အခန်း ၃၃၈

🫧 Chapter 338

"......"

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေကြသော ပရိသတ်များ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ဝိုင်းအုံနေသော လူအုပ်ကြီးသည်လည်း ငြိမ်သက်သွားကြလေသည်။

အချိန်နှင့် နေရာလပ် အားလုံးကို ဤသက်ကြီးရွယ်အို စုံတွဲအတွက်သာ ဖယ်ထားပေးချင်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် လျင်မြန်သော ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို လိုက်ပါနေကြပြီး အရင်ချစ်သူများနှင့် လမ်းခွဲလိုက် ပြန်တွဲလိုက် ဖြစ်ဖူးခဲ့ကြသော်လည်းတကယ်တမ်းတွင်မူ လူနှစ်ဦး အတူတကွ လက်တွဲ၍ ဘဝ၏ ခရီးဆုံးအထိ လျှောက်လှမ်းသွားနိုင်သော ဤကဲ့သို့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုးကို သူတို့ အလွန်အမင်း အားကျနေမိကြသည်။

နုပျိုသော အရွယ်မှသည် အိုမင်းသွားချိန်အထိ လက်တွဲမဖြုတ်ဘဲ အတူရှိနေနိုင်မှုကို သူတို့ လေးနက်စွာ အားကျမိလေသည်။

[အရင်တုန်းက ငါလည်း သရဲတစ္ဆေ နတ်ဘုရားတွေကို မယုံကြည်ခဲ့ဘူး]

[ငါလည်း အတူတူပဲ]

မှတ်ချက်ရေးရာ နေရာတွင် တီးတိုးလွင့်မျောလာသော စာသားလေးများ ရှိနေ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့က မည်သို့မည်ပုံ ယုံကြည်လာခဲ့ကြသနည်း။

သရဲတစ္ဆေ နတ်ဘုရားများ ကိုယ်ထင်ပြလာသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ အနီးနားရှိ အချစ်ရဆုံးသော သူများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသူများ၏ တည်ရှိခဲ့မှုနှင့် ထွက်ခွာသွားမှုတို့ကြောင့်သာ သူတို့က ယုံကြည်ချင်လာပြီး မျှော်လင့်ချင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ငရဲပြည်ဆိုတာ တကယ် ရှိနေပါစေဟု မျှော်လင့်မိကြပြီး ထိုသူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လောကကြီးထဲတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမျိုး မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု တောင့်တမိကြသည်။

ထိုအစား ငရဲပြည်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ သံသရာစက်ဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပါစေဟုသာ မျှော်လင့်မိကြလေသည်။

သေလွန်သွားသူများအနေဖြင့် သူတို့၏ လွမ်းဆွတ်မှုများကို လက်ခံရရှိနိုင်ပြီး သူတို့ မီးရှို့ပူဇော်ပေးလိုက်သော အမွှေးတိုင်နှင့် ငွေစက္ကူများကို အသုံးပြုနိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းမိကြသည်။

သူတို့ ယုံကြည်ချင်ကြသည်မှာ ထွက်ခွာသွားသူများသည် ဘဝသစ်တစ်ခုကို ပြန်လည်ရရှိလိမ့်မည် ဆိုသည်ကိုပင်။

နောက်ဘဝတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ဦးမည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ချင်ကြလေသည်။

.....

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မြင်ကွင်းထဲတွင်

ဝမ်ဟိုင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်များပေါ်သို့ နဖူးကို အပ်ကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေလေသည်။

'ဟုတ်ပြီလား' ဟု မေးပြီးနောက် သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ဇနီးဖြစ်သူအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သစ်သားပြားလေးများပေါ်တွင် သတင်းစကားများ စတင်ရေးသားလိုက်လေသည်။

နောက်ဘဝတွင် သူမအနေဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တစ်ခု၌ သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာရန်သာ လိုအပ်သည်။

ကျန်သည့်အရာ အားလုံးကို သူက တာဝန်ယူမည် ဖြစ်၏။

သူမကို လိုက်ရှာမည့် တာဝန်က သူ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်လေသည်။

"ယောင်ယောင် ကြားရလား၊ ကိုယ် အခု ဒါကို အပေါ် ပစ်တင်လိုက်တော့မယ်နော်"

ဝမ်ဟိုင်သည် တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကတိကဝတ် သစ်ပင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ သူ၏ လက်ထဲမှ သစ်သားပြားများကို အထက်သို့ ပစ်တင်လိုက်လေသည်။

သစ်သားပြားလေးများသည် မြင့်မားစွာ လွင့်တက်သွားပြီး အနီရောင် သစ်ကိုင်းများနှင့် ထိခိုက်မိသွားကာအလျင်အမြန် ပြုတ်ကျလာတော့သည်။

'ဒေါက်'

ကတိကဝတ် ကျရှုံးသွားလေပြီ။

ဝမ်ဟိုင်သည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် ကြောင်အသွားပြီးနောက် သစ်သားပြားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ကောက်ယူလိုက်၏။

ထို့နောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ဇနီးဖြစ်သူအား ကတိကဝတ် သစ်ပင်၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

စကားပြောပြီးနောက် သစ်သားပြားများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပစ်တင်လိုက်ပြန်သည်။

'ဒေါက်'

တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်။

တောင်ထွတ်တစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လူအုပ်ကြီးသည် အဘိုးအို၏ တီးတိုးရေရွတ်နေသော အသံများနှင့် သစ်သားပြားလေးများ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ပြုတ်ကျလာသော အသံကိုသာ ကြားနေရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးနားရှိ ကျန်းမာရေး ဝန်ထမ်းသည် ရုတ်တရက် အရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး "မစ္စတာ ဝမ်၊ သူ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းတော့ဘူး ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

'ဒေါက်'

အဘိုးအို၏ လက်ထဲမှ သစ်သားပြားလေးများသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားလေသည်။

ဝမ်ဟိုင်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဇနီးဖြစ်သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက် ဖွင့်လိုက် လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုမျက်လုံးများသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပွင့်မလာတော့ချေ။

"ယောင်ယောင် ယောင်ယောင်"

ဝမ်ဟိုင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်နှစ်ပေါက် စီးကျလာလေသည်။

"ငါတို့တွေ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို သွားမကြည့်ရသေးဘူးလေ တောင်ပေါ်က ပန်းခင်းကြီးတွေကိုလည်း မကြည့်ရသေးဘူး"

......

ကျန်းမာရေး ဝန်ထမ်းများသည် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အရေးပေါ် ကယ်ဆယ်မှုများကို ပြုလုပ်နေကြ၏။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဘွားအိုသည် လုံးဝ ပြန်လည် နိုးထမလာတော့ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ ဤနေရာသို့ မလာရောက်မီကတည်းက အဘွားအို၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့၏ ပထမဆုံး ခရီးစဉ်မှာ ဤကတိကဝတ် သစ်ပင် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်

လိုက်ပါလာသော ကျန်းမာရေး ဝန်ထမ်းများသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်ကြလေသည်။

အဘွားအို ဆေးရုံတက်ကတည်းက ဝမ်ဟိုင်သည် ဆေးရုံတွင် အမြဲတမ်း အဖော်ပြုပေးနေသည်ကို သူတို့ မကြာခဏ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်လေ။

ယနေ့ ခရီးစဉ်အတွက် ဝမ်ဟိုင်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် အချိန်မမီတော့မည်ကို သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

'ဟူး'

......

[နောက်ဆုံးအချိန်မှာ အဘွားက မကြားနိုင်တော့ဘူးလား အား]

[ရင်ဘတ်ထဲမှာ အရမ်းနာကျင်နေပြီ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို ဓားနဲ့ လာထိုးသွားတာလဲ]

[ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ ငါ ခုလေးတင် လမ်းခွဲတာ ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ TikTok မှာ တင်လိုက်မိပြီ၊ အခု ချက်ချင်း ပြန်ဖျက်လိုက်လို့ ရမလား ဟင့်ဟင့်ဟင့်]

[လူလာကြပါဦး ငါ့ကို အဲ့ဒီ သစ်သားပြားလေး သွားချိတ်ပေးကြပါ]

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေကြသော ပရိသတ်များသည် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကြလေသည်။

သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်လည်း လေးနက်သော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေကြရ၏။

သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အပေါ်တက်ကာ ထိုသစ်သားပြားလေးများကို သွားရောက်ချိတ်ဆွဲပေးချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

......

ကတိကဝတ် သစ်ပင်အောက်တွင်

ဝမ်ဟိုင်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေပြီး အသိစိတ် ပြန်မဝင်လာသေးသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်လှေကားဘက်မှနေ၍ သက်လတ်ပိုင်း အရွယ်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ အလောတကြီး ပြေးတက်လာကြ၏။

သူတို့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြပြီး ခေါင်းပေါ်မှ ချွေးများကိုပင် မသုတ်နိုင်ကြချေ။

"အဖေ"

သူတို့သည် အရှေ့သို့ တိုးသွားကာ အဘိုးအိုကို ဘယ်ညာ တွဲကူလိုက်ကြပြီး "အဖေ အမေ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားကြရအောင်လေ" ဟု ပြောလိုက်ကြလေသည်။

ဝမ်ဟိုင်သည် သူ၏ သားနှင့် သမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို တွဲကူထားသော သူတို့၏ လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

ဤသို့ လုပ်မှသာ သူ မတ်တပ်ရပ်နိုင်မည့်အလားပင်။

သူက ကယောင်ကတမ်း အမူအရာဖြင့် "မင်းတို့ အမေက သူ သူ ငါ့ကို မလိုချင်တော့လို့များလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် အဘိုးအိုသည် အမှန်တကယ်ပင် အသိစိတ်များ ဝေဝါးနေပုံရသည်။

"အဘိုး"

ကောင်းကင်လှေကားဘက်မှနေ၍ လူငယ်လေးနှစ်ဦးလည်း ထပ်မံ ပြေးတက်လာကြပြန်သည်။

"အဘိုး... အဘွားက..."

လက်ရှိ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုကလေးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

သူတို့သည် သည်းခံရန်နှင့် ထိန်းချုပ်ရန် မသင်ယူရသေးချေ။

ကလေးနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ဟိုင်သည် အသိစိတ် အနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာဟန်ဖြင့် ခြောက်ကပ်နေသော လည်ချောင်းသံဖြင့် "သွားကြစို့ သွားကြစို့၊ အားလုံး အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

အနောက်ဘက်ရှိ သက်တော်စောင့်များလည်း လှုပ်ရှားလာကြပြီး သူတို့အုပ်စုသည် ကောင်းကင်လှေကားဘက်သို့ စတင် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ထိုသစ်သားပြား နှစ်ခုသည် မြေကြီးပေါ်၌ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"အားလုံးရဲ့ အချိန်တွေကို နှောင့်နှေးစေခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

ကောင်းကင်လှေကားပေါ်မှ မဆင်းမီ အဘိုးအိုက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ပြောလိုက်၏။

ထိုအချိန်လေးအတွင်း သူ၏ ဘဝကြီးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ကြီးမားစွာ လစ်ဟာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူ၏ အသံတွင် မည်သည့် အတက်အကျမျှ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

"......"

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူကမျှ ညည်းညူခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်တင်ခြင်းများ မပြုလုပ်ကြပေ။

အရာအားလုံးသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။

သူတို့သည် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို စုံတွဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

သေလွန်သွားသူအား လေးနက်စွာ ဂါရဝပြုသည့် အနေဖြင့်ပင်။

အဘိုးအိုတို့ အုပ်စု ကောင်းကင်လှေကားပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှာပင် သူတို့၏ အနောက်ဘက်မှ လူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သစ်သားပြား သစ်သားပြားတွေ လှုပ်လာပြီ လှုပ်လာပြီဟေ့"

အစပိုင်းတွင် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံ တစ်သံတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အထက်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသူ အားလုံး ဝိုင်းဝန်း အော်ဟစ်လာကြလေသည်။

"သစ်သားပြားတွေ အပေါ်ကို ချိတ်သွားပြီ အပေါ် ချိတ်သွားပြီဟေ့"

"အဘိုး အဘိုးရဲ့ သစ်သားပြားတွေ လှုပ်လာပြီ"

"အဘိုးရေ မြန်မြန် ပြန်လာကြည့်ပါဦး"

......

ထိုအချိန်တွင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မှန်ဘီလူးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ရွေ့လျားသွားလေသည်။

အဘွားအို၏ ဝိညာဉ်သည် သေမင်းတမန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။

သူမသည် အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးနေပြီး မျက်ထောင့်ရှိ အရေးအကြောင်းများက ပြုံးနေမှုကြောင့် ကြုံ့နေလေသည်။

"ငရဲပြည်ကနေ သူ့ကို ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဝိညာဉ်တမန်တော်ကြီး"

......

ဝမ်ဟိုင်သည် သားနှင့် သမီးဖြစ်သူ၏ တွဲကူမှုဖြင့် အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ ကတိကဝတ် သစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ခဏမှာပင် ညာဘက်အစွန်ဆုံး သစ်ကိုင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ထိုသစ်သားပြား နှစ်ခုသည် သူတို့ ချန်ထားရစ်ခဲ့သောအရာများ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားသိရှိလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းတယ်"

ဝမ်ဟိုင်သည် အိုမင်းနေသော မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ဖြစ်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီ မဟုတ်ပေလော။

"မင်းတို့ ကြည့်ကြလေ ယောင်ယောင်က ငါ့ကို စောင့်နေဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်တဲ့"

"မင်းတို့ရဲ့ အမေက ငါ့ကို မလိုချင်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ"

သူ၏ ဤဘဝ တစ်သက်တာလုံးတွင် ကြီးမားလှသော မုန်တိုင်းများနှင့် လှိုင်းတံပိုးများကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူမ ငိုသည်ကို လုံးဝ မကြည့်ရက်ခဲ့သလို သူမက သူ့ကို မလိုချင်တော့ဘူး ဆိုသည်ကိုလည်း လုံးဝ လက်မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

ဘေးနားရှိ သားသမီးများသည်လည်း သစ်ပင်ပေါ်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

"အမေ"

"အဘွား"

......

......

[အား ငါ ငိုချင်လာပြီ၊ ငါ ခုန်ပေါက်လိုက်ချင်တယ် အား]

[လှုပ်လာပြီ လှုပ်လာပြီ၊ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ အပေါ်ရောက်သွားပြီ ဟင့်ဟင့်ဟင့်]

[တကယ်တော့ သူမက သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ ဒီဘဝကနေ နောက်ဘဝအထိ အတူတူ ဆက်သွားကြဦးမှာတဲ့လား]

[တစ်ယောက်တည်းသောသူရဲ့ နှလုံးသားကို ရရှိပြီး ဆံပင်ဖြူတဲ့အထိ မခွဲမခွာ အတူရှိနေချင်တယ် ဒီလို ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုးကို အရမ်း အားကျမိတယ်]

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေကြသော ပရိသတ်များအားလုံး ရုတ်တရက် ဆူညံသွားကြပြီး ကီးဘုတ်များကို တဒေါက်ဒေါက် မြည်အောင် ရိုက်နှိပ်နေကြတော့သည်။

သူတို့မှာအလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြကာအချို့ဆိုလျှင် ထိုင်ရာမှ ခုန်ထကာ အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

အချို့ကမူ ပျော်ရွှင်စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မျက်ရည်များပင် ကျဆင်းလာကြ၏။

အချို့ကလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံကြီးရေ ကျွန်တော့်ကို ချစ်သူတစ်ယောက်လောက် ပေးသနားတော်မူပါ"

"ငါ ရည်းစားရချင်ပြီဟေ့"

ထိုအော်ဟစ်သံများကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများပင် လှည့်ကြည့်ရသည်အထိ ဖြစ်သွားတော့သည်။

......

အဘိုးအိုတို့ အုပ်စု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းလင်သည် အသံလွှင့်ဘောလုံးငယ်လေးကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ သိထားခဲ့၏။

ယနေ့မှစ၍ ကြည့်ရှုသူများ၏ ကတိကဝတ် သစ်ပင်အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားများ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ကိုပင်။

ကတိကဝတ် သစ်ပင်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စမ်းသပ်သည့် သာမန် ကိရိယာတစ်ခု မဟုတ်တော့သလို လမ်းခွဲခြင်းများ၏ အမှတ်အသားတစ်ခုလည်း မဟုတ်တော့ချေ။

အချို့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများသည် အလွန်တရာ ကျိုးပဲ့လွယ်ကောင်း ကျိုးပဲ့လွယ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် အချို့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများသည်ကား လွန်စွာ ခိုင်မာကြံ့ခိုင်နိုင်ကြောင်းကို သက်သေပြလိုက်ပြီ ဖြစ်တော့သည်။