အခန်း ၃၃၆

🫧 Chapter 336

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အများပြည်သူ၏ ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှု မုန်တိုင်းကြီးက လောကကြီးကို လွှမ်းခြုံလာခဲ့လေသည်။

လူ့ပြည်၏ ကျယ်ပြန့်လှသော ကွန်ရက်စာမျက်နှာများ တစ်လျှောက်တွင် ရှာမတွေ့နိုင်သော ကြောင်မည်းလေးကို အပူတပြင်း ရှာဖွေနေကြကြောင်း သတင်းခေါင်းစဉ်များက ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်ကြွေးနေကြ၏။

ကြောင်တွေရဲ့ ဖမ်းစားမှုကို လုံးဝ ခံလိုက်ရတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အံ့သြမှင်တက်ဖွယ် လေသံများဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။

ထို့ပြင် တောင်ထွတ်ပေါ်သို့ ပထမဆုံး တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သော အစစ်အမှန် စုံတွဲတစ်တွဲ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း တခမ်းတနား ကြေညာနေကြလေသည်။

လူအုပ်ကြီး အိပ်ရာမှ နိုးထလာသောအခါ အများပြည်သူ၏ စကားဝိုင်းများသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် ကြောင်ရှာသည့် ကိစ္စ၊ ခွေးတစ်ကောင်၏ ထူးဆန်းသော သဘာဝနှင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တောင်တက်သည့် ကိစ္စတို့သည် သီးခြားစီ ဖြစ်နေသယောင် ထင်ရ၏။

သို့သော် အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအရာအားလုံးသည် တူညီသော ဇာတ်လမ်းကြီးတစ်ခုတည်း၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

ထိုညက ကြောင်နှင့်ခွေးတို့၏ အဖြစ်အပျက်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် တောင်တက်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမှုများသည် ကြည့်ရှုသူများ၏ နှလုံးသားထဲမှ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားတော့သည်။

ထို့ထက်ပို၍ ကတိကဝတ် သစ်ပင်အတွက် နောက်ထပ် အသစ်အဆန်းဖြစ်သော အသုံးချနည်းတစ်ခုကိုလည်း သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြပြီ မဟုတ်ပေလော။

၎င်းသည် အမှန်တရားကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးဝင်လှပေသည်။

မိမိ၏ နှလုံးသားထဲမှ ရိုးသားမှုကို ဖော်ထုတ်ပြသရန်အတွက် ကတိကဝတ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုရန် ကြိုးစားကြည့်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ စိတ်ထဲတွင် လမ်းလွဲနေသော အတွေးတစ်ခု၊ သို့မဟုတ် သစ္စာဖောက်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလေး ရှိနေခဲ့လျှင်တောင် ထိုကတိကဝတ်က ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လူသားများ ကစားလေ့ရှိသော အမှန်တရား သို့မဟုတ် ရဲဝံ့မှု (Truth or Dare) ကစားပွဲများထက် များစွာ ပိုမို တိကျသေချာသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

နောက်နေ့တွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်မည်ဟူသော ကြေညာချက်များက ပြည်သူများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ချစ်သူရည်းစား အများအပြားသည်လည်း ဤခရီးစဉ်ကို အတူတကွ သွားရောက်ရန် သဘောတူညီခဲ့ကြ၏။

အနောက်ဘက် နယ်မြေများအတွင်း နေထိုင်သူများသည် ပထမဆုံး လှုပ်ရှားသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

အချို့က သူတို့၏ ကတိကဝတ်များကို အောင်မြင်စွာ ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့ကြပြီး အချို့ကမူ ရှေးဟောင်း သစ်ကိုင်းကြီးများအောက်မှာပင် သူတို့၏ သံယောဇဉ်ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြလေသည်။

အပြစ်တင် စွပ်စွဲမှုများ ပြုလုပ်ကြပြီး အတိတ်က ဖောက်ပြန်ခဲ့မှုများကို ဖော်ထုတ်လိုက်ကြရာ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုကြီးတစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း တင်းမာလာတော့သည်။

ထိုနေ့ရက်များအတွင်း ဒီဂျစ်တယ် ကွန်ရက်များထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော သီချင်းများမှာ လမ်းခွဲခြင်းနှင့် ခါးသီးသော နှုတ်ဆက်ခြင်း သီချင်းများချည်းသာ ဖြစ်နေလေတော့သည်။

အများပြည်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာကား ခါးသက်သက် အပြုံးများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရသော ပြုံးနေသည့် ခွေးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်လေးက ထိုအခြေအနေကို အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

ငရဲပြည်၏ မှောင်မိုက်သော နယ်မြေအတွင်း၌မူကျန်းလင်သည် သရဲဈေးတန်းအတွင်းရှိ မှော်ပစ္စည်းများ ဖန်တီးရန် သီးသန့်ထားရှိသော အခန်းတစ်ခုကို ယူထားလေသည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် လမ်းညွှန်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မီးဖိုအတွင်းသို့ ပစ္စည်းများကို ထည့်သွင်းနေ၏။

မီးဖိုအတွင်း၌မူ ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြီးက ဟိန်းဟောက်နေပြီး မီးပွားများကို လေထဲသို့ ရံဖန်ရံခါ လွင့်စင်သွားစေသည်။

နောက်ထပ် ပစ္စည်းနှစ်မျိုးကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော အမှားအယွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးဖိုကြီးက နှစ်ကြိမ်တိတိ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

မီးခိုးဖြူလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းက မီးဖိုကြီး ကပ်ဆိုးဆိုက်ကာ ပေါက်ကွဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်ခြင်းပင်။

အစကတည်းက ကျန်းလင်က အကာအကွယ် အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်းမှာ အလွန် ကံကောင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိနေသေးသော သူ၏ တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများကို ပျက်စီးမည့်အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူသည် ပေါင်ယန် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သော အခြေခံ လမ်းညွှန်စာအုပ်ဆီသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် အခန်းတွင်း ပြည့်နှက်နေသော မီးခိုးခေါင်းတိုင်များဆီသို့ ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

'လက်မှုပညာ ဖန်တီးခြင်းအနုပညာဆိုတာ တကယ့်ကို အခက်အခဲတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ' ဟု သူ တိတ်တဆိတ် ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း တရားထိုင်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်းများကြားရှိ အားလပ်ချိန်များတွင် ကျန်းလင်သည် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်လေ။

မှော်ပစ္စည်းများ ဖန်တီးခြင်းကို ကျွမ်းကျင်ရန်ဆိုသည်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူ အစကတည်းက သိထားခဲ့သော်လည်း အနောက်ဘက်နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူတို့၏ အကြီးကျယ်ဆုံးသော အနုပညာရပ်ကို အစစ်အမှန် ကြိုးစားကြည့်ရန် ထိုက်တန်သည်ဟု သူ တွေးတောခဲ့မိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ သိုင်းပြိုင်ကွင်း အခြေအနေကို မေးမြန်းနေစဉ် ပေါင်ယန်၏ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံခဲ့ရာ ဤလမ်းညွှန်စာအုပ်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ဆရာကြီး ပေါင်ယန်၏ ငယ်ဘဝက ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားခဲ့သော မှတ်စုများ ပါဝင်နေလေသည်။

အနောက်ဘက်၏ လျင်မြန်စွာ နားလည်နိုင်သော သင်ကြားရေး ကိရိယာများကို အသုံးပြုကာ ကျန်းလင်သည် ထိုအသိပညာများကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူပြီး မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လမ်းကို သိခြင်းနှင့် ထိုလမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းခြင်းဆိုသည်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပေလော။

ယခု ပျက်စီးမှုက ထိုအမှန်တရားအတွက် သက်သေတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် မီးဖို ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်မှာ ငါးကြိမ်တိတိ ရှိခဲ့လေပြီ။

ဤအနုပညာရပ်ထဲသို့ ခြေချရန်အတွက် အခြေခံ အသိပညာများကို မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်းသည် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းသာ ဖြစ်သည်။ မီးတောက်၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရမည်။

အခွင့်အရေး ရနိုင်မည့် အခိုက်အတန့်လေးများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရမည်။

ထို့ပြင် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီကို မီးထဲသို့ မည်သည့်အချိန်တွင် တိတိကျကျ ထည့်သွင်းရမည်ဆိုသည်ကိုပါ သိရှိထားရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အောင်မြင်မှုနှင့် ပျက်စီးမှုများအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်မှုများမှတစ်ဆင့် ရရှိလာမည့် များပြားလှသော အတွေ့အကြုံများကို တောင်းဆိုနေသည်လေ။

အခြေခံ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ကျွမ်းကျင်မှသာ ပိုမို သွက်လက်သော မှော်ပစ္စည်းများကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သာမန် လက်မှုပညာရှင်ဆိုသော ဘွဲ့အမည်ကိုလည်း ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မွေးရာပါ ပါရမီရှင်များပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော အမြင့်သို့ ခုန်တက်၍ တစ်ခါတည်း ရောက်ရှိမသွားနိုင်ချေ။

ပေါင်ယန် ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံခဲ့သည့်အတိုင်း သူ၏ ကနဦး အရည်အချင်းစစ် အောင်လက်မှတ်ကို ရရှိရန်အတွက်ပင် ခြောက်လတိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည် မဟုတ်ပေလော။

အနောက်ဘက်တွင် ကျန်းလင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော အံ့မခန်း ဖန်တီးမှုများဖြစ်သည့် ဝင်စားခြင်း မှော်ပစ္စည်း၊ ကတိကဝတ် သစ်ပင်၊ ဝင်္ကပါ အစီအရင်များ အားလုံးသည် အဆင့်မြင့် ဆရာကြီးများ၏ လက်ရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုမြင့်မြတ်သော အဆင့်အောက်ရှိသူများမှာမူ ထိုပစ္စည်းများ၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပင် မရှိကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်၏ ရှုပ်ထွေးမှုများက သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေသောကြောင့်ပင်။

ကျန်းလင် အပ်နှံထားသော သိုင်းပြိုင်ကွင်းသည်လည်း သာမန် အလတ်တန်းစား လက်မှုပညာရှင်များ တာဝန်ယူရဲသည့် အလုပ်မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုတာဝန်ကို ယူရမည်ဆိုပါက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည်ကို အလွန်အမင်း ပြန်လည်ချိန်ဆရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်ရေး အခန်းအတွင်း၌ ကျန်းလင်သည် မီးဖိုကို ထပ်မံ မမီးညှိမီ မကြာမီက သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ရှုံးနိမ့်မှု သင်ခန်းစာများကို လေးနက်စွာ စဉ်းစားတွေးတောနေလိုက်၏။

နောက်ထပ် လေးကြိမ်တိတိ ပေါက်ကွဲမှုများကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် အခန်းတွင်း၌ သူ အသုံးပြုခွင့်ရသော အချိန်ကာလသည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေပြီ။

သူ၏ ကိရိယာများနှင့် ပစ္စည်းအကြွင်းအကျန်များကို စုသိမ်းပြီးနောက် သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

လက်မှုပညာ ဖန်တီးခြင်းဆိုသည်မှာ အလောတကြီး လုပ်ဆောင်၍ မရသော အရာဖြစ်သည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင်မူ သူသည် ၎င်းကို ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဝင်စားမှုအရ လေ့လာခြင်းတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်တော့မည်။

သူ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသနားခံနေသော မျက်နှာထားဖြင့် မီးဖိုအသစ် နှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တစ္ဆေလေးတစ်ကောင်နှင့် ပက်ပင်းတိုးသွားတော့သည်။

ထိုကလေးငယ်က ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် မကြာခဏ ပေါက်ကွဲတတ်သူများအတွက် မီးဖိုဆိုသည်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရာဖြစ်သောကြောင့် အစ်ကိုကြီးအနေဖြင့် မီးဖိုတစ်ခု ဝယ်ယူချင်ပါသလားဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းလင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

လေ့ကျင့်ရေး အခန်းအပြင်ဘက်တွင် နေရာယူကာ ပေါက်ကွဲသွားသော မီးဖိုများအတွက် အစားထိုး မီးဖိုများ ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအတွက် အလွန်တရာ ထက်မြက်သော အမြင်တစ်ခုကို ပြသနေသည် မဟုတ်ပေလော။

အနာဂတ် လုပ်ငန်းစဉ်များအတွက် မီးဖို အလုံးနှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ကျန်းလင်သည် ဈေးတန်းမှ ထွက်ခွာကာ နေအိမ်များရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ နေအိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လက်နှစ်ဖဝါးစာခန့်သာ အရွယ်အစားရှိသည့် သေးငယ်သော စက်ရုပ်ငယ်လေး တစ်ခုသည် ဂီယာများ လည်ပတ်နေသံနှင့်အတူ သူ့ထံသို့ လိမ့်ဝင်လာပြီး သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ကို ညင်သာစွာ တိုက်မိသွားတော့သည်။

ထိုစက်ရုပ်လေးက 'စီနီယာ ရွှီယိုကျိ နှစ်ရက်အတွင်း ထွက်ခွာမည်' ဟူသော စကားလုံးများကို ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသံဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေလေသည်။

ကျန်းလင်သည် ထိုစက်ရုပ် သတင်းပို့သမားလေးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက အနီးနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားသံနှင့်အတူ ချင်ကျိုးကျိုး ၏ လက်အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော 'ရှောင်အာ' ဟုခေါ်သည့် တစ္ဆေစစ်သည်တော်လေးသည် သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာလေသည်။

၎င်းမှာ အရပ်တစ်မီတာပင် မပြည့်ဘဲ အလွန် ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သူ၏ အသံမှာလည်း နူးညံ့ပြီး သိမ်မွေ့လှသည်။ သူ၏ တခြား ကြီးမားလှသော အဖော်များနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။

တောင်ဘက်နန်းတော်၏ အများပိုင် ခန်းမဆောင်များတွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ဤဝိညာဉ်လေးသည် လမ်းမှားပြီး ပြတင်းပေါက်များကို မကြာခဏ မှားယွင်း တက်ရောက်တတ်သည်လေ။

ရှောင်အာသည် သစ်ပင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ထိုစက်ရုပ်လေးသည် သူ၏ သခင်က စွန့်ပစ်ပစ္စည်း ရောင်းချသူများထံမှ ဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုတော့ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုခု ဖြစ်နေပုံရကြောင်း ရှင်းပြလိုက်၏။

ထိုအခါ ကျန်းလင်က သူ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှောင်အာကလည်း စီနီယာ ရွှီယိုကျိထံမှ အသစ်ရရှိထားသော သတင်းစကားကို ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။

ချိတ်ပိတ်တပ်ဖွဲ့၏ အလုပ်များမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်နှစ်ရက်အတွင်း အနောက်ဘက်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ရကြောင်း သူက ဆိုသည်။

သူတို့ ပထမဆုံး လာရောက်စဉ်က ကျန်းလင်ကို မတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် တစ္ဆေစစ်သည်တော် အများဆုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ချင်ကျိုးကျိုးထံသို့ ဤသတင်းစကား ပါးရန် တာဝန် ကျရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျန်းလင်သည် သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

ရှောင်အာ၏ အကြည့်များက ကျန်းလင်၏ လက်ထဲရှိ စက်ရုပ်ကစားစရာလေးပေါ်တွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေ၏။

ထိုအခါ ကျန်းလင်သည် ထိုပစ္စည်းလေးကို စစ်သည်တော်လေးထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် နေအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

နှစ်ရက်အတွင်း ထွက်ခွာရမည်ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

သို့သော် စောစောစီးစီး ထွက်ခွာရခြင်းက ပိုကောင်းကောင်း ကောင်းပေလိမ့်မည်။

အနောက်ဘက်နန်းတော်၏ ရေပြင်သည် အလွန် နက်ရှိုင်းပြီး အန္တရာယ်များလှသည်လေ။

သူတို့၏ နေထိုင်ခဲ့မှုများကို ပြန်လည် တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ များပြားလှသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း အမှန်တရား အနည်းငယ်မျှအဖြစ်သာ စုစည်းထုတ်ယူနိုင်ပေသည်။

တရားထိုင်သည့် အခန်းတွင်း၌ နေရာယူပြီးနောက် ကျန်းလင်သည် အနောက်ဘက်သို့ လာရောက်ခဲ့ရသည့် ခရီးစဉ်၏ အသီးအပွင့်များကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည် ချိန်ဆကြည့်လိုက်တော့သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူသည် စနစ်၏ တာဝန်များကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုကို များစွာ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူသည် လိုအပ်သော မှော်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး လက်မှုပညာရပ်၏ ခါးသီးသော အခက်အခဲများကို မြည်းစမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ သိုင်းပြိုင်ကွင်းကိုလည်း အပ်နှံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာ ၎င်းက အကြီးကျယ်ဆုံးသော အောင်ပွဲဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ အနောက်ဘက်မှ လက်မှုပညာရှင် ဆရာကြီးများကို အရှေ့ဘက်သို့ အသိပညာ ဖလှယ်ရန်အတွက် လာရောက်စေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူကိုယ်တိုင် မှော်ပစ္စည်းများကို မဖန်တီးနိုင်ခြင်းက အရေးမကြီးလှပေ။

အရှေ့ဘက်နန်းတော်မှ ပညာရှင်များ သူတို့ထံမှ လေ့လာသင်ယူနိုင်မည်ဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီ မဟုတ်ပေလော။

ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းမှာ အရှေ့ဘက် ငရဲမင်းကြီးက သူတို့ကို လက်ခံမည်လား၊ ပြီးတော့ ထိုဆရာကြီးများက အမှန်တကယ် အသုံးဝင်မလား ဆိုသည်ပင်။

ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းတိုလေးတစ်ခုအတွင်း၌

ရွှီယိုကျိသည် သူ၏ တာဝန်ကျရာ နေရာသို့ အလောတကြီး ပြန်လာပြီး သူ၏ အဖော်များကို အားကုန်ထုတ်၍ အလုပ်လုပ်ကြရန် တိုက်တွန်းနေခဲ့လေသည်။

ထိုအခါ ယွီပိုင်ရှင်း က ကပ်ဆိုး တစ်ခုခုများ ဖြစ်ပေါ်လာလို့လားဟု မေးလိုက်၏။

ရွှီယိုကျိက ၎င်းမှာ အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်ပြီး သူတို့အနေဖြင့် ဤနယ်မြေမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်ကြောင်း အတင်းအကျပ် ပြောဆိုနေလေသည်။

အနောက်ဘက်နန်းတော်သည် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သူက အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်၏။

ဒီထက်ပိုပြီး ကြာကြာနေမယ်ဆိုရင် ကျန်းလင်တစ်ယောက် လုံးဝ ပိတ်မိသွားပြီး ထွက်သွားလို့ မရတော့မယ့် အန္တရာယ်ရှိတယ်လေ။

ယွီပိုင်ရှင်းကလည်း လျင်မြန်စွာပင် သဘောတူလိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် အနောက်ဘက်နန်းတော်မှ သံတမန်များ ရောက်ရှိလာပြီး ချိတ်ပိတ်တပ်ဖွဲ့ အသုံးပြုနေသော နည်းစနစ်များကို အံ့သြချီးကျူးကာ ဤကဲ့သို့ ဖြေရှင်းသည့် နည်းလမ်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုရန် ကြိုးပမ်းလာကြ၏။

သို့သော် ရွှီယိုကျိနှင့် ယွီပိုင်ရှင်းတို့မှာမူ သူတို့၏ အလုပ်များတွင်သာ လုံးဝ နစ်မျောနေကြပြီး ခေါင်းပင် မမော့ကြချေ။

သူတို့သည် ထိုမေးခွန်းများအားလုံးကို နားပိတ်ထားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ကာ ကတိပြုထားသော နှစ်ရက်အတွင်း လွတ်မြောက်ရန်ဟူသော တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ အလုပ်လုပ်နေကြတော့သည်။