အခန်း ၃၂၉

🫧 Chapter 329

"အားရွေ့က ငယ်ငယ်လေးကတည်းက တောတောင်တွေကြားမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြေးလွှားဆော့ကစားလေ့ရှိပြီး သူမရဲ့ အဖေဆီကနေ အမဲလိုက်တဲ့ ပညာကို သင်ယူခဲ့တယ်" ဟု ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးက စကားစတင်လိုက်လေသည်။

"သူမ အရွယ်ရောက် ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ ထိုစွမ်းရည်တွေက ပိုမို ထက်မြက်လာခဲ့တယ်"

ထို့ပြင် သူမသည် ကြီးမားလှသော ခွန်အားနှင့် သွက်လက်ဖျတ်လတ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်လေ။

တစ်နှစ်တွင်မူ သူမသည် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ကာ တောင်ပေါ်မှ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ထိုဝံပုလွေ၏ အစွယ်များကို ပေါင်မိသားစု၏ သခင်လေးထံသို့ တိတ်တဆိတ် လက်ဆောင်သွားပေးခဲ့ဖူးသည်။

ရှေးဟောင်း မက်မွန်သစ်ပင်ကြီးအတွက်မူ ထိုအမှတ်တရများသည် သူ ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာများပင် ဖြစ်တော့သည်။

အကယ်၍ ထိုအမှတ်တရများသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် သာမန် သစ်သားတုံးနှင့် သစ်ရွက်များသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေလော။

ထိုစဉ် သစ်ကိုင်းများကြားတွင် အနားယူနေသော ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် သူ၏ နားကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ ကလော်လိုက်၏။

ကြည့်ရသည်မှာ လူသားပင်ဖြစ်စေ သစ်ပင်ပင်ဖြစ်စေ အသက်အရွယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လုံးဝတူညီသော ရလဒ်တစ်ခုကိုသာ ပြသလေ့ရှိပုံရသည်။

၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော စကားကြောရှည်မှုများပင်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူသည် ဤကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် စကားပြောဆိုခြင်းကို နှစ်သက်တတ်သော အခြားသူတစ်ဦးကို သွား၍ သတိရမိလိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ဆရာသခင်သည်လည်း အချိန်မတိုင်မီ အိုမင်းမစွမ်းအရွယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီလားဟု တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိတော့သည်။

အချိန်ရာသီများ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ အားရွေ့၏ အရပ်အမောင်းသည်လည်း အံ့မခန်း လျင်မြန်စွာ ထွားကြိုင်းလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူထက်ပင် အရပ်ပိုရှည်လာခဲ့လေပြီ။

သခင်လေးပေါင်၏ အားနည်းပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ သူမသည် ဧရာမလူကြီးတစ်ဦးအလား မြင့်မားထည်ဝါနေတော့သည်။

အားရွေ့သည် ထိုကဲ့သို့သော သခင်လေး ဆယ်ယောက်ခန့်ကို အသက်ရှူသံပင် မပြင်းစေဘဲ တစ်ယောက်တည်းအေးဆေးစွာအနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်လေ။

ညဉ့်အမှောင် လွှမ်းမိုးလာ၏။

ရွာအတွင်းရှိ မီးအိမ်များအားလုံး ငြိမ်းသတ်သွားပြီးနောက် အားရွေ့သည် ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ ပုရစ်တစ်ကောင်၏ အော်သံကို အတုခိုး၍ အသံပြုလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အိမ်ကြီးအတွင်းမှ တိုးညင်းသော လှုပ်ရှားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

များမကြာမီ သခင်လေးပေါင်သည် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူကာ တိတ်တဆိတ် ခိုးထွက်လာခဲ့၏။

ထိုအခါ အားရွေ့သည် တံတိုင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမ သတ်ဖြတ်ထားသော ဝံပုလွေကို ပြသနိုင်ရန်အတွက် သူမ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

သခင်လေးကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် သဘောတူလက်ခံလိုက်၏။

ဖျော့တော့သော လရောင်အောက်တွင် သခင်လေးသည် ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေးဖြင့် သူမ၏ ကျောထက်သို့ တွယ်တက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထမ်းပိုးထားလျက် အားရွေ့သည် တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ တောနက်ကြီးထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် ပျံသန်းနေသော ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်အလား ပေါ့ပါးသွက်လက်လှသည်ဟု ဆိုလျှင် လုံးဝ ချဲ့ကားပြောဆိုရာ ရောက်မည်မဟုတ်ချေ။

လမ်းတွင် သူက သူမအနေဖြင့် ဤမျှ ထူးကဲသော စွမ်းရည်များကို မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့သနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ သူမက ''ဒါဟာ မွေးရာပါ လက်ဆောင်တစ်ခုပါ" ဟုပြန်ဖြေလိုက်၏။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက သူ့အား အသားများများ စားရန် အကြံပေးလိုက်ပြီး ထိုသို့စားသုံးခြင်းက သူ့ကို ခွန်အားနှင့် အရပ်အမောင်းကို တိုးပွားစေလိမ့်မည်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

သူက "ဒါတကယ်ပဲလား" ဟု မေးသောအခါ သူမက ခိုင်မာသော အတည်ပြုချက်တစ်ခုကို ပေးလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် အားရွေ့သည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမ သတ်ဖြတ်ထားသော ဝံပုလွေကို သခင်လေးအား ပြသလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော သားရဲမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ပေါင်ယန်မှာမူ ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ယင်လာတော့သည်။

ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဟန်ရှိပြီး သွေးများကလည်း အလွန်အမင်း များပြားနေသည် မဟုတ်ပေလော။

သူမက သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အဆိုအရ ဝံပုလွေ၏အစွယ်များသည် အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာများဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

ပြီးလျှင် အားရွေ့သည် သားရဲကြီးထံမှ အထက်မြက်ဆုံးသော အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပေါင်ယန်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ပေါင်ယန်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အမှတ်တရပစ္စည်းလေးများကို ပိုးပဝါလေးဖြင့် ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမက ယခုအချိန်သည် မက်မွန်သီးများ သွားရှာရမည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်၏။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ အားရွေ့သည် ပေါင်ယန်၏ ခါးကို ဆွဲဖက်ကာ ညအမှောင်ထုထဲသို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ရှေးဟောင်း မက်မွန်သစ်ပင်ကြီး၏ တုတ်ခိုင်သော သစ်ကိုင်းကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ပေါင်ယန်သည် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခြေလက်များတွင် လေးနက်သော အားနည်းမှုကြီးက ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

အားရွေ့က သူ့ထံသို့ အကြည့်ရွှေ့လာသောအခါ သူက ဖြူလျော့သော အပြုံးတစ်ခုကို အားတင်းကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဤမျှ မူးဝေဖွယ်ကောင်းသော အမြင့်ကြီးအကြောင်း မှတ်ချက်ချလိုက်ကာ ဤသည်မှာ မြေပြင်အထက် ဤမျှမြင့်မားသော နေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိုင်ဖူးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

အားရွေ့ကမူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သဘောတူလိုက်၏။

သက်သောင့်သက်သာရှိသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် သူမက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမက ဤသစ်ပင်သည် သူတို့ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤမျှ ကြီးမားထွားကြိုင်းလာမှုကို အံ့သြဖွယ်ရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြောင်း ထပ်လောင်းပြောပြလေသည်။

သူတို့၏ အောက်ဘက်တွင်မူ အသိဉာဏ်ရှိသော မက်မွန်သစ်ပင်ကြီးသည် တုန်ယင်နေသော ပေါင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် လုံခြုံသော ပုခက်တစ်ခုအလား သစ်ကိုင်းများကို တိတ်တဆိတ် ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။

သခင်လေးသည် ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော ချစ်ခင်ကြင်နာမှုမျိုးကြောင့် ထွက်ပြေးမသွားခြင်းကပင် အံ့သြစရာကောင်းလှသည်ဟု ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ကြီးက တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်ရောင်များ လွှမ်းမိုးနေပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ လေပြေလေညင်းလေးများ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွား၏။

မှည့်ဝင်းနေသော မက်မွန်သီးများ၏ ကြည်လင်ချိုမြိန်သော ရနံ့များကလည်း လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

အားရွေ့သည် သစ်ကိုင်းပေါ်မှ အကြီးမားဆုံးသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးကို ခူးယူလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသွားအောင် ပွတ်သုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ အဖော်ဖြစ်သူအား ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဤအသီးသည် အလွန်တရာ အရသာရှိကြောင်း အာမခံလိုက်လေသည်။

ပေါင်ယန်သည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ သစ်သီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီးနောက် သူက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ပြောပြလိုက်တော့သည်။

သူမက ဘယ်ကိုသွားမှာလဲဟု မေးသောအခါ သူက သူ၏ အခြားအိမ်တစ်လုံးဆီသို့ ပြန်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုအခါ အားရွေ့သည် ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပင့်တင်ကာ သူနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ပြီး ပြန်လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားသေးလားဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

ပေါင်ယန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

သူ၏ အထိန်းတော်ကြီးက သူ၏ အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားအတွက် ဤခရီးစဉ်သည် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။

သူ အရွယ်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသွားချင်သော နေရာတိုင်းကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်တော့မည်ဟု ကတိပေးလိုက်လေသည်။

ထိုအခါ အားရွေ့သည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး သူမ သူ့ကို စောင့်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်၏။

သူကလည်း ခိုင်မာသော သဘောတူညီသည့် အသံတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးက သူ၏ နှေးကွေးသော ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက်ပြောပြလေသည်။

သခင်လေး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်ပိုင်း အားရွေ့သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ၏ သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့ တက်ကာ ရွာထိပ်ဆီသို့ အမြဲတမ်း မျှော်ကြည့်နေတတ်ကြောင်း ပြောပြ၏။

ထိုအခါ သစ်ကိုင်းဖျားမှ ရွှေရောင်ပုံရိပ်က ထိုကောင်လေးက သူ့ကတိကို တည်ရဲ့လားဟု မေးလိုက်လေသည်။

ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ကြီးက မတည်ခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

အားရွေ့သည် အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း သူ ပေါ်မလာသောအခါ သူမကိုယ်တိုင် သူ့ကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့လေသည်။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်က ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းကသာ မှန်ကန်ကြောင်း မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အရာတစ်ခုကို လိုချင်ပါက ကိုယ်တိုင် လိုက်လံရှာဖွေရမည် မဟုတ်ပေလော။

အားရွေ့သည် သူမ၏ နည်းပါးလှသော ပစ္စည်းလေးများကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းကာ ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ခိုးထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူမ မထွက်ခွာမီ သူမ၏ မိသားစုအတွက် ဂရုတစိုက် ရေးသားထားသော စာတစ်စောင်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။

ထိုခေတ်အခါက ခရီးသွားလာခြင်းသည် အလွန် အန္တရာယ်များပြီး ပင်ပန်းခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်လေ။

အလွန်တရာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးစဉ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အားရွေ့သည် ပေါင်မိသားစု၏ အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း တစ်အိမ်လုံးတွင် နာရေးအတွက် ရည်ရွယ်သော ပိုးသားအဖြူရောင်များ ချိတ်ဆွဲထားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများက သူတို့၏ ကိုယ်ချင်းစာစကားများကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြပြီး ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် သခင်လေး၏ ကံကြမ္မာကို ညည်းတွားနေကြလေသည်။

သူ၏ တစ်သက်တာလုံး အားနည်းခဲ့မှုနှင့် ကျေးလက်ရှိ အိမ်ကြီးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရမှုတို့ကို တီးတိုး ပြောဆိုနေကြ၏။

အချို့ကလည်း ပိုမို မှောင်မိုက်သော သံသယများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြပြီး ပေါင်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးမှာ ရက်စက်သော စိတ်သဘောထားရှိသူဖြစ်ကာ ရက်စက်ယုတ်မာသော လုပ်ကြံမှုများ ရှိနိုင်ကြောင်း မှတ်ချက်ချကြလေသည်။

ထိုသို့သော စကားများကို အထက်တန်းလွှာ မိသားစု၏ ဒေါသကို ဆွဲဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်သော အဖော်များက လျင်မြန်စွာပင် တားမြစ်လိုက်ကြတော့သည်။

အားရွေ့သည် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖြတ်သွားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေလျက် သူတို့ ပြောနေကြတာက ပေါင်ယန် အကြောင်းလားဟု မေးလိုက်လေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက သတိထားကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နာမည်ကို အတည်ပြုပေးကာ အားရွေ့နှင့် သေဆုံးသူကြား မည်သို့ ပတ်သက်မှုရှိသနည်းဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

အားရွေ့မှာမူ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဟုသာ ငြင်းဆန်ကာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူမသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစေခံများထံမှ အဖြေများကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူတို့က သူမအား ရွံရှာစွာ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးရန် သတိပေးခဲ့ကြလေသည်။

အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသောအခါ သူမသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်သွားကာ ပေါင်ယန်ကို ဘယ်မှာထားသလဲဟု ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလေတော့သည်။

သူ၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အနိုင်ကျင့်စော်ကားခံခဲ့ရသည်မှာ သေချာသည်ဟု သူမ စဉ်းစားမိလိုက်၏။

သို့တိုင်အောင် ဤလူများသည် သူ၏ သွေးသားရင်းချာများသာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပေလော။

"သူ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားရတာလဲ"

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုမေးခွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေမိပြီး အမှန်တရားကို လုံးဝ လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

သူ၏ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အရွယ်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူမအနားသို့ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကတိပေးခဲ့သည် မဟုတ်လော။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဤ အရိုင်းအစိုင်း ဝင်ရောက်ကျူးကျော်သူမှာ ဘယ်ကလာသနည်းဟု မေးမြန်းကာ သူမကို ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ပြီးလျှင် သူက အစောင့်များကို ခေါ်ယူလိုက်၏။

အားရွေ့က သူတို့ကို ဘေးဖယ်နေရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ ပေါင်ယန်ကို လာရှာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သခင်ကြီး၏ နာရေးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သော အိမ်တော်ထိန်းက သူမကို ဖမ်းချုပ်ရန် သူ၏ လူများကို အလောတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော ယောက်ျားကြီး ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်က အားရွေ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိချရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း သူမက သန့်စင်သော ကြမ်းကြုတ်သည့် ခွန်အားသက်သက်ဖြင့် သူတို့၏ ချုပ်နှောင်မှုများကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်လေသည်။

ပြီးနောက် သူပေါင်ယန်ကို တွေ့ကို‌တွေ့ရမည်ဟု သူမ ဟိန်းဟောက်တောင်းဆိုလိုက်၏။

ဤ သူစိမ်းများ၏ စကားများကို သူမ လုံးဝ ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

သူ၏ သင်္ချိုင်းဂူကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမှသာ၊ သူ၏ အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမှသာ သူမ လက်လျှော့မည်လေ။

သို့တိုင်အောင် ရုန်းကန်မှုများကြားမှ အားရွေ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အိမ်သူအိမ်သားအားလုံးက သူမအား အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာထားများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

တိတိကျကျ ဆိုရလျှင် သူတို့၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များသည် တောက်ပသော အပြာရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော တောက်ပသည့် အပြာရောင် အမှတ်အသားများဆီသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေခြင်းပင်။

သူမကို သတ္တဝါဆိုးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများက လေထုကို ထိုးခွဲသွားလေတော့သည်။

နတ်ဆိုးတစ်ကောင် သူတို့၏ တံတိုင်းများကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီဟု ငိုယိုအော်ဟစ်ကြပြီး ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုကြလေသည်။

သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် သူ၏ စားသောက်မှုကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုစကားများကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်၏။

ထို့နောက် ထိုကလေးသည် လူသားနှင့် နတ်ဆိုး သွေးနှောထားသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသဖြင့် သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး သူမကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့သည့် နေ့ကို ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သူမက သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ရွှေရောင်ဆံပင် အချို့ကိုပင် ဆွဲနှုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်ကတည်းက ကြီးမားလှသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

သူမ၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကို သူ သေချာပေါက် ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သည်ဟု ဆိုကာ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော ရှုပ်ထွေးမှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ထိုကောင်မလေး၏ နောက်ဆုံး ကံကြမ္မာကို ဆက်ပြောရန် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးအား သူက တိုက်တွန်းလိုက်တော့သည်။

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

သူမသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခံခဲ့ရပုံကို သူ ပြောပြလေသည်။

လူသားများသည် သူမကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်၊ ထိတ်လန့်ကြပြီး သူမကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူမကို ပေါင်ယန်၏ သင်္ချိုင်းဂူအတုဆီသို့ လှည့်စားခေါ်ဆောင်သွားကာ ထိုနေရာတွင် ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြလေသည်။

သစ်ကိုင်းများကြားတွင် အနားယူနေသော ပုံရိပ်သည် လေးနက်ပြီး ကြီးမားလှသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

သစ်ပင်အိုကြီးက လွမ်းဆွေးဖွယ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး ပေါင်ယန်တစ်ယောက် ဤအဖြစ်ဆိုးကို ကြားသိရ၍ သူမကို ကယ်တင်ရန် အပြေးရောက်လာချိန်တွင်မူ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ထပ်လောင်းပြောပြလေသည်။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်သည် သူ၏ အံ့သြရှုပ်ထွေးမှုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး သေဆုံးသွားသော လူတစ်ယောက်က လေလွင့်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်အနေနဲ့ကလွဲရင် ဘယ်ကိုများ အပြေးသွားနိုင်မှာလဲဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

ဤမျှ ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော ဇာတ်ကြောင်းအလှည့်အပြောင်းများကြောင့် ပုံပြင်ပြောသူအဖြစ် သစ်ပင်အိုကြီး၏ အရည်အချင်းအပေါ် သူ တိတ်တဆိတ် သံသယဝင်သွားမိတော့သည်။

ထိုပုံရိပ်၏ အမူအရာကိုမြင်သော် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးက ထိုကိစ္စကို ရှင်းလင်းပြလိုက်၏။

သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ သို့တိုင်အောင် သူ ရှင်သန်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

မိသားစု အမွေအနှစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ အစ်ကိုကြီးက နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေကြောင်းကို ပေါင်ယန် သိရှိထားသည်လေ။

ပေါင်ယန် အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဤ သစ္စာဖောက်မှု အကြံအစည်များသည် ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ရန်အတွက် သူက သေဆုံးဟန်ဆောင်သည့် အစီအစဉ်ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားသည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် သူ စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်ကျမှ ရွာသို့ပြန်ကာ အားရွေ့ကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့၏။

သို့သော် ထိုတိကျသော အချိန်တွင် အားရွေ့က သူ့ကို လာရှာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့ထက်ပို၍ သူမ၏ အစစ်အမှန်ဖြစ်သော နတ်ဆိုးသဘာဝကိုလည်း သူ လုံးဝ မတွေးတောနိုင်ခဲ့ပေ။

သာမန် လူသားများသည် သူမကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်၊ ထိတ်လန့်ကြပြီး သူမကို သုတ်သင်ပစ်ခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် သူမကို ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်ကာ လူသူကင်းမဲ့သော ဆင်ခြေဖုံးအရပ်တွင် မြှုပ်နှံခဲ့ကြတော့သည်။

သခင်လေးသည် သူမ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သေဆုံးမှုကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်ထိခိုက်သွားကာ သူ၏ အားနည်းသော အသက်ဝိညာဉ်သည်လည်း နှစ်ရက်အကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အမည်မသိ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြောင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးက ပုံပြင်ကို အဆုံးသတ်လိုက်လေတော့သည်။