အခန်း (၁၂၀၃-၁၂၀၄)
Vol. 121 Ch. 1203-1204
အခန်း ၁၂၀၃ - အမည်မသိ နောက်ခံအကြောင်းရင်း
ထိုအချိန်တွင် ခွန်လွန်တောင်၌ ဖြစ်ပျက်နေသည့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ခန့်ညားတည်ကြည်နေပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အမွှေးနံ့သာစွမ်းအားများဖြင့် ရစ်ပတ်နေကာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသည်။
ယွီကျူးတောင်ထိပ်၏ အမွှေးနံ့သာစွမ်းအားများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ စီးဆင်းလာကြရာ လီယန်ချူက အကုန်လုံးကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ရှူယီဘူးသီးထဲတွင် သိုလှောင်လိုက်သည်။
သန့်စင်သော ဖန်ပုလင်း မှာ ကွဲအက်သွားပြီး ယခင်က သိုလှောင်ထားသည့် အမွှေးနံ့သာများလည်း လွင့်ပျံ့ထွက်လာရာ၊ ထိုအချိန်တွင် သူက ၎င်းတို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း စုပ်ယူလိုက်သည်။
ရှူယီဘူးသီးမှာ လူကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်သည့် လုပ်ဆောင်ချက် မရှိသော်လည်း ရတနာအချို့ကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက်မူ အသုံးပြုနိုင်သည်။
နတ်လက်နက်များကြားတွင်လည်း အားသာချက် အားနည်းချက်များ ရှိကြသည်။ ရှူယီဘူးသီးမှာ ဆိုင်ရှင်မဖြစ်သူက ကောင်းကင်ဘုံမှ ရတနာမျိုးစုံကို အသုံးပြု၍ ပုံသွင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်၍ ရရှိလာသည့် ဖန်ပုလင်းထက် ပိုမိုအားကောင်းနေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ခိုင်ခံ့မှုအပိုင်းတွင် ပိုမိုသာလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ခွန်လွန်တောင်အတွင်းမှ အကြည့်အချို့မှာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်သည့် ဓားသမား၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေပြီး ကျောဘက်တွင်လည်း ဓားအိမ်ကို လွယ်ထားသည်။
သူသည် လီယန်ချူက ခွန်လွန်တောင်၏ အမွှေးနံ့သာများကို သိမ်းဆည်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ -
"ဒီတာအိုဆရာက ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခွန်လွန်တောင်ရဲ့ အမွှေးနံ့သာတွေကို သိမ်းဆည်းနိုင်နေတယ်..."
ဟု တွေးတောမိသည်။
ဤမုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်သည့် ဓားသမားမှာ ချင်းလွမ်း ပြောပြခဲ့သော တောင်ပေါ်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် လူနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် တစ်ဦးလည်း ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
သူမမှာ ချင်းလွမ်းနှင့်အတူ တခြားလောကဘုံများမှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုသူမှာ စိတ်သဘောထား ပြတ်သားပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ချင်းလွမ်းထက် သာလွန်သည်။ သူမတွင် ဝိညာဉ်သုံးခုနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ခုကို မီးရှို့၍ ရန်သူ၏ အရှက်ပေးခြင်းကို ခံရမည့်အစား သေခြင်းကို ရွေးချယ်နိုင်သည့် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များ ရှိသော်လည်း၊
နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။
သူမမှာ ခွန်လွန်တောင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သေခြင်းတရားကိုသာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်သည့် ဓားသမားမှာ ဓားပညာကိုသာ အထူးပြု ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ရာနှင့်ချီသော မိုင်အကွာအဝေးမှ လူတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ယူနိုင်သည်မှာ အိတ်ထဲမှ အရာဝတ္ထုကို ယူသကဲ့သို့ လွယ်ကူလှသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်များမှာ လီယန်ချူထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူသည် လီယန်ချူ၏ နောက်ကြောင်းကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေသည်။
"အကယ်၍ နတ်လမ်းစဉ် ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာ ကို စုစည်းနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ နတ်လမ်းစဉ်နဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံနိုင်မှာပဲ။"
မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်သည့် ဓားသမားက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ထူးဆန်းသည့် စိတ်သဘောထားရှိပြီး ပြင်ပလူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းမရှိသည့်အတွက် ယွီချွမ်းလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့်လည်း တွေ့ဆုံခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း ခွန်လွန်တောင်တွင် တခြားဘုံလောကများမှ လာရောက်သည့် မြေပြင်နတ်ဘုရား ကျွမ်းကျင်သူများက မကောင်းမှု ကျူးလွန်ရန် ကြံစည်နေကြောင်းကိုမူ သူ သိထားသည်။
သူသည် တောင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထူထဲသော မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်ချိုးလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဤမုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်သည့် ဓားသမားမှာ တကယ့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ပြင်ပအရေးကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်ပေ။
ခွန်လွန် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ၏ အကြောင်းကိစ္စမျိုးမှသာ သူ့ကိုအနည်းငယ်် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည်။
"ခွန်လွန်တောင် ဒီလို အပြောင်းအလဲနဲ့ ကြုံရပြီးနောက်မှာတော့ နောင်အခါမှာ ငြိမ်းချမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငရဲဘုံကို သွားပြီး ရှောင်တိမ်းတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"
မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်သည့် ဓားသမားမှာ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များဖြင့် ကျောဘက် ဓားအိမ်ထဲမှ ဓားချီတစ်ခုကို ပျံသန်းထွက်လာစေကာ ထိုဓားချီကို စီးနင်း၍ ခွန်လွန်တောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
…………
နောက်တစ်ဖက်တွင် လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီးကို အသုံးပြု၍ ခွန်လွန်အမွှေးနံ့သာများကို သိမ်းဆည်းနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ အရာအားလုံး ငြိမ်းချမ်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပြဿနာများ မရှိတော့ပေ။ ကြီးမားလှသော အမွှေးနံ့သာစွမ်းအားတို့မှာ ရူရီဘူးသီးအတွင်း၌ သိုလှောင်ထားပြီး၊
ဤရှူယီဘူးသီးမှာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ဘဲ အလွန်ပင် လေးလံလှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားဖြင့်ပင် မနည်းမကိုင်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
"အခုကြည့်ရသလောက်တော့ ယုံချင် (ဆိုင်ရှင်မ) ပုံသွင်းထားတဲ့ လက်နက်က ပိုပြီး အစွမ်းထက်တာပဲ။"
လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ရှူယီဘူးသီးမှာ ဆိုင်ရှင်မ ဖန်တီးထားသည့် နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်ပြီး လက်နက်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့သည်။
ဆိုင်ရှင်မ၏ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကိုပင် လှုပ်ခတ်စေနိုင်သည့် အလှတရားနှင့် ပြည့်စုံသော မျက်နှာ၊ စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် မျက်လုံးများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိလိုက်သောအခါ၊
လီယန်ချူမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချမိသည်။
ဒီနေ့မှာတော့ ရှူယီဘူးသီးက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်အခါမှာ စွမ်းအားတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခွန်လွန်အမွှေးနံ့သာတွေကို အဆင်ပြေပြေနဲ့ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဒီခွန်လွန်အမွှေးနံ့သာတွေက အခု ရှူယီဘူးသီးထဲမှာ သိုလှောင်ထားပြီး အလွန်ပင် များပြားလှသဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင်တော့ အကောင်းဆုံးသော လက်ရုံးတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပါပဲ။
အကယ်၍သာ ဒီနေ့လိုမျိုး ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်မယ်ဆိုရင် မည်သည့်လက်နက်မျိုးကိုမဆို လက်လှမ်း၍ ဖမ်းယူနိုင်လိမ့်မည်။
သို့သော် ငါးရောင်ခြယ်အလံမှာ နတ်ဘုရားဘုရင် ပုံသွင်းထားသည့် နတ်လက်နက်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားသုံးစွဲမှု အလွန်များပြားသော်လည်း ၎င်းကိုလည်း သိမ်းဆည်းရန် မလွယ်ကူပေ၊
ယခုအချိန်တွင်တော့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီ ကောင်းကင်လူသားတို့၏ လက်နက်များကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လက်နက်ပြုလုပ်ထားသည့် ပစ္စည်းမှာ ထူးခြားလှပြီး အပေါ်ရှိ အစီရင်စာလုံးများမှာလည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။
လီယန်ချူက ၎င်းတို့ကို သိမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်များဖြင့် ထိုနေရာကို ပြာကျသွားအောင် မီးရှို့လိုက်သည်။ ကောင်းကင်လူသားတို့၏ အလောင်းများကြောင့် အညစ်အကြေးများ မဖြစ်ပေါ်စေရန်ဖြစ်သည်။
"နဂါးချုပ်တွင်း အောက်မှာ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ အရာက သေသွားပြီ၊ ကောင်းကင်လူသားတွေထဲမှာတော့ တစ်ယောက်ပဲ ထွက်ပြေးသွားတော့တယ်။"
လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။
အရာအားလုံး လေပြေလေညှင်း ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင် လီယန်ချူ၏ အသက်ရှူနှုန်းနှင့် မန္တန်စွမ်းအားများမှာ ပြန်လည်မရရှိသေးပေ။
ဤနေရာ၏ အသံဗလံမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသဖြင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။
လီယန်ချူတို့မှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာတစ်ခုသို့ သွားရောက်လိုက်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် လူငယ်ချူဟယ် အရှင်နှင့် ဝမ်တောက်ရန်တို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဒီအလွန်သန်မာသည့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် လူငယ်မှာ ယခုအခါတွင်တော့ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"ငါးရောင်ခြယ်အလံက သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူးတဲ့လား။"
မျက်နှာမှာ တည်ကြည်ပြီး ကျယ်ပြန့်သည့် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝမ်တာက်ရန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ဒီလူက သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ပြတ်သားရုံတင်မကဘဲ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကြောင်းရင်းတွေနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတယ်။ ကျုပ်အမြင်အရဆိုရင်တော့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးက ပိုများလိမ့်မယ်။"
ချူဟယ်က ပြောလိုက်သည်
"တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကြောင်းရင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာ။ ပြောရရင်တော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ နတ်လက်နက်တွေ ဒီလောက်များပြားနေတာကို ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။"
ဝမ်တောက်ရန်က ပြောလိုက်သည်
"ဒီလူကရော အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသုံးချခံ ဖြစ်နေမလား။ သူကိုယ်တိုင်က ဒီပွဲရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတာ၊ အကယ်၍သာ အလောတကြီး လုပ်လိုက်မိရင် တုံ့ပြန်မှုတွေ ရလာလိမ့်မယ်။"
ချူဟယ်က အချိန်အကြာကြီး တွေးတောပြီးနောက်
"ဒီကိစ္စကိုတော့ သေချာစဉ်းစားဖို့ လိုအပ်တယ်။ အရင်က အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ခွန်လွန်အမွှေးနံ့သာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတော့ ငါက..."
ဒီနေရာမှာ ပြောလိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။ သူက လီယန်ချူ၏ ထိုသို့ ရက်စက်လှသည့် အရှိန်အဝါကို ကြောက်လန့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ သူက ဒီလူရဲ့ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ပင် မာကျောလွန်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။
ကောင်းကင်လူသား ငါးဦးက နတ်ဘုရားဘုရင် ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသည့် လက်နက်များကို ယူဆောင်လာပြီး အောက်လောကသို့ ဆင်းလာသည်မှာပင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဒါတင်မကသေးဘူး၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခွန်လွန်အမွှေးနံ့သာကို ထမ်းထားရင်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးမသွားတဲ့အပြင်၊ အမွှေးနံ့သာတွေကိုလည်း အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
နတ်လက်နက်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပြီး နောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူနိုင်သည်မှာ လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့် ကိစ္စမျိုး ဟုတ်ပါရဲ့လား။
ဒါကလည်း အရမ်းကို ချမ်းသာလွန်းပြီး ရက်စက်လွန်းနေတာပဲ။
ချူဟယ်မှာ ယခုအချိန်တွင်တော့ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ထိုတာအိုဆရာ၏ မကုန်ခမ်းနိုင်သော နောက်ခံ အကြောင်းရင်းများကို ကြောက်လန့်နေမိသည်။
ဝမ်တောက်ရန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်
"အရှင်က စိတ်သဘောထား ကြီးမားလို့ သူ့ကို အခွင့်အရေး မယူချင်တာပါ။ ဒီလိုမျိုး စိတ်သဘောထားနဲ့ ရဲရင့်မှုမျိုးက သာမန်လူတွေ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာပါ။"
ချူဟယ်မှာ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဝမ်တောက်ရန်ကို ကြည့်လိုက်ကာ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
"အော်၊ ငါက သူ့ကို အခွင့်အရေး မယူချင်တာတဲ့လား၊ ငါကတော့ အဲဒီတာအိုဆရာကို ကြောက်နေမိတာလို့ ထင်နေတာ။"
သူက ဝမ်တောက်ရန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်
"အခွင့်အရေးယူတယ်ဆိုတာ လူကြီးလူကောင်းတွေ လုပ်တဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ကိစ္စကို အရင်သွားလုပ်ကြရအောင်။"
………………
ကျားခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခေါင်းကိုးလုံးရှိပြီး ကျားခန္ဓာကိုယ်နှင့် အမြီးကိုးချောင်းရှိသည့် ခွန်လွန်တောင်၏ နတ်သားရဲနှစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်ထဲတွင် လှည့်လည်နေကြသည်။
သူတို့မှာ ခွန်လွန်တောင်တွင် အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်နေကြသူများဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက်ကတော့ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသည်ဖြစ်စေ၊ မပြောင်းလဲသည်ဖြစ်စေ သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိပေ။
ချင်းလွမ်းမှာ နတ်သားရဲများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေသူဖြစ်ကာ စိတ်သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။
ယခုအခါ လောကကြီးမှာ အပြောင်းအလဲကြီးမားနေသဖြင့် သူမ အပြင်ကို ထွက်ပြီး ကြည့်ချင်နေသည်။
ထို့အပြင် တောင်ပေါ်မှ ထိုလူဆိုးများက ခွန်လွန်ကျင့်ကြံသူများကို ဖမ်းဆီးနေကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အကုန်လုံး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်သည်။
ချင်းလွမ်း နတ်ငှက်မှာ အရှိန်အလွန်မြန်ပြီး ခွန်လွန်တောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထိုလူများ၏ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်းကို မကြောက်ရတော့ပေ။
"တာအိုဆရာ ရဲ့ ကယ်တင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နောင်ကျရင် ပြန်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ပါမယ်။"
ချင်းလွမ်းက လှပစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ တွေ့ကြတာပေါ့။"
လီယန်ချူက လက်ယှက်၍ ပြောလိုက်သည်။
နန်းတွင်းဝတ်စုံဖြင့် လှပသည့် မိန်းမပျိုလေးမှာလည်း လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် လေထဲတွင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပြန်သည်။
လီယန်ချူသည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်ကာ နတ်စွမ်းအင်များကို လေ့ကျင့်နေသည်။
ဖုန်လိုင် နတ်နယ်မြေတွင်တော့ အဆုံးမရှိသော နတ်စွမ်းအင်များ ရှိပြီး အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
သူသည် နတ်ဆေးတစ်မျိုးကို ထုတ်ယူပြီး တိုက်ရိုက် သောက်သုံးလိုက်သည်။
တျန်းဟုန် တာအိုဆရာ စောင့်ရှောက်ထားသည့် နတ်ဆေးနှစ်မျိုးမှာ အသက်စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေကာ အသက်ရှည်စေနိုင်သည်။
လီယန်ချူသည် ၎င်းကို သောက်သုံးလိုက်ပြီးနောက် တာအိုစိတ်သဘောထားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။
စစ်မှန်သော မီးတောက်ဖြင့် စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ နတ်ဆေးကို သန့်စင်ရန်မှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်တွင် နတ်ဆေးကို အကုန်လုံး သန့်စက်ပြီး မန္တန်စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။
"ဒီနတ်လက်နက်ကို အသုံးပြုဖို့က အဆင့်မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံမှု လိုအပ်ရုံတင်မကဘဲ မန္တန်စွမ်းအားကိုလည်း အများကြီး ကုန်ဆုံးစေတယ်။"
ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်သော်လည်း မန္တန်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသော်လည်း လက်ထဲရှိ အားကောင်းသည့် နတ်လက်နက်များကို အသုံးပြုရန်မှာမူ အဆင်မပြေသေးပေ။
သူသည် နတ်လမ်းစဉ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာလမ်းစဉ် နှစ်ခုစလုံးကို ကျင့်ကြံထားသော်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
"ဒီပြဿနာကို နတ်ဆေးသောက်ပြီး ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်အောင် လုပ်တာကလွဲရင် တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူး။"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
တကယ်တော့ နောက်ထပ်နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိသေးသည်၊ အဲဒါကတော့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာရန်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာရန်မှာ အလွန်ပင် ဝေးကွာနေသေးသည်။
သူသည် ထိုနတ်ဆေးကို သန့်စင်ပြီးပြီးနောက် အခြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သန့်စင်လိုက်သည်။
အချိန်မှာ ညနေစောင်းလာပြီး နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊
လီယန်ချူသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်လျက် ထိုနတ်ဆေးကို သန့်စင်နေပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအို ဒဏ်ရာများကို စိစစ်နေသည်။
ငါးရောင်ခြယ်အလံကြောင့် ရရှိထားသည့် တာအို ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး အရင်က သူ အမွှေးနံ့သာစွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤဒဏ်ရာများကို လေ့ကျင့်ရန်မှာမူ ရိုးရှင်းသည့် လုပ်ငန်းစဉ် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယခုအကြိမ် ဒဏ်ရာရရှိပြီးနောက်တွင် လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံ၍ တိုးတက်လာနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
မူလက နတ်လက်နက်များကို လေ့ကျင့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေခဲ့ပြီးနောက် လီယန်ချူမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ် ငါးရောင်ခြယ်အလံဖြင့် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင်တော့ ဖျက်ဆီးပြီးမှသာ အသစ်ဖြစ်လာနိုင်သည့် နိယာမအတိုင်း သူ၏ တိုးတက်နိုင်မည့် အလားအလာကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဝိညာဉ်၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ မန္တန်စွမ်းအား၊ သွေးချီစွမ်းအား အားလုံးကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
သူ့လက်ထဲတွင် နတ်လက်နက်များစွာ ရှိပြီး အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲစေနိုင်ပါက အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာမည်၊
သို့သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် မန္တန်စွမ်းအားများမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
အအေးဓာတ်မှာ ရေကဲ့သို့ အေးစက်လှပြီး လခြမ်းမှာ ကောင်းကင်မြင့်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ခွန်လွန်တောင်ပေါ်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး အေးစက်သော လေမှာ ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
အခန်း ၁၂၀၄ - လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် လူဆိုးကြီး
ခွန်လွန်တောင်အတွင်း၌၊
ကူရှင်း သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သူသည် ယနေ့တွင် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာမှာ အလွန်အမင်း မပြင်းထန်လှပေ။ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကို ခုခံရန်အတွက် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက် တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ပူဇော်ခဲ့ရသည်။
ထိုတိုက်ပွဲတွင် ကောင်းကင်လူသားတို့ အောက်လောကသို့ ဆင်းသက်လာမှုမှာ ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားလှသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ရဘဲ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ယခုအချိန်တွင် ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
ပြိုင်ဘက်၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးကာ ရန်သူကိုပါ ပျက်စီးစေသည့် ထိုကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး၊ လူ့လောက၏ စည်းမျဉ်းကို ဖောက်ဖျက်၍ အလွန်အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်သော နတ်ဘုရားဘုရင်၏ လက်နက်များကိုပင် ထိုတာအိုဆရာက အဆင့်ဆင့် တုံ့ပြန်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိနေသည်။
"ဒီအမွှေးနံ့သာ စွမ်းအားတွေက ဘယ်လောက်တောင် ပြည့်နှက်နေတာလဲ၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဘယ်လိုမျိုး ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ။ ငါအရင်က ဒီအချက်ကို မှားယွင်းပြီး တွေးမိခဲ့တာပဲ၊ မဟုတ်ရင် အခွင့်အရေးယူပြီး ဘေးကနေ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ စောင့်ကြည့်ခဲ့တာက ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း ဖြစ်မှာ "
မျက်နှာမှာ ခန့်ညားတည်ကြည်သော ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ခွန်လွန်တောင်ပေါ်ရှိ လေပြင်းနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းကြားမှ လူတစ်ဦးသည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ရောက်ရှိလာသည်။
လေပြင်းနှင့် နှင်းများကြားတွင် ရပ်တည်နေသော်လည်း သူ့အပေါ်၌ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်နှင့် ဘူးသီးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားကာ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှပလှသည်။
လေပြင်းနှင့် နှင်းများက သူ့အပေါ်သို့ တိုက်ခတ်လာသောအခါ တာအိုဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေပြီး သူ၏ ပုံရိပ်တစ်ခုလုံးကို ပို၍ပင် မြင့်မြတ်စေသည်။
"သူပဲ"
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူက ခွန်လွန်တောင်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ တိမ်တိုက်စီးနိုင်ရတာလဲ"
"ပြီးတော့၊ သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာတွေ့သွားတာလဲ"
ခွန်လွန်တောင်အတွင်း၌ ဖိအားများစွာ ရှိနေသဖြင့် နွံအိုင်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ကူရှင်းသည် ယခုအချိန်တွင် ထိုခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းလာသည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် တိုက်ရိုက် လက်လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ မန္တန်စွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်ကြီးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်မည့် လက်ဝါးကြီး ဖြစ်လာသည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ စိတ်ထဲတွင် နစ်ဝင်သွားသည်။
ယခုအချိန်တွင် ငါးရောင်ခြယ်အလံမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် မရှိတော့ပေ။ သူသည် ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်လက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ထိုပျံသန်းနေသော ဓားမှာ သုံးပေထက် မပိုချေ။ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။
ဤဓား၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ထိုလက်ဝါးကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေမည့်အလားပင်။
လက်ဝါးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသော်လည်း ဓားကို အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်နိုင်ပေ။
ကူရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခုန်ချကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုစွမ်းအား၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။
မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျလာပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော သွေးအရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"တစ်ညပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ဘာလို့ သူက ဒီလောက်အထိ အပြောင်းအလဲကြီးမားသွားရတာလဲ။ သူ့ဆီမှာ အမွှေးနံ့သာစွမ်းအားရဲ့ ထောက်ပံ့မှုလည်း မရှိတာ သေချာပေါက်ပဲ "
ကူရှင်းသည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုအနီရောင် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းပြီး ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ရာ မြေကြီးများမှာ ကွဲအက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေစီးကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် တပ်ဖွဲ့များကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဦးဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ သူနှင့် အချိန်ဆွဲ၍ တိုက်ခိုက်လိုသည်။
သို့သော် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ကူရှင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးသို့ တိုးမြှင့်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်။
သူသည် အစွမ်းထက်သော မန္တန်ကြီးတစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။
"ပင်းထျန်း ဓားနည်းစနစ်"
ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရှေးဟောင်း အမွေအနှစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဓားတစ်ချက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ အလွန်အမင်း ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါ မရှိသော်လည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။
ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် ညီညာသွားစေနိုင်မည့် ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အတုမရှိပေ။
သူသည် သူ၏ အနှစ်သာရ၊ စွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်တို့ကို ဤဓားချက်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်သည်။
ဤလက်သီးချက်မှာ ဖုန်လိုင် နတ်နယ်မြေတွင် သူ လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် လက်သီးချက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ပင်လယ်ပြင်ကို ဖောက်ထွက်၍ ပေါ်ထွက်လာသော နေလုံးကြီးကဲ့သို့ပင်။
ကူရှင်းသည် ပင်းထျန်း ဓားနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုနေရင်း ထိုလက်သီးချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပျက်စီးသွားသည်။
အဆင့်ကိုးကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိုလက်သီးချက်ရှေ့တွင် မခုခံနိုင်ဘဲ သွေးမြူများအဖြစ် ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ရသည်။
ကူရှင်း၏ ဝိညာဉ်အနည်းငယ်မှာ မနည်းလွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ မရပ်မနား စီးကျနေသဖြင့် အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ တစ်ညပဲ ရှိသေးတာကို၊ ဘာလို့ မင်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လာရတာလဲ "
အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် ထိုအမျိုးသားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဒီတစ်ခါ ဘယ်လိုဆင်းလာတာလဲ၊ အမှန်တကယ် ဘာကို ကြံစည်နေတာလဲ။"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ဆီကနေ ဘာမှ သိရမယ်မထင်နဲ့ "
"ကောင်းကင်ဘုံက အစွမ်းထက်တယ်၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းက ဘာကိုများ လှုပ်ခတ်နိုင်မှာလဲ"
ကူရှင်းက ပြောသည်။
ထိုတိုက်ပွဲက သူ၏ တာအိုစိတ်ဓာတ်ကို ထိခိုက် ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး ဓားကဲ့သို့ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို လာသတ်ကြည့်စမ်း၊ ငါ ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သွားရင် မင်းတို့ရဲ့ သွေးတွေ မြစ်လို စီးစေရမယ်"
သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လူတို့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ကူရှင်း၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ညှစ်ခြေလိုက်သည်။
သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီးနောက် သတင်းအချက်အလက် အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သော်လည်း ကူရှင်းမှာ သတင်းအချက်အလက် များစွာကို သိရှိထားသူဖြစ်သည်။
သူသည် ကောင်းကင်ဘုံတွင်လည်း အချို့သော ပြိုင်ဘက်များကို မနိုင်နိုင်ခြင်းနှင့် ရန်သူအချို့ ရှိနေခြင်းကို သိရှိလိုက်ရသည်။
နယ်စပ်ဒေသတွင်လည်း ရှေးဟောင်း သတ္တဝါများ ရှိနေပြီး သူတို့ နိုးထလာပါက ကောင်းကင်လူသားတို့ကပင် ဖိနှိပ်ထားရသည်။
………………
လီယန်ချူသည် ထိုကောင်းကင်လူသားကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ယွီရွှီတောင်ထိပ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် အပျက်အစီးများကို စစ်ဆေးနေသော ချူဟယ် အရှင်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်တောက်ရန်သည် အနောက်ဘက်ဒေသ၏ အတော်ဆုံး ကျွမ်းကျင်သူနှင့် ထိုင်ရွှမ်း နတ်ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သည့်အတိုင်း သဘာဝကျစွာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး အကြည့်ချင်း ဆုံမိလိုက်ကြရာ ဝမ်တောက်ရန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။
"အရှင်၊ ကျွန်တော်တို့ ခွန်လွန်တောင်မှာ ရှိနေတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ၊ ထိုင်ရွှမ်း နတ်ဂိုဏ်းကို အရင်သွားပြီး အနားယူကြမလား"
ချူဟယ် အရှင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး -
"သူက ခွန်လွန်တောင်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဘာလို့ အသုံးပြုနိုင်ရတာလဲ။"
ဝမ်တောက်ရန်က တွေးတောပြီး ပြောလိုက်သည်
"အမွှေးနံ့သာ စွမ်းအားနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ခွန်လွန်တောင်မှာ သက်ရောက်မှု မရှိတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"
ချူဟယ် အရှင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကျော်ကြားလာသူ ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူတတ်သူ ဖြစ်သည်။
ဝမ်တောက်ရန် ပြောပြသည့် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ အခုနက အကြံပြုချက်မှာလည်း သူ့ကို အန္တရာယ်မှ ရှောင်တိမ်းစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူဟယ် အရှင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်
"ရှောင်နေလိုက်ရင် တာအိုစိတ်ဓာတ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်၊ နောင်အခါမှာ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းမှာ အတားအဆီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ သူ့ကို သတ်မယ် "
ဝမ်တောက်ရန်က ပြောလိုက်သည်
"အခုအချိန်မှာ အခြေအနေက မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေတယ်။ လူငယ်တာအိုဆရာက ခွန်လွန်တောင်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မဆင်မခြင် သုံးနေတာ၊ အခုအချိန်မှာ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်တာက ပညာရှိရာ ရောက်ပါ့မလား "
ချူဟယ် အရှင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဝမ်တောက်ရန် ပြောသည်မှာလည်း အကျိုးအကြောင်း သင့်လျော်သည်။
သို့သော်လည်း...
ဝမ်တောက်ရန်က အကြံပေးလိုက်သည်
"ဒီ ကန်ယွမ်လောကက အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာပါ။ ဒီလူက ကြီးမားတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေပြီး ကံကြမ္မာကို လုယူထားတယ်။ ကျွန်တော့်အမြင်အရဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်ကပဲ သူ့ကို တရားစီရင်လိမ့်မယ်၊ အရှင် သူ့ကို ရန်သူမလုပ်ပါနဲ့။"
ဤစကားများသည် ချူဟယ် အရှင်ကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခွန်လွန်တောင်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။
အနီးအနားတွင် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားများ လှုပ်ခတ်နေပြီး တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ငါတို့ကို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားသူကို ရှာနေတာပဲ "
ချူဟယ် အရှင်နှင့် ဝမ်တောက်ရန်တို့မှာ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားကြရာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယွီချွမ်း လောကကြီးမှ ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့် လူလေးဦးသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသည်။
ယွီချွမ်း လောကကြီးတွင် တာအိုလမ်းစဉ် အမွေအနှစ် များပြားပြီး ဤရှေးဟောင်းလောကမှာလည်း သန့်စင်ခြင်းကို မကြုံဖူးသဖြင့် စွမ်းအား အလွန်ပင် ကြီးမားသည်။
ဝူရှောင် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးဂိုဏ်း၊ ဒုန်းမင် နတ်တောင်နှင့် ရွှမ်ယွဲ့ ဂိုဏ်းတို့အပြင် နောက်ထပ် တစ်ဦးလည်း ရှိသေးသည်။
ဤလူမှာ ဗိုက်ပူပြီး ရုပ်ရည်မှာ ကြင်နာတတ်သူကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ခြေဗလာနှင့် ဖြစ်သော်လည်း လည်ပင်းတွင် လူ့ဦးခေါင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုတီးစေ့တစ်ကုံးကို ဆွဲထားသည်။
ပြောမပြနိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ တစ်ခုရှိနေသည်။
သူ၏ ဂိုဏ်းမှာ မဟာ လွတ်လပ်ခြင်း ရဟန္တာ ကို ကိုးကွယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပုံမှန် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။
ဝမ်တောက်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်
"ဒီရဟန်းရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ်ကို မကောင်းဆိုးဝါးဆန်လွန်းတယ်။"
ချူဟယ် အရှင်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ယွီချွမ်းလောက ပိုရိုတောင်က လူတွေပဲ။ သူတို့ ပုတီးစေ့က ထူးခြားတယ်။ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်သူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူပြီး လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ။"
ဝမ်တောက်ရန်က ကြားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဒီ ပိုရိုတောင်က လုပ်ရပ်တွေက တကယ်ကို မကောင်းဆိုးဝါးနိုင်လွန်းတယ် "
ချူဟယ် အရှင်က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ အကြည့်များမှာ တောက်ပလာသည်။
"ယွီချွမ်း လောကမှ လူတွေနဲ့ လက်တွဲပြီး ဒီလူငယ်တာအိုဆရာကို သတ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ "
သူသည် မူလက ထွက်ခွာရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဝမ်တောက်ရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
"ဒါကလည်း အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ။"
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် မည်သို့ တွေးတောနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
သူတို့၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး ဧရာမ မြွေဖြူတစ်ကောင် ရှိနေသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးကို ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ညှစ်ခြေလိုက်ရာ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။
မြွေဖြူကို သူက ပြင်းထန်စွာ ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ပျက်စီးသွားသည်။
အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ပိုင်းကို လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းနှင့် မြွေဖြူတစ်ကောင်၊ နတ်ဆိုးကြိုးတို့ဖြင့် ပြန်လည် ပုံသွင်းထားသော်လည်း အသက်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။
ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ တည်နေရာကို လီယန်ချူက ရှာတွေ့သွားပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေသည်။
လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးမှ မီးတောက် များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြာကျသွားအောင် မီးရှို့လိုက်သည်။
ယွီချွမ်း လောကမှ ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးစလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
"သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါမယုံဘူး၊ လက်တွဲပြီး သူ့ကို သတ်ကြ "
ထိုမကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်သော ရဟန်းက ခုန်ချကာ ပုတီးစေ့များကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ထိုပုတီးစေ့များမှာ ကြီးမားသော အရွယ်အစား ဖြစ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါများကို သယ်ဆောင်လာသည်။
လီယန်ချူက ရှူယီဘူးသီးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤဘူးသီးမှာ ယခုအခါ ရွှေရောင် တောက်ပြောင်နေပြီး အလွန်ပင် လေးလံလှကာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
"ဘုန်း "
ထိုအရိုးစု ပုတီးစေ့များမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်။
ထိုဘူးသီးမှာ ယခုအချိန်တွင် လူကို ရိုက်နှက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပုတီးစေ့များကို ရိုက်ချိုးပြီးနောက် အရှိန်မသတ်ဘဲ ထိုရဟန်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားပြီး မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
"နောက်ထပ် နတ်လက်နက်တစ်ခု"
ဝမ်တောက်ရန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ဘေးနားရှိ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် အလွန်သန်မာသည့် လူငယ် ချူဟယ် အရှင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်းက ခုနက ထွက်သွားမယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။"
ဝမ်တောက်ရန် - ".................."
သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုများကို လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အရင်ကတည်းက စစ်ဆေးပြီးဖြစ်သည်။
ခွန်လွန်တောင်အတွင်း၌ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပိုမို အသေးစိတ် ကျလှသည်။
ရုပ်ပုံများကို မြင်ရုံတင်မကဘဲ မြက်တစ်ပင်၊ သစ်တစ်ပင်၏ ပြောင်းလဲမှုများကိုပင် သူ့မျက်စိမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။
ဖိအားများပြားလှသော ခွန်လွန်တောင်တွင် ဤအချက်မှာ ဝမ်တောက်ရန်နှင့် ချူဟယ် အရှင်တို့ပင် မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မူလက ရေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော်လည်း ယခုအခါ ပေါ်လွင်သွားပြီဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထီးကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုထီးပေါ်တွင် ရတနာများစွာ ရှိပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဟူသော စာလုံးကြီးလေးလုံး ရေးထိုးထားသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုထီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး ယွီရွှီတောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။
"ဟွန်ယွမ် ထီး"
ဤဟွန်ယွမ် ထီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး ဝမ်တောက်ရန်နှင့် ချူဟယ် အရှင်တို့ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။
"ဒီလူက ရူးနေတာလား၊ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ယွီချွမ်းလောကမှ ဂိုဏ်းချုပ်လေးဦးကို တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ ငါတို့ကိုပါ တိုက်ခိုက်နေတာ"
လူငယ်ချူဟယ် အရှင် စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩသွားသည်။
ဤလက်နက်မှာ ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို မှောင်မိုက်သွားစေပြီး နေ၊ လ၊ ကြယ်များကိုပင် မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။ မကြာမီမှာပင် ဟွန်ယွမ် ထီးမှာ ကျရောက်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ လက်နက်များဖြင့် ခုခံလိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်ဖက်တွင် လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယွီချွမ်း လောကမှ ဂိုဏ်းချုပ်များဆီသို့ တိုက်ခိုက်သွားသည်။
ထိုရဟန်းမှာ အလွန်ပင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သဖြင့် လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ အပေါ်၌သာ ရှိနေသည်။
ဤရဟန်းမှာ အရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားပြီး မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ ပန်းထွက်နေသည်။
"အစ်ကိုကြီးတို့၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီကြပါ"
သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သို့သော် ရွှမ်ယွဲ့ ဂိုဏ်းနှင့် ဝူရှောင် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ဦးမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။
ထိုလူငယ် တာအိုဆရာမှာ အရင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အကြိမ်ထက် ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်။ သူနှင့် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အရူးအလုပ်သာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ ပိုရိုတောင်မှ ဤရဟန်း၏ လုပ်ရပ်အချို့မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လက်မခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ သူ ဒီနေရာမှာ သေသွားရင်လည်း ပိုကောင်းပါသေးသည်။
အကယ်၍သာ သူတို့သည် နတ်ဘုရားလောကမှ သတင်းစကားကို မရရှိခဲ့ပါက ခွန်လွန်ကျင့်ကြံသူများကို ဖမ်းဆီးပြီး ပူဇော်ရန် ခွန်လွန်တောင်သို့ လာရောက်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။
ထိုရဟန်းမှာ သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။
"ငါ့ကို သတ်ချင်ပြီး ငါ့အသက်နဲ့ တခြားတစ်ယောက်ကို ကူညီခိုင်းနေတာလား "
ရဟန်းသည် စကျင့်ကြံချိန်မှစ၍ လူတို့ကို လှည့်စားခြင်းကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"ဘုန်း"
လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီးကို ကိုင်ဆောင်၍ သူ၏ ဦးခေါင်းကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း မီးတောက်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။
ထိုဂိုဏ်းချုပ် နှစ်ဦးမှာ အလွန်မြန်မြန် ထွက်ပြေးသွားကြရာ လီယန်ချူ၏ ခြေအောက်တွင် လေမီးဘီးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။
နှစ်ဦးစလုံး ခွန်လွန်တောင်မှ မထွက်ပြေးမီမှာပင် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး အချက်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရသွားကြသည်။
ကောင်းကင်တွင် ရွှေရောင် နဂါးနှစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ရွှေနဂါး ကတ်ကြေး"
ပြင်းထန်စွာ ညှပ်လိုက်သောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ရွှမ်ယွဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် လျန်မုန်ကျူး၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမသည် နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ညှစ်ခြေလိုက်သည်။
ထိုသည်မှာ ရွှမ်ယွဲ့ ဂိုဏ်း တည်ထောင်သူ၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါမျှ မသုံးခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
သူမသည် ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ညှစ်ခြေလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် လျန်မုန်ကျူးမှာ ယွီချွမ်း လောကသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
သူမမှာ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
"ကန်ယွမ်လောကက ကျဆင်းသွားတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ လူဆိုးကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး "
ထိုကျောက်စိမ်းပြားမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားပြီး သူမ၏ ခြေရာလက်ရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လီယန်ချူမှာလည်း တိုက်ပွဲကို အချိန်အကြာကြီး မဆွဲထားတော့ဘဲ ဂိုဏ်းချုပ် သုံးဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ရာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာသည်။
ဤအချိန်တွင် ချူဟယ် အရှင်သည် ကြေးဝါ ခေါင်းလောင်း တစ်လုံးကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
"ပင်လယ်ကို ထိန်းချုပ်သော ခေါင်းလောင်း"
ခေါင်းလောင်းကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် တောင်၊ ပင်လယ်၊ ငှက်၊ ငါးနှင့် ပိုးကောင်များ၏ ပုံများရှိပြီး နတ်လမ်းစဉ်၏ အမှတ်အသားများစွာ ရှိသည်။
သူ၏ ပစ်လွှတ်မှုကြောင့် လမ်းကြောင်းမျိုးစုံကို ဖန်တီးကာ ဟွန်ယွမ် ထီးကို ခုခံလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဟွန်ယွမ် ထီးမှာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
ဝမ်တောက်ရန်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေရောင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ဖြူစင်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"နတ်ဓား"
လီယန်ချူမှာ ယခုအချိန်တွင် သွေးချီစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ချူဟယ် အရှင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။
ရှူယီဘူးသီးကို ကိုင်ဆောင်၍ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ဝင်ရောက်လာသည်။
ယခုအခါ ရှူယီဘူးသီးမှာ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်လာသည်။
"ဒေါင်"
ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ကို ထိန်းချုပ်သော ခေါင်းလောင်းမှာ တုန်ခါနေသည်။
လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ နတ်လက်နက်များကို အသုံးပြုရုံတင်မကဘဲ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုများလည်း ပါဝင်သည်။
သူ၏ လက်သီးချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး ရှူယီဘူးသီးမှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ ရွှေနဂါး ကတ်ကြေးမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဘုန်း"
ပင်လယ်ကို ထိန်းချုပ်သော ခေါင်းလောင်း၏ အရှိန်အဝါ ပျက်စီးသွားသည်။
"ဖွတ်"
ချူဟယ် အရှင်၏ လက်မောင်းတစ်ဖက် ပြတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကုန်သည်။
သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့ဖူးပေ။
လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ဟွန်ယွမ် ထီး၊ ရွှေ နဂါး ကတ်ကြေးနှင့် ရှူယီဘူးသီးဟူသော နတ်လက်နက် သုံးခုကို အသုံးပြုနေသည်။
ခဏအကြာတွင် ချူဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဝမ်တောက်ရန်က တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
"ချီး"
ဓားတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ပြင်းထန်ပြီး ထိုလောကကိုပင် အပိုင်းပိုင်း ခွဲထုတ်နိုင်မည့် အရှိန်အဝါ ရှိသည်။
ဤလူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တကယ်ကို မသေးလှပေ၊ အနောက်မြောက်ပိုင်း လောကတစ်ခုလုံး၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ထိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီးကို ကိုင်ဆောင်၍ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ဘူးသီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရား စည်းမျဉ်းများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အလွန်ပင် လေးလံလှသည်။
"ဒေါင်"
ဝမ်တောက်ရန်မှာ နတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း အလွန်ပင် ထိရောက်သော ဓားနည်းစနစ်ဖြင့် တုန်ခါသွားပြီး လက်မောင်းမှာလည်း ကြေမွသွားသည်။
"တကယ်ကို ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပဲ"
သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
လီယန်ချူမှာ သူ့ကို မသတ်ဘဲ ချူဟယ် အရှင်ကိုသာ သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။
ချူဟယ်သည် ယခုအချိန်တွင် တုန်လှုပ်နေသည်။ သူမည်မျှပင် အစီအစဉ်များ ရှိပါစေ၊ ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားပါစေ၊
လီယန်ချူကဲ့သို့သော သေခြင်းရှင်ခြင်း တိုက်ပွဲများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကိုယ်ခန္ဓာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသောအခါ၊
သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
"ဒေါင်၊ ဒေါင်၊ ဒေါင်"
ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်အဝါမှာ ထိတ်လန့်စရာပင်။
ချူဟယ်သည် သွေးများ အန်ထွက်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
သူ၏ ပုံစံ၊ သူ၏ ဗဟုသုတနှင့် သူ၏ ထူးချွန်သော အရည်အချင်းများမှာ၊
သူ့ကို အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူစေခဲ့ပြီး အဝေးမှနေ၍ အစီအစဉ်ချကာ ရန်သူများကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယနေ့တွင် လီယန်ချူနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါမှသာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ မေ့လျော့မရနိုင်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မနေ့က ကောင်းကင်လူသား ငါးဦးကို သတ်ခဲ့တယ်၊ တစ်ညပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခု ယွီချွမ်း လောကမှ ဂိုဏ်းချုပ် သုံးဦးကိုလည်း သတ်လိုက်ပြန်ပြီ။"
"အခု ငါနဲ့ ဝမ်တောက်ရန်တို့ လက်တွဲတာတောင် သူ့ကို မနိုင်နိုင်ဘဲ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတယ်"
"ဒီလူက တကယ်ကို ဘယ်လိုမျိုး လူမျိုးလဲ"
"ဒီလူက ခွန်လွန်တောင်မှာ ရူးသွပ်ပြီး သတ်ဖြတ်နေတာလား"
ချူဟယ်၏ စိတ်မှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။
ပင်လယ်ကို ထိန်းချုပ်သော ခေါင်းလောင်းမှာ တောင်ကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလာသည်။
လီယန်ချူသည် ဘူးသီးကို ကိုင်ဆောင်၍ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပျံ့နှံ့လာသည်။
ခေါင်းလောင်းမှာ တုန်ခါနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချူဟယ်၏ ခေါင်းပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။
သူသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
"ထွက်သွား"
ဝမ်တောက်ရန်၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဓားမှာ ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူဟယ်၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ အသက်ကယ်နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ နှစ်ဦးစလုံး ထွက်ခွာသွားသည်။
ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံးမှာ အနောက်မြောက်ဘက်ဒေသ သို့ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။
ချူဟယ်မှာ ယခုအချိန်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်။
ဝမ်တောက်ရန်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချူဟယ် အရှင်မှာ ဂုဏ်ယူတတ်သူ ဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့သော အရှုံးတစ်ခုဖြင့် ဤမျှလောက် ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်တောက်ရန်သည် ချက်ချင်းပင် မန္တန်များကို အသုံးပြုကာ နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ဓားထဲမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ဂူတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။
ချူဟယ်မှာ ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည် သတိဝင်လာပြီး အရင်က အကြောင်းအရာများကို ပြန်တွေးမိကာ မျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်။
"ခုနက ငါ့ရဲ့ အခြေအနေက မမှန်ဘူး၊ စိတ်စွဲလမ်းမှုထဲ ရောက်သွားသလိုပဲ။" ချူဟယ်က ပြောသည်။
ဝမ်တောက်ရန်က တွေးတောပြီး ပြောလိုက်သည်
"စိတ်ရဲ့ ဒဏ်ချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီ ဘူးသီးမှာ လူ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်။"
ခုနက လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီးကို အသုံးပြု၍ ချူဟယ်၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်တောက်ရန်မှာ တကယ်ကို ထူးခြားသူ ဖြစ်ပြီး ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။
ချူဟယ်မှာ တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်မောင်းမှ သွေးများ စီးကျနေသဖြင့် ဆေးဝါးများကို သောက်သုံးလိုက်သည်။
"ဒီလူက သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ရက်စက်လွန်းတယ်၊ ငါက သူ့ထက် အများကြီး နိမ့်ကျတယ်။ အရင်က ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုတွေကို ပြန်တွေးမိတော့ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။"
ဤတိုက်ပွဲပြီးနောက် ချူဟယ်၏ စိတ်သဘောထားမှာ ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်လာသည်။ အကယ်၍သာ အရင်ကဆိုလျှင် သူ ဤစကားကို ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဝမ်တောက်ရန်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်
"သူက အဲဒီ အကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ပဲ၊ စိတ်သဘောထား နည်းနည်း အားနည်းပေမဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး၊ နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ရင် ထူးချွန်လာလိမ့်မယ် "
ချူဟယ်မှာ ယခုအချိန်တွင် ပြုံးလိုက်သည်
"မင်းကို မဖုံးကွယ်ပါဘူး၊ ငါ တကယ်ပဲ သူ့ကို ကြောက်နေမိတာ၊ စိတ်စွဲလမ်းမှုကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ ကြောက်တာလား မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။"
ဝမ်တောက်ရန်က တွေးတောပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒီ လူငယ် တာအိုဆရာက စိတ်သဘောထား တကယ်ကို ရက်စက်တယ်၊ အမှန်တရားကိုပဲ ကြည့်တဲ့သူပဲ၊ တကယ်လို့ ဆိုရင်တော့ နောင်အခါမှာ ကန်ယွမ်လောကကို မလာတာ ပိုကောင်းမယ်၊ သူနဲ့ တွေ့ရင် သတ်ခံရလိမ့်မယ်"
ချူဟယ်မှာ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး -
"မင်းပြောတာလည်း မှန်တာပဲ၊ ကန်ယွမ်လောကမှာ ဒီလူရှိနေသရွေ့တော့ မလာတာ ပိုကောင်းမယ်၊ ဆရာ့ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရရင်တောင်မှပဲ "
ခွန်လွန်တောင် တိုက်ပွဲတွင် လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တောက်ပနေပြီး ဤကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသည့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် အရှင်ကို တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။
မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးကာ ရန်သူကိုပါ ပျက်စီးစေသည့် ထိုအရှိန်အဝါမှာ တကယ်ပင် မေ့လျော့မရနိုင်ပေ။
ခွန်လွန်တောင်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများစွာ စုဝေးခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါနည်း။