အခန်း (၃၆၅-၃၆၆)

အပိုင်း(၃၆၅)

ကျန်းလျိုထံမှ ခွင့်ပြုချက် ရသည်နှင့် ရှားဝူကျင်းသည် ငိုသံနောက်သို့ လိုက်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် သူသည် အသက်လေးဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိ ဟန်လူမျိုး အမျိုးသားတစ်ဦးကို လင်းယုန်ငှက်က ကြက်ပေါက်လေးကို ဖမ်းဆွဲလာသကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ထိုဟန်လူမျိုး အမျိုးသားမှာ အသက်လေးဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေး အပြည့်ရှိကာ အတော်လေး ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သွင်ကို ဆောင်နေလေသည်။ သူ၏ ကျောဘက်တွင်လည်း ဓားမကြီးတစ်လက်ကို လွယ်ထား၏။ ရှင်းလင်းစွာပင် သူသည် သဘောကောင်းမည့်သူ တစ်ဦးနှင့် မတူလှပေ။

သို့သော်ငြားလည်း အရပ်သုံးမီတာကျော် မြင့်မားသော ရှားဝူကျင်း၏ အရှေ့တွင်မူ... သူတို့နှစ်ဦး၏ ဧရာမ အရွယ်အစား ကွာခြားမှုကြီးကြောင့် ဤဖမ်းဆီးမှုမှာ လင်းယုန်ငှက်က ကြက်ပေါက်လေးကို ဖမ်းဆွဲသကဲ့သို့ အားစိုက်စရာ မလိုလောက်အောင် လွယ်ကူနေပုံ ပေါ်လေသည်။

"အား... မိစ္ဆာကြီး... ငါ့ကို မစားပါနဲ့... ငါ့ကို မစားပါနဲ့..."

ထိုအမျိုးသားသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်ပုံပေါက်နေသော်လည်း အော်ဟစ် ငိုယိုနေမှုက သူ၏ သတ္တိကြောင်မှုကို ဖော်ပြနေပြီး ရှားဝူကျင်း၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"အောမိတော်ဖော... ဒကာကြီး… ထိတ်လန့်ဖို့ မလိုပါဘူး..."

ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသော အမျိုးသားကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုက ချိုသာသော အမူအရာဖြင့် စကားဆိုလိုက်လေသည်။

အမျိုးသား၏ ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာမှာ ကျော့ရှင်းပြီး သန့်စင်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အလွန်ချောမောသော ကိုရင်ငယ်လေး ကျန်းလျိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားလေသည်။ သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းက… မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

တချို့အချိန်များတွင် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်မှုသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် အရေးကြီးကြောင်း ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းလျို၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါက်နှင့် သူ၏ ရိုသေယဉ်ကျေးသော အမူအရာတို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ယုံကြည်စိတ်ချရပုံ အမှန်တကယ် ပေါ်လွင်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုကိုရင်လေးနှင့် အဖော်များဖြစ်သည့် ကျူးပါကျဲ နှင့် ရှားဝူကျင်း တို့ကို အပြန်အလှန် ကြည့်ရှုလိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် ထူးဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

‘ဒီအဖွဲ့က ဘာအဖွဲ့ကြီးလဲ… မျက်လုံးကြည်လင်ပြီး ချောမောတဲ့ ကိုရင်လေး တစ်ပါးက ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာဆိုးကြီးတွေနဲ့ အတူ ခရီးသွားနေတာလား…’

"ဘုန်းကြီးက အရှေ့တိုင်း တာ့ထန် ကနေ အနောက်အရပ်ကို ကျမ်းစာပင့်ဖို့ ခရီးနှင်လာတာပါ... ဒီနေရာကနေ ဖြတ်အသွား ခုနက ဒကာကြီးရဲ့ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရလို့ပါ… ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ... ဘုန်းကြီးများ ကူညီပေးနိုင်တာ တစ်ခုခု ရှိမလား..."

ကျန်းလျိုက လက်အုပ်ချီကာ အလွန် ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အမူအရာဖြင့် ထိုအမျိုးသားအား မေးလိုက်လေသည်။

ထိုအမျိုးသား မည်သည့် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို သူ မသိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ကူညီပေးရန် တက်ကြွစွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်ခြင်းက မစ်ရှင်တစ်ခုကို ပေါ်ပေါက်လာစေမည် မဟုတ်ပါလော။

"ကျုပ်... ကျုပ်ကတော့ ကိုရင်လေးရှေ့မှာ အရယ်ခံ ဖြစ်ရတော့တာပဲ..."

ကျန်းလျို၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသားသည် သူ၏ ငိုသံကို သူတစ်ပါး ကြားသွားသည့်အတွက် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ ကြုံတွေ့နေရသော အခြေအနေများကို ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ အမျိုးသားသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုရင်လေးက ကျုပ်ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ ကိုရင်လေးတို့က အနောက်အရပ်ကို ကျမ်းစာပင့်ဖို့ သွားနေတာဆိုရင် တခြားလမ်းကနေ လှည့်သွားဖို့ပဲ အကြံပေးချင်တယ်..."

"တခြားလမ်းကနေ လှည့်သွားရမယ် ဟုတ်လား… အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လမ်းလွှဲသွားရန် အကြံပြုခံရသော်လည်း ထိုသို့ အကြံပြုရခြင်းအတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတော့ ရှိရမည် ဖြစ်လေသည်။

"တကယ်တော့ ကျုပ်က အရှေ့နားက ဖျင်တင့်တောင် မှာ နေလာခဲ့တာပါ... ကျုပ်က အဲဒီက ရွာသားတစ်ယောက်ပါ… ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာဆိုး နှစ်ကောင် ရောက်လာပါတယ်... သူတို့က မိစ္ဆာငယ် တွေ အများကြီးကို စုစည်းလိုက်တယ်... အခုဆိုရင် အဲဒီနေရာက မိစ္ဆာတွေရဲ့ အသိုက်အမြုံကြီး ဖြစ်သွားပြီ… ဒါကြောင့် ကိုရင်လေးတို့ကို တခြားလမ်းကနေ လှည့်သွားဖို့ အကြံပေးရတာပါ..."

အမျိုးသားက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဖျင်တင့်တောင် ဟုတ်လား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ ရင်တွင်း၌ သဲ့သဲ့လေး လှုပ်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျိုသည် မူရင်း မျောက်မင်းဝတ္ထု ဇာတ်လမ်းကို အသေးစိတ် မမှတ်မိသော်လည်း ဖျင်တင့်တောင် ဟူသော အမည်ကိုမူ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေလေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက အနောက်သို့ခရီးသွားမှတ်တမ်းကို အခြေခံထားသော အနောက်အရပ် ဒဏ္ဍာရီ ဟုခေါ်သည့် အာကိတ်ဂိမ်း တစ်ခုကို သူ ကစားခဲ့ဖူးပြီး ပထမဆုံး အဆင့်မှာ ဖျင်တင့်တောင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုအဆင့်၏ ဘော့စ် များမှာ အသေးစား ဘော့စ် ဖြစ်သော ငွေချိုဘုရင် နှင့် အဓိက ဘော့စ် ဖြစ်သော ရွှေချိုဘုရင် တို့ ဖြစ်ကြလေသည်။

"ဒါဆို ငါက ဖျင်တင့်တောင် ကို ရောက်လာပြီပေါ့... ငါက ကျမ်းစာပင့် ခရီးစဉ်ကို အချိန်စောပြီး စတင်ခဲ့လို့ ရွှေချိုဘုရင် နဲ့ ငွေချိုဘုရင် တို့က ဖျင်တင့်တောင်ကို အခုမှ ရောက်လာကြတာလား..."

ဖျင်တင့်တောင် အကြောင်းကို တွေးတောရင်း ကျန်းလျို၏ ရင်တွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာ လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ရွာသား ဟုတ်လား...”

ကျူးပါကျဲသည် ထိုအမျိုးသား၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းပုံစံက ရွာသားနဲ့ မတူဘူးလို့ ငါ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ… မင်းက ဖျင်တင့်တောင် က ဓားပြတွေထဲက တစ်ယောက်များလား..."

"ဒါကတော့..."

ကျူးပါကျဲ ၏ စကားကြောင့် ထိုအမျိုးသားမှာ ခေတ္တမျှ ရှက်ရွံ့သွားပြီး စကားမြည်စရာ မရှိဖြစ်သွားလေသည်။

"ဓားပြပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့လေ… 'သားသတ်ဓားကို ချလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဗုဒ္ဓအဖြစ်ကို ရရှိနိုင်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားလည်း ရှိတာပဲ… ဒကာကြီးက နောင်တရပြီး ကောင်းတာလုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ဒါက အဓိကပါပဲ..."

ထိုအမျိုးသားသည် ရွာသားလော ဓားပြလော ဟူသော ကိစ္စကို လက်ကာပြရင်း ကျန်းလျိုက ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒကာကြီး... ဒကာကြီးက ဓားပြတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် ဘုန်းကြီးက ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ဒကာကြီးရဲ့ ရွာကို ပြန်ယူဖို့အတွက် ဘုန်းကြီးက မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပေးဖို့ လိုအပ်မလား..."

ကျန်းလျို သိရှိထားသလောက် ဖျင်တင့်တောင်မှ ရွှေချိုဘုရင် နှင့် ငွေချိုဘုရင် တို့မှာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ တပည့်နှစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်းတစ်ပါး ဆင်းသက်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပန်ကျား မြွေပါ နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပြိုင်ဘက်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ကွမ်ယင် အား ရှင်းလင်းခိုင်းရန်သာ ကျန်းလျိုက အလိုရှိဆုံး ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်က ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ ဤတပည့်နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါမည်လော…

ဤအရာကို တွေးတောမိသောအခါ ကျန်းလျို၏ ရင်တွင်း၌ လှုပ်ခတ်နေသော ဆန္ဒတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ သူက ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ တပည့်နှစ်ဦးကို တကယ်သာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကွမ်ယင် တစ်ယောက် အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော…။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် လေးစားကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် သူတော်စင် လောင်ဇီ၏ ဝိညာဉ်ခွဲ ကိုယ်ပွားတစ်ပါးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ မူရင်းဇာတ်လမ်းမှ သူ မှတ်မိနေသလောက်ဆိုလျှင် ရွှေချိုဘုရင် နှင့် ငွေချိုဘုရင် တို့သည် အောက်ဘုံသို့ ရတနာပေါင်းမြောက်မြားစွာကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော…

၎င်းတို့အထဲတွင် ခရမ်းရွှေ ဘူးသီးခြောက်၊ သိုးဆီကျောက်စိမ်း ပုလင်းစင်၊ ခုနစ်စင်ကြယ် ရတနာဓား၊ ရွှေရောင် တုန်ခါကြိုး နှင့် ငှက်ပျောရွက် ယပ်တောင် တို့ ပါဝင်လေသည်။

ခရမ်းရွှေ ဘူးသီးခြောက် နှင့် သိုးဆီကျောက်စိမ်း ပုလင်းစင် တို့သည် ဆင်တူသော လုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိကြပြီး နှစ်ခုစလုံးမှာ လူများကို ဖမ်းဆီးလှောင်ပိတ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိကြကာ ၎င်းတို့ကို ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က ရွှေဆေးလုံးများ နှင့် ရေများကို အသီးသီး သိမ်းဆည်းရန် အသုံးပြုခဲ့ပုံ ရလေသည်။

ထို့နောက် ခုနစ်စင်ကြယ် ရတနာဓား မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှလေသည်။ မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် စွန်းဝူခုန်းသည် ရတနာများစွာကို လှည့်စား၍ ယူဆောင်သွားခဲ့သော်လည်း ခုနစ်စင်ကြယ် ရတနာဓား ကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားရုံဖြင့် ရွှေချိုဘုရင်သည် စွန်းဝူခုန်း နှင့် အဖွဲ့ကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ရာ ဤရတနာ၏ ထူးကဲသော စွမ်းအားကို ဖော်ပြနေလေသည်။

ရွှေရောင် တုန်ခါကြိုး အကြောင်းကိုတော့ အသေးစိတ် ပြောပြနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထို့အပြင်... ငှက်ပျောရွက် ယပ်တောင် ရှိသေးသည်။ ယင်းမှာ သံယပ်တောင် မင်းသမီး ၏ လက်ထဲတွင် လေကြမ်းများ ဖန်တီးရန် အသုံးပြုသော်လည်း ရွှေချိုဘုရင် တို့၏ လက်ထဲတွင်မူကား မီးတောက်များကို ယပ်ခတ်ဖန်တီးရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဆိုတော့ကာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ရဲ့ တပည့်နှစ်ဦး ပေါ့လေ… သူတို့က ဓနဥစ္စာတွေကို အလကား လာဝေနေသလိုပဲ..."

ရတနာများစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရွှေချိုဘုရင် နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့ အကြောင်းကို တွေးတောရင်း ကျန်းလျိုသည် လောဘတက်လာကာ ရတနာများအတွက် သတ်ဖြတ်လုယူရန် အတွေးတစ်ခုပင် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့က သူ့အား နှိပ်စက်ဒုက္ခပေးရန် တမင်တကာ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်ဆိုလျှင် မည်သူ့ကို သွား၍ အပြစ်တင်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် ပထမ ပန်ကျား မြွေပါကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် ယခု ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ တပည့်များပါ အသတ်ခံရမည်ဆိုလျှင် သူ့အတွက် ဒုက္ခအခက်အခဲများ ဖန်တီးပေးနေရသော ကွမ်ယင်မှာ သေချာပေါက် ပို၍ပင် ခေါင်းကိုက်ရတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာက ဘေးဒုက္ခ ကိုးဆယ့်ကိုးပါးကို အတိုင်းအတာမသိအောင် ကြန့်ကြာသွားစေမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် ကြီးထွားရန်နှင့် ကျင့်ကြံရန် အချိန်ပိုမို ရရှိစေမည် မဟုတ်ပါလော…။

***

အပိုင်း(၃၆၆)

"ကိုရင်လေး... ကိုရင်လေးဆီမှာ ကိုယ်ရံတော် မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ရှိနေရင်တောင် အခု အဲဒီကို သွားတာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်… ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဖျင်တင့်တောင် က အခု မိစ္ဆာတွေရဲ့ သိုက်ကြီး ဖြစ်နေလို့ပဲ..."

ဓားပြသည် ကျန်းလျို တွေဝေနေသည်ကို မြင်ရသော အခါ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက ကျူးပါကျဲနှင့် ရှားဝူကျင်းတို့ကို တစ်ချက်စီမျှ လှည့်ကြည့် လိုက်လေသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ... မိစ္ဆာ ဟုတ်လား... မင်းက ငါဝက်ကြီး ကို မိစ္ဆာလို့ ခေါ်နေတာလား..."

အနီးအနားရှိ ကျူးပါကျဲ သည် ဓားပြ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒကာကြီး စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ... ဘုန်းကြီးရဲ့ တပည့်တွေက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ဖယ်ရှားရေး တွေမှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြပါတယ်... မိစ္ဆာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ သူတို့ နှိမ်နင်းနိုင်ပါတယ်… ဒါကြောင့် ဒီတာဝန်ကိုသာ ဘုန်းကြီးဆီ လွှဲအပ်ပေးလိုက်ပါ... ဘုန်းကြီးတို့ ဆက်မထွက်ခွာခင် ဖျင်တင့်တောင် က မိစ္ဆာတွေကို အရင် နှိမ်နင်းပေးပါ့မယ်..."

ထိုဓားပြကို စိတ်သက်သာရာရစေပြီး အကူအညီတောင်းခံလာစေရန် ဆွဲဆောင်ရင်း ကျန်းလျိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လုံးဝ မရဘူး ကိုရင်လေး... ကျုပ်က ဓားပြတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ သစ္စာရှိမှုကို တန်ဖိုးထားတယ်… ကျုပ်အတွက်နဲ့ တခြားသူတွေကို အန္တရာယ်ထဲ အကျမခံနိုင်ဘူး..."

သို့သော်လည်း ထိုဓားပြသည် စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာဖြင့် ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

ဓားပြ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ လေးစားချီးကျူးဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။ ထို့နောက် သူ နတ်သစ်ပင် တောင်ဝှေးကို မြှောက်ကာ အနီးရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဘုန်း...

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ရေအိုးခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးမှာ ကျန်းလျို၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် လုံးဝ ကြေမွသွားခဲ့လေသည်။

ဤကြမ်းတမ်းသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ဓားပြ၏ မျက်နှာအဆင်းမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကိုရင်လေးက အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"အပိုစကားတွေ ပြောမနေနဲ့... ငါ့ကို ကူညီပါလို့ အခု နှုတ်ကနေ ထုတ်ပြောစမ်း..."

ကောင်းကောင်းပြော၍ မရသောကြောင့် နတ်သစ်ပင် တောင်ဝှေးဖြင့် ဓားပြကို ချိန်ရွယ်ကာ ကျန်းလျိုက ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ နတ်သစ်ပင် တောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်ပါးသူအား ချိန်ရွယ်ထားသော ဟန်ပန်မှာ အကယ်၍ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တက်တူးများသာ ရှိနေပြီး ပါးစပ်တွင်လည်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကိုက်ထားမည်ဆိုပါက ခေတ်ဟောင်းက လူမိုက်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေမည် ဖြစ်လေသည်။

ဤဇာတ်ရုပ် အပြောင်းအလဲကြောင့် ဓားပြမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး အနီးနားရှိ ကြေမွနေသော ကျောက်တုံးကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

"ကိုရင်လေး… ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျုပ်ကို ကူညီပါ… ကျုပ်တို့ရဲ့ ဖျင်တင့်တောင် က မိစ္ဆာတွေရဲ့ လက်ထဲ ရောက်နေပါပြီ... အဲဒီ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ဒင် - "ဖျင်တင့်တောင်မှ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်း" မစ်ရှင် ပေါ်ပေါက်လာပါပြီ။

မစ်ရှင် လိုအပ်ချက် - ဖျင်တင့်တောင်တွင် ဒုက္ခပေးနေသော မိစ္ဆာဘုရင်ကို နှိမ်နင်းရန်။ အောင်မြင်ပါက ဆုလာဘ် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၈၀၀,၀၀၀ နှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ အရည်အသွေး ရတနာသေတ္တာ ၁ လုံး။ မစ်ရှင် ကျရှုံးပါက အတွေ့အကြုံမှတ် ၈၀၀,၀၀၀ ဆုံးရှုံးမည်။

လက်ခံမည်/ငြင်းပယ်မည်။

ဓားပြ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်လိုလိုပင် ဂိမ်းစနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ အမှန်တကယ်ပင် မစ်ရှင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေပြီ။

"အင်း... အဲဒီလိုမှပေါ့... ကောင်းပြီ မင်း အခု သွားလို့ရပြီ… စိတ်ချလက်ချသာ နေ... မင်းက ငါ့ကို စေတနာအပြည့်နဲ့ အကူအညီ တောင်းလာမှတော့ ငါ သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်..."

မစ်ရှင်ကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဓားပြကို ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုရင်လေး..."

ကျန်းလျို၏ ကြင်နာယဉ်ကျေးသော အမူအရာကို ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဓားပြမှာ အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ လှည့်၍ သုတ်ခြေတင် ပြေးလေတော့သည်။

သူ့အမြင်တွင် ကျန်းလျိုမှာ ဖျင်တင့်တောင်မှ မိစ္ဆာများထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပုံရလေသည်။

"ဆရာတော်က အပြင်ပန်းမှာ အေးစက်သယောင် ရှိပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ထားကတော့ တကယ်ကို နွေးထွေးတဲ့သူပဲ..."

ကျန်းလျို၏ လုပ်ရပ်များ အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ဝူကျင်းက တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်လေသည်။

အပြင်ပန်းအားဖြင့် ဆရာတော်သည် ကြမ်းတမ်းပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ဖယ်ရှားရေးတို့အတွက် ပြည်သူများကို ကူညီရန် အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့လေသည်။

"ဆရာတော်.. တပည့်တော်တို့ အခုပဲ သွားပြီး အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းကြမလား..."

အတွေးနက်နေသည့် ရှားဝူကျင်းနှင့် ခြားနားစွာပင် စွန်းဝူခုန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့သည့် အမူအရာဖြင့် ကျန်းလျိုအား မေးလိုက်လေသည်။

တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲရတော့မည်ဖြစ်ရာ စွန်းဝူခုန်းမှာ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ သူ၏ အမူအရာမှာ လုံးဝ အလျင်စလို ဖြစ်မနေခဲ့ချေ။

"မလောပါနဲ့… မလှုပ်ရှားခင် အခြေအနေကို အရင်သွားပြီး စူးစမ်းကြည့်ရအောင်... ကိုယ့်အကြောင်းနဲ့ ရန်သူ့အကြောင်းကို သေချာသိထားရင် တိုက်ပွဲရာချီ ဖြစ်ပါစေ ဘေးအန္တရာယ် မရှိနိုင်ဘူးလေ..."

အမှန်တကယ်ပင် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သတ်ဖြတ်၍ ရတနာများကို လုယူရန် ဖြစ်သောကြောင့် အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စူးစမ်းလေ့လာခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ ပန်ကျား မြွေပါကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်မင်းများကို သေချာပေါက် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားစေခဲ့မည်ဖြစ်ရာ အောက်ဘုံသို့ ဆင်းသက်လာသော ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ တပည့်နှစ်ဦးထံတွင် မှော်ရတနာများ ပိုမို ပေးအပ်ထားလေမည်လားဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်လာလေသည်။

ထို့ကြောင့်... ရွှေချိုဘုရင် နှင့် ငွေချိုဘုရင် တို့၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မူရင်းဇာတ်လမ်း၏ ရှုထောင့်ကိုသာ လုံးဝ မှီခိုအားထားနေ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

"အခြေအနေ သွားစူးစမ်းရမယ် ဟုတ်လား... ဒါဆို တပည့် ဝူခုန်း ကိုပဲ သွားခွင့်ပြုပါ..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိဘဲ သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အင်း... အရှာမခံရအောင်တော့ သတိထားဦး..."

ကျန်းလျိုက အစီအစဉ်ကို သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို၏ ခွင့်ပြုချက်ရရှိသည်နှင့် စွန်းဝူခုန်းသည် ခုန်ပျံကာ ဖျင်တင့်တောင်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ကျန်းလျိုအတွက်မူကား တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် အလျင်စလို မဖြစ်နေဘဲ လမ်းတစ်ဝက်တွင် နတ်စံအိမ်တော်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ စွန်းဝူခုန်း၏ စူးစမ်းထောက်လှမ်းမှု ရလဒ်များကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေသည်။

"ဖျင်တင့်တောင်က မိစ္ဆာတွေက အတော်လေး စိတ်ကောင်းပုံ ရတယ်..."

နတ်စံအိမ်တော်အတွင်း၌ ကျူးပါကျဲသည် ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယူ၍ ဝါးစားနေရင်း ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကံကောင်းတယ် ဟုတ်လား... ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။ ပါကျဲက အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ခုနက ဓားပြပြောသွားတာက အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်က မိစ္ဆာငယ်လေးတွေကို စုစည်းပြီး ဖျင်တင့်တောင်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်တယ်တဲ့… အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က သူတို့က လူတွေကို မစားဘဲ မောင်းထုတ်ရုံပဲ မောင်းထုတ်လိုက်တာပေါ့... လူမစားတဲ့ မိစ္ဆာဆိုတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စိတ်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျူးပါကျဲက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ထိုမိစ္ဆာများကသာ လူတွေကို စားကြမည်ဆိုလျှင် သူ့အနေဖြင့် ထိုဓားပြ အကူအညီတောင်းလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပါဦးမည်လော။

သို့သော် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင်လည်း မှန်ကန်နေပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့မှာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ တပည့်လေးများ ဖြစ်ကြလေရာ မိစ္ဆာသတ္တဝါများ၏ အသွင်အပြင်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြသော်လည်း သူတို့၏ အနှစ်သာရမှာ တာအိုကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံထားသော တောက်ရွှိုင်နန်းတော်မှ တပည့်လေးများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။ သူတို့က လူတွေကို စားမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများက ဖျင်တင့်တောင်ခြေတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြစဉ် စွန်းဝူခုန်းသည် တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာဂူကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် မျက်လုံး ကစားလိုက်ပြီး အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်ပညာကို အသုံးပြုကာ ယင်ကောင်တစ်ကောင်အဖြစ် တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အချိန်ကာလက နွေရာသီ ဖြစ်လေရာ တောင်ပေါ်တောအုပ်များထဲတွင် ခြင်များနှင့် ပိုးကောင်အချို့ ရှိနေခြင်းမှာ သဘာဝကျပြီး သူတစ်ပါး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မိစ္ဆာဂူထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမှန်တကယ်ပင် စွန်းဝူခုန်းသည် မိစ္ဆာတစ်စုကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း အများအပြားတော့ မဟုတ်ပေ။ စုစုပေါင်း အကောင် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိလေသည်။

ဦးဆောင်နေသော မိစ္ဆာသတ္တဝါ နှစ်ကောင်၏ အသွင်အပြင်မှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေပြီး တစ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်ချို တစ်ချောင်းရှိကာ အခြားတစ်ကောင်၌ ငွေရောင်ချို တစ်ချောင်း ရှိနေလေသည်။

ဤမိစ္ဆာသတ္တဝါ နှစ်ကောင်သည် ဂူထဲရှိ မိစ္ဆာငယ် တစ်စုကို ဆုံးမဩဝါဒ ပေးနေကြလေသည်။

"မင်းတို့ ကောင်တွေ သေချာနားထောင်စမ်း… ဒီနေ့ကစပြီး နေ့တိုင်း ကင်းလှည့်ရမယ်… ဖျင်တင့်တောင်ကို ဖြတ်သွားတဲ့ လူမှန်သမျှကို စစ်ဆေးရမယ်... နောက်ပြီး အရင်မလှုပ်ရှားနဲ့ ငါတို့ဆီကို အမြန်ပြန်လာပြီး သတင်းပို့ရမယ်… ကြားလား..."

ရွှေချိုဘုရင်က အကောင်သုံးဆယ်ခန့်ရှိသော မိစ္ဆာငယ်များကို တာဝန်များ ခွဲဝေပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

ရွှေချိုဘုရင်၏ စကားအဆုံးတွင် ဂူထဲရှိ မိစ္ဆာငယ်လေးများက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြလေသည်။

"ပြီးတော့ ဂူကို မြန်မြန် ရှင်းလင်းထားကြ… ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် မင်းတို့ရဲ့ အဘိုးကြီးကို ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ် လာနေဖို့ ခေါ်ရမယ်… မင်းတို့ သူ့ကို သေချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြရမယ်..."

ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ငွေချိုဘုရင်က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးကြီး ဟုတ်လား..."

အောက်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာငယ် အချို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အဘိုးကြီး… ငါတို့ရဲ့ မွေးစားဖခင်ကြီးလေကွာ… အခု သဘောပေါက်ပြီလား..."

***