပြုနေသော်လည်း ဤတာအိုဆရာလေးကို မနိုင်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ မှော်အတတ်များမှ အားနည်းချက်များကို လီယန်ချူက ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။
သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးမှ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအပေါင်းတို့၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။
ရှူခုံးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အံ့သြစွာဖြင့်
"သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဆယ်ယောက်ကို တိုက်နိုင်တာပဲ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူလဲ "
ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးသည် အာကာသအလင်းဓာတ် ကို ထုတ်သုံးသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ဆန်းကြယ်သော ရွှေရောင်သဲမှုန်များ ပါဝင်သည့် ပန်းကန်ပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အလင်းရောင်မှာ တောက်ပနေပြီး နတ်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဤမှော်လက်နက်မှာ တရားကျင့်သူတို့၏ အာရုံကို ဖုံးကွယ်နိုင်သည်။
သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ကောင်းကင်မျက်လုံးမှာ အလွန် ထက်မြက်လှသည်။
သူ၏ လက်ထဲရှိ မီးခေါင်းရှည်လှံမှာ မီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန် ထက်မြက်လှသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ၏ အနှောင့်အယှက်ကို မခံရသည့်အပြင် တစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုဂိုဏ်းချုပ်၏ လည်ချောင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက်ဖြင့် စကြာဝဠာဘီး နှင့် ရှူယီဘူးသီးကို အသုံးပြု၍ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
"ဘုန်း "
ထိုဂိုဏ်းချုပ်အဆင့်ရှိသော မြေပြင်နတ်ဘုရား ၏ ဦးခေါင်းမှာ ကွဲကြေသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသည်။
ရှူခုံးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ မြင့်မားသော်လည်း မှော်စွမ်းအားမှာ ဤတာအိုဆရာလေးထက် မသာလွန်ပေ။
ထို့အပြင် ဂိုဏ်းချုပ် ၁၀ ဦးထဲတွင် ထက်ဝက်ကျော်မှာ ဤတာအိုဆရာလေးထက် မှော်စွမ်းအား ပိုမိုကြီးမားကြသည်။
သို့သော် ထိုတာအိုဆရာလေး၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ခိုင်မာပြီး လက်ထဲရှိ နတ်လက်နက်မှာလည်း အလွန် ရက်စက်လှသည်။
သူ့ကို တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်ပေ။
ဤအတိုင်း ဆက်တိုက်ခိုက်နေပါက ထပ်မံ၍ သေဆုံးသူများ ရှိလာမည်ကို သိသဖြင့် သူသည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် အားလုံးကို သတင်းစကား ပါးလိုက်သည်။
"မိတ်ဆွေတို့၊ အသက်ကို ဒီမှာ ပေးဆပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ယုချွမ်ကို အရင်ပြန်ပြီးမှ စီစဉ်ကြရအောင် "
လူအပေါင်းတို့မှာ သဘောတူကြသဖြင့် ရွှေရောင်နတ်ဘုရားစာတမ်းကို အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်လိုက်ကြသည်။
"ရှပ် ရှပ် ရှပ်"
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်၊
ထိုဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ခွန်လွန်တောင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယုချွမ်လောကသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့သည် မည်သည့် အထောက်အထားမျှ မကျန်ခဲ့အောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြသည်။
ခွန်လွန်တောင်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်အချို့၏ ရုပ်အလောင်းများနှင့် သူတို့ကျန်ခဲ့သော မှော်လက်နက်များသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
နတ်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီးများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ရှုံးနိမ့်ပြီး ထွက်ပြေးကြရလေသည်။
………………
သူတို့သည် ယုချွမ်လောကသို့ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ခွန်လွန်သို့ မသွားခင်က စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေပြီး ကန်ယွမ်လောကကို အထင်သေးခဲ့သော်လည်း၊
ယခုတွင်မူ လူတိုင်းမှာ အလွန် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေကြသည်။
ထိုမျှသာမကဘဲ ဂိုဏ်းချုပ် အတော်များများမှာလည်း အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
ရှူခုံးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောသည်။
"စွမ်းအားကြီးတဲ့ နတ်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ၊ ငါတို့တွေ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ် "
လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူတို့ ခွန်လွန်သို့ မသွားခင်က ထိုတာအိုဆရာလေးကို အနည်းငယ်မျှ အထင်မကြီးခဲ့ကြပေ။
ယခုတွင်မူ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။
တပည့်များသာ မြင်လိုက်ရပါက ဤကျင့်ကြံသူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အကုန်အစင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
ဝမ်ချွမ်းကျောင်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောသည်။
"ဒီလူက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အရမ်းမြင့်တယ်၊ နတ်လက်နက်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီတစ်ခါ ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ ကိစ္စအတွက် ငါ အပေါ်ကို အစီရင်ခံစာ တင်ရတော့မယ်။"
"မိတ်ဆွေတို့၊ သွားလိုက်ဦးမယ်"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထိုတိုက်ပွဲမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်အပေါင်းတို့မှာ သက်ပြင်းချရင်း တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
………………
ခွန်လွန်တောင်ပေါ်တွင် လီယန်ချူသည် နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေသော မှော်လက်နက်များ၏ ရောင်ခြည်များကို ကြည့်နေသည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျော့ကွင်း လာပေးတယ်၊ ဒီတစ်ခါလည်း မှော်လက်နက်တွေ လာပေးပြန်တယ်၊ ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ လူကောင်းတွေပါလား "
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ၊ စိတ်အာရုံ၊ ကောင်းကင်မျက်လုံးတို့မှာ များစွာ တိုးတက်လာပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ လွန်စွာ ထက်မြက်လာသည်။
သူတို့ ခွန်လွန်ကို ရောက်သည်နှင့် သူ သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် သူ ဤသို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရတနာများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
နတ်လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီးများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် မီးတောက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်များ က အရာအားလုံးကို ပြာဖြစ်သွားစေသည်။
"ကိုင်မင် နဲ့ လုဝူ တို့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မသိဘူး။"
လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူတို့ကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် မရှိကြပေ။
လုဝူမှာ ကိုင်မင်ကို ဆူညံသည်ဟု အမြဲ ထင်နေပြီး ခေါင်းကိုးလုံးဖြင့် စကားပြောနေခြင်းမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသည်။
ကိုင်မင်သည် လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။
သူသည် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး
"ညီအစ်ကို၊ ငါ သစ္စာမဖောက်ပါဘူး၊ သူတို့က အရမ်းသန်မာလွန်းလို့ပါ။ မင်း အလောင်း ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ မြေမြှုပ်ပေးမယ် "
လီယန်ချူ - "……………………"
ကိုင်မင်က ဆက်ပြောသည်။
"ဒါတွေအားလုံးက လုဝူကြောင့်ပါ။ ငါတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် မင်းနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်မှာ"
"ခုတော့ မင်းဝိညာဉ် ပြန်လာပြီပဲ၊ ငါတို့ ခင်မင်ခဲ့ကြတဲ့အတိုင်း နောက်ဆုံးအထိ တာဝန်ကျေရမှာပေါ့။ မင်းသေခဲ့တဲ့နေရာကို ခေါ်သွားပါ၊ ငါ မြေမြှုပ်ပေးမယ်။"
လီယန်ချူက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
"ငါ မသေပါဘူး၊ သူတို့ကို သတ်လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်ပြေးသွားတာပါ။"
"…………" ကိုင်မင် အံ့အားသင့်သွားပြီး
"ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းက ယုကျူးတောင် ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဆိုတော့ သူတို့ကို နိုင်မှာပေါ့။ ငါ မေ့သွားတာပါ။"
သူ၏ ခေါင်းကိုးလုံးမှာ ရွှင်လန်းတက်ကြွနေသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"နံ့သာမီးတောက်တွေကို ဘူးထဲမှာ သိမ်းထားတာ၊ အလွယ်တကူ သုံးလို့မရဘူး။"
ကိုင်မင်က မျက်လုံးပြူးကာ
"ဒါဆို မင်း သူတို့ကို ဘယ်လိုနိုင်လိုက်တာလဲ "
အကြောင်းမှာ တိုက်ပွဲတွင် သူလည်း ပါဝင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်ကြောင်း သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"ရိုက်လိုက်တာပေါ့၊ အချို့ကို သတ်လိုက်တော့ ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလေ။"
လီယန်ချူက လက်ကို လှန်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားစာတမ်း နှစ်စောင် ပေါ်လာသည်။
"ဒီအရာတွေကြောင့် သူတို့ ထွက်ပြေးသွားတာ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့လမ်းကြောင်းကို လိုက်ပြီး ယုချွမ်အထိ လိုက်သတ်မှာ "
ကိုင်မင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယုကျူးတောင်ပိုင်ရှင်မှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။
လီယန်ချူ အသက်ရှင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူလည်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။
"ဘာမှမဖြစ်တာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ လူအများကြီး လာတာ ဘာလုပ်မလို့လဲ "
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ခွန်လွန်က ကျင့်ကြံသူတွေကို ဖမ်းဖို့ ထင်တယ်။"
ထိုအချိန်တွင် ကိုင်မင်မှာ ခွန်လွန်၏ မေးခွန်းများကိုလည်း မဖြေနိုင်ပေ။
လီယန်ချူက ထပ်မံမေးသည်။
"ဒီခွန်လွန်တောင်မှာ တခြား ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိသေးလား"
လုဝူ ၊ ကိုင်မင်တို့မှာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မသိဘူး၊ မမြင်မိဘူး။"
လီယန်ချူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ကိုင်မင်တို့ စိတ်ဝင်စားလေ့ မရှိပေ။
သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားလျှင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။
"မင်းတို့ ခွန်လွန်က ကျင့်ကြံသူတွေကို တွေ့ရင် ဂရုစိုက်ပေးပါဦး။ သူတို့ကို မေးစရာ ရှိလို့ပါ။"
လီယန်ချူက မှာလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။" ကိုင်မင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
လီယန်ချူက နတ်ဆေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကိုင်မင်က ခေါင်းခါသည်။
"ငါတို့က ခွန်လွန်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ရှင်သန်နေတာပါ၊ ဒီလိုအရာတွေ မလိုပါဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
သူသည် ဤတာအိုဆရာလေးကို ပို၍ သဘောကျလာသည်။ စကားပြောကောင်းပြီး သဘောကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး စွမ်းအားနဲ့ ရှင်သန်တာ..."
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆိုင်ရှင်မနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့အကြောင်း ပေါ်လာသည်။
သူတို့သည်လည်း နတ်ဆေးများ မလိုဘဲ အချိန်တန်လျှင် သန်မာလာသူများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့၏ လမ်းစဉ်မှာ ကွာခြားနိုင်သည်။
ဖန့်ချင်းလန်၏ ဝိညာဉ်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ပြဿနာရှိပြီး ဓားအတတ်ကို အမြဲ လေ့ကျင့်နေသည်။
ဆိုင်ရှင်မမှာမူ မည်သို့မျှ လေ့ကျင့်သည်ကို မတွေ့ရဘဲ သူ့ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တွင် ရှိနေနိုင်သည်။
"သူတို့ နတ်ဘုရားလောကမှာ ဘယ်လိုနေနေလဲ မသိဘူး"
လီယန်ချူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
မိတ်ဆွေများစွာမှာ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် ခွန်လွန်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကောင်းကင်မှ လေမုန်တိုင်းများမှာ သူထွက်သွားနိုင်ရန် လမ်းကြောင်းကို ပွင့်စေပေးသည်။
ခွန်လွန်၏ လေမုန်တိုင်းမှာ ကောင်းကင်လူသားများကိုပင် အလွယ်တကူ တိုက်ခတ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါ လီယန်ချူအတွက်မူ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
လီယန်ချူက လေမုန်တိုင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
ကိုင်မင်က သူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အံ့သြစွာဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။
"သူ တကယ်ပဲ ခွန်လွန်ရဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးလား မဟုတ်ရင် လေမုန်တိုင်းနတ်က သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက် ခင်မင်နေရတာလဲ။"
ကိုင်မင်မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။
……………
ဝေမြို့ ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းသို့ သွားလိုက်သည်။
သူသည် သိမ်းဆည်းလာသော မှော်လက်နက်များကို မြေပြင်တွင် ခင်းကျင်းလိုက်သည်။
ထိုရွှေကြာပန်း နတ်မီးခွက်ထဲတွင် မလှုပ်ရှားနိုင်သော မီးတောက်များ ရှိပြီး ၎င်းမှာ အရာရာကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော အလွန် ပြင်းထန်သည့် မီးဖြစ်သည်။
ဤလက်နက်များမှာ နတ်လက်နက် မဟုတ်သော်လည်း နတ်လက်နက်နှင့် အလွန် နီးစပ်သည်။
နတ်ဘုရားလောကတွင် ထိုရတနာများမှာ လူတိုင်း ရယူလိုသော အရာများ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုလက်နက်များကို ခဏတာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်း၌ ထားရှိလိုက်သည်။
သူသည် ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းတွင် နတ်စွမ်းအားကို စုပ်ယူကာ ကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်သည်။
ယခုအခါ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန် ခိုင်မာသွားပြီ ဖြစ်သည်။
"ရွှမ်ဟွမ်စွမ်းအားနဲ့ နတ်လက်နက်တွေကို သန့်စင်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို မြှင့်တင်တာ မှန်ကန်တဲ့လမ်းပါပဲ။"
တိုက်ပွဲတွင် ထိုဂိုဏ်းချုပ်များ အသုံးပြုသော နတ်ဘုရားစာတမ်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း၊ သာမန် အဆင့်ကိုး ရှိ ကောင်းကင်လူသားများပင် ၎င်းကို မခံနိုင်ဘဲ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားနိုင်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အနည်းငယ် လွင့်စဉ်သွားရုံမျှဖြင့် သွေးတစ်စက်မျှ မထွက်ခဲ့ပေ။
စွမ်းအားကို သုံးစရာ မလိုဘဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တိုင်ကပင် အလွန် ခိုင်မာနေသည်။
လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူကာ လေထဲတွင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန် မြင့်မြတ်လှသည်။
သူ့ကဲ့သို့သော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူမှာ လွန်စွာ ရှားပါးလှသည်။
ရွှမ်ဟွမ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း အခြားသူများတွင် ဤမျှ များပြားသော နတ်လက်နက်များ မရှိကြပေ။
ယုချွမ်လောကတွင် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိသော်လည်း လူတိုင်းတွင် နတ်လက်နက် ရှိကြသည် မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူ တစ်ယောက်တည်း ဆယ်ယောက်ကို နိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲရှိ နတ်လက်နက်များ၏ စွမ်းအားကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ရပြီး ဤမျှ လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။
………………
ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းတွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ သာမန်ကောင်းကင်လူသားများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သည်။
သူသည် နတ်ဘုရားအဆင့် ကို မဖြတ်သန်းရသေးသော်လည်း နတ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် ဝေမြို့ရှိ တောအုပ်အတွင်းသို့ သွားရောက်လိုက်သည်။
တောအုပ်အတွင်းတွင် ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော နယ်ပယ်လောကပေါင်းစုံနှင့် ချိတ်ဆက်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။
ယုချွမ်လောက၏ တည်နေရာကိုတော့ မသိရှိနိုင်သေးပေ။
"ခွန်လွန်မှာ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားတာဟာ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"
"ငါ ကန်ယွမ်မှာပဲ နေနေလို့ မရဘူး။ အပေါ်ကို တက်လှမ်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်။"
လီယန်ချူသည် နဖူးပေါ်တွင် လက်ကို ပွတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မျက်လုံး ပွင့်လာသည်။
သူသည် သူတို့၏ စွမ်းအားကို အာရုံခံလိုက်သည်။ နယ်ပယ်လောကတိုင်း၏ သတ္တဝါများတွင် ထိုနယ်ပယ်၏ အနံ့အသက် ရှိတတ်သည်။
လီယန်ချူမှာမူ ကန်ယွမ်၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည်။
သို့သော် ယုချွမ်လောကကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။
"ဝေမြို့ကနေ ယုချွမ်လောကကို မချိတ်ဆက်ထားဘူးလား "
လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။
သို့ဆိုလျှင် ခဏတာ လက်လျှော့ကာ အခြားနည်းလမ်းကို ရှာရတော့မည်။
သူသည် ဝေမြို့မှ ထွက်ခွာပြီး ခွန်လွန်သို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ ဒီနယ်ပယ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာရမယ်။"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
ခွန်လွန်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်သည်။
သူသည် လေမုန်တိုင်း၏ အလယ်တွင် ထိုင်လျက် တရားကျင့်သည်။
သူ၏ တာအိုအတတ်မှာ အလွန်မြင့်မားသွားပြီ ဖြစ်သည်။
တိုက်ပွဲတွင် သူသည် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်တွင် တရားကျင့်ရင်း မိမိ၏ အစွမ်းအစများကို ပိုမို ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နေသည်။
သူသည် လက်သီးလက်ဝှေ့တွင် အလွန် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ရှိသဖြင့် အတတ်ပညာတွင်မူ ပြောင်းလဲခြင်းကိုသာ အဓိကထားသည်။
သူ၏ "ပဲစေ့ကို စစ်သည်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း" အတတ်ကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။
သူသည် လက်ကို ယှက်ကာ ပဲစေ့များကို ပစ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ လူသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထို့နောက် ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော်များ ဖြစ်လာသည်။
"ဒီစစ်သည်တော်တွေ အမြဲတမ်း ရှိနေနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ ဤစစ်သည်တော်များသာ အမြဲတမ်း ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမို ကြီးမားလာမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် လေမီးဖျာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ထိုအတတ်ကို ပိုမို ပြည့်စုံအောင် တရားကျင့်နေတော့သည်။