အခန်း ၉၂၆

အပိုင်း (၉၂၆) ဥက္ကဋ္ဌကို အားနာလိုက်တာ၊ ကျုပ် စက်ရုံဝင်လုပ်မယ်။

ထိုအရာက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခြင်း မဟုတ်ပါလား။

နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်နေသော သာမန်ပြည်သူများပင်လျှင် သွေးအန်သည်အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံနေရသည် ဆိုလျှင် သူတို့၏ သေးကွေး အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးများမှာ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

စာမေးပွဲအောင်သူများ၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်မှုများ စတင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကျိုးမောက်ရွှဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်၏။ “ထန်အစ်ကို ... ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး မလား။ ကျုပ်တို့ကို စက်ရုံထဲ ဝင်ပြီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းတာလား။”

ဖန်ကျန်းရီက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ထောင့်ချိုးနေရာမှ အိမ်တော်ထိန်း ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံတစ်ယောက် ကပျာကယာ ပြေးလာခဲ့သည်။

ထိုသူက ဖန်ကျန်းရီ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲ၍ တီးတိုး တိုင်ပင်လိုက်၏။

ဖန်ကျန်းရီက လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေတို့ ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ။ ခဏနေရင် အားလုံး ကျေနပ်မယ့် အဖြေတစ်ခုကို ကျုပ် ပေးပါ့မယ်။”

ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက နောက်ပြန်လှည့်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရာ အိမ်တော်ထိန်းကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

တံခါး ပိတ်သွားသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်က အကြံပြုလိုက်၏။ “ဥက္ကဋ္ဌ ပြောတဲ့ နည်းလမ်းက မဆိုးဘူးလို့ ကျုပ် ထင်တယ်။ အဲဒီ ရက်စက်တဲ့ စက်ရုံတွေထဲကို တိတ်တဆိတ် ဝင်သွားရင် အကုန်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရမှာပဲ မဟုတ်လား။ အကယ်၍ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရရင် အချိန်မီ ထွက်ပြေးလာရုံပဲပေါ့။”

နောက်တစ်ယောက်က ထောက်ပြလိုက်သည်။ “ထွက်ပြေးမယ် ... မင်းပြောတာက လွယ်လိုက်တာ။ မင်း ထွက်ပြေးချင်တိုင်း ပြေးလို့ရမလား။ သူတို့က လူတွေကို ကျွန်တွေလို ဆက်ဆံနေတာကွ။”

တခြားသူတစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့ လုံးဝ စက်ရုံထဲ ဝင်ပြီး အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ထန်ပေါ်ဟူက ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေရင်တောင် သူခိုင်းတာ အကုန်လုပ်စရာ မလိုဘူး။ ဒါ တကယ် နောက်နေတာ မဟုတ်လား။”

ကျန်သူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။ “ဟုတ်တယ် ... ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်မျိုးကို ပိုက်ဆံပေးပြီး တခြားလူတွေကို ခိုင်းလိုက်ရင် မရဘူးလား။ ဘာလို့ ကျုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် သွားလုပ်ရမှာလဲ။”

တချို့ကလည်း ညည်းတွားကြ၏။ “ဟင်း ... မကြာသေးခင်ကမှ အရှေ့ဆင်ခြေဖုံး တက္ကသိုလ်က လာတဲ့ ဆရာတွေက လူကြီးလူကောင်း ပုံစံပေါက်တယ်လို့ ထင်နေတာ။ သူတို့ အကုန်လုံးက လူယောင်ဆောင်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်တောင် မထင်ထားဘူး။”

အပြင်ဘက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသည်။

အခန်းတွင်းတွင်မူ ဖန်ကျန်းရီနှင့် အိမ်တော်ထိန်းတို့သည် ထိုင်ခုံအသီးသီးတွင် ထိုင်နေကြပြီး အိမ်တော်ထိန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ပြောလိုက်၏။ “သခင်လေးရယ် ... သခင်လေး ... ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ဘူး။”

သူက ဆက်လက်၍ ငိုယိုပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဒီလောက် လူအများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်တဆိတ် လာဘ်ထိုးပြီး အလုပ်ရှာပေးရတာကြောင့် အရာရှိပွဲစားတွေဘက်က အရင်က သဘောတူထားတဲ့ ငွေတစ်ထောင့်သုံးရာ ကနေ နှစ်ထောင်အထိ ဈေးတင်တောင်းနေကြပြီ။ အခု အိမ်မှာ တကယ်ပဲ ငွေတစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒီလို လိုအပ်နေတဲ့ ငွေခုနစ်ရာကို သခင်လေး ဘယ်ကနေ သွားရှာပြီး ဖြည့်ပေးမှာလဲ။”

ဖန်ကျန်းရီက ပြန်မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အိမ်မှာ ငွေစအမြောက်အမြား ကျန်သေးတယ်လို့ ငါ မှတ်ထားတာ။ ငွေခုနစ်ရာလေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အခက်အခဲ ဖြစ်သွားရတာလဲ။”

အပြင်ဘက်မှ စာပေပညာရှင်များသည် အထဲမှ စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်ရှိ လူများကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားပြီး တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ခေါင်းကို စောင်းကာ ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ ကြားရရန် ကြိုးစား နားထောင်လိုက်ကြ၏။

တံခါးအကွဲကြောင်းကြားမှ အသံများက ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “သခင်လေးရယ် ... မေ့သွားပြီလား။ အိမ်ကို ဒီလောက်များတဲ့ ပညာတတ်တွေ ရောက်လာတာကို သူတို့ စားဝတ်နေရေးက အစ၊ စာရေးကိရိယာတွေ အဆုံး အကောင်းဆုံးတွေပဲ ဝယ်ပေးဖို့ သခင်လေး တောင်းဆိုခဲ့တယ်လေ။ လူတိုင်းအတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံစီ ဝယ်ပေးတဲ့အပြင် သူတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ အစေခံတွေလည်း အများကြီး ထပ်ငှားခဲ့ရသေးတယ်။ ဒီပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေါင်းလိုက်ရင် ဧရာမ ငွေပမာဏကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ တက္ကသိုလ်က ဆရာတွေကို ငွေအများကြီး ပေးပြီး ငှားထားရသေးတယ်။ အခု ကျုပ်တို့အိမ်မှာ တကယ်ကို ငွေတစ်ပြားမှ မကျန်တော့တာပါ။”

ထို့နောက် သက်ပြင်းချသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ဒါဆိုရင်လည်း ... အိမ်က အပိုဖြစ်နေတဲ့ အစေခံတွေကို အလုပ်ဖြုတ်လိုက်တော့။ ငါ့အဖေဆီမှာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ လက်ရေးစာမူနဲ့ ပန်းချီကား တစ်ချပ် ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီပန်းချီကားကို အပေါင်ဆိုင် ပို့လိုက် ... ထားလိုက်ပါတော့၊ နောင်လည်း ပိုက်ဆံသုံးစရာတွေ အများကြီး ရှိအုံးမှာပဲ။ နောက်လကျရင် ဒီအိမ်ကြီးကို ရောင်းဖို့ စာရင်းတင်လိုက်တော့။”

အိမ်တော်ထိန်းက အော်ဟစ် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ “မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်ဘူး သခင်လေး။ ဒါတွေ အကုန်လုံးက မိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်တွေပဲ။ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဝိညာဉ်က အပြစ်တင်လိမ့်မယ်။ လုံးဝ ရောင်းလို့ မဖြစ်ဘူး။ အိမ်ကို ရောင်းလိုက်ရင် သခင်လေး လမ်းဘေး ရောက်သွားလိမ့်မယ်။”

ထိုအသံမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသည့် ဟန်ရှိ၏။ “သခင်လေး ... ခုနက ကျုပ် အပြင်မှာ အကုန် ကြားခဲ့ရတယ်။ သူတို့က သခင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးကို လုံးဝ မသိကြဘူး။ သူတို့က ကျုပ်တို့အိမ်မှာ အလကား စားသောက်နေပြီးတော့ သခင်လေးကို ဒီလိုမျိုး ပြန်ဆက်ဆံနေကြတာ။ သခင်လေး သူတို့အပေါ် ဒီလောက်ထိ ကောင်းပြနေစရာ မလိုဘူး။”

တံခါးပြင်မှ စာမေးပွဲအောင်သူများမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး မျက်နှာ ပူကာ နေရထိုင်ရ ခက်ခဲသွားကြတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ သူတို့သည် ရုတ်တရက် အသိဝင်လာကြ၏။ ဤကာလအတွင်း သူတို့ သုံးစွဲနေခဲ့သည်မှာ ဥက္ကဋ္ဌ၏ ပိုက်ဆံများသာ ဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက် များပြားသော လူရာပေါင်းများစွာသည် နေ့စဉ်တိုင်း အသားနှင့် အရက်ကို စားသောက်နေခဲ့ကြ၏။

ထို့အပြင် လစဉ် ငွေတစ်ရာကျော် ပေးပြီး ငှားရမ်းထားရသည့် တန်ဖိုးကြီး ဆရာများ၊ မရေမတွက်နိုင်သော စာရေးကိရိယာများ၊ စာအုပ်စာတမ်း သင်ထောက်ကူပစ္စည်းများ အားလုံးမှာ မည်သည့်အရာကမှ ဈေးမပေါက်ချေ။

ဥက္ကဋ္ဌထန်သည် သူတို့အတွက် နောက်ကွယ်မှနေ၍ ဘယ်လောက်တောင် ပေးဆပ်ခဲ့ရသနည်း။

လူအုပ်ကြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေချိန်တွင်ပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“တိတ်စမ်း။ မင်း ငါ့ထန်မိသားစုမှာ အိမ်တော်ထိန်း လုပ်လာတာ ဒီလောက်ကြာတာတောင် တိုးတက်မှု မရှိဘူးလား။ မင်းမျက်လုံးထဲမှာ ပိုက်ဆံ ... ပိုက်ဆံ ... ပိုက်ဆံပဲ ရှိသလား။”

ဖန်ကျန်းရီ၏ အသံက ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ငါ ထန်ပေါ်ဟူက တစ်သက်လုံး လေလွင့်နေထိုင်ခဲ့ပြီး စိတ်တူကိုယ်တူ မိတ်ဆွေတွေကို ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေခဲ့တာ။ ဒီနေ့ကျမှ သဲတွေကို ဆေးကြောပြီး ရွှေစစ်ကို တွေ့ရသလိုပဲ ကောင်းကင်ဘုံက ကရုဏာသက်ပြီး တာ့ကျင်းတိုင်းပြည် တစ်ဝှမ်းက ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တွေကို ငါ့ရှေ့ကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီ။ ငါတို့ ရည်မှန်းထားတာတွေ အကုန်လုံးက တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေချည်းပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ငွေကြေးရဲ့ ချည်နှောင်မှုကို ခံလို့ရမှာလဲ။”

သူက ဆက်လက်၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “မင်း ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး။ အခုချက်ချင်း ပန်းချီကားနဲ့ မြေဂရန်ကို ယူပြီး အပေါင်ဆိုင်ကို သွားတော့။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအကြောင်း မကောင်းပြောတဲ့ စကား တစ်ခွန်းလောက် မင်းဆီက ထပ်ကြားရရင် ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ထန်မိသားစုမှာ မင်းလိုလူ မရှိတော့ဘူး။ နားလည်လား။”

ခွက်တစ်လုံး ကွဲအက်သွားသည့် အသံက အခန်းတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

တံခါးပြင်မှ စာမေးပွဲအောင်သူများမှာ မျက်ရည်များ စီးကျနေကြပြီး အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လောကကြီးတွင် စစ်မှန်သော သံယောဇဉ် ဆိုတာ ရှိပေသည်။ လောကကြီးတွင် တရားမျှတမှု ဆိုတာ ရှိပေသည်။ အချိန်ကြာကြာ စောင့်ကြည့်စရာ မလိုဘဲ လူတို့၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို မြင်တွေ့နိုင်၏။

ထန်အစ်ကိုကဲ့သို့သော ရိုးသား ဖြူစင်သည့် စိတ်ထားရှိသူနှင့် သိကျွမ်းခွင့် ရခဲ့ခြင်းအတွက် စက်ရုံထဲ ဝင်ပြီး အလုပ်လုပ်ရလျှင်တောင် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံပေတော့မည်။

ကျိုးမောက်ရွှဲ့လည်း အလွန်အမင်း ထိခိုက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားခဲ့၏။

ပြောရလျှင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ပေါ်ဟူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားက သူ့အား တကယ်ကို လွှမ်းမိုး သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သိကျွမ်းတာ အချိန်မကြာသေးသော်လည်း တူညီသော စံပြရည်မှန်းချက် တစ်ခုအတွက် သူတစ်ပါး အကျိုးကို ရှေးရှုပြီး ကိုယ့်၌ရှိသော အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရဲပေသည်။

သူသည် မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားသော်လည်း ထန်ပေါ်ဟူကဲ့သို့ ဤမျှလောက် ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး လူအပေါ် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆက်ဆံသူမျိုးကို တစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။

ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော စိတ်တူကိုယ်တူ မိတ်ဆွေကောင်း တစ်ယောက်ကို ရရှိခြင်းက အရည်အချင်း မရှိသော အပေါင်းအသင်း ရာထောင်ချီထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှပေသည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မည် ဆိုလျှင်တော့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကိုသာ ရှေးရှုနေခဲ့ပြီး စိတ်ထား အဆင့်အတန်းမှာ သူ့ထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးကြီးက ပွင့်ထွက်သွား၏။

အိမ်တော်ထိန်းသည် တံခါးပေါက်မှ ပြေးထွက်လာပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်နှာကို အုပ်ကာ ပြေးထွက်သွားရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် မြေဂရန် ဟု ထင်ရသော စာရွက်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချိုင်းအောက် တွင်လည်း ပန်းချီကား လိပ်တစ်ခုကို ညှပ်ထားသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဖန်ကျန်းရီက တံခါးပေါက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့၏။

လူအုပ်ကြီးက အိမ်တော်ထိန်းဆီမှ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းပြီး ဖန်ကျန်းရီထံသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲနေပြီး ငိုထားသည့် ဟန်ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မူလက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး နတ်သက်ကြွေလာသူ တစ်ဦးကဲ့သို့သော အမူအရာများမှာလည်း အတော်များများ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ့အတွက် အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ “အဟမ်း ... အားနာပါတယ် ... မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို နှောင့်နှေးစေခဲ့မိပြီ။ ကဲ ... ကျုပ် ဆက်ပြီး ရှင်းပြပါ့မယ်။”

သူက ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဘာကြောင့် တခြားလူတွေကို မငှားဘဲ မိတ်ဆွေတို့ကို ကိုယ်တိုင် စက်ရုံထဲ ဝင်ခိုင်းရလဲဆိုတော့ အဓိကက ဖန်ကျန်းရီရဲ့ အင်အားက ကြီးမားလွန်းလို့ပါပဲ။ သူ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ က ကျုပ်တို့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ အကယ်၍ ကျုပ်တို့ ငှားထားတဲ့ လူတွေကို သူတို့ တွေ့ရှိသွားပြီး လာဘ်ထိုး သိမ်းသွင်းလိုက်ရင် ကျုပ်တို့ကို ပြန်ကိုက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် ပြဿနာ ကြီးသွားလိမ့်မယ်။”

သူက အလေးအနက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ကျုပ် အားကိုးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ မိတ်ဆွေတို့ပါပဲ။ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ တရားမျှတတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ဆိုရင် မတရားတဲ့ အင်အားစုတွေကို လုံးဝ ဒူးထောက် အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျုပ် ယုံကြည်တယ်။”

ထို့နောက် သူက နားလည်မှု ရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သေချာတာကတော့ ကျုပ် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းပါဘူး။ စက်ရုံထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း စုဆောင်းရရှိတဲ့ သက်သေအထောက်အထား များလေလေ ကျုပ်တို့ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အလမ်း များလေလေပါပဲ။ သက်သေ လုံလောက်အောင် စုဆောင်းဖို့ ဘယ်လောက်ကြာအုံးမလဲ ဆိုတာ မသိနိုင်ပေမဲ့ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က သေချာပေါက် ပင်ပန်းခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အားလုံးက ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအတိုင်း စာရင်းပေးသွင်းနိုင်တယ်။ သွားချင်တဲ့သူတွေက လက်တို့ပြီး နာမည်စာရင်း ပေးထားကြပါ။ အရာရှိပွဲစားတွေဆီမှာ ကျုပ် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။”

သူက ဆက်လက်၍ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ “အကယ်၍ မသွားချင်ရင်လည်း ကျုပ်အိမ်မှာပဲ နေပြီး တက္ကသိုလ်ရဲ့ နည်းပညာတွေကို ဆက်သင်ယူလို့ ရပါတယ်။ အိမ်ပြန်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ကျုပ်ဆီကနေ ခရီးစရိတ် လာထုတ်သွားလို့ ရပါတယ်။ လမ်းတစ်ဝက်ကနေ လှည့်ပြန်တာက ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီခရီးလမ်း တစ်လျှောက်လုံး အတူတူ ဖြတ်သန်းပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျုပ် ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ။ မိတ်ဆွေတို့ ... ကျုပ် ပေါ်ဟူရဲ့ အရိုအသေကို လက်ခံပေးကြပါ။”

ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည် လေးနက်နေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်၏။

ရုတ်တရက် အားအင် ပြည့်ဝသော လက်နှစ်ဖက်က သူ၏ လက်ကို အားပါပါဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှက်ရွံ့မှု၊ ထိခိုက်ခံစားရမှုနှင့် လေးနက်မှု စသည့် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကျိုးမောက်ရွှဲ့၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျိုးမောက်ရွှဲ့က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ထန်အစ်ကို ... ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး။ စက်ရုံဝင်လုပ်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား။ ကျုပ် ကျိုးမောက်ရွှဲ့ ပထမဆုံး ဝင်လုပ်မယ်။”

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ဘက်မှ ဆူဆူညံညံ အသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ဥက္ကဋ္ဌ ... ကျုပ်လည်း သွားမယ်။ ရှင်းရှန်းအသင်းက အောင်မြင်ရင် အတူတူ၊ ကျရှုံးရင် အတူတူပဲ။”

“ဥက္ကဋ္ဌက ကျုပ်တို့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေ အများကြီး ရှိနေပါပြီ။ စက်ရုံထဲ ဝင်လုပ်ရတဲ့ ကိစ္စလေးက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ကျုပ်လည်း စက်ရုံထဲ ဝင်လုပ်မယ်။”