အခန်း ၃၃၅

🫧 Chapter 335

လူ့ပြည်တွင် ည ဆယ့်တစ်နာရီအချိန်သို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။

'ငါကိုယ်တော် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီ' ဟု လူသိများသော စထရိန်မာကမူ သူ၏ အခန်းတွင်း၌ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ပြုလုပ်နေ၏။

သူသည် ညအိပ်ရာမဝင်မီ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကြွားလုံးထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီး သူ၏ ကြည့်ရှုသူများကို အားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကာ မနက်ဖြန်တွင် တောင်ထွတ်ပေါ်သို့ ပထမဆုံး တက်ရောက်မည့်သူ ဖြစ်စေရမည်ဟု ကတိပြုလိုက်လေသည်။

တောင်တက်မည်ဟု စတင်ကြေညာလိုက်ချိန်မှစ၍ ကြည့်ရှုသူ အမြောက်အမြားသည် သူ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်းသို့ ရေကာတာကျိုးကျသကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပေလော။

သူ၏ နောက်လိုက်အရေအတွက်သည် သူ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့ဖူးသော ပမာဏအထိ အဆမတန် တိုးပွားလာခဲ့ရာ ယနေ့ညတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ် အိပ်မက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေမည့် အိပ်စက်ခြင်းမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အောင်ပွဲခံထားသောကြောင့် နီမြန်းနေသည့် သူ၏ ခပ်ဝိုင်းဝိုင်း မျက်နှာထားဖြင့် သူက ကြည့်ရှုသူများကို သူ၏ ပြင်ဆင်မှုများကို လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် မှန်ဘီလူးရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ ယူဆောင်သွားမည့် ပစ္စည်းများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သို့သော် သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြည့်ရှုသူများအားလုံးသည် သဲထဲရေသွန်သကဲ့သို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် သိန်းနှင့်ချီသော ကြည့်ရှုသူများမှသည် ထောင်ဂဏန်းမျှသာ ကျန်ရှိသည်အထိ ထိုးကျသွားခဲ့လေပြီ။

ထို့ကြောင့် ကျောပိုးအိတ်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ 'ဒုန်း' ခနဲ ပြုတ်ကျသွား၏။

ထို ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ကြီးကို သူ၏ စိတ်က လုံးဝ လက်မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

သူက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူ၏ စက်ပစ္စည်းဘေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အင်တာနက်လိုင်းများ ပြတ်တောက်သွားတာလား သို့မဟုတ် ကွန်ရက်တစ်ခုလုံး ပြဿနာတက်သွားတာလားဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ပစ္စည်းတွေကိုတောင် မပြရသေးသလို အစီအစဉ် ပြီးဆုံးကြောင်းလည်း မကြေညာရသေးဘူးဟု ဆိုကာ ကျန်ရစ်နေသော လူနည်းစုလေးအား သူ့ကို ပစ်မသွားကြရန် အသနားခံ တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။

ထိုကမောက်ကမဖြစ်နေသော မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် လူတစ်ထောင်ခန့် ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားကြပြန်သည်။

စထရိန်မာမှာ ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရပ်နေစဉ် ကျန်ရှိနေသူများထဲမှ အသံတစ်သံက အခြေအနေကို ရှင်းလင်းပြလိုက်၏။

ထိုသူက သိပ်ပြီး ထိတ်လန့်မနေဖို့ အကြံပေးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်တမန်တော် ကျန်းလင် တောင်ပေါ်မှာ ချန်ထားခဲ့သည့် အသံလွှင့်ဘောလုံးငယ်လေးဆီကနေ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်၍ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြခြင်းပင်။

ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသူများကလည်း တခြားတစ်ယောက်က ကတိကဝတ် သစ်ပင်ဆီကို အရင်ရောက်သွားပြီဖြစ်၍ ပထမဆုံးဆိုသည့်သူ့ရဲ့ ကတိက ပျက်ပြယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မှတ်ချက်ချကာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလာကြလေသည်။

ငရဲပြည်ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုဆိုတာက ဘယ်တော့မှ အံ့သြစရာတွေ ပေးစွမ်းဖို့ မပျက်ကွက်ဘူးလို့ ကြေညာရင်း သူတို့လည်း လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းလေးသည် လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး လူတစ်ထောင်ပင် မပြည့်နိုင်တော့ချေ။

ထိုအခါ စထရိန်မာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေခွေလေး ထိုင်ကျသွားပြီး ခြောက်ကပ်နေသော မျက်နှာပြင်ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်မိကာ‌ငေးငိုင်မိ‌နေလေသည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော ကြည့်ရှုသူ ရေစီးကြောင်းကြီး၊ သူ ရရှိတော့မည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများ အားလုံး အငွေ့ပျံသွားခဲ့လေပြီ။

'သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ရတာလဲ' ဟု သူ မေးခွန်းထုတ်နေမိ၏။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိမည့် ကျော်ကြားမှုနှင့် အဆုံးအစမဲ့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ကုန်သည်များ၏ ကမ်းလှမ်းမှုများနှင့် စိတ်ကူး၍ပင်မရနိုင်သော ကြီးပွားတိုးတက်မှုများ ရရှိရမည် မဟုတ်ပေလော။

သူသည် ကြီးမားလှသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

ပြီးနောက် သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အားထုတ်မှုကြီးက 'စတောင် မစရသေးဘူး' ဟု သူက ညည်းတွားလိုက်၏။

ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်စွာဖြင့် သူ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် 'ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ' ဆိုသည်ကို သိရအောင် ဝိညာဉ်တမန်တော် ကျန်းလင်ရဲ့ ထုတ်လွှင့်မှုဆီကို အတူတူ သွားကြည့်ကြရအောင်လို့ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော အခန်းကို ကြေညာလိုက်၏။

သို့သော် စက်ပစ္စည်းကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူသည် သူ့ကိုယ်သူသာ စကားပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

သူသဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ အိပ်မက်က လှပခမ်းနားခဲ့သော်လည်း နိုးထလာချိန်ကတော့ အလွန်တရာ မြန်ဆန်ပြီး ရက်စက်လွန်းလှခြင်းကိုပင်။

အနောက်ဘက် နယ်မြေများ၏ မြောက်ဘက် တောင်ထွတ်ပေါ်တွင်မြူခိုးများ ရစ်သိုင်းနေသော သွေးရောင် သစ်ပင်ကြီးသည် လေးနက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးဖြင့် ရပ်တည်နေလေသည်။တစ်ဖက်တွင် လူ့ပြည် တည်ရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အဆုံးမရှိသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး ရှိနေ၏။

တိတ်ဆိတ်မှုက လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံနေကာ မြေပြင်ထက်တွင် ကြောင်တစ်ကောင်၏ ညင်သာသော ခြေသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်သည့် အနေအထားပင် ဖြစ်သည်။

ကတိကဝတ် သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင်မူ အသံလွှင့်ဘောလုံးငယ်လေးသည် ပျင်းရိပျင်းတွဲ အနားယူနေသည့် အနေအထားဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေလေသည်။

၎င်းသည် လေငြိမ်နေသော အချိန်ကဲ့သို့ပင် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေ၏။

ရုတ်တရက် ထိုဘောလုံးငယ်လေးသည် ၎င်း၏ ဝင်ရိုးပေါ်တွင် အနည်းငယ် တိမ်းစောင်းသွားပြီး အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

များမကြာမီ တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကြည့်ရှုနေကြသော လူအုပ်ကြီးထဲတွင် အိပ်ရာဝင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသူများပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများ လုံးဝ ပြူးကျယ်သွားကြ၏။

တိတ်တဆိတ် တက်လာကြသော ထိုသူများမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အလွန်အမင်း သိချင်နေကြပြီး ဝိညာဉ်တမန်တော်ကြီးက စောင့်ကြည့်ရန် မျက်လုံးတစ်လုံး ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်နေကြလေသည်။

ထိုသူများသည် ဘဝသုံးဆက်တိုင်တိုင် သံယောဇဉ်ကြိုး ချည်နှောင်ရန် လာကြခြင်းလား သို့မဟုတ် ဝှက်ထားသော ရတနာများ၏ တည်နေရာကို မြေမြှုပ်ထားရန် လာကြခြင်းလားဟု သူတို့ အပြင်းအထန် ခန့်မှန်းနေကြလေသည်။

လူအုပ်ကြီးက အဖျားတက်မတတ် မှန်းဆနေကြစဉ် ထိုအမှောင်ပုံရိပ်များသည် နီရဲနေသော သစ်ကိုင်းများအောက်သို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။

ဖျော့တော့သော လရောင်အောက်တွင် သူတို့၏ အစစ်အမှန် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရှုသူများ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းတို့မှာ တောက်ပသော လိမ္မော်ရောင် ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် အနက်မှောင်ဆုံးသော ခွေးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်၏။

ကြည့်ရှုသူများမှာ လေးနက်သော နားမလည်နိုင်မှုကြီးက လွှမ်းမိုးသွားပြီး အသံထွက်၍ပင် မမေးရဲလောက်အောင် မရေမတွက်နိုင်သော မေးခွန်းများ ဖြစ်ပေါ်လာကြလေသည်။

လိမ္မော်ရောင် ကြောင်သည် ၎င်း၏ လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်အောက်ခြေမှ အနီရောင်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော သစ်သားပြား နှစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

၎င်းက တစ်ခုကို ကိုင်ထားလိုက်ပြီး အခြားတစ်ခုကိုမူ အနက်ရောင် ခွေးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ထိုက်ချင်း၏ ယခင်က ရှင်းပြချက်များအရ ထိုသစ်သားပြားလေးများသည် နောက်ဘဝအတွက် ရည်ရွယ်သော သတင်းစကားများကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် ဖြစ်သည်လေ။

ထိုတိရစ္ဆာန် နှစ်ကောင်သည် သူတို့၏ နဖူးများကို သစ်သားပြားများပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခါ သစ်သားမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းလေးတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ဖန်တီးသူ နှစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သော သတင်းစကားများကို ရေးထွင်းလိုက်လေသည်။

အနက်ရောင်ခွေးသည် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်သားပြား နှစ်ခုစလုံးကို ၎င်း၏ ပါးစပ်ဖြင့် ညင်သာစွာ ကိုက်ယူလိုက်၏။

ထို့နောက် ၎င်း၏ ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ကာ အထက်ရှိ သစ်ကိုင်းများဆီသို့ ပစ်တင်လိုက်လေသည်။

အနီရောင်ကြိုးသည် သွေးရောင်သစ်သားနှင့် ထိတွေ့သွားပြီး သစ်သားပြားလေးများသည် လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်ကာ အပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် 'ဒေါက်' ခနဲ စူးရှသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ သစ်သားပြားလေးများသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာ၏။

လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ၎င်း၏ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ပြုတ်ကျလာသော သစ်သားပြားများနှင့် အထက်ရှိ သစ်ကိုင်းများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။

'ကြိုးက သစ်ကိုင်းကို ရစ်ပတ်သွားတာ သေချာပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ကတိကဝတ်က မအောင်မြင်ရတာလဲ' ဟု ၎င်းက တိတ်တဆိတ် မေးခွန်းထုတ်နေမိ၏။

အနက်ရောင်ခွေးကြီးမှာလည်း အလားတူပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေဟန် ပေါ်သည်။

၎င်းက သစ်သားပြားများကို ပြန်လည်ကောက်ယူကာ အထက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပစ်တင်လိုက်ပြန်သည်။

ကြိုးသည် သစ်ကိုင်းနှင့် ထိတွေ့သွားပြီး ထပ်မံ ရစ်ပတ်သွားပြန်၏။

တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် နောက်ထပ် 'ဒေါက်' ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သစ်သားပြား နှစ်ခုစလုံး မြေကြီးပေါ်သို့ ဒုတိယအကြိမ် ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကတိကဝတ်ကို လုံးဝ ပယ်ချလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အတိအလင်း ပြသနေခြင်းပင်။

ထိုအခါ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်သည် ၎င်း၏ အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။

ပြီးနောက် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ၎င်း၏ လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အနီရောင်ကြိုးကို ဆွဲချိတ်ကာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားဖြင့် သစ်သားပြားများကို အပေါ်သို့ အားကုန် ပစ်တင်လိုက်လေသည်။

တတိယမြောက် 'ဒေါက်' ခနဲ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ကတိကဝတ်သည် ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရလေပြီ။ တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံးကို လေးနက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ကြောင်သည် ပြုတ်ကျလာသော သစ်သားပြားများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အနက်ရောင်ခွေးဆီသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်လေသည်။

၎င်း၏ အမွေးအမျှင်များသည် မီးတောက်မီးလျှံ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အလား အပြင်ဘက်သို့ ထောင်မတ်သွား၏။ ထို့နောက် ၎င်းက လူသားဘာသာစကားဖြင့်

"မင်းမှာ ဘဝသုံးဆက်တိုင်တိုင် အတူတူ နေချင်တဲ့ အစစ်အမှန် ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိဘူး" ဟု ခွေးကြီးကို စွပ်စွဲလိုက်၏။

သံသရာထဲကို အတူတကွ ဝင်ရောက်ဖို့ဆိုတာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ လိုလားတဲ့ နှလုံးသားတွေ လိုအပ်တယ်လို့ ဝိညာဉ်တမန်တော်ကြီးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားခဲ့တယ် မဟုတ်ပေလော။

ခွေးကြီးသည် အနောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားလေသည်။၎င်းက ခွေးတစ်ကောင်၏ အော်သံဖြင့် ညည်းညူလိုက်ကာ ၎င်းတွင် အပြစ်မရှိကြောင်း ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ကြောင်လေး၏ ဘေးနားတွင် ထာဝရ နေထိုင်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ကတိကဝတ်က ပျက်စီးသွားရတာလဲ" ဟု ကြောင်က ဒေါသတကြီး မေးလိုက်၏။

ဒီသစ်ပင်ကြီးကပဲ အတုအယောင် ဖြစ်နေမလားလို့ ခွေးကြီးက မှန်းဆကြည့်လိုက်လေသည်။

ကြောင်က ထိုအယူအဆကို လုံးဝ ပယ်ချလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်တမန်တော်ကြီးရဲ့ စကားတွေက လုံးဝ မမှန်မကန် ဖြစ်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် ကြောင်သည် ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ခွေးကြီးအား ထိုးဖောက်မတတ် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းက နှေးကွေးပြီး တိကျသေချာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ခွေးကြီးသည် ဘေးအိမ်က ကြောင်မည်းကို အခုထိ တွေးနေတုန်းပဲလားဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

ပြီး‌နောက် ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကြောင်သည် ၎င်း၏ လက်သည်းများအားလုံးကို အဆုံးအထိ ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

အနက်ရောင်ခွေးကြီးက 'ဘယ်ကြောင်မည်းကို ပြောတာလဲ'ဟု ပြန်မေးလိုက်သော်လည်း ထိုစကားလုံးများ နှုတ်မှ ထွက်သွားသည့် ခဏမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသိတရားတစ်ခုက ၎င်း၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ရှေ့သို့ တိုးလာနေသော လိမ္မော်ရောင် ဒေါသကြီးကို ကြည့်ရင်း ၎င်း၏ မျက်လုံးများက အကြောက်တရားကြောင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

ခွေးကြီးသည် ၎င်း၏ ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အသက်လု၍ ထွက်ပြေးလေသည်။

ထို့နောက် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်သည်လည်း လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ အနောက်မှ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလေသည်။

၎င်းက အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြုလုပ်ရင်း ခွေးကြီး၏ နှလုံးသားထဲမှာ 'ကြောင်မည်း ဘယ်နှစ်ကောင်လောက်တောင် နေရာယူထားသလဲ' ဟု အော်ဟစ် မေးမြန်းနေလေသည်။

ခွေးကြီးကလည်း ထိုသို့သော ဆန္ဒမျိုး လုံးဝ မရှိပါဘူးဟု ငြင်းဆန်ကာ အူသံများ ပေးနေ၏။

ကြောင်ကမူ ခွေးကြီးသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေသေးသည်ဟု စွပ်စွဲလိုက်၏။

တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ကမောက်ကမ လိုက်တမ်းပြေးတမ်းပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနက်ရောင်ခွေးကြီးက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် တောင်အောက်သို့ ထွက်ပြေးသွားပြီး လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလည်း အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်သွားချိန်မှသာ အဆုံးသတ်သွားလေသည်။

သူတို့၏ ဟောင်သံနှင့် ညောင်သံများသည် အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ညအမှောင်ထုသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အသံလွှင့်ဘောလုံးငယ်လေးအတွင်း၌မူ ထိုကြောင်က လူသားများ၏ ဘာသာစကားဖြင့် စတင်ပြောဆိုလိုက်သည့် အချိန်ကတည်းက ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ စကားဆွံ့အသွားခဲ့ကြလေပြီ။

[ငါ ဘာလို့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေရတာလဲလို့ အမေက မေးတယ်] ဟု ကြည့်ရှုသူ တစ်ဦးက ညည်းတွားလိုက်၏။

အခြားတစ်ယောက်ကမူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကြီးမားလှသော တိုးတက်မှုကို အံ့သြနေပြီး [အခုဆို တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အချစ်ရေး ပြဿနာတွေကိုတောင် ငါ နားလည်နေပြီပဲ] ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

တတိယမြောက် လူတစ်ဦးကမူ စုပေါင်း၍ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြရန် အကြံပြုလိုက်ပြီး [ခွေးနဲ့ ကြောင်တွေတောင် ရှုပ်ထွေးတဲ့ အချစ်ရေး ကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်နေကြပြီ ငါတို့တွေက အခုထိ လူပျို/အပျိုကြီးတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား] ဟု ထောက်ပြလိုက်၏။

အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသော မှတ်ချက်များကို ကြည့်ရှုနေရင်း သီးခြား ကြည့်ရှုသူတစ်ဦးသည် နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားတွေးတောမှုကြီးထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

ကြောင်တွေအပေါ်မှာပဲ ရိုမန်တစ်ဆန်တဲ့ စိတ်ယိမ်းယိုင်မှုတွေ အပြည့်အဝ ရှိနေသည့် ခွေးတစ်ကောင်၏ ထူးဆန်းသည့် သဘာဝကို သူ တွေးတောနေမိ၏။

'ကြောင်တစ်ကောင်ကို ချစ်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ကြောင် အများကြီးကိုတောင် ချစ်နေနိုင်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင်'

ပြီးနောက် ထိုကြည့်ရှုသူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပေါင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ အနားယူနေသော ကြောင်မည်းလေးကိုသာ ကြည့်လိုက်မိ၏။

'ဒေါသထွက်နေတဲ့ လိမ္မော်ရောင်ကြောင် ပြောသွားတဲ့ ကြောင်မည်းဆိုတာ ဘယ် ကြောင်မည်းကို ပြောတာလဲ' လို့ သူ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိလေသည်။

'အဲ့ဒါ ဘယ်သူ့အိမ်ကလဲ ပြီးတော့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ'

လင်းလက်နေသော မျက်နှာပြင်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လုံးဝ အာရုံစိုက်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည့် သူ၏ လက်မောင်းတွင်းမှ ကြောင်မည်းလေးကို သူ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် 'တရားခံက မင်းများလား' ဟု သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။