အခန်း ၃၂၅

🫧 Chapter 325

[ငါ့မှာ အိပ်မက်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါ ပျံသန်းသွားတဲ့အခါ ကောင်းကင်ကြီးကတောင် လမ်းဖယ်ပေးဖို့၊ ငါ ပင်လယ်ထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ ရေတွေ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားဖို့၊ နတ်ဘုရားတွေ အားလုံး ငါ့ကို မြင်ရင် ညီအစ်ကိုလို့ ခေါ်ကြဖို့ ငါ လိုချင်တယ်]

[ရူးသွပ်မှု မရှိရင် အသက်ရှင်ရတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ ကောင်းကင်နဲ့ ရင်ဘောင်တန်းချင်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ ဒီကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး မရှိတော့ရင်တောင် စွန်းအဘိုးကြီးရဲ့ နာမည်ကို မေ့ပစ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့]

[ချော်ရည်ပူတွေကို ချပ်ဝတ်အဖြစ် ဝတ်ဆင်မယ်၊ မီးတောက်တွေကို ဝတ်ရုံအဖြစ် ခြုံလွှမ်းမယ် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းမယ်]

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်း၏ မှတ်ချက်ပေးရာ နေရာသည် ခဏတာမျှ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွား၏။

ပုံပြင်စာအုပ်များထဲတွင်၊ သူတို့၏ အိပ်မက်များထဲတွင် ပါဝင်လေ့ရှိသော စာသားများ တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

၎င်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်၊ မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်၊ ထို့ထက်ပို၍ ခေါ်ယူမှုပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့၏ ရင်ထဲရှိ၊ ကောင်းကင်ကို အန်တုရဲသော၊ မြေကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်ရဲသော၊ တိမ်တိုက်ကို စီးကာ မိုင်ပေါင်း သိန်းသောင်းချီ၍ ပျံသန်းနိုင်သော 'ချီထျန်တစိန့်' (ကောင်းကင်နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော မဟာပညာရှိ) ကို ခေါ်ယူနေကြခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

[Streamer, Streamer အဲဒါ စွန်းဝူခုန်း လား]

[တကယ်ကြီး]

[ငါ့ရဲ့ အလိုလို သိစိတ်က ပြောနေတယ်၊ အဲဒါ ချီထျန်းတစိန့် ပဲ]

ဆွန်းဝူခုန်း အကြောင်း ကြားဖူးသူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် မျောက်ငယ်လေး တစ်ကောင် နေထိုင်နေသည်ဟု ဆိုကြ၏။

ထို မျောက်ငယ်လေးသည် နောက်မဆုတ်တမ်း ရှေ့သို့ ချီတက်နိုင်ပြီး၊ မိမိ လုပ်ချင်သော မည်သည့် အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

မည်သူကမျှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

……

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု နှင့် တုတ်တစ်ချောင်း၊ တကယ်တမ်းတော့ ဤအရာများက မည်သည့်အရာကိုမျှ သက်သေ မပြနိုင်ချေ။

သို့သော် ပရိသတ်များ၏ ရင်ထဲတွင်တော့၊ ၎င်းမှာ စွန်းဝူခုန်း၏ အမှတ်အသားပင် ဖြစ်နေပေသည်။

[......]

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မြင်ကွင်းထဲတွင်တော့၊ ထို ရွှေရောင် အလင်းတန်းမှာ ငရဲပြည်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ထိုအခါ ကျန်းလင်သည် သူ့ အကြည့်များကို ပြန်လည် ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ ပရိသတ်များ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သံသယများအပေါ် မည်သို့မျှ ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အတည်မပြုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူက တစ္ဆေတမန်တော် တစ်ပါး ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ ငရဲပြည်တွင် စွမ်းအင် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများ ရှိနေပေသည်။

မည်သို့သော စွမ်းအားမျိုး ရှိမှသာ၊ မည်သည့် ကိစ္စများကို သိခွင့်ရမည်၊ မည်သည့် ကိစ္စများကို ထိတွေ့ခွင့် ရမည် ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို 'အထူးအဆင့် တာဝန်' များမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍၊ ကျန်းလင်သည် လုံးဝ စိတ်မလောပါချေ။

စွမ်းအားများ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သူ သိရှိလာနိုင်မည့် အရာများလည်း တဖြည်းဖြည်း များပြားလာမည်မှာ သေချာလှသည်။

ငရဲပြည်၏ ဤလုပ်ရပ်မှာ၊ သူတို့အပေါ် အကာအကွယ်ပေးမှု တစ်မျိုး မဟုတ်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ရှေးယခင်မှ ယနေ့အထိ၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ပတ်သက်သော ပုံပြင်များစွာ ရှိခဲ့၏။

အကယ်၍ အခွင့်အရေး သာရှိပါက၊ ကျန်းလင် သည်လည်း တွေ့မြင်ချင်မိပေသည်။

အနောက်ဘက်နန်းဆောင်မှ စီစဉ်ပေးထားသော အိမ်ရာသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းလင် သည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ယနေ့ လုပ်ဆောင်ရန် ရှိသော ကိစ္စများဖြစ်သည့် အစားအသောက် ပွဲတော်သို့ တက်ရောက်ခြင်း၊ နေ့စဉ် တာဝန်များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ တစ္ဆေလက်နက် ဝယ်ယူခြင်းတို့ ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကျန်ရှိနေသည်မှာ နေ့စဉ် ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းသာ ဖြစ်တော့၏။

ထို့နောက် ကျန်းလင် သည် ကျင့်ကြံရာ အခန်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ရောင်စုံ ဥငယ်လေး နှင့် အစိမ်းရင့်ရောင် အပြားလေးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ၊ လျင်မြန်စွာပင် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အနောက်ဘက်နန်းဆောင်၏ ဤအချက်က အလွန် ကောင်းမွန်လှ၏။

ကျင့်ကြံခြင်း ကတ်များ လဲလှယ်ရန်အတွက် တာဝန်များကို သီးသန့် ထပ်မံ လုပ်ဆောင်စရာ မလိုတော့ချေ။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းထဲရှိ ပရိသတ်များမှာမူ၊ ထို ရွှေရောင် အလင်းတန်း၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ သူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားကြသည်။

အစားအသောက် ပွဲတော်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှု ပြင်းထန်သော ပရိသတ် အချို့သည်လည်း၊ ဤအချိန်လေးတွင် အနားယူကာ ဆေးများ သွားဝယ်ကြ၏။

သို့မဟုတ် ညဘက် အိပ်မက်ဆိုး မက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ အခြား လုပ်စရာ ကိစ္စ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေ လုပ်ဆောင်နေကြလေသည်။

……

ရဲစခန်း တံခါးဝ၌

ရဲအရာရှိလုသည် အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးလာကြသော ပရိသတ်များကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အသွား၏

"......"

'အထဲ ဝင်ထိုင်ဖို့ ခေါ်လိုက်ရမလား'

တံခါးဝရှိ ပရိသတ်များ ပိုမို များပြားလာသောအခါ၊ ရဲအရာရှိ လု သည် ထိုအတွေးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

အထဲသို့ ဝင်လာလျှင်တောင် ထိုင်စရာ နေရာ လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ကို အပြင်ဘက်တွင် နေပူဆာ လှုံခိုင်းထားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရဲအရာရှိ လု ထင်မထားခဲ့သည်မှာ၊ ဤလူအုပ်ကြီးက နေပူဆာ လှုံရင်း လှုံရင်းဖြင့် စကားများ စတင် ပြောဆိုလာကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘာတွေ ပြောနေကြသနည်း။

"ဟင် မင်းလည်း ငရဲပြည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းက ပရိသတ်ပဲလား၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း ဟုတ်တယ်"

"အာ၊ မင်းက ငါ့အိမ် အောက်ထပ်မှာ နေတာလား ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့၊ နောက်ဆို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းကို အတူတူ ကြည့်ကြတာပေါ့"

စကားပြောနေသူများ အပြင်၊ အတူတူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသူများလည်း ရှိကြ၏။

"ညီအစ်ကို၊ ဂိမ်းဆော့နေတာလား အတူတူ ဆော့ကြမလား" ဆော့ပြီးသွားလျှင် အဖော်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားလိုက်မည်လေ။

"မြန်မြန် မြန်မြန်၊ နောက်ဆုတ် ကာကွယ်"

"အာ၊ အဆင့် တက်တော့မလို့ကို နှမြောစရာပဲ"

……

အစပိုင်းတွင် ရဲအရာရှိလုသည် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မခံစားခဲ့ရချေ။

သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် လူများ ပိုမို များပြားလာပြီး၊ အသံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်ရာ 'ချီးပဲ အန်တီကြီးတွေပါ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာကြတာလဲ'

အန်တီကြီးများသည် ရောက်လာရုံသာမက၊ သူတို့၏ အသိမိတ်ဆွေများကိုပါ အတူတူ လာရောက်ရန် အဆက်မပြတ် လှမ်းခေါ်နေကြသေး၏။

"လာပြီး ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ၊ အို၊ ဒီမှာ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လူတွေ ဒီလောက် များနေရတာလဲ"

"မသိဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် နင့်ကိုပါ ပွဲလာကြည့်ဖို့ လှမ်းခေါ်လိုက်တာပေါ့"

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့၊ နေဦး၊ ငါတို့ နည်းနည်း ဘေးကပ်နေရအောင်၊ မှားယွင်းပြီး အထိအခိုက် ခံရမှာ စိုးလို့"

စကားပြောရင်း ပြောရင်းဖြင့်၊ အန်တီကြီးများသည် ယနေ့ မည်သည့် ဈေးဝယ်စင်တာတွင် လျှော့ဈေး ပေးနေကြောင်း၊ မည်သူ့ဆိုင်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များက အလတ်ဆတ်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်းများကို စတင် ဆွေးနွေးလာကြတော့သည်။

ရဲအရာရှိ လု ထွက်လာသောအခါ၊ စိတ်မရှည်တော့သော အန်တီကြီး တစ်ဦးက မေးလိုက်၏။

"ရဲအရာရှိ မောင်ရင်၊ ဒီမှာ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဘယ်အချိန်မှ စမှာလဲ"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ သတင်း တစ်ခုခု ထုတ်ပြန်စရာ ရှိလို့လား"

"ဒီလောက် လူတွေ အများကြီးက အပြစ် လုပ်ထားကြတာလား"

အန်တီကြီးများ၏ အမေးစကားများကို ကြားရသောအခါ၊ ရဲအရာရှိ လု မှာ "......" ဤအရာကို သူက မည်သို့ ဖြေရှင်းပေးရမည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ရဲအရာရှိ လု နှင့် သူ့ အဖွဲ့သားများသည် တံခါးဝရှိ လူများကို အားလုံး လူစုခွဲခိုင်းလိုက်ရတော့သည်။

လူအများကြီး စုဝေးနေသဖြင့်၊ မသိသော သူများက ကိစ္စကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်သွားနိုင်ပေသည်။

……

ချန် မိသားစု စားသောက်ဆိုင်တွင်

ဖုန်းကို အောက်ချလိုက်ပြီးနောက်၊ ချန်ကျားမင်သည် သူ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် မှတ်သားထားသော မှတ်စုများ အားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့၏။

တစ္ဆေများကို ဟင်းချက်စရာအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းက ဆန်းသစ်တီထွင်မှု ရှိလှသော်လည်း၊ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပုံရပေသည်။

ဟင်းမချက်ရသေးခင်မှာပင် လူကို အရင် သေမတတ် လန့်သွားစေနိုင်၏။

လွှင့်ပစ်ပြီးနောက်၊ ချန်ကျားမင် သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဘိုးဘေးကြီး နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်လေးနေစရာ မလိုတော့ချေ။

"သူဌေးချန်၊ ခံတွင်းမြိန်စေမယ့် ဟင်းချိုလေး တစ်ပွဲလောက် လုပ်ပေးပါလား" အပြင်မှ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ စားသုံးသူ အချို့က ဆိုင်တံခါးဝတွင် စောင့်နေကြသည်။

ဘိုးဘေးကြီး ထံမှ အိပ်မက်ထဲတွင် သင်ကြားပြသမှုများ ရရှိပြီးကတည်းက၊ ချန်ကျားမင် ချက်ပြုတ်သော ဟင်းချိုများမှာ ပို၍ ပို၍ မွှေးပျံ့လာခဲ့၏။

စားသောက်ဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာလည်း တစ်စတစ်စ ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ဤလမ်းမပေါ်တွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားသော ဆိုင်ရှင်များပင်လျှင်၊ တစ်ခါတစ်ရံ မနေနိုင်တော့ဘဲ ချန် မိသားစု စားသောက်ဆိုင်သို့ လာရောက်ကာ အာသီသ ဖြေတတ်ကြပေသည်။

သို့သော် အဖေဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးကတည်းက၊ ချန်ကျားမင် သည် မည်သူ့ကိုမျှ အကူအညီ ခေါ်ယူခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

စားသောက်ဆိုင်ကိုလည်း ချဲ့ထွင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ချန် မိသားစု စားသောက်ဆိုင်မှာ ဤတစ်ဆိုင်တည်းသာ ရှိ၏။

နေ့စဉ် ဆိုင်ဖွင့်သော်လည်း၊ ဟင်းလျာ အရေအတွက်ကို ကန့်သတ်ထားလေသည်။

ပိုမိုများပြားသော အချိန်များကို၊ သူက ဟင်းချက်ပညာ လေ့လာသင်ယူခြင်းနှင့် သုတေသန ပြုလုပ်ခြင်းတို့တွင် အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။

စားသုံးသူ အချို့ ရောက်လာခါစက၊ အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်မိကြ၏။

"ဒီနေ့ ထမင်းစားတဲ့လူတွေ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် နည်းနေရတာလဲ"

"နေများ အနောက်ဘက်က ထွက်နေလို့လား"

"အွန်လိုင်းမှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဆိုင်ဆို၊ ရေပန်းစားမှု ပြီးသွားလို့ နေမှာပေါ့"

ချန်ကျားမင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ စားသုံးသူ အချို့က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ကြသေး၏။

"သူဌေးချန် ရဲ့ လက်ရာကတော့ ပြောစရာကို မလိုတာ၊ ငါတို့ ဒီလမ်းက လူတွေ အကုန်လုံး ကြိုက်ကြတာချည်းပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ့မိန်းမ ဆိုရင် ငါချက်တဲ့ ဟင်းတွေကိုတောင် သဘောမကျချင်တော့ဘူး"

ဟင်းလျာ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ချန်ကျားမင် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် သဘာဝမကျ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ စားသောက်ဆိုင် တစ်ရက် ပိတ်ပါမယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စားသုံးသူ အချို့မှာ အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်သွားကြသော်လည်းအများကြီး ဆက်မမေးကြတော့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူတိုင်းက အလုပ်သွားသူ သို့မဟုတ် ဘေးနားတွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားသူများသာ ဖြစ်ရာ၊ ပုံမှန်အားဖြင့်လည်း ကိစ္စတစ်ခုခု ပေါ်လာပြီး တစ်ရက် နှစ်ရက်ခန့် ကြန့်ကြာသွားတတ်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာ ကောင်းပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုလည်း သူဌေးချန် အလုပ်လုပ်လိုက်ပါဦး၊ ငါတို့ နေရာပြောင်းစားလိုက်ပါမယ်"

စားသုံးသူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ချန်ကျားမင် သည် မီးဖိုချောင် နောက်ဘက်ရှိ ဟင်းလျာ အပုံလိုက်ကြီးကို ကြည့်ကာ "......"

'အွတ်.'

ဆိုင်မဖွင့်ခြင်းက ကိစ္စသေး ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘိုးဘေးကြီး ပေးထားသော အိမ်စာများကို မပြီးမြောက်ခြင်းကသာ ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဘိုးဘေးကြီး က ဒီည ထပ်ပြီး စာသင်ပေးမည် ဆိုပါက၊ သူက ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမည်နည်း။

'အိပ်မက်ထဲမှာတော့ အန်ချင်စိတ် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား'

'နေပါဦး၊ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း မြင်ကွင်းတွေများ ပေါ်လာမလား မသိဘူး'

ချန်ကျားမင် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်လာတော့၏။

အကယ်၍ ဘိုးဘေးကြီးသာ မြင်သွားပါက၊ မြစ်ဝါမြစ်ထဲ ခုန်ချပြီး ဆေးကြောရင်တောင် စင်ကြယ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

'ဒါမှမဟုတ်၊ ဒီည မအိပ်ဘဲ နေလိုက်ရမလား'

……

[ဇာတ်ကွက်ငယ်]

လူနေအိမ်ခန်း တစ်ခု အတွင်း၌

အသက် တစ်နှစ် ပြည့်တော့မည့် ရှကျဲကျဲ သည် စကားပြော သင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

Tiktok တွင် နာမည်ကြီးနေသော ချစ်စရာ ကာတွန်းပုံစံ အစားအသောက် ပွဲတော် ဗီဒီယိုတိုလေးကို ကြည့်ကာ၊ ပါးစပ်လေးကို ပြတ်ပြတ် မြည်အောင် စုပ်သပ်လျက် "စားမယ်၊စားမယ်" ဟုပြောကာ လက်သေးသေးလေးများက ဘေးနားတွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော 'ဂျယ်လီ' ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ခါတည်း ထိုးသွင်းလိုက်တော့၏။

မပီမသ အသံလေးဖြင့် "ဝူး ဝူး ဝူး (တစ္ဆေ စားမယ်)" ဟု ပြောကာ စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

ရှုအန်း/ရှုလျို၏ ကျန်ရစ်နေသော ဝိညာဉ် [......]

အသက် တစ်နှစ်ခန့် အရွယ် ကလေးများသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ပါးစပ်ထဲ ထိုးသွင်းရသည်ကို နှစ်သက်ကြ၏။

သို့သော် တစ္ဆေကို စားခြင်းကတော့ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။

ဂျယ်လီက ရုန်းကန်လေ၊ ကလေးငယ်လေးက စုပ်ယူသံ ပိုကျယ်လာလေပင်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကလေးငယ်၏ မိခင်ဖြစ်သူ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့၏။

သူမ တစ်ခုခုကို စားနေသည်ကို တွေ့သောအခါ၊ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပါးစပ်ကို ဟခိုင်းကာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

"လိမ္မာတယ်နော်၊ တွေ့ကရာ အကုန် ပါးစပ်ထဲ ထည့်လို့ မရဘူးလေ၊ ဗိုက်နာလိမ့်မယ်"

ထိုအခါမှသာ ဂျယ်လီလေးမှာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ မိစ္ဆာပါးစပ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားနိုင်တော့၏။

သို့သော် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွားရည်များ ပေကျံလျက် ပါလာသေးသည်။

"......"