အခန်း (၃၇၅-၃၇၆)

အပိုင်း(၂၇၅)

မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်တွေ့နေသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေသော်လည်း ကျန်းလျို ၏ အမေးကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်း သည် လက်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ မျက်နှာပျက်ရမည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဒိုင်းဒိုင်းမြည်အောင် ပုတ်လိုက်ပြီး ရဲတင်းစွာပင် ကြွားလုံးထုတ်လိုက်လေသည်။

"အဲဒါက... အဲဒါက ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး... ကျုပ် စွန်းဝူခုန်း လုပ်လို့မရတာ ဘာရှိလို့လဲ... ဆရာတော်က မိဖုရားခေါင်ကြီး ရဲ့ မက်မွန်သီးတွေကို မြည်းစမ်းချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ကျုပ် သွားယူပေးနိုင်တယ်...”

စကားဆုံးသွားသည်နှင့် စွန်းဝူခုန်းသည် ကျန်းလျို အား ခဏစောင့်ရန်ပြောပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းသေရည် ကို ရှာဖွေရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အရက်ကန်အနီးတွင် နတ်သမီးများ နှင့် နတ်စစ်သည်များ အချို့သည် ကျောက်စိမ်းသေရည် တစ်အိုးကို ခပ်ယူနေကြပြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ထံသို့ ဆက်သရန် ပြင်ဆင်နေကြကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"မဟာပညာရှိကြီး..."

အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသော စွန်းဝူခုန်း ကို မှတ်မိသွားသောအခါ နတ်စစ်သည်များသည် သူတို့၏ အရက်အိုးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ကြလေသည်။

ဝူခုန်းသည် နတ်စစ်သည်များ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းသေရည် အိုးကို ကြည့်ကာ ရယ်မောကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး... မင်းတို့တွေ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် အတွက် အရက် လာခပ်နေကြပြန်ပြီပေါ့လေ… ငါ စွန်းဝူခုန်း အတွက် နည်းနည်းလောက် ဖယ်ပေးလို့ရမလား..."

နတ်စစ်သည် တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းခါယမ်းကာ အလျင်အမြန်ပင် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူးဗျာ... မဟာပညာရှိကြီး... ဒီကျောက်စိမ်းသေရည် က ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ရဲ့ ရတနာပါ… နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာမှ တစ်အိုးပဲ ချက်လုပ်နိုင်တာပါ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့သာ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်ရင် ပြစ်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟူး... အရက်လေး နည်းနည်းပါကွာ… ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် အဘိုးကြီးကတောင် ဘာမှမပြောသေးတာကို မင်းတို့က အရမ်း နှမြောနေကြတာပဲ…"

ဝူခုန်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ချော့မော့ပြောဆိုနေ၍ အချည်းနှီးသာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းရောင်များ တစ်ချက်လက်သွားလေသည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားပြီး နတ်စစ်သည် ၏ လက်ထဲမှ အရက်အိုးကို ဆွဲလုလိုက်ရာ အိုးထဲတွင် အရက်များများစားစား မရှိတော့ကြောင်းကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လုပ်စရာရှိသည်ကို စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ တစ်အိုးဖြစ်စေ စည်ပိုင်းတစ်လုံးဖြစ်စေ ယဉ်ကျေးနေရန် အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စွန်းဝူခုန်း သည် အားနာမနေတော့ဘဲ ပေါင်တစ်ဆယ်ခန့် ဝင်ဆံ့သော အရက်စည်ပိုင်းကြီး တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ အိုးထဲမှ အရက်များကို လောင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် စည်ပိုင်းတစ်လုံး အပြည့် ခပ်ယူလိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက် စည်ပိုင်းကို ပိုက်ကာ နောက်သို့လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

ကျန်းလျို မှာ အပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် စွန်းဝူခုန်း တစ်ယောက် ဧရာမ အရက်စည်ပိုင်းကြီး တစ်လုံးကို ပိုက်လျက် ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ဆရာတော်... သွားကြစို့..."

စွန်းဝူခုန်း သည် အရက်စည်ပိုင်းကို ပိုက်ထားရင်း ကျန်းလျို ကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"ဟေး ဝူခုန်း... ဘာတွေ ဒီလောက် လောနေတာတုန်း… သူတို့က မပေးလို့ မင်း အတင်းလုလာတာလား..."

စွန်းဝူခုန်း ၏ ကမန်းကတန်း အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျို က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… ကျုပ် စွန်းဝူခုန်း က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ... ကောင်းကင်နဲ့ တစ်တန်းတည်း နေတဲ့ မဟာပညာရှိကြီး လေ… ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ရဲ့ အရက်လေး နည်းနည်း သောက်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ... ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် အဘိုးကြီးက အဲဒီလောက်တောင် သဘောထားသေးသိမ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခွေမုဝံပုလွေ ကိစ္စမှာ ကျုပ်တို့တွေ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် မျက်နှာမပျက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

စွန်းဝူခုန်းက ကျန်းလျို ၏ ရှေ့တွင် မျက်နှာမပျက်စေရန် အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဖြေရှင်းလိုက်လေသည်။

"အင်း... အဲဒါကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ..."

ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်း ၏ စကားကို အနည်းငယ် လက်ခံသွားပြီး စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း... နောက်တစ်ဆင့်ဆုတ်၍ စဉ်းစားကြည့်လျှင်ပင် ဤကိစ္စအတွက် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် အမှန်တကယ် အမျက်ထွက်ခဲ့မည်ဆိုပါက ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း က ဝင်ရောက်ရှင်းလင်းပေးမည်သာ မဟုတ်ပါလော။

အရက်တစ်စည်ပိုင်းလောက် သေးငယ်သော ကိစ္စလေးက အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ခြင်း ခရီးစဉ်ကြီးကို သွားရောက်ထိခိုက်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

အကယ်၍ ထိခိုက်မှု တစ်ခုခု ရှိလာခဲ့လျှင်တောင်မှ မကောင်းဘူးဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ၎င်းက အချိန်ဆွဲရန်အတွက် ပို၍ အခွင့်အရေးရသွားမည် မဟုတ်ပါလော။ ဘယ်လိုဘက်ကပဲ တွက်ကြည့်တွက်ကြည့် သူကတော့ လုံးဝ အရှုံးမရှိတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပုံရပေသည်။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ကျန်းလျို သည် ထပ်မံ၍ အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ စွန်းဝူခုန်း နှင့်အတူ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး နန်းတော်တံခါးကို ထပ်မံခေါက်လိုက်ကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ခွေမုဝံပုလွေ သည် တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ၏ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ အပေါက်ဝရှိ စွန်းဝူခုန်း ကို မြင်သောအခါ သူ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မဟာပညာရှိကြီး... ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ခွေမုဝံပုလွေ သည် တံခါးကို အပြည့်ဖွင့်လိုက်ရာ ထိုအချိန်မှသာ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းလျိုကို သတိထားမိသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အံ့သြမှုနှင့်အတူ ဝမ်းသာသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်... ဆရာတော်ပါ ဒီကို ရောက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးဗျ..."

"အောမိတော်ဖော... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကို နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောတာပါ..."

ကျန်းလျိုသည် သူ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် နှိမ့်ချပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး... ငါတို့ အရက်ကောင်းကောင်းလေးတွေလည်း ယူလာတယ်ကွ..."

စွန်းဝူခုန်း ကလည်း သူ၏ လက်ထဲရှိ အရက်စည်ပိုင်းကြီးကို မြှောက်ပြကာ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျိုနှင့် စွန်းဝူခုန်းတို့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ခွေမုဝံပုလွေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက တောက်ရွှိုင်နန်းတော် လေ… ကျွန်တော့်အိမ်မှ မဟုတ်တာ… ဒီမှာ အရက်သောက်တာက သိပ်မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်… ပြီးတော့ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဆိုတာကလည်း ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ပေးလိုက်တာပါ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်… အခုလို တကူးတကကြီး လာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောစရာမလိုပါဘူး..."

အပြစ်ပေးခံထားရသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် တောက်ရွှိုင်နန်းတော်ထဲတွင် အရက်သောက်ရမည်မှာ မှားယွင်းနေပုံရပေသည်။

"ဒီအထဲမှာပါတာက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ရဲ့ ကျောက်စိမ်းသေရည်ကွ… မင်း တကယ် မသောက်ချင်ဘူး သေချာလား..."

ခွေမုဝံပုလွေ၏ ငြင်းဆန်မှုကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက ကောက်ကျစ်သောအပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"ကျောက်စိမ်းသေရည် ဟုတ်လား..."

ထိုအခါ ခွေမုဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး စွန်းဝူခုန်း၏ လက်ထဲရှိ ပေါင်ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော ဧရာမအရက်စည်ပိုင်းကြီးကို ကြည့်ကာ တံတွေးများကို မမျိုချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"သောက်မယ်လေ..."

ယခင်က တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သော ခွေမုဝံပုလွေ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ထက်သန်ပြင်းပြမှုများနှင့် အသက်ဝင်သွားလေတော့သည်။

...

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာပြီးနောက်တွင် သူ၏ဘဝမှာ ကောင်းကင်ဘုံရှိ တောက်ရွှိုင်နန်းတော်၌ နေရစဉ်ကထက် ပို၍ ပျင်းစရာကောင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလာရသည်။ သူ၏ နေ့ရက်အများစုကို မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားရင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့ပြီး အခြားလုပ်စရာ ဘာမှမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းသော်လည်း နေ့ရက်တိုင်းတွင် ၎င်းထဲ၌သာ နစ်မွန်းနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက မည်မျှပင် ပျော်စရာကောင်းစေကာမူ နောက်ဆုံးတွင် သူ ငြီးငွေ့လာပေလိမ့်မည်။

မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ကစားနေစဉ်အတွင်း သူသည် ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာမည့်အချိန်ကိုလည်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၌ပင် ကျန်းလျိုတို့အဖွဲ့ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

"ဘာတွေများ ဖြစ်နေတာလဲ… သူတို့ ဘာလို့ ရှေ့မဆက်ကြတာလဲ… ဖျင်တင့်တောင် ခြေရင်းမှာပဲ ရပ်နေကြတာလား..."

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် နတ်စံအိမ်တော် သို့ နောက်တစ်ခေါက် သွားသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် နှင့် သူ၏အဖော်များ အဘယ်ကြောင့် ဖျင်တင့်တောင် ခြေရင်းတွင် ရပ်တန့်နေကြပြီး ရှေ့ဆက်မသွားရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဤအချိန်များအတွင်း သူတို့ နတ်စံအိမ်တော် ထဲတွင် နေ့ရက်များကို မည်သို့ ကုန်ဆုံးနေကြသည်ကို သူ တွေ့မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မာဂျောင် နှင့် မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း တို့မှာ သူတို့ထံမှ သူ သင်ယူခဲ့ရသော ကစားနည်းများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အပြင် သူတို့တွင် အချိန်ဖြုန်းရန်နှင့် ဖျော်ဖြေရန် အခြားသော နည်းလမ်းများ ရှိနေသေးသလော။

အတွေးတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် သူ၏ မိစ္ဆာဂူ အတွင်း၌ ထပ်မံနေထိုင်ရန် မဆုံးဖြတ်တော့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ဖျင်တင့်တောင် မှ ဆင်းသက်ကာ နတ်စံအိမ်တော် ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေတော့သည်။

မလိုအပ်သော စကားများ ဆိုမနေတော့ဘဲ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် နတ်စံအိမ်တော် ၏ တံခါးကို တိုက်ရိုက်ပင် ခေါက်လိုက်လေသည်။

ဒေါက်... ဒေါက်...

***

အပိုင်း(၂၇၆)

မကြာမီမှာပင် ရှားဝူကျင်း က တံခါးလာဖွင့်ပေးလေသည်။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားလား… ဒီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ..."

တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကို မြင်သောအခါ ရှားဝူကျင်း မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။

"အော်... ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူးကွာ... လမ်းကြုံလို့ ဝင်လည်တာပါ..."

ရှားဝူကျင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူသည် ထူးကဲလှပသော နတ်စံအိမ်တော် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်ဝင်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းတို့ ဆရာတော်ရော ဘယ်မှာလဲ... ဒီမှာ ရှိလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှားဝူကျင်း က ခေါင်းခါယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး အဘိုးကြီးရာ... ခင်ဗျား ကံမကောင်းဘူးပဲ..."

ရှားဝူကျင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အဘိုးကြီးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အို... မရှိဘူးဟုတ်လား... သူ ဘယ်သွားလို့လဲ..."

ရှားဝူကျင်းသည် ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများ၏ ယခင်စကားပြောဆိုမှုများကို ကြားသိထားပြီးဖြစ်ရာ ဤအဘိုးကြီးမှာ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှုရှိနိုင်ကြောင်းကို သူ သိထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ့ကို အနည်းငယ် ခြောက်လှန့်ရန်အတွက် တောက်ရွှိုင်နန်းတော် အကြောင်းကို ထည့်ပြောလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်ပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်ရဲ့ ဆရာတော်နဲ့ နောင်တော်ကြီး က ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားကြပြီဗျ..."

"ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားတယ်... ဘယ်နေရာကိုလဲ..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။ ယခု သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်သွားကြသည်တဲ့လား။

"သူတို့က တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ကို သွားကြတာဗျ..."

ရှားဝူကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တောက်ရွှိုင်နန်းတော်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာတော်နဲ့ နောင်တော်ကြီး က တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ကို ဘာသွားလုပ်တာလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ဟူသည့် အမည်ကို ကြားသည်နှင့် သိသာစွာ တုံ့ပြန်လာသော ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ ဤအဘိုးကြီးမှာ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ပတ်သက်မှုရှိနေကြောင်း ရှားဝူကျင်းက စိတ်ထဲမှ ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် အပြင်ပန်း၌မူ သူသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကိုတော့ ကျုပ်လည်း သေချာမသိဘူးဗျ... သူတို့ စကားပြောနေတာကို ကျုပ် ကြားလိုက်တာကတော့ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဖယ်ရှားရေး အတွက် လာစေချင်တယ်ဆိုလားပဲ..."

ရှားဝူကျင်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။

"အင်း... မင်းလည်း သေချာမသိဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့လေ..."

ကျန်းလျိုတို့ ထိုနေရာတွင် မရှိကြသဖြင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိတော့ချေ။ သူသည် လှည့်ထွက်လာကာ နတ်စံအိမ်တော် မှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် သူ၏ မိစ္ဆာဂူ ရှိရာအရပ်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းလာရင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေခဲ့သည်။

သူ့ကိုရှာဖို့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားတယ်၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဖယ်ရှားဖို့ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်ချင်နေတယ် ဟုတ်သလော။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဖျင်တင့်တောင်က မိစ္ဆာတွေနဲ့ သူနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိနေကြပြီလော။

ကပ်ဘေးနှင့် မကြုံတွေ့ရသေးခင်မှာပင် သူတို့က သူ့ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စေချင်နေသည်လား။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုပါက ဤကပ်ဘေးသည် အမှန်တကယ်ပင် အခက်တွေ့စရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"မထင်ထားဘူး… ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် တို့အဖွဲ့က အရမ်း အစွမ်းထက်နေတာပဲ… ခွန်အားပိုင်းမှာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ ဂရုစိုက်တတ်မှုနဲ့ ဉာဏ်ပညာပိုင်းမှာကို ပြောတာ... ဗောဓိသတ်က ဘေးဒုက္ခ ရှစ်ဆယ့်တစ်ပါး ကို ပြီးမြောက်ဖို့ ခက်ခဲလှတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဆန်းပါဘူးလေ..."

သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လျှင်ပင် ဤကပ်ဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

"နေပါဦး... နေပါဦး..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်းလျိုနှင့် ဘေးဒုက္ခ ရှစ်ဆယ့်တစ်ပါး အကြောင်း တွေးတောနေမိသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူတို့ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ကို သွားကြတယ် ဟုတ်လား…

ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပဲ ထိုမျောက်ပါ ပါသွားသည်လား...

"ငါ့ရဲ့ နတ်ဆေးလုံးတွေ..."

ယခင်က မှတ်တမ်းဆိုးရှိခဲ့ဖူးသော စွန်းဝူခုန်း တစ်ယောက်ယောက် မိမိ မရှိချိန်တွင် ထိုနေရာသို့ ရောက်နေကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ထပ်မံ၍ အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ သူသည် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

အဆင့် ၉၈ ရှိသော သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း အတွက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်များစွာ မယူလိုက်ရပေ။

တောင်ပိုင်း ကောင်းကင်တံခါး ရှေ့သို့အရောက်တွင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ ခြေလှမ်းများ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

"ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ တောင်ပိုင်း ကောင်းကင်တံခါး ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသော ကောင်းကင်စစ်သည်များနှင့် စစ်ဗိုလ်အချို့မှာ အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ နှုတ်ခွန်းဆက်သကြလေသည်။

"အရိုအသေပေးတာတွေ ထားလိုက်ပါတော့... ကောင်းကင်နဲ့ တစ်တန်းတည်း မဟာပညာရှိကြီး စွန်းဝူခုန်း အထဲဝင်သွားလား ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး..."

စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း အေးဆေးစွာပင် မေးလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို တွေ့လိုက်ပါတယ်... မဟာပညာရှိကြီး က သူ့ရဲ့ ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ကို ခေါ်လာပြီး အထဲကို ဝင်သွားကြပါပြီ..."

တောင်ပိုင်း ကောင်းကင်တံခါး မှ အစောင့်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟူး... တော်ပါသေးရဲ့..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ကျန်းလျိုနှင့်အတူ ရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရသွားလေသည်။

ထိုမျောက်၏ စရိုက်နှင့်ပတ်သက်၍ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်နေကျသူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် သူသည် ကျန်းလျို ၏ စရိုက်ကိုမူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ယုံကြည်မှုရှိလေသည်။ အကယ်၍ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် နှင့် ထိုမျောက်တို့ အတူတကွ ရှိနေမည်ဆိုပါက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ ဤအတွေးဖြင့် အဘိုးအိုသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားလေတော့သည်။

ယခု ကောင်းကင်ဘုံ သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော် အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးရန် တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

သူ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် အချိန်ခဏမျှပင် မကြာလိုက်ဘဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်နှာများဖြင့် စွန်းဝူခုန်းအား တိုးတိတ်စွာ ကျိန်ဆဲနေကြသည့် နတ်သမီးများ နှင့် နတ်စစ်သည်များ အချို့ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

နားပါးသော ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် သူတို့က စွန်းဝူခုန်း အား ကျိန်ဆဲနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ သူ၏ တိမ်တိုက်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

"ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

အောက်သို့ဆင်းသက်လာသော ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကို မြင်သောအခါ နတ်သမီးများ နှင့် နတ်စစ်သည်များသည် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ကာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း အား အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေသည်။

"မင်းတို့တွေ ဘာဖြစ်ကြတာတုန်း… မဟာပညာရှိကြီး ကို ဘာလို့ ကျိန်ဆဲနေကြတာလဲ..."

သူ့ ရှေ့ရှိ နတ်သမီးများ နှင့် နတ်စစ်သည်များ ကို ကြည့်ကာ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

ထိုမျောက်က လက်လွတ်စပယ်တစ်ခုခုများ ထပ်လုပ်ပြန်ပြီလော။

"ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ကလေ..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ နတ်သမီးများ နှင့် နတ်စစ်သည်များ မှာ လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး စကားပြောရန် ကြောက်ရွံ့နေဟန် ရှိလေသည်။

နတ်သမီးများ နှင့် နတ်စစ်သည်များ၏ ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ကြင်နာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်... အဲဒီ မျောက်ဆိုးက ဘာတွေ ထပ်လုပ်ပြန်ပြီလဲ… ငါ့ကို ပြောပြကြစမ်းပါဦး..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ ကြင်နာစွာ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ နတ်သမီးများ နှင့် နတ်စစ်သည်များ သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ လွန်စွာ နစ်နာသည်ဟု ခံစားရကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောပြလိုက်ကြလေသည်။

"ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကို လျှောက်တင်ပါတယ်... အဲဒီမျောက်က ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ရဲ့ ကျောက်စိမ်းသေရည် ကို ထပ်ခိုးသွားပြန်ပြီဗျ..."

ဘေးနားရှိ အခြား နတ်သမီး တစ်ပါးကလည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... သူက နန်းတွင်းအရက် ကို ခိုးသွားရုံတင် မကဘူး... အနည်းဆုံး ပေါင်ဆယ်ဂဏန်းလောက်ရှိတဲ့ အိုးကြီးတစ်လုံးလုံးကို တိုက်ရိုက် မသွားတာပါ... အဘိုးကြီး လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကျောက်စိမ်းသေရည် ဆိုတာ ရဖို့အရမ်းခက်ခဲတာလေ… ပုံမှန်ဆိုရင် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် တောင်မှ ဂုဏ်ပြုစရာ ပွဲလမ်းသဘင်တွေကျမှ အိုးသေးသေးလေး တစ်လုံးလောက်ပဲ သောက်တာပါ..."

ကျောက်စိမ်းသေရည်သည် တန်ဖိုးကြီးမားမှု အပိုင်းတွင် မိဖုရားခေါင်ကြီး ၏ မက်မွန်သီးများနှင့် မယှဉ်သာသော်လည်း ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် သီးသန့်နီးပါး သောက်သုံးသော အရည်တစ်မျိုးဖြစ်သည့်အတွက် ကျောက်စိမ်းသေရည်ကို ကောင်းကင်ဘုံ တွင် တန်ဖိုးအကြီးဆုံး အရက်ကောင်းတစ်မျိုးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး အလားတူပင် အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။

ယခုအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ဧရာမအိုးကြီး တစ်လုံးလုံးကို ခိုးယူသွားခဲ့ရာ ၎င်းကို ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သလို သိပ်မကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုဟုလည်း ရှုမြင်နိုင်ပေသည်။

တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် ၎င်းမှာ အရက်တစ်အိုးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သက်ဆိုင်နေပြီး ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က ၎င်းကို မည်သို့ ဆုံးဖြတ်မည်ဆိုသည့်အပေါ်တွင် မူတည်နေပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤ နတ်သမီးများ နှင့် နတ်စစ်သည်များ အတွက်မူ ဤကိစ္စသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှသော ပြဿနာကြီး တစ်ရပ်ဖြစ်နေတော့သည်။

***