အခန်း ၄၂

အခန်း (၄၂) - နည်းပရိယာယ်

ဖုန်းယွင်ချွမ်းက ရန်ရှင်းကျိုးအား ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ရုံသာမက တစ်နိုင်ငံလုံးအနှံ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်ခြင်းက ရန်ရှင်းကျိုးကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

“မင်းက ငါ့ကို လင်ထွေးစိကို သတ်လို့ ဖမ်းတယ်ဆိုရင်တောင် လက်ခံလို့ရသေးတယ်၊ အခုတော့ ရတနာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရဖို့ ငါ့ကို ဖမ်းတယ်ဆိုတာကတော့ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်စရာပဲ”

“ဒါပေမဲ့ ဖုန်းယွင်ချွမ်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မနိမ့်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်နဲ့သာ သူ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရင် နိုင်ခြေထက် ရှုံးခြေက ပိုများနေတယ်။ ဉာဏ်ကိုသုံးပြီး အနိုင်ယူမှ ဖြစ်မယ်”

“ဒီရွှေလှိုင်းပန်းရဲ့ အရွက်နဲ့ အကိုင်းအခက် အနည်းငယ် ကျန်သေးတာပဲ... ဟဲဟဲ... အရှင်မင်းကြီး ဖုန်းယွင်ချွမ်းကို မြည်းခိုင်းရတာပေါ့”

အစီအစဉ်ဆွဲပြီးသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းအကောင်အထည် ဖော်တော့သည်။ ပြင်ဆင်မှုအားလုံး ပြီးစီးသောအခါ ဖုန်းယွင်ချွမ်းရှိရာ ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ တောင်ပိုင်း၏ သူရဲကောင်းလေးဦးနှင့် မြောက်ပိုင်း၏ သူရဲကောင်းလေးဦးတို့သည် သိုင်းလောကတွင် အမည်ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်ပြီး ဖုန်းယွင်ချွမ်းသည် ဟိတ်ဟန်ထုတ်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကျိုးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူသည် စံအိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူကာ အစေခံနှင့် ကျွန်အများအပြားကို ငှားရမ်း၍ ဒေသခံ သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ နေထိုင်လေသည်။ ထို့ပြင် မယားငယ် နှစ်ဦးကိုပင် သိမ်းပိုက်ထားသေးသည်။

သူ့ကို “မြောက်ပိုင်းရဲ့ သူရဲကောင်းလေးဦး” ထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်မှာ မဆန်းပေ။ သူ၏ အပြုအမူများမှာ သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ အစိုးရအရာရှိတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေသည်။ သို့သော် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မြင့်မားနေပြန်ရာ သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဖုန်းယွင်ချွမ်း၏ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ခဏမျှ အကဲခတ် နားစွင့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အိတ်အတွင်းမှ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

ဂျွတ်...

တိတ်ဆိတ်နေသော ညည့်ယံအတွင်း ကျောက်ခဲကျသံ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခွေးဟောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ ယခင်က သူခိုးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အတတ်ပညာများတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ပေသည်။ ကျောက်ခဲကို ပစ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ခြံထဲတွင် ခွေးရှိ၊ မရှိကို သူ ချက်ချင်း သိရှိနိုင်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှု အဆင့်အရ သူ လှုပ်ရှားလျှင် ခွေးများ၏ နားကို ဖုံးကွယ်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ခြံထဲတွင် ခွေးရှိကြောင်း သိသည်နှင့် သူ၏ အိတ်ထဲမှ ဆေးခတ်ထားသော အသားတုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေသလုံးတွင် ချည်ထားသော ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ အသားတုံးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး ခွေးဟောင်သံ ထွက်ပေါ်ရာဘက်သို့ အသားတုံးများကို တစ်ခုချင်းစီ ပစ်ကျွေးလိုက်လေသည်။

ခြံထဲတွင် ခွေးသုံးကောင် ရှိနေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် အသံကို နားထောင်ကာ ၎င်းတို့ ရှိရာနေရာကို အတိအကျ သိရှိပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီကို အသားတုံးများဖြင့် မျှားခေါ်လိုက်သည်။ ခဏမျှ အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ခွေးများသည် အဆိပ်ခတ်ထားသော အသားတုံး၏ မြူဆွယ်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ စတင် စားသောက်ကြတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် မျက်လုံးမှအပ တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင် ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူ၏ လက်များကိုပင် အဝတ်စရှည်များဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ပတ်ထား၏။ ထောင့်ချိုးတစ်ခု၏ အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ သေချာစွာ ဂရုစိုက် မကြည့်လျှင် မည်သူမျှ သတိထားမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏမျှ အသက်ရှူအောင့်ကာ နားစွင့်နေပြီးနောက် ခြံထဲမှ ခွေးသုံးကောင်၏ ညည်းညူသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှသာ ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ၏ ချိတ်ကြိုးကို ထုတ်ယူကာ တံတိုင်းပေါ်သို့ အသာအယာ ပစ်တင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့်ဆိုလျှင် ဆယ်ပေကျော် မြင့်သော တံတိုင်းကို ခုန်ကျော်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် လေနက်ခံတပ်၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း ဖြစ်သူ ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အမှောင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားရသည်ကို ဝါရင့်နေသူ ဖြစ်ရာ မည်သည့်ကိစ္စတွင်မဆို ပေါ့ဆ၍ မဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

အကယ်၍ ခြံဝင်းအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ထောင်ချောက်များ သို့မဟုတ် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်သူများ ရှိနေပါက သူသည် တံတိုင်းကို ခုန်ကျော်ဝင်ရောက်စဉ် သတိမထားမိဘဲ အဖမ်းခံရနိုင်ချေ ရှိသည်။ သို့သော် ချိတ်ကြိုးကို သုံး၍ တံတိုင်းပေါ်သို့ တက်ခြင်းဖြင့် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို ကြိုတင် လေ့လာနိုင်ကာ မရေရာသော အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး၏ အမြင်တွင် အခြေခံအကျဆုံး နည်းလမ်းသည် အန္တရာယ်အကင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး ဟိတ်ဟန် ပိုထုတ်လေလေ၊ ပို၍ မြန်မြန် သေလေလေပင် ဖြစ်သည်။

ချိတ်ကြိုးကို ပစ်တင်ပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးက ကြိုးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲကြည့်လိုက်ရာ ချိတ်ကြိုးမှာ တံတိုင်း၏ အတွင်းဘက် အစွန်းတွင် အသံမထွက်ဘဲ ငြိတွယ်သွားသည်။ ချိတ်ကြိုး ခိုင်မြဲပြီ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကြိုးကို ဆွဲကာ တံတိုင်းပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်း တံတိုင်းအထက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ခြံဝင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ အဓိက ခန်းမကြီးအတွင်း၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး ခွက်ချင်းတိုက်သံများနှင့် ကောင်းချီးပေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ဖုန်းယွင်ချွမ်းသည် ဧည့်သည်များကို တည်ခင်းဧည့်ခံနေပုံ ရသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစေခံများသည် ဟင်းလျာများကို လင်ဗန်းများဖြင့် အခန်းတွင်းသို့ မပြတ် သယ်ဆောင်သွားနေကြသည်။ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခြံဝင်းအတွင်း အလုပ်များလျက် ရှိနေသေးသည်။

“ဒီခေတ်ကြီးမှာ အရာရှိ လုပ်ရတာကတော့ အသက်သာဆုံးပဲ”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် တံတိုင်းပေါ်မှ ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် တံတိုင်းအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထောင်ချောက်များ ရှိ၊ မရှိကို သိရှိနိုင်ရန် ခြေဖျားဖြင့် အရင်ဆုံး မြေပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ခြေချပြီးနောက် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် အသာအယာ ဝေ့ယမ်းကာ ဆူးကြိုးများ သို့မဟုတ် အခြားသော အတားအဆီးများ ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်လိုက်သည်။ မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့သောအခါမှ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကို အသာအယာ ကြွကာ မီးခိုးငွေ့တစ်စအလား ခန်းမဆောင်ကြီးရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ခန်းမဆောင် အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ လက်ချောင်းဖြင့် တောက်လိုက်ရာ ကျောက်ခဲမှာ အစေခံတစ်ဦး၏ လက်ထဲရှိ လင်ဗန်းကို သွားရောက် ထိမှန်လေသည်။

ဘန်း...

အစေခံ၏ လက်မှာ တုန်ခါသွားပြီး လင်ဗန်းမှာ စောင်းသွားကာ ၎င်းပေါ်ရှိ ဝိုင်နှင့် ဟင်းလျာများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ဝိုင်နံ့များလည်း ပျံ့လွင့်ကုန်၏။

အစေခံ၏ လက်ထဲမှ လင်ဗန်း မြေပြင်သို့ ကျရောက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ပင် ရန်ရှင်းကျိုးသည် မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကာ လေပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး အိမ်ခေါင်မိုး အစွန်းအောက်တွင် အသာအယာ ကပ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ အစေခံ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် သူသည် ခုန်တက်သွားပြီး ဖြစ်သည်။ လင်ဗန်းနှင့် ပန်းကန်များ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွဲအက်သွားချိန်တွင်မူ ရန်ရှင်းကျိုးသည် အိမ်ခေါင်မိုး အစွန်းတန်းကို ကျောကပ်ကာ ဝပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုဆူညံသံကို အကာအကွယ်ယူကာ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခန်းမဆောင်၏ အမိုးစွန်းအောက်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဖုန်းယွင်ချွမ်း၏ အသံသည် ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခွက်ချင်းတိုက်သံများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အခန်းတွင်းရှိ လူအားလုံး တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်နေကြမည်မှာ မြင်ယောင်သေးသည်။ လင်ဗန်း ပြုတ်ကျစေခဲ့သော အစေခံမှာ ခန်းမရှေ့တွင် ရပ်၍ ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးချကာ တောင်းပန်နေ၏။

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်လည်း ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိပါဘူး၊ လက်က ရုတ်တရက် ချော်သွားပြီး လင်ဗန်း ပြုတ်ကျသွားတာပါ၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝိုင်တွေကို ဖိတ်စင်မိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

“မြန်မြန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်။ ပြီးရင် အစားအသောက်နဲ့ ဝိုင်တွေ အသစ်ပြန်ယူခဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်”

အစေခံ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခါးကြားမှ ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ပုလင်းထဲမှ ရွှေလှိုင်းပန်း အရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ပိုးချည်မျှင်မျှင်လေးဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအရွက်ကို အမိုးစွန်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း “ကြွေကျ” စေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ငါးဟင်းရည် ပန်းကန်အကြီးကြီးကို သယ်ဆောင်လာသော အစေခံမလေးတစ်ဦးသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ အောက်မှ ဖြတ်သွားလေသည်။ အစေခံမလေး ခန်းမဆောင်၏ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရန်ရှင်းကျိုး ထိန်းချုပ်ထားသော အရွက်သည် အစေခံမလေး၏ လက်ထဲရှိ ဟင်းရည်ပန်းကန်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားပြီး လေတစ်ချက်အဝေ့တွင် တစ်နေရာရာသို့ လွင့်ပါးသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အစေခံမလေးမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားကာ ရပ်လိုက်ပြီး ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့သဖြင့် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ကာ ငါးဟင်းရည်ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အမိုးစွန်းအောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ ၁၅ မိနစ်မျှ စောင့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခန်းမအတွင်းမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီငါးဟင်းရည်ထဲမှာ အဆိပ်ပါတယ် ဒင်ဒီယန်... မင်းက ငါတို့ကိုပါ အကုန်သတ်ပစ်ချင်နေတာလား”

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထိုအသံကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် မည်သူ စကားပြောနေသည်ကို သူ သိသွားတော့သည်။

“ရွှေတိုက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဖုန်းယွင်ချွမ်းဆီ ရောက်နေတာလဲ”

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား