အခန်း ၄၉

အခန်း (၄၉) - သားကောင်ကို စောင့်ဖမ်းခြင်း

"ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်တယ် ဟုတ်လား..."

"မင်းက စိန်ခေါ်တိုင်း ငါက လက်ခံရမှာလား။ ငါက ဘာလို့ သဘောတူရမှာလဲ"

ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ဒင်ဒီယန်နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပြီဟု သူ ခံစားနေရသော်လည်း၊ ဒင်ဒီယန်နှင့် အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန်ကိုမူ သူ မရဲသေးပေ။ သူသည် သေရမှာကို ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်သလို၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုသို့ တိုက်ခိုက်ရခြင်းက မထိုက်တန်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

ယခုအခါ ဒင်ဒီယန်မှာ လူကြားထဲတွင် ရှိနေပြီး သူကမူ အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူသာ လူလုံးမပြသရွေ့ ဒင်ဒီယန်သည် သူ့ကို ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ရတနာကြောင့် သူ့ကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေသူများကို ရန်ရှင်းကျိုးက အဖက်မလုပ်ပေ။ မည်သူမဆို သူ့ကို ရန်စပါက သူ၏ သွေးဓားဖြင့်သာ ဖြေရှင်းလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ သွေးဓားဘိုးဘေးနှင့် ဒင်ဒီယန်ကိုပင် မကြောက်သော သူသည် သာမန် သိုင်းသမားများကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ယခုအခါ သိုင်းလောကတွင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း ကြီးမားနေပြီဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကသားများက သူ့အား မိုးကင်းဟိန်းသံ ဟု ဘွဲ့အမည် ပေးထားကြသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ပြတ်သားပြီး လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများမှာ မိုးတိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည့် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ပင် မည်သူမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ အငြိုးအတေး ကြီးမားမှုကြောင့် လူအများက သူ့ကို ပို၍ပင် ကြောက်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အစွန်းရောက် စရိုက်ရှိသူကို မည်သူမျှ မဆွရဲကြပေ။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်းက ကျန်းနန်၏ သူရဲကောင်းလေးဦး "ပန်းကြွေရေစီး" နှင့် "လေ၊ ကျား၊ တိမ်၊ နဂါး" အဖွဲ့ဝင် ဖုန်းယွင်ချွမ်းတို့ကို အဆိပ်ခတ်၍ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ခြင်းမှာ အံ့မခန်းပင်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ဒင်ဒီယန်ပင်လျှင် အဆိပ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထိပ်သီး သိုင်းဆရာကြီး ခြောက်ဦးကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်ပြီး ဘေးကင်းစွာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည့် သူ၏ သတ္တိနှင့် အစွမ်းမှာ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

မူလက လူတိုင်းသည် သူ့အား ဝမ်ရှောင်ဖုန်းနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော လူငယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူ၏ လုပ်ရပ်များ ပိုမို ကြီးမားလာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ရှောင်ဖုန်းမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သည့် အဆင့်တွင် မရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုး၏ အစွမ်းမှာ တောင်ပိုင်း၏ သူရဲကောင်းလေးဦး၊ မြောက်ပိုင်း၏ သူရဲကောင်းလေးဦးတို့နှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေရုံသာမက၊ ဒင်ဒီယန်နှင့် သွေးဓားဘိုးဘေးတို့ပင်လျှင် သူ့ကို ယှဥ်နိုင်ရန်မသေချာတော့ပေ။

လူတစ်ယောက်သည် အရှက်တရား မရှိဘဲ၊ ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း ဂရုမစိုက်၊ စည်းကမ်းမဲ့စွာ ပြုမူတတ်သည့်အပြင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ယုတ်မာခြင်းကြားတွင် ခန့်မှန်းရခက်သော စရိုက်မျိုး ရှိနေပါက... ထိုသူမျိုးနှင့် ဝေးဝေးနေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဒင်ဒီယန်က ရတနာကို အသုံးချ၍ ရန်ရှင်းကျိုးကို အမဲလိုက်ရန် ဆုငွေ ထုတ်ပြန်ခဲ့သော်လည်း၊ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဒုက္ခပေးနိုင်စွမ်းမှာ ပိုမို ကြီးမားလာသဖြင့် သိုင်းသမား အများအပြားမှာ နောက်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းနှင့် ဒင်ဒီယန်ကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ ဆိုးကျိုးချင်း တူညီနေမည်ဆိုပါက ဒင်ဒီယန်ကိုသာ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒင်ဒီယန်မှာ ရတနာ ရှိသလို၊ သူသည် သစ္စာတရားကိုလည်း စောင့်ထိန်းသူ ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ စည်းကမ်းမဲ့သော "တစ်ကိုယ်တော် ဝံပုလွေ" တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျင့်ဝတ်များကိုလည်း အမှုမထားပေ။ သူ့ကို ရန်စမိသူဆိုလျှင် မိသားစုကိုပင် သူက ချန်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရန်ရှင်းကျိုးကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်း၏ ရလဒ်မှာ ဒင်ဒီယန်ထံမှ ရတနာလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖိအားပေး ရယူခြင်းထက်ပင် ပို၍ အန္တရာယ် များလာခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက် သိုင်းသမား အချို့မှာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို ဒင်ဒီယန်ထံသို့သာ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်ကြတော့သည်။ ဤအခြေအနေကြောင့်ပင် ဒင်ဒီယန်က ရန်ရှင်းကျိုးအား အသေခံတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲရန် စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျင့်ကျိုးမြို့တွင်လည်း

ကျန်းနန်၏ သူရဲကောင်းလေးဦးထဲမှ ရွှေတိုက်သည် သူ၏ သွေးသောက်ညီနောင် သုံးဦးနှင့်အတူ အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ဝိုင်သောက်နေကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ဝမ်ရှောင်ဖုန်းလည်း ပါဝင်နေ၏။ ရွှေစိမ့်ကမူ မကြာသေးမီက ဝမ်ရှောင်ဖုန်းနှင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်ခဲ့ရုံသာမက၊ သိုင်းလောက၏ အန္တရာယ်များကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သိုင်းလောကသားဘဝကို ငြီးငွေ့ကာ ကျန်းနန်ရှိ သူမ၏ နေရပ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ စကားများကို ရင်ထဲ၌ အမြဲ စွဲမှတ်ထားခဲ့သည်။ သိုင်းလောက၏ အန္တရာယ်များနှင့် လူတို့၏ စိတ်ဓာတ် ပျက်ပြားမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် သူရဲကောင်းဆန်သော ဘဝမျိုးကို ဆက်လက် မတောင့်တတော့ပေ။

"ဆရာကြီးတို့... ညီငယ်ရန်က အကြောင်းပြန်လိုက်ပါပြီ"

ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည် သက်သာလာသော လင်းကျင်ယီသည် ရွှေတိုက်တို့ လူစုထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီငယ်ရန်က တောင်းရမ်းသူတစ်ယောက်ကတစ်ဆင့် ဒင်ဒီယန်ဆီကို သတင်းစကား ပါးလိုက်ပါတယ်။ သူက ဒင်ဒီယန်နဲ့ အသေခံတိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူးတဲ့။ အဲဒါက မထိုက်တန်ဘူးလို့ သူ ထင်လို့ပါတဲ့။ သူက လျန်ချန် ကျမ်းစာရဲ့ ရတနာတွေကို ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်လို့ အခု အဲဒီ ရတနာတွေကို သယ်ယူနေရတာနဲ့ အလုပ်များနေတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်"

"ကျွန်တော် လင်အိမ်တော်ကနေ အခုလေးတင် ပြန်လာတာပါ။ ဒင်ဒီယန် ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတာဆိုတော့ ဒါက အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လင်းကျင်ယီသည် လမ်းမပေါ်တွင် ဒင်ဒီယန်ကို လူသိရှင်ကြား ကြိမ်းမောင်းခဲ့ဖူးသည့်အချိန်မှစ၍ ဒင်ဒီယန်သည် လင်းကျင်ယီအပေါ် အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ လင်းကျင်ယီက မေးသမျှကိုလည်း သူက အမှန်အတိုင်းသာ ဖြေဆိုလေ့ရှိသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဒင်ဒီယန်နှင့် လင်ရွှမ်းဟွာတို့သည် အတူတကွ အဆုံးစီရင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ သူတို့ သေဆုံးသွားပါက အတူတကွ မြေမြှုပ်ပေးရန်အတွက်လည်း ဒင်ဒီယန်က လင်းကျင်ယီကိုသာ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းကျင်ယီတစ်ဦးတည်းကိုသာ ယုံကြည်ထိုက်သည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် "ပန်းကြွေရေစီး" သို့မဟုတ် "လေ၊ ကျား၊ တိမ်၊ နဂါး" အဖွဲ့ဝင်များကိုပါ သတိထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်လေး သူရဲဘောကြောင်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ"

လင်းကျင်ယီ သယ်ဆောင်လာသော သတင်းကို ကြားရသောအခါ လူထျန်းရွှူးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောသားပဲ... ဒီကောင်လေးက မြေခွေးတစ်ကောင်လို ပါးနပ်ပါတယ်။ သူက ဒင်ဒီယန်နဲ့ တရားသဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး"

"တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် မင်းတို့ ငါတို့နဲ့တောင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပါပြီ။ ဒင်ဒီယန်ကို မနိုင်ရင်တောင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက အရမ်း သတိကြီးလွန်းတော့ အဲဒီလို အန္တရာယ်မျိုးကိုတောင် မယူချင်တာ။ တကယ့်ကို သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ကောင်ပဲ"

"ဆရာကြီးလူ... ဆရာကြီး မှားနေပါပြီ အကယ်၍ သူသာ တကယ် သူရဲဘောကြောင်တဲ့လူဆိုရင်... ကျွန်တော် ကျင့်ကျိုး အစိုးရရုံးကို ဒေါသတကြီး ဝင်တိုက်တုန်းက ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ လင်ထွေးစိကို သတ်ဖို့ သူ့အသက်ကို ရင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က သူ့ကို လမ်းခရီးမှာ ခေတ္တပဲ ဆုံဖူးတာပါ၊ ကျွန်တော်တို့က အရင်းနှီးကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ကြားရရုံနဲ့တင် သူက အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ လက်စားချေပေးခဲ့တာပါ။ ဒီလို သူရဲကောင်းမျိုးကိုတောင် သူရဲဘောကြောင်တယ်လို့ ခေါ်မယ်ဆိုရင်... လောကမှာ တကယ့် သတ္တိခဲဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

လင်းကျင်ယီသည် ရန်ရှင်းကျိုးက လင်ထွေးစိကို သတ်ပေးခဲ့သည်ကို သိရကတည်းက ရန်ရှင်းကျိုးအပေါ် အလွန် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ လူထျန်းရွှူးက ရန်ရှင်းကျိုးကို လှောင်ပြောင်သည်ကို ကြားသောအခါ သူက မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြန်လည် ချေပလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... မတရားမှုကို မြင်ရင် အသက်ကို ရင်းပြီး တိုက်ရဲတာက တကယ့် သိုင်းလောက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းပဲ။ အဲဒီအပိုင်းမှာတော့ ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာ ငါ ဝန်ခံပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက ခန့်မှန်းရ အရမ်း ခက်တယ်။ သူက သူရဲကောင်း လုပ်ချင်တဲ့အချိန်မှာ သူရဲကောင်း ဖြစ်နေပြီး၊ သူရဲဘောကြောင် ပြချင်တဲ့အချိန်မှာလည်း အရှက်မရှိ ပြတတ်ပြန်ရော။ သူက ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲဆိုတာ ငါတောင် ဝေခွဲလို့ မရဘူး။ စတုတ္ထညီငယ်... မင်းက သူ့ကို အထိတွေ့ဆုံးဆိုတော့ ပြောပါဦး။ သူက တကယ်တော့ ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ"

"ညီငယ်ရန်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ခန့်မှန်းရ ခက်ပေမဲ့... သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကတော့ အစစ်အမှန်တွေပါ။ သွေးဓားဂိုဏ်းက ပေါင်ရှန်းကို သတ်တာ၊ သွေးဓားဘိုးဘေးကို ဒဏ်ရာရစေတာ၊ အကျင့်ပျက် အရာရှိ လင်ထွေးစိကို သတ်တာနဲ့ ဆရာကို သစ္စာဖောက်တဲ့ ဝမ်ကျန့်ရှန်းကို သတ်တာတွေဟာ တကယ့်ကို သူရဲကောင်း လုပ်ရပ်တွေပါပဲ။ ဒီလူတွေကို သတ်ဖို့ သူက အသက်ကို ရင်းခဲ့တာဆိုတော့ သူက သူရဲဘောကြောင်တဲ့လူ မဟုတ်ဘဲ တကယ့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်"

"ဒင်ဒီယန်နဲ့ ရန်ငြိုးဖြစ်ရတာက ဒင်ဒီယန်ရဲ့ အမှားပါ။ ဖုန်းယွင်ချွမ်းနဲ့ ရန်ငြိုးဖြစ်ရတာကလည်း ဖုန်းယွင်ချွမ်းက သူ့ကို အရင်သွားဆွလို့ပါ။ သူက မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်လို့ အစိုးရက လိုက်ဖမ်းနေရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ဖုန်းအိမ်တော်ကို အဆိပ်ခတ်တုန်းကတောင် သူက အညှာအတာ ထားခဲ့ပါသေးတယ်။ အကယ်၍ သူသာ ဖုန်းယွင်ချွမ်းကို တကယ် သတ်ချင်ရင် အဆိပ်ပမာဏကို နည်းနည်းလေး ထပ်တိုးလိုက်ရုံပါပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းတို့ ငါတို့ အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ!"

"သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် သူက ကြီးလေးတဲ့ မကောင်းမှု ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက စည်းကမ်းမဲ့ပြီး ထင်ရာစိုင်းတတ်တယ် ဆိုတာကလည်း ရှင်သန်ရပ်တည်ဖို့အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး မကောင်းမှု လုပ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ညီနောင်တို့... တကယ်လို့ သူရဲကောင်း ပီသမှုအကြောင်း ပြောကြမယ်ဆိုရင် ငါတို့တောင် သူ့ကို မမီနိုင်ပါဘူး"

ယခုအခါ ရန်ရှင်းကျိုးမှာမူ ကျင့်ကျိုးမြို့တွင် သတင်းစကား ပါးရန် တောင်းရမ်းသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီးနောက်၊ ထျန်းနင်းဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုစဉ် လယ်သမားတစ်ဦးသည် ပေါက်ပြားတစ်ချောင်းကို ထမ်း၍ ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုလယ်သမားမှာ အရပ်အမောင်း အလယ်အလတ်ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်ဆိတ်နှင့် သာမန် လယ်သမားအိုတစ်ဦးနှင့် အလွန်ပင် တူလှပေသည်။

သူသည် ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်း ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ခန်းမဆောင်ရှေ့တွင် စာဖတ်နေသော ရန်ရှင်းကျိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ထိတ်လန့်သွားပြီး "အို... ဒုက္ခပါပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။ သူက အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး...

"လူကြီးမင်းကို နှောင့်ယှက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးက ထိုလယ်သမားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နဂါးတစ်ကောင်အလား တောက်ပနေတော့သည်။

"ထွက်သွားချင်တာလား... ရောက်လာမှတော့ မပြန်နဲ့တော့။ ဒီမှာပဲ အခြေချလိုက်တော့"

သူ၏ ခါးကြားရှိ သွေးရောင်ဓားမှာ ရုတ်တရက် ဝှစ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးအလင်းတန်းတစ်ခုအလား ထိုလယ်သမား၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား