အခန်း ၂၁၅၀

အပိုင်း ( 2150 ) ဆရာတူအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း။

ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ဘုရားကျောင်းမှ လူများသည် ဧကရာဇ်များကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် သူတို့ကို အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်သည်။

ယွမ်တောင်တွင် အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း စန်းပြည်နယ်၊ ယွင်ပြည်နယ်နှင့် တိပြည်နယ်တို့မှာမူ အလွန်ဝေးလံခေါင်သီသဖြင့် သက်ရောက်မှု ရှိပုံမရပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြားထဲ၌ ပုံရိပ်နှစ်ခုက တိမ်နဂါးတောင်ကြားသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာနေကြသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ လုမင်၏ ဆရာတူအစ်ကိုနှစ်ဦး ဖြစ်ကြ၏။

ဒုတိယ ဆရာတူအစ်ကို လုံယွမ်ရှန်နှင့် တတိယစီနီယာအစ်ကို ရန်ထျန်းကျုံးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက တိမ်နဂါးတောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဂူတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျောက်တတံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြပေသည်။

"ဆရာတူအစ်ကို... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော်တို့ ကံကောင်းတာပဲ။ ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးနှစ်တုံးတောင် ရခဲ့တယ်။ ဒါတွေကို သန့်စင်ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ကျိန်းသေပေါက် တိုးတက်လာမှာပဲ။ တစ်ယောက်တစ်တုံးစီ ယူကြမယ်"

ရန်ထျန်းကျုံးက ငွေရောင်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အစီရင်လိုင်းများ ရှိနေပြီး အလွန်ဆန်းကြယ်ပေသည်။

"ညီလေး... မင်းပဲ ဒီဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးလုံးကို သုံးလိုက်ပါ။ မင်းက ငါ့ထက် ပိုပြီး ပါရမီရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ဖို့ ဒါတွေကို သုံးရင် နှမြောစရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လုံယွမ်ရှန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို လုပ်လို့ရမှာလဲ။ ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးတွေကို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အတူတူ ရခဲ့တာပဲ။ တစ်ယောက်တစ်တုံးစီ ရှိသင့်တာပေါ့။ အစ်ကို... ယူလိုက်ပါ"

ရန်ထျန်းကျုံးက ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို လုံယွမ်ရှန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

"ဒုန်း..."

ဂူ၏ ကျောက်တုံးတံခါးမှ ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက ကျောက်တုံးတံခါးကို တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ရန်ထျန်းကျုံးနှင့် လုံယွမ်ရှန်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ရန်ထျန်းကျုံးက ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးများကို အလျင်အမြန် ပြန်သိမ်းလိုက်ပေသည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း..."

ကျောက်တုံးတံခါးမှာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပြင်ပမှ ပုံရိပ်အနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့ကြ၏။

စုစုပေါင်း လူသုံးဦး ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးမှာ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးမှာ အဘိုးအိုတစ်ဦးပင်။

ထိုသုံးဦးစလုံးက လုံယွမ်ရှန်နှင့် ရန်ထျန်းကျုံးတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်... ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးတွေကို အခုချက်ချင်း လွှဲအပ်စမ်း"

"ဘယ်ကဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးလဲ... အကြီးအကဲတို့ တစ်ခုခု မှားသွားတာလား"

လုံယွမ်ရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက တောင်းပန်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့က အခုထိ လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား။ ပင်လယ်အောက်ခြေကို သွားခဲ့တာ မင်းတို့နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးတွေ ရခဲ့တာကို တစ်ယောက်ယောက်က မြင်ခဲ့တယ်။ ဒါကို မြန်မြန် လွှဲအပ်စမ်း...၊ မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်ကို မင်းတို့ သိမှာပါ"

အဘိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

လုံယွမ်ရှန်နှင့် ရန်ထျန်းကျုံးတို့မှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူတို့၏ အရင်းအမြစ်အားလုံး လုယက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့က မည်သည့်အရင်းအမြစ်ကိုပဲ ရရှိခဲ့ပါစေ၊ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက သိရှိသွားသည်နှင့် ချက်ချင်း လုယူသွားကြပေသည်။

ဤအချက်ကြောင့် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်အမင်း နှေးကွေးသွားခဲ့ရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ များစွာ တိုးတက်မလာခဲ့ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် သူတို့၏ အရင်းအမြစ်များ အလုခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ မူလစွမ်းအင်ကိုသာ အားကိုးပြီး ကျင့်ကြံခဲ့ရသဖြင့် အလွန်အမင်း နှေးကွေးနေခဲ့ရပေသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်က သူတို့သည် တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ရန် ပင်လယ်ပြင်သို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် သူတို့သည် ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကို ရရှိခဲ့ကြ၏။

ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးက ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ သဘာဝ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သန့်စင်ပြီးနောက် လူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ၎င်းက နိယာမများကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းအတွက်လည်း များစွာ အထောက်အကူ ပြုသေးသည်။

သူတို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ၎င်းကို သန့်စင်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ လူများ သိရှိသွားပြီး လုယူသွားမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်ခဲ့ကြပေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ သူတို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားအဖွဲ့က သတင်းရရှိသွားပြီး ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အခုထိ မလွှဲအပ်သေးဘူးလား... မင်းတို့ သေချင်နေတာလား"

သူတို့နှစ်ဦး တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှုန်ကုပ်သွားခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့က မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ရဲ့ ကျွန်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်တို့မှာ ကိုယ်ပိုင်ရတနာတွေကို ရယူပြီး ကျင့်ကြံခွင့် ရှိတယ်။ အကြီးအကဲတို့ အခုလုပ်နေတာက လွန်လွန်းပါတယ်"

လုံယွမ်ရှန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... လွန်လွန်းတယ် ဟုတ်လား။ ငါ မင်းတို့ကို ပြောလိုက်မယ်... မင်းတို့က မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျွန်တွေပဲ။ မင်းတို့က မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်းအတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပေးဆပ်ရမှာ... ကိုယ်ပိုင်အရင်းအမြစ်တွေကို ယူပြီး ကျင့်ကြံချင်တယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါကိုတော့ အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့၊ နားလည်လား"

အဘိုးအိုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အခြား လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးကလည်း လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"မင်းတို့..."

ရန်ထျန်းကျုံးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသမီးလျှံများ လက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာလဲ၊ မင်းတို့က ပုန်ကန်ချင်တာလား။ ငါသာ ဒါကို သတင်းပို့လိုက်ရင် မင်းတို့ သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို မမေ့လိုက်နဲ့ဦး"

အဘိုးအိုက အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိချေ။

"ညီလေး... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့"

လုံယွမ်ရှန်က ရန်ထျန်းကျုံးကို ဆွဲထိန်းလိုက်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ရန် တားမြစ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ကျွမ်းကျင်သူများ ကန့်သတ်ခြင်းကို ခံထားရသည်။ သူတို့၏ အသက်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လုံးဝ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူတို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်ပါက သေခြင်းတရားသာ သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေပေလိမ့်မည်။

ရန်ထျန်းကျုံးလည်း ကြိတ်မှိတ်သည်းခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်ဆိုတာက ကျွန်ပဲ... ကျွန်ဆိုရင် ကျွန်ရဲ့ ဝတ္တရားကို ကျေပွန်အောင် လုပ်ရမယ်။ အခု ဆန်းကြယ်အစီရင်ကျောက်တုံးကို လွှဲအပ်... ဒူးထောက်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံစမ်း။ ဒါဆိုရင် ငါ အရင်က အကြောင်းအရာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တယ်။ မြန်မြန်လုပ်ကြ"

အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းတာလား"

ရန်ထျန်းကျုံး ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ လုံယွမ်ရှန်သည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်၏။

ဤအရာက လွန်လွန်းသည်။

"ဒူးထောက်ခိုင်းတာက မင်းတို့ကို လမ်းစတစ်ခု ပေးနေတာပဲကွ။ မြန်မြန်လုပ်စမ်း... ငါ့မှာ မင်းတို့နဲ့ ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး"

အဘိုးအိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက်တောင် အလျင်လိုနေမှတော့... ငါ မင်းကို သေမင်းဆီ ပို့ပေးရတာပေါ့"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံသည် ဂူအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒါက..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယွမ်ရှန်နှင့် ရန်ထျန်းကျုံးတို့ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

အကြောင်းမှာ၊ သူတို့က ထိုအသံနှင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးနေသောကြောင့်ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွား၏။ သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်က မျက်ကန်းတစ္ဆေမ‌ကြောက်လဲကွ။ မင်း သေချင်နေတာလား"

ထို့နောက် ဂူအပြင်ဘက်မှ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မိန်းမပျိုတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်ကို အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လူငယ်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ဖြောင့်မတ်၍ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။ သူ့ထံမှ ဖော်ပြ၍မရသော အရှိန်အဝါတစ်မျိုးလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုမိန်းမပျိုမှာလည်း အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။ သူက ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပန်းချီကားထဲမှ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပလေသည်။

"ဆရာတူညီလေး... ဒါ တကယ်ကိုမင်းပဲ"

လုံယွမ်ရှန်နှင့် ရန်ထျန်းကျုံးတို့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

ဝင်ရောက်လာသူများမှာ သဘာဝအတိုင်း လုမင်နှင့် ချင်ယွဲ့တို့ပင်။

ယခုလေးတင်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြားထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ခဲ့ကြပြီးနောက် တိမ်နဂါးတောင်ကြားဆီသို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လုမင်၏ ထက်မြက်သော အကြားအာရုံကြောင့်လည်း တိမ်နဂါးတောင်ကြားသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ သူက ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"ဆရာတူညီလေး ဟုတ်လား... မင်းကလည်း နဂါးနတ်ဘုရားတောင်ကြားကပဲပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား"

အဘိုးအိုက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုမင်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ လုံယွမ်ရှန်နှင့် ရန်ထျန်းကျုံးတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ သူသည် လက်ယှက်ပြီး ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုတို့... မတွေ့ရတာ ကြာပြီ"

"ညီလေး... မင်း ဘာဖြစ်လို့ ပြန်လာတာလဲ"

လုံယွမ်ရှန်နှင့် ရန်ထျန်းကျုံးတို့သည် လုမင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာသွားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြ၏။

လုမင်တွင် မည်သည့်ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသည်ကို သူတို့ မသိကြချေ။ အကယ်၍ သူ့တွင် မည်သည့်ကျောထောက်နောက်ခံမျှ မရှိပါက သူတို့ ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

လုမင်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး အကူအညီ ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု တိမ်နဂါးတောင်ကြားသခင်ထံမှ သူတို့ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ကျွမ်းကျင်သူများထံမှ အကူအညီ ရရှိခဲ့သလားဟုလည်း သူတို့ တွေးလိုက်မိလေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက အဲဒီအချိန်က ပိုက်ကွန်ထဲကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ ငါးတစ်ကောင် ဖြစ်ပုံရတယ်။ ဟားဟားဟား... မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လာပြရဲသေးတယ်ပေါ့။ မင်း သေချင်နေတာပဲ"

အဘိုးအိုက စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထိုစဉ်က လုမင်မှာ ဖမ်းဆီးခြင်း မခံခဲ့ရသည်ကို သိရှိသွားသည်။

သို့သော်လည်း သူက လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီးမှ ဤကဲ့သို့ မျက်နှာပြန်လာပြရဲသေးသည်။

မိုက်မဲလွန်းလှသည်။

လုမင်က လှည့်ကြည့်ကာ အဘိုးအိုနှင့် ထိုသန်မာသော လူနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒူးထောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်စမ်း"

"ဘာ... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

အဘိုးအိုနှင့် ထိုသန်မာသော လူနှစ်ဦးတို့ အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့ နားကြားမှားသွားသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြ၏။

ဤကောင်လေးက သူတို့ကို ဒူးထောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခိုင်းနေပါသလား။

သူ ရူးနေတာလား။

ဤနေရာသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များမှာ အလွန်မြင့်မား၏။ ဤကောင်လေးမှာတော့ အသက် သိပ်ကြီးသေးပုံမရပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့ကို ဒူးထောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခိုင်းနေသည်။ သူ၏ မောက်မာမှုက သူတို့ကို ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်စေခဲ့ပေသည်။

၎င်းက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံး ပြက်လုံးတစ်ခုဟု သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်မူ သူတို့ မရယ်နိုင်ကြတော့ချေ။

အကြောင်းမူ၊ လုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထိတ်လန့်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသောကြောင့်ပင်။ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် ဖိအားက တောင်ပေါင်းရာချီ၍ သူတို့အပေါ် ဖိနှိပ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

သူတို့သုံးယောက်စလုံး ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။