အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈) - စိန်ခေါ်မှု

ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ အတွင်းအားများ တဟုန်းဟုန်း တက်လာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ၊ သူ၏ ဆံချည်မျှင် တစ်ပင်ချင်းစီတိုင်းတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ဒင်ဒီယန်၊ ဟွာထျယ်ကန်းတို့နှင့် တစ်ပွဲတစ်လမ်းလောက် အားရပါးရ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ရုတ်တရက် တိုးလာလို့ ဖြစ်တဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှာပဲ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်နေသော ဆန္ဒကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အာရုံကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်မှသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ လက်ရှိ ကျင့်ကြံနေသော အခြေအနေကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်ရန် အချိန်ရတော့သည်။

"ငါ ဘယ်လို ကျင့်စဉ်မျိုးကို ကျင့်နေတာလဲ။ ငါ ကျင့်ကြံနေရင်းနဲ့ ဘာလို့ အလိုလို ပြောင်းလဲနေရတာလဲ"

သူသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များကို လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေပြားလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရွှေပြားမှာ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော်လည်း ရွှေထက် များစွာ ပို၍ မာကျောလှသည်။ ၎င်း၏ ကုန်ကြမ်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပြီး ဓားဖြင့်ခုတ်၍ မပြတ်သလို မီးဖြင့် ရှို့လျှင်လည်း မလောင်ပေ။ ရွှေပြားကို ဖြန့်လိုက်သောအခါ လေဟာနယ်အတွင်း ထိုင်နေသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် လူတစ်ဦး၏ ပုံကို မြင်တွေ့ရသည်။

ထိုလူသည် ဝတ်စုံနီကို ဝတ်ဆင်ကာ ရွှေသရဖူ ဆောင်းထားပြီး ကြီးမားသော ထိုင်ခုံကြီးပေါ်တွင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လျက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေဟန် ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား ဧကရာဇ်တစ်ပါးက လူသားတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည့်ပုံစံနှင့်ဆင်တူသည်။

ထိုရုပ်ပုံမှာ ရွှေပြားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးက ကိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုရုပ်ပုံမှာ အသက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ရင်ထဲ၌ မဖော်ပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုမျိုး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုရုပ်ပုံက သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

ယခု သူ ကျင့်ကြံနေသော နည်းလမ်းမှာ ဤရုပ်ပုံကို ကြည့်ကာ သူဘာသာသူ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ကျင့်စဉ်တွင် အပြောင်းအလဲအချို့ ရှိနေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်း မှားယွင်းနေသလား သိနိုင်ရန် ရွှေပြားပေါ်ရှိ ရုပ်ပုံနှင့် ပြန်လည် တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ရွှေပြားပေါ်ရှိ ရုပ်ပုံကို ကြည့်လိုက်စဉ် ၎င်းမှာ ယခင်ကထက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုရုပ်ပုံမှာ မဖော်ပြနိုင်သော "သက်ရှိအငွေ့အသက်" နှင့် ပို၍ ပီပြင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အနီးကပ် ထပ်မံ ကြည့်ရှုသောအခါ ထိုရုပ်ပုံမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြန်သည်။ ခုနက သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားခြင်းလားဟုပင် ထင်ရသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် များစွာ အံ့သြသွားမိသည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ ရွှေပြားကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ဘာမျှ ထူးခြားမှု မတွေ့ရသဖြင့် ထိုရုပ်ပုံအတွင်း၌ ကိန်းဝပ်နေသော တာအိုအငွေ့အသက်အပေါ်သို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

သူ အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ပုံရိပ်မှာ ရွှေပြားပေါ်ရှိ ရုပ်ပုံနှင့် ထပ်တူကျသွားလေသည်။ ထိုနှစ်ခုကို တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ရွှေပြားပေါ်ရှိ ရုပ်ပုံ၏ အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ပုံရိပ်နှင့် ဟန်ချက်ညီညီ ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သေးငယ်လှသော အပြောင်းအလဲအချို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုရုပ်ပုံမှာ အသက်ရှိနေပြီး ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်စုံတစ်ဦးက စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ်အတွင်းတွင် အနည်းငယ်စီ ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

သူသည် ရွှေပြားကို ကိုင်လျက် အခန်းထဲတွင် မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။ ဤရွှေပြားကို လွှင့်ပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း နှမြောစိတ်ကလည်း ရှိနေပြန်သည်။ ဤကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမှသာ ဤရွှေပြား၏ ထူးဆန်းမှုကို သူ သတိထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ကျင့်ကြံနေသော အစွမ်းမှာ ဖြောင့်မတ်ပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသဖြင့် ၎င်းမှာ ယုတ်ညံ့သော မိစ္ဆာပညာမျိုး မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ထို့အပြင် ထိုအစွမ်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စွဲမြဲနေပြီဖြစ်ရာ မေ့ပစ်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ လောလောဆယ်တွင်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်စေမည့် ဆိုးကျိုးမျိုး မတွေ့ရသေးသဖြင့် ဤလမ်းကိုသာ ဆက်လျှောက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ငါက ကျင့်တောင် ကျင့်ပြီးနေပြီပဲ။ အခုမှ လာကြောက်နေလို့လည်း ဘာထူးမှာလဲ ဒီကျင့်စဉ်က ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ၊ ဘာပြဿနာမှတော့ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ထိုကိစ္စကို ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဆိုးအကောင်းကိုတော့ နောင်မှသာ သိရပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ပို၍ ကောင်းမွန်သော သိုင်းပညာကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ယခုအချိန်၌ ကြိုတင် ပူပန်နေခြင်းမှာ အပိုသာ ဖြစ်သည်။ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ အာရုံမှာ ပြန်လည်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် လူတော်တော်များများ သတိထားမိသွားလောက်ပြီ။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မကြာခင် ငါ့ကို လာရှာကြတော့မှာ"

သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ထုပ်ပိုးကာ ချက်ချင်းပင် တံခါးကို ဖွင့်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုး ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ရွှေတိုက်တို့ လူစု ရောက်ရှိလာသော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးကို မတွေ့လိုက်ရပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ရန်ရှင်းကျိုးသည် နေအိမ်မှ ထွက်ခွာလာရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

"ငါ ရွှေတိုက်ကို ပြောခဲ့တာက မေနျန့်ရှန်းရဲ့ တပည့်သုံးယောက်ကို သတ်ဖို့ ကျင့်ကျိုးမြို့ကို လာတာလို့ ပြောခဲ့တာ။ ဝမ်ကျန့်ရှန်းကိုတော့ ငါ လူသိရှင်ကြား သတ်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ယန်တာဖျင်နဲ့ ချီချန့်ဖာကတော့ အစအန ပျောက်နေတုန်းပဲ။ အင်း... ချီချန့်ဖာက ဒင်ဒီယန်ဆီက လျန်ချန်ကျမ်းစာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားပြီဆိုတော့၊ သူလည်း ထန်ကဗျာပေါင်းချုပ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ။ နံပါတ်တွေကိုသာ ဖော်ထုတ်နိုင်ရင် ထန်ကဗျာတွေထဲက စကားလုံးတွေကို ရွေးထုတ်ပြီး စုစည်းနိုင်မှာပဲ။ ချီချန့်ဖာရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဒါက သူ့အတွက် မခက်ခဲပါဘူး။ ငါ ကျန်းလင်မြို့က ထျန်းနင်းဘုရားကျောင်းမှာပဲ သူ့ကို စောင့်နေတော့မယ်"

ထိုစဉ်က ဝမ်ကျန့်ရှန်း၊ ယန်တာဖျင်နှင့် ချီချန့်ဖာ သွေးသောက်ညီနောင် သုံးဦးသည် လျန်ချန် ကျမ်းစာကို ရယူရန် ဆရာဖြစ်သူ မေနျန့်ရှန်းကို ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ဝိုင်းဝန်း လုပ်ကြံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ရရှိခဲ့သည်မှာ ထန်ကဗျာပေါင်းချုပ် တစ်အုပ်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ရတနာနှင့် ပတ်သက်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော လျန်ချန် ကျမ်းစာကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုထန်ကဗျာပေါင်းချုပ်ကို ချီချန့်ဖာက ခိုးယူသွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို သာမန်စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏သမီး ဖြစ်သူ ချီဖန်း၏ ဖိနပ်ချုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် စာရွက်အဖြစ် ဂူအတွင်းသိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

ချီချန့်ဖာသည် ထန်ကဗျာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လျန်ချန် ဓားသိုင်းကို တတ်မြောက်ထားသည်။ လျန်ချန် လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ထိုဓားကွက်များ၏ အမည်များကို အခြေခံ၍ နံပါတ်စဉ်များဖြင့် ကဗျာစာကြောင်းများကို ရွေးချယ်စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီချန့်ဖာက ထန်ကဗျာ ဓားသိုင်းကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် လျန်ချန် ကျမ်းစာကို အခြေခံ၍ ရတနာရှိရာ နေရာကို သေချာပေါက် ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်။

ကျင့်ကျိုးမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် ထျန်းနင်းဘုရားကျောင်းသို့ လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်းအတွင်း ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း လူရောက်ရှိထားသည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရသဖြင့် ချီချန့်ဖာ မရောက်သေးကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

"ဒီချီချန့်ဖာက ကောက်ကျစ်ပြီး တော်တော်စိတ်ရှည်တဲ့လူပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ တစ်သက်လုံး ဒီရတနာနောက်ကိုပဲ လိုက်နေခဲ့တာလေ။ အခု သူ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားပြီဆိုတော့ အနှေးနဲ့အမြန် လာရှာမှာပဲ ဒီရွှေဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးက ဒီလောက်ကြီးတာ... သူ ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တောင် ချက်ချင်းသယ်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်"

သူသည် ယခင်က ဝယ်ယူထားသော ခြံဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ရာ ခြံဝင်းအတွင်း သွေးစက်များနှင့် သွေးဓားဘိုးဘေးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က အမှတ်အသားများ ကျန်နေသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ခန နေထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

သွေးဓားဘိုးဘေး ရောက်ရှိလာခဲ့ကတည်းက သူ၏ ခြံဝင်းမှာ သရဲအိမ်အဖြစ် နာမည်ကျော်သွားခဲ့ရာ တစ်မြို့လုံးရှိ မည်သူမျှ ထိုနေရာသို့ မလာရဲကြတော့သဖြင့် အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ထျန်းနင်းဘုရားကျောင်း အနီး၌ အခြေချကာ နေ့စဉ် တရားထိုင်ခြင်းနှင့် သွေးဓားဂိုဏ်း၏ ဓားသိုင်းများကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ချီချန့်ဖာက ရတနာကို လာယူရန် မလောသကဲ့သို့၊ ရန်ရှင်းကျိုးကလည်း လုံးဝ မလောပေ။

သူသည် ထိုမြို့ငယ်လေး၌ တစ်လကျော်ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ချီချန့်ဖာ ရောက်မလာခဲ့ဘဲ ကျင့်ကျိုးမြို့ရှိ ဒင်ဒီယန်ထံမှ သတင်းကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။ ဒင်ဒီယန်သည် ရန်ရှင်းကျိုးကို လူသိရှင်ကြား စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရန်ရှင်းကျိုးသာ သတ္တိရှိပါက သူနှင့် အသေခံ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲရန် ဖြစ်သည်။

ထိုတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ကြားရှိ ရန်ငြိုးကို အပြီးတိုင် ခြေဖျက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ ရတနာလျှို့ဝှက်ချက်ကို အသုံးချကာ ရန်ရှင်းကျိုးကို သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးနှင့် လိုက်လံ အမဲလိုက်ခိုင်းဦးမည် ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ...

"ငါက ဘာလို့ မင်းနဲ့ အသေခံ တိုက်ရမှာလဲ"

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား