အခန်း (၃၆၉-၃၇၀)

အပိုင်း(၃၆၉)

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ စကားများကို ကျန်းလျိုသည်လည်း ဆက်လက်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ယင်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မဟုတ်သလို လုံးလုံးလျားလျားလည်း အမှန်တရား မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းလျို သိထားလေသည်။

သူသည် ကျန်းလျိုကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုသော အတွေးတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် ရင်ဝယ်ပိုက်ထားခဲ့ကောင်း ပိုက်ထားနိုင်သော်လည်း ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို ကျန်းလျိုကလည်း နားလည်ထားလေသည်။

ကျမ်းစာပင့်ခရီးစဉ် ကိစ္စမှာ မဟာယနဂိုဏ်း ထွန်းကားလာရေးအတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း ထိုခရီးစဉ်၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်နေလေရာ မဟာယနဂိုဏ်းက သူ့ကို လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ကောင်းယန်သည်လည်း မဟာယနဂိုဏ်း၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးလေသည်။

မဖြစ်နိုင်မှတော့ သဘာဝကျကျပင် ကျန်းလျိုက ငြင်းဆန်ရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် မဟာယနဂိုဏ်းနှင့် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ရဲစွမ်းသတ္တိတို့ကို အားပြိုင်နေကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် အတွက် ထောင်ချောက်မြောက်မြားစွာကို ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း ကျန်းလျိုတွင် သူတို့ကို ပေါ်တင် ရင်ဆိုင်ကာ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။ သူတို့ကို ပေါ့ဆသွားစေရန်အတွက် သူသည် မဟာယနဂိုဏ်းအပေါ် အလွန် သစ္စာရှိသည့်ဟန် ဟန်ဆောင်နေရန်သာ တတ်နိုင်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အခု ငါတို့ ညစာစားလို့ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ထမင်းစားပြီးရင် ပုံမှန်အားဖြင့် မင်းတို့ ဘာလုပ်လေ့ရှိလဲ..."

တပည့်လက်ခံရေး ကိစ္စအပေါ်တွင် ဆက်လက်၍ မတွေးတောတော့ဘဲ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က အကြောင်းအရာကို လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများအား မေးလိုက်လေသည်။

"ယေဘုယျအားဖြင့်လား… ဘုန်းကြီးကတော့ များသောအားဖြင့် ကျင့်ကြံလေ့ ရှိပါတယ်..."

ကျန်းလျိုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး... ငါတို့ကတော့ ပုံမှန်ဆိုရင် မာဂျောင် ဒါမှမဟုတ် မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားလေ့ ရှိတယ်..."

စွန်းဝူခုန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မာဂျောင် ကစားတယ် ဟုတ်လား... မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း လား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါက အသက်လည်း ကြီးနေပြီဆိုတော့ သိပ်မအိပ်ဖြစ်တော့ဘူး… ဒီ မာဂျောင် ဆိုတာကို ဘယ်လို ကစားရတာလဲ… ငါ့လို အဘိုးကြီးကို သင်ပေးလို့ ရမလား...”

"ဟီးဟီးဟီး... ရတာပေါ့… အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားလည်း ငါတို့နဲ့ လာပူးပေါင်းသင့်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျူးပါကျဲသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး အတော်လေး စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ပေါ်လေသည်။

မာဂျောင် ကစားရာတွင် ဆရာတော် အားလပ်ချိန်မရှိပါက သူတို့သည် 'မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း' ကစားနည်းဖြင့်သာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျော်ဖြေရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဆရာတော်သည် ထပ်မံ၍ ကျင့်ကြံတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းလာခြင်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေးဖြစ်ရာ ကျူးပါကျဲက များစွာ ကြိုဆိုနေခဲ့လေသည်။

မာဂျောင် ကစားရာတွင် မည်သူက အကောင်းဆုံး အတွေ့အကြုံကို ရရှိသနည်း။ အလွယ်တကူ အနိုင်ရရှိသူများသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျူးပါကျဲသည် အကြိမ်တိုင်းနီးပါး အနိုင်ရနေသောကြောင့် သူ၏ အတွေ့အကြုံမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မာဂျောင် ကစားခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် အထူးတလည် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျူးပါကျဲ၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော အမူအရာနှင့် မာဂျောင် အတုံးလေးများကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်နေမှုကို မြင်သောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည်လည်း ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း မာဂျောင် ကစားနည်း၏ အခြေခံ စည်းမျဉ်းများကို လျင်မြန်စွာ သင်ယူတတ်မြောက်သွားလေသည်။

"အင်း... ဒီ မာဂျောင် အတုံးလေးတွေက နည်းနည်းတော့ ကြမ်းတမ်းနေပုံ ရတယ်..."

သို့သော်လည်း ဆေးကြိတ်ခြင်းနှင့် မှော်လက်နက်များ ဖန်တီးခြင်းတွင် ဆရာတစ်ဆူဖြစ်သော ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် မာဂျောင်၏ စည်းမျဉ်းများကို နားလည်သွားပြီးနောက် သာမန်သစ်သားဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ထွင်းထုထားသော အတုံးလေးများကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်ကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပုံ ပေါ်လေသည်။

သူတို့ စကားပြောဆိုနေကြစဉ်အတွင်း ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထူထပ်သော မီးတောက်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရာကျော်နေသော မာဂျောင် အတုံးလေးများ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ချိန် တစ်ဝက်ခန့်အတွင်းမှာပင် ဤမာဂျောင် အတုံးလေးများသည် မီးတောက်များ၏ သန့်စင်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ပိုမို၍ လှပသေသပ်သော အသွင်အပြင်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အလွန် ချောမွေ့နေပြီး လက်ထဲတွင် အနေတော်ဖြစ်ကာ ဆုပ်ကိုင်ထားရသည်မှာ ကျောက်စိမ်းကောင်း တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

"အာ... အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ နည်းစနစ်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်လှပါလား..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းက လေထဲတွင် မာဂျောင် အတုံးလေးများကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ သန့်စင်လိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးပါကျဲက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကျူးပါကျဲ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အတော်လေး ထူးကဲနေကြောင်းကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့လေသည်။

"ခုနကဟာက... သမာဓိ မီးတောက် လား..."

တစ်ချိန်တည်း၌ စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ မှော်လက်နက် ဖန်တီးခြင်း နည်းစနစ်အပေါ် အာရုံကျသွားသော ကျူးပါကျဲနှင့် ခြားနားစွာပင် စွန်းဝူခုန်းက ထိုမီးတောက်အပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘုံသုံးပါးနဲ့ လမ်းကြောင်းခြောက်သွယ် တွင် သမာဓိ မီးတောက် ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူမှာ အလွန် လက်ချိုးရေတွက်၍ ရလောက်အောင် နည်းပါးလှသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ရှားဝူကျင်းကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေထိုင်လေသည်။ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်မှုတွင် မည်သည့်အရာက ထူးခြားနေသည်ကို သူ သေချာစွာ ပိုင်းခြားမသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"အလေ့အကျင့်လေး ရှိနေလို့ပါ..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းက ကျူးပါကျဲ၏ ချီးကျူးစကားကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ၏ စွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးနောက် လူတိုင်းသည် သူ၏ အစွမ်းအစများနှင့် ပတ်သက်၍ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်သွားကြလေသည်။ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းက အသေးစိတ် မရှင်းပြသလို မည်သူကမျှ ထပ်မံမေးမြန်းခြင်း မပြုကြတော့ချေ။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် မာဂျောင် အတုံးလေးများကို စတင်မွှေနှောက်လိုက်ကြရာ အတုံးလေးများ ရိုက်ခတ်သံ တဂျွတ်ဂျွတ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုသည် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်များကို တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေမိသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ တရားထိုင်ကာ ကျင့်ကြံရန် သူ၏ အခန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း... သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ပေါ်လာခြင်းက ကျန်းလျို၏ ရင်တွင်း၌ လေးလံသွားစေခဲ့လေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ထွက်ပေါ်လာရခြင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

‘သူက တကယ်ပဲ ပျင်းလာလို့ အောက်ဘုံ သို့ လမ်းဆင်းလျှောက်လာတာလား…’

ကျန်းလျိုကတော့ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ…။ သူသည် တမင်တကာ အသွင်ပြောင်းကာ သူ၏ တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ရှင်းလင်းစွာပင် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

"ငါက ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရလောက်မယ့် ကိစ္စတစ်ခုခုများ လုပ်မိသွားလို့လား..."

ထိုသို့ တွေးတောမိသောအခါ ကျန်းလျိုမှာ ပို၍ သတိထားလာမိလေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ပါးက အောက်ဘုံ သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆင်းသက်လာကာ သူ့ကို လာရှာပြီး မာဂျောင် ကစားရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဝင်ရောက်နေထိုင်နေခြင်းမှာ သူ အတိအကျ ဘာလုပ်ရန် စီစဉ်နေသနည်းဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမည်ဟု ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့သော စကားအရ သူ့ အပေါ်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ မရှိနိုင်လောက်ဟု ခံစားရလေသည်။

ဤမျှ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ပါး၏ ရည်ရွယ်ချက်က မည်သို့ပင် ဖြစ်နေပါစေ သူက တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိသလို မောင်းထုတ်၍လည်း မရနိုင်ပေ။ သူက နေချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း နေပါစေဟုသာ သဘောထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျိုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့သော်လည်း အဖြေရှာမတွေ့သဖြင့် ထပ်မံ၍ အားထုတ်မနေတော့ချေ။ သူသည် စိတ်ကို နှစ်မြှုပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို စတင်ကျင့်ကြံလေတော့သည်။

...

မာဂျောင်ကစားလိုက်ကြသည်မှာ မိုးလင်းလုနီးပါး အချိန်အထိပင် ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းကမူ အားအင်များ ပြည့်ဝနေဆဲဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် ကစားနည်းကို ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်လာကာ မာဂျောင်ကစားခြင်း၏ စည်းမျဉ်းများကို ပို၍ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာသောကြောင့် အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ချေ။

မာဂျောင်ဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသော သူတို့လေးဦးစလုံးသည် ကောင်းကင်နတ်မင်း အဆင့်ရှိကြသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် မည်မျှပင် မာဂျောင်ကစားစေကာမူ ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။

သို့သော်လည်း သန်းခေါင်ယံအချိန်ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် ပွဲတစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ရှားဝူကျင်းသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားကြမလား… ကျုပ်မှာ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ရှားဝူကျင်းသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ရှင်းလင်းဆေးကြောရန် ထသွားလေ၏။

မာဂျောင်ကစားနေသည့်အတွက် ပန်းကန်ဆေးခြင်းကဲ့သို့သော သန့်ရှင်းရေးအလုပ်များကို နောက်မှလုပ်ရန် ခဏဖယ်ထား၍ ရနိုင်ပါ၏။

သို့ရာတွင် မာဂျောင်ကစားခြင်းတစ်ခုတည်းအတွက် အိမ်မှုကိစ္စများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားရန်မှာမူ ရှားဝူကျင်းအတွက် မဖြစ်နိုင်သောအရာပင် ဖြစ်သည်။

ပန်းကန်များ ဆေးကြောပြီးနောက်တွင်လည်း သူသည် ကြမ်းပြင်တံမြက်လှည်းခြင်းနှင့် ပရိဘောဂများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နေ့စဉ်လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်မဟုတ်သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာလျှင် တစ်ကြိမ်တော့ မပျက်မကွက် လုပ်ဆောင်ရစမြဲဖြစ်၏။

ရှားဝူကျင်းတစ်ယောက် အိမ်မှုကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အကူအညီမဲ့ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ… ဒီနေ့တော့ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြမလား..."

စွန်းဝူခုန်း စကားပြောဆိုအပြီးတွင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလေးနေဦးလေ… မာဂျောင်ကစားဖို့ လူလေးယောက်မလိုဘဲ သုံးယောက်တည်းနဲ့ မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားလို့ရတယ်ဆို… အဲဒါကို စမ်းပြီး ကစားကြည့်ကြမလား..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ကြပြီး သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားမယ်ပေါ့… ကောင်းသားပဲ..."

ထို့နောက် သူတို့သည် ဖဲထုပ်ကို ချက်ချင်းထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း အား ကစားနည်းစည်းမျဉ်းများကို ရှင်းပြလိုက်ကြ၏။

မာဂျောင်တုံးများ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ရာကို ဝေဖန်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖဲချပ်များကို မြင်သောအခါတွင်လည်း ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က အလားတူပင် ထပ်မံဝေဖန်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူက အစစ်အမှန် သမာဓိ မီးတောက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး လှပသေသပ်သော ပုံစံများပါဝင်သည့် ဖဲချပ်တစ်ထုပ်ကို အလွယ်တကူပင် ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားနည်း၏ စည်းမျဉ်းများကို လေ့လာပြီးနောက် များမကြာမီမှာပင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် ကစားနည်းကို နားလည်သွားကာ လွန်စွာ နှစ်ခြိုက်သဘောကျသွားလေတော့သည်။ ထိုစက္ကူကတ်ပြားလေးများက သူ့အတွက် အဆုံးမရှိသော စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာများ ဖြစ်နေတော့၏။

***

အပိုင်း(၃၇၀)

နောက်တစ်နေ့နံနက်...

ကျန်းလျိုတစ်ယောက် ကျင့်ကြံခြင်းမှ နိုးထလာချိန်၌ စွန်းဝူခုန်းနှင့် အခြားသူများ စုဝေးကာ မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း အား အကြိတ်အနယ် ကစားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားရလေသည်။

ဤကောင်များသည် တကယ်ကို ခံနိုင်ရည်ကောင်းလွန်းလှသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက သူ၏ အတိတ်ဘဝမှ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းတစ်စုနှင့်အတူ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် အခန်းငှားကာ ဖဲရိုက်ခဲ့ကြသည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားစေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုတစ်ယောက် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"အနောက်အရပ်ကို ခရီးသွားတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဖျော်ဖြေရေးကိစ္စတွေ အရမ်းရှားပါးနေလို့ ဒီဖဲကစားတာနဲ့ မာဂျောင်ကစားတာတွေကို ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေကြတာများလား… တကယ်လို့ တခြား ဖျော်ဖြေရေးအမျိုးအစားတွေသာ ထပ်ရှိမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုများနေမလဲမသိဘူး..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်လက် တွေးတောမနေတော့ချေ။

ဖဲရိုက်ခြင်းနှင့် မာဂျောင်ကစားခြင်းတို့မှာ အားလပ်ချိန်များတွင် အပျင်းပြေစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားရခြင်းသည် သေခြင်းရှင်ခြင်း ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုခံစားရန် သက်သက်သာမဟုတ်သောကြောင့် ဤအပန်းဖြေမှုများကို စဉ်းစားနေရန် သူ့တွင် အချိန်များစွာ မရှိပေ။

အိပ်ရာမှ ထပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် စကားများများမပြောနေတော့ဘဲ အရသာရှိသော နံနက်စာကို အမြန်ပင် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း အား နံနက်စာဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးပြီးနောက် တာအို ဘိုးဘိုးကြီးသည် ထူးကဲလှပသော နတ်စံအိမ်တော်မှ ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် ဖျင်တင့်တောင်ပေါ်ရှိ ဂူတစ်ခုသို့ အလိုလိုပင် ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့က သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ ဧည့်ခံကြပြီး မွေးစားဖခင် ဟူ၍ ချစ်ခင်စွာ ခေါ်ဝေါ်ကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ကျန်းလျိုတို့အဖွဲ့ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

သို့ရာတွင် ကျန်းလျိုမှာမူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် အလျင်စလို မလုပ်ခဲ့ဘဲ ဖျင်တင့်တောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာငယ် အရေအတွက်နှင့် မည်သည့်ရတနာများ ရှိနေသနည်းဆိုသည့် အချက်အလက်များကို ဂရုတစိုက် စုံစမ်းရန် စွန်းဝူခုန်းကို စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

ဖျင်တင့်တောင်တွင် နှစ်ရက်မျှ အချိန်ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ကျန်းလျိုတို့ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်ကို မမြင်ရသဖြင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း နှင့် အခြားသူများမှာ အနည်းငယ် ပျင်းရိလာကြသည်။

လုပ်စရာ အခြားအလုပ်များများစားစား မရှိသဖြင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် ပစ္စည်းအချို့ကို အသုံးပြုကာ လှပသေသပ်သော ဖဲထုပ်များနှင့် မာဂျောင်အစုံများကို အလျင်အမြန်ပင် ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။

ပစ္စည်းများ ဖန်တီးပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ အလကားထား၍တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် သူနှင့်အတူ မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားရန် ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့ကို ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကိုယ်တိုင်က စတင်ကမ်းလှမ်းလာသည်ဖြစ်ရာ ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့အနေဖြင့် မည်သို့ ငြင်းဆန်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူတို့သည်လည်း ကစားဝိုင်းထဲသို့ အလိုလိုပင် ဝင်ပါသွားကြလေသည်။

မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားရင်း ကျန်းလျိုတို့အဖွဲ့ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ အချိန်ဖြုန်းရန် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့၏။

ထိုနှစ်ရက်အတွင်း စွန်းဝူခုန်းသည်လည်း ဖျင်တင့်တောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာဂူသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် သွားရောက်ခဲ့ပြီး မည်သူ့အာရုံကိုမျှ မဖမ်းစားမိစေဘဲ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

အပြန်ပြန် အလှန်လှန် သွားလာပြီးနောက်တွင် စွန်းဝူခုန်းသည် ဖျင်တင့်တောင်၏ အခြေအနေများကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာတော်… ဖျင်တင့်တောင်ကို ရွှေချိုဘုရင်နဲ့ ငွေချိုဘုရင်တို့က အုပ်ချုပ်ထားတာဗျ… သူတို့လက်အောက်မှာ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး သုံးယောက်၊ မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် ငါးယောက်နဲ့ တခြား မိစ္ဆာငယ် လေးတွေလည်း ရှိသေးတယ်… ရွှေချိုဘုရင်ရော ငွေချိုဘုရင်မှာပါ အနည်းဆုံး မိစ္ဆာဘုရင်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် နတ်အဆင့် မိစ္ဆာလောက်အထိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည်တွေ ရှိပုံရတယ်..."

"နောက်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်က အစာလာတောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးက တကယ်တော့ သူတို့ရဲ့ မွေးစားဖခင်ကြီး ဖြစ်နေတာဗျ… ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူက သူ့ရဲ့ မွေးစားသားနှစ်ယောက်နဲ့ ဂူထဲမှာ မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားနေကြတယ်..."

"နောက်ပြီး သူတို့ဆီက ရတနာတွေအကြောင်းကိုလည်း ကျွန်တော် စုံစမ်းခဲ့ပြီးပြီ… သူတို့ဆီမှာ ခရမ်းရွှေဘူးသီး၊ သိုးဆီဥ ကျောက်စိမ်းပုလင်း၊ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ရတနာဓား၊ ငှက်ပျောယပ်တောင် နဲ့ ရွှေရောင်ကြိုး ဆိုတဲ့ အစွမ်းထက် မှော်လက်နက်တွေ ရှိနေတယ်… အဲဒီရတနာတွေရဲ့ အစွမ်းတွေကလည်း တော်တော်လေးကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်..."

"ဘာ... ရွှေရောင်ကြိုး... ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ရတနာဓား... ခရမ်းရွှေဘူးသီး ဟုတ်လား..."

အစပိုင်းက ရှင်းပြချက်များကို ကြားရစဉ်တွင် ကျူးပါကျဲသည် သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှုမရှိသော်လည်း ထိုမှော်လက်နက်များအကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်၌ သူ၏ မျက်နှာအနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ အံ့သြတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ… ဘာဖြစ်လို့လဲ… ငတုံးကောင်... မင်းက ဒီပစ္စည်းတွေအကြောင်း သိနေလို့လား..."

စွန်းဝူခုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျူးပါကျဲကို ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဝက်ကြီး သေချာပေါက် သိတာပေါ့..."

ကျူးပါကျဲကလည်း လျှို့ဝှက်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရတနာတွေက တောက်ရွှိုင်နန်းတော် က ပစ္စည်းတွေလေ… ဥပမာ- အဲဒီ ငှက်ပျောယပ်တောင် ဆိုတာ ပါကွဖို ထဲက မီးတောက်တွေကို ယပ်ခတ်ဖို့ သုံးတာပဲ..."

"တောက်ရွှိုင်နန်းတော် က ရတနာတွေဟုတ်လား… အားလုံးက မိစ္ဆာတွေ လက်ထဲကို ရောက်သွားတာလား… ဖျင်တင့်တောင်ပေါ်က မိစ္ဆာတွေက အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေကြတာလား… ဒါမှမဟုတ် တောက်ရွှိုင်နန်းတော်ကို လုယက်ဖို့က အဲဒီလောက်တောင် လွယ်ကူနေတာလား… အားလုံးနီးပါးက မိစ္ဆာတွေရဲ့ ခိုးယူတာကို ခံလိုက်ရပြီပေါ့..."

ဤရတနာများမှာ တောက်ရွှိုင်နန်းတော်မှ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားလေတော့သည်။

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် သူ့အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဝူခုန်း... တောက်ရွှိုင်နန်းတော် အလုယက်ခံရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ..."

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကို မွှေနှောက်စဉ်က တောက်ရွှိုင်နန်းတော်ထဲသို့ ခိုးဝင်ပြီး ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ ရွှေဆေးလုံးများကို စားသောက်ခဲ့ဖူးပေသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူက အံ့ဩပြနေရသနည်း။

"အဲဒါက..."

စွန်းဝူခုန်းသည် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရ၏။

စွန်းဝူခုန်းအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးပါကျဲသည် သူ၏ ပြည့်ဖြိုးနေသော မေးအောက်သားကို ပွတ်သပ်ကာ တွေးတောနေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရတနာတွေ အားလုံးက တကယ်ပဲ တောက်ရွှိုင်နန်းတော်က ဖြစ်နေမလား... ဒါဆိုရင် ဒီ မိစ္ဆာ နှစ်ကောင်က သာမန်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

စွန်းဝူခုန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... သူတို့ရဲ့ မွေးစားဖခင်ကလည်း အစစ်အမှန် သမာဓိမီးတောက် ကိုတောင် သုံးနိုင်သေးတယ်ဆိုတော့... သူတို့ကများ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် နဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိနေမလား..."

သူတို့ကြား၌ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက်... တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သူမှာ ကျူးပါကျဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဆရာတော်... တကယ်လို့ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် နဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိနေတာ သေချာတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရှောင်ကွင်းပြီး သွားကြတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက ကျူးပါကျဲကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ငတုံး... မင်းက တောက်ရွှိုင်နန်းတော် က လူတွေကို ကြောက်နေတာလား..."

ပြောနေရင်းပင် စွန်းဝူခုန်းသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို အမှတ်ရသွားကာ...

"ဟေး... နေပါဦး... ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က မင်းရဲ့ ဆရာ့ ဆရာလောက်ဖြစ်တယ်လို့ အရင်က မင်းပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား... အခု တောက်ရွှိုင်နန်းတော် က ရတနာတွေ လူ့လောကကို ရောက်လာတာဆိုတော့ မင်းက ဒီကိစ္စကို ရှင်းလင်းချင်စိတ် မရှိဘူးလား... အဲဒါကိုတောင် ရှောင်သွားချင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ..."

ကျူးပါကျဲ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်တွေ့နေသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့၏။

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား မသိပါဘူး... ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတယ်... ငါတို့ အလောတကြီး ဆုံးဖြစ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အခြေအနေ အတိအကျကို ငါတို့ မသိသေးဘူး"

အကယ်၍ ဤရတနာများသည် တောက်ရွှိုင်နန်းတော်မှ ခိုးယူခံရခြင်း အမှန်တကယ်ဖြစ်ပါက ကျူးပါကျဲအနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရပေမည်။ မှန်သည်။

သို့သော် ဖျင်တင့်တောင်မှ မိစ္ဆာများသည် တောက်ရွှိုင်နန်းတော်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှု ရှိနေခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့သာ အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် နဂါးမင်းကြီး ကျောင်းတော်ကို ရေကြီးရေလျှံမှု ဝင်မွှေသွားသကဲ့သို့ (ကိုယ့်လူအချင်းချင်း ပြန်တိုက်ခိုက်မိသလို) ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့် ကျူးပါကျဲသည် ဖျင်တင့်တောင်၏ အခြေအနေကို အတော်လေး ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသည်ဟု ရှုမြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းလျိုသည် ကျူးပါကျဲ၏ အကျပ်အတည်းကို နားလည်နိုင်သောကြောင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။

"အင်း... ကျူးပါကျဲ ပြောတာလည်း အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံပါတယ်..."

မူလက ကျန်းလျိုသည် သတ်ဖြတ်၍ ရတနာများကို လုယူရန် စဉ်းစားခဲ့ပြီး အနည်းဆုံး မသတ်ဖြတ်ဖြစ်လျှင်တောင် လုယူရန်တော့ ကြံရွယ်ထားခဲ့၏။

သို့ရာတွင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် ထိုရည်ရွယ်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် လမ်းလွှဲကာ ရှောင်ကွင်းသွားချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဓားပြဖြစ်သူအား သူ့ကို တောင်းပန်လာစေရန် မည်သို့ ဖိအားပေးခဲ့ရသည်ကို တွေးမိသောအခါ လာမည့်တာဝန်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးလာလေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းသာ သာမန် တာဝန် တစ်ခုဖြစ်ပါက သူသည် လွယ်ကူစွာပင် ရှောင်ကွင်းသွားနိုင်သော်လည်း ဤသည်မှာ အလိုအလျောက် ပေးအပ်သော တာဝန် ဖြစ်နေသောကြောင့် တာဝန်မပြီးမြောက်ပါက အတွေ့အကြုံမှတ် ၈၀၀,၀၀၀ ပြစ်ဒဏ် အနှုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ အတွေ့အကြုံမှတ် ၈၀၀,၀၀၀ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းသည် အဆင့်ကျသွားနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဒီလိုဆိုရင်တော့ အဲဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ဆီ သွားမေးဖို့ ငါ စွန်းဝူခုန်း တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ကို သွားရတော့မှာပေါ့..."

ကျန်းလျိုက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

အကယ်၍ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ခဲ့ပါက ဖျင်တင့်တောင်သည် သေချာပေါက် ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စွန်းဝူခုန်းသာ တောက်ရွှိုင်နန်းတော်သို့ သွားရောက်ကာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကို ကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါ်လာစေရန် ဖိအားပေးနိုင်ပါက ၎င်းသည် သွေးထွက်သံယိုမရှိဘဲ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေမည့် အကောင်းဆုံးသော ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းလျိုထံမှ သဘောတူခေါင်းညိတ်မှုကို ရရှိပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်စီးနင်းခြင်း နတ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

***