အခန်း ၉၃၃

အပိုင်း (၉၃၃) တိုင်းပြည်၏ အပြောင်းအလဲနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ငွေကြေးအင်ပါယာ

ညဉ့်ယံသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။

ကျိုးမောက်ရွှဲ့သည် စက်ရုံ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အိပ်ဆောင်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ကြီးမားသည့် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေသော ပညာတတ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အရှေ့ဆင်ခြေဖုံးတက္ကသိုလ်နှင့် စက်ရုံပိုင်ရှင်များ၏ အလုပ်သမားများအပေါ် ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်နေသည့် သက်သေအထောက်အထားများကို ရှာဖွေရန် ဤဟို့ချန်ရွာထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤနည်းဖြင့် ဖန်ကျန်းရီအား တစ်ချက်တည်းနှင့် လှဲချနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ချေသည်။ ဤနေရာတွင် ရက်စက်သည့် အမြတ်ထုတ်မှုများ မရှိသည့်အပြင် အောက်ခြေအလုပ်သမားများ၏ ရိုးသားဖြူစင်သည့် နွေးထွေးမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေ၏။

အလုပ်သမားများက ဉာဏ်ပညာကို ဆာလောင်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလာကြသည်။ "ညီလေး ... စာအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေရေးထားလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြလို့ရမလား။"

ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ရိုးသားသည့် မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း ကျိုးမောက်ရွှဲ့၏ မာနတံတိုင်းများ ပြိုကျသွားခဲ့ရ၏။ သူက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါ။"

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါတွင်တော့ သူသည် အလုပ်သမားများ လေးစားရသည့် ဆရာကျိုး ဖြစ်လာခဲ့ချေသည်။ သူ့ကို အထိခိုက်ရဆုံး အရာမှာ အလုပ်သမားများက သူလျှောက်ရေးခဲ့သော နေ့ကို သူ၏မွေးနေ့ဟု အထင်မှားကာ ငွေနှစ်တေလ်း တိတိကို စုပေါင်းထည့်ဝင်ပြီး လှပသည့် ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ဝယ်လာပေးခြင်းပင်။ ထိုငွေပမာဏသည် အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ တစ်လစာ သွေးထွက်အောင်ရှာထားရသည့် လုပ်အားခဖြစ်၏။

အလုပ်သမားကြီး လောင်ထျန်းက ရိုးသားစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါတို့ကို စာသင်ပေးရတာ မလွယ်ဘူးလေ။ ငွေကြေးက အရေးမကြီးပါဘူး။ မြန်မြန် ဖယောင်းတိုင် မှုတ်လိုက်ပါအုံး။"

ကျိုးမောက်ရွှဲ့၏ မျက်ဝန်းများ နီရဲသွားခဲ့ရ၏။ သူသည် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေလျက် မွှေးပျံ့ချိုမြိန်သော ကိတ်မုန့်ကို စားရင်း နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့သည်။

အရှေ့ဆင်ခြေဖုံး တက္ကသိုလ်သည် အမြတ်ထုတ်သူများ၏ အလိုပါ မဟုတ်ဘဲ အောက်ခြေပြည်သူများ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးမည့် နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် နောင်တတရားများ၊ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများစွာဖြင့် သူ၏ဘဝကို အသစ်ပြန်လည်မွေးဖွားပေးခဲ့သော ဤစက်ရုံမှ အလုပ်ထွက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

သို့ပေမည့် ကျိုးမောက်ရွှဲ့သည် ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် ချူအိမ်တော် သို့မဟုတ် အခြားသော နေရာများတွင်မဟုတ်ဘဲ ထန်အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့ အံ့မခန်း သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရှင်းရှန်းအသင်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကာ ထန်ပေါ်ဟူသည် အသင်းဝင်များကို လူစုခွဲရန်အတွက် မိဘဘိုးဘွားပိုင် အိမ်တော်ကိုပင် ရောင်းချလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိက လက်သည်တရားခံ ဖန်ကျန်းရီကတော့ ခြေချိတ်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို ဇိမ်ကျကျ သောက်သုံးနေလေသည်။

သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။ "စာတတ်ပေတတ်တွေက ဇွဲမရှိကြဘူး။ ကျုပ် စီစဉ်ထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေတောင် အလဟဿ ဖြစ်သွားရတယ်။ သူတို့အတွက် သင်တန်းကြေး ပေးလိုက်ရတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်။"

ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့စံ လီယွမ်ကျောက်သည် အလောတကြီး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ "ဖန်ကြီး ... ဟိုစာတတ်ပေတတ်တွေ ထွက်သွားတာနဲ့ စက်ရုံက ဇာတ်မကတော့ဘဲ အလုပ်သမားတွေကို တစ်နေ့ကို ဆယ့်လေးငါးနာရီလောက် အလုပ်တွေ ဖိခိုင်းနေကြတယ်။ ကျုပ် တော်တော်လေး ဒေါသထွက်မိတယ်။"

ဒေါသထွက်နေသော အိမ်ရှေ့စံကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဖန်ကျန်းရီသည် အထိတ်တလန့် ဖြစ်မသွားဘဲ စီမံခန့်ခွဲမှု ပညာရပ်၏ ကြီးမားသော သဘောတရားများကို ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ကို စနစ်တကျ ဖြေရှင်းနိုင်ရန် အိမ်ရှေ့စံကို တဆင့်ချင်း လမ်းညွှန်ပေးလိုက်၏။ "အိမ်ရှေ့စံ ... အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေးနေမဲ့အစား ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် အမြန်စား စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လောက် သွားဖွင့်လိုက်ပါလား။ လုပ်ငန်းစဉ် စီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ စံသတ်မှတ်ချက်တွေဆိုတဲ့ တက္ကသိုလ်က ပညာရပ်တွေ အားလုံးက စာထဲမှာ ရှိနေတာ"

လီယွမ်ကျောက်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ အားတက်သရောဖြင့် အလုပ်စတင်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

‘ချီးတဲ့မှ … တကယ်ကြီး ဆိုင်ဖွင့်မလို့လား။’

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ကျိုးမောက်ရွှဲ့သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ နှစ်သိမ့်မှုရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း စာကြည့်ဆောင်အတွင်း သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်ကတော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ကျိုးဟုန်၏ ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ဖြန်း"

ကျိုးဟုန်သည် ကျိုးမောက်ရွှဲ့ ရေးသားခဲ့သော လှုံ့ဆော်ရေးစာရွက်များကို သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါ ဘယ်လိုလုပ် မင်းလို မိုက်ရိုင်းတဲ့ကောင်မျိုး မွေးမိပါလိမ့်။ ဖန်ကျန်းရီကိုတောင် မင်းက ရန်စရဲတယ်ပေါ့။"

သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကာ ဒေါသနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော စိတ်ပျက်မှုများလည်း ရောယှက်နေသည်။ "ကမ္ဘာမြေပေါ်က ပြည်သူတွေ ဗိုက်ဝဝ စားရပြီး အဝတ်အစားသစ်တွေ ဝတ်နိုင်တာက ဖန်ကျန်းရီရဲ့ ကျေးဇူးတွေချည်းပဲ။ မင်းရဲ့ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုက ရိုးသားတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေနဲ့ ဘာကွာခြားလို့လဲ။"

ကျိုးမောက်ရွှဲ့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ပူထူနေသော ပါးပြင်ကို ဖုံးအုပ်ရင်း အံကြိတ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ဖန်ကျန်းရီက သားနဲ့ အသက်အရွယ်ချင်း သိပ်မကွာပါဘူး။ အဖေက ဘာအကြောင်းကြောင့် သူ့ကို ကျားတစ်ကောင်လို ကြောက်နေရတာလဲ။"

ကျိုးဟုန်သည် တောင်ဝှေးကို ထောက်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံတွင် အဆုံးမရှိသော လောကဓံအတွေ့အကြုံများနှင့် ရိုသေလေးစားမှုများ ပါဝင်နေ၏။ "မင်းရဲ့ အမြင်က သိပ်ကို ကျဉ်းမြောင်းလွန်းတယ်။ မီးရထားတွေ ပေါ်လာတည်းက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ဖန်ကျန်းရီက တိုင်းပြည်အတွက် တကယ်ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့တယ်။ သူက နန်းတော်တစ်ခုလုံးက အရာရှိတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သလို ကိုယ်ကျိုးလည်း မရှာဘူး။ သူက အားနည်းချက်မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ မင်း အခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား။"

ကျိုးဟုန်သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသော သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။ "နောင်တစ်ချိန် အိမ်ရှေ့စံ နန်းတက်လာတဲ့အခါ သူက တာ့ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ ထိုက်တန်မှုအရှိဆုံး ပထမဆုံးသော ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

ကျိုးမောက်ရွှဲ့သည် နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားလုံးများသည် ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးကဲ့သို့ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မာနများကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ သူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော တိုင်းပြည်အတွက် တရားမျှတမှု ဆိုသည်မှာ ခေတ်ရေစီးကြောင်းကြီး၏ အပြောင်းအလဲ ရှေ့တွင် အလွန်သေးငယ်ကာ ရယ်စရာကောင်းလှကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုစကားများကြောင့် ကျိုးမောက်ရွှဲ့ တစ်ယောက်လုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရ၏။ သူသည် အဆုံးမရှိသော နောင်တတရားများ နှင့် ရှက်ရွံ့မှုများကို ပိုက်ထွေးကာ ဖခင်၏ စာကိုကိုင်လျက် မင်းသမီးအိမ်တော်၏ တံခါးကို တုန်ယင်စွာဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။

စာကြည့်ဆောင်အတွင်း သူ့ကို ကြိုဆိုနေသည်ကတော့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ကာကွယ်ရေးဓားတစ်လက်အပြင် သူ့ကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားစေမည့် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ဒူးထောက်နေသော ကျိုးမောက်ရွှဲ့ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ "ကျုပ်က ဘယ်သူနဲ့တူလဲ။"

ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခြမ်းနှင့် သူ၏ ထင်ရှားလှသော လက်ဟန်အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးမောက်ရွှဲ့၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားခဲ့သည်။ "ခင်ဗျား ... ခင်ဗျားက ထန်ပေါ်ဟူလား။"

အစမှအဆုံးတိုင်အောင် သူ၏ ပြင်းပြသော တွန်းလှန်မှုများအားလုံးသည် တစ်ပါးသူ၏ တွက်ချက်မှု အောက်တွင်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ကာ ရှက်လွန်း၍ သေချင်စိတ်ပေါက်နေချိန်တွင်ပင် ဖန်ကျန်းရီသည် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်၏။ အပြစ်ပေးမည့်အစား ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ကျိုးမောက်ရွှဲ့၏ ရည်မှန်းချက်များနှင့် မာနကို အသုံးချကာ မှောင်ခိုစက်ရုံများ၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်၊ အရှေ့ဆင်ခြေဖုံး တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆွဲဆောင်စည်းရုံးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် တစ်နှစ်စာ လုပ်အားခအဖြစ် ကြေးပြားတစ်ပြားသာ ပေးမည့် အလုပ်သင်ရာထူးကို ကပ်စေးနည်းစွာဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်၏။

ကျိုးမောက်ရွှဲ့သည် စော်ကားခံရသည်ဟု မခံစားရဘဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကတိသစ္စာပြုလိုက်သည်။ "သခင်လေးဖန်ရဲ့ စကားကို ကျွန်တော်မျိုး ရင်ထဲမှာ မှတ်သားထားပါ့မယ်။ မိတ်ဆွေတွေ အားလုံးကိုလည်း ဒီမှာလာပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြဖို့ ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

…………

ပညာတတ်များကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီသည် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ သူသည် ကလေးအလုပ်သမား ပြဿနာကို ဖြေရှင်းမည့် အစီရင်ခံစာကို တင်ပြကာ သူ၏ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ရေး စွမ်းရည်ကို ဦးစွာ ပြသလိုက်၏။ ထို့နောက် ရင်ခွင်ထဲမှ တောက်ပနေသော လက်နက်ကြီး တစ်ခုဖြစ်သည့် အလုပ်သမားသုံး လက်ပတ်နာရီကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ... ဒီနာရီကိုသာ ပတ်ထားမယ်ဆိုရင် တာ့ကျင်းတိုင်းပြည်က ပြည်သူတွေ အလုပ်ချိန ်မှန်မှန်ဆင်းပြီး အချိန်ပိုတွေကိုလည်း အတိအကျ ဆင်းလာကြလိမ့်မယ်။ ဘဝတွေလည်း ပိုပြီး သာယာ လာပါလိမ့်မယ်။"

ဖန်ကျန်းရီသည် အရှင်မင်းမြတ်အား ရွှေနာရီကို ပတ်ပေးရင်း သူ၏ အမှန်တကယ် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စီမံကိန်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကူးသန်းရောင်းဝယ်သူတွေရဲ့ ငွေကြေးအခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကျွန်တော်မျိုး ငွေစုဘဏ်တစ်ခု ဖွင့်ချင်ပါတယ်။"

ဘုရင်မင်းမြတ်သည် နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်မှ ငွေတုံးဆယ်သန်းကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နှမြောလွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဖန်ကျန်းရီက အလွန်ပါးနပ်လှ၏။ သူက အနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး ... ဒီငွေစက္ကူတွေပေါ်မှာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်နှာတော်ကို ရိုက်နှိပ်ထားမှာပါ။ ဒါက အရင်ခေတ်က ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြည်သူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ စွဲထင်သွားစေမှာပါ။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်သည် လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့သွားကာ တံတွေးကိုပင် မြိုချလိုက်မိ၏။ သူ၏ မာနသည် နှမြောတွန့်တိုမှုကို ချက်ချင်း ကျော်လွှားသွားခဲ့သည်။ "ဒါဆိုလည်း လုပ်လိုက်တော့။ ကိုယ်တော် အခုပဲ စတော့ရှယ်ယာတွေကို ငွေအဖြစ် ပြောင်းခိုင်းလိုက်မယ်။"

အခြားတစ်ဖက်တွင် အိမ်ရှေ့စံ လီယွမ်ကျောက်သည် အမြန်စား စားသောက်ဆိုင်အတွက် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ရေးကွင်းဆက်ကို စီစဉ်ရန် ခေါင်းခဲနေရ၏။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် တောက်ယွမ်ခရိုင်မှ သူဌေးကြီး လျိုကျုံးရွှင်က စင်ပေါ်မှနေ၍ လူတွေကို လှည့်စားသည့် စီးပွားရေးအကြောင်းများကို အာဘောင်အာရင်းသန်သန် ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဖန်ကျန်းရီက အိမ်ရှေ့စံကို ငွေကုန်သက်သာစေမည့် အကြံဆိုးတစ်ခုကို ပေးလိုက်၏။ "အသားတွေကို နုပ်နုပ်စဉ်းပြီး ကလီစာနည်းနည်း ရောလိုက်။ ဆီအိုးတစ်အိုးတည်းနဲ့ သုံးလလောက် ကြော်လိုက်မယ်ဆိုရင် ပြည်သူတွေက သိပ်ကို မွှေးနေတာပဲလို့ ပြောလာကြလိမ့်မယ်။"

လီယွမ်ကျောက်သည် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ စည်းမျဉ်းကို ခိုင်မာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "ကျုပ်ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ ကျုပ်က သန့်ရှင်းတဲ့ စီးပွားရေးကိုပဲ လုပ်မှာမို့ ခင်ဗျား ဝင်ပါစရာ မလိုတော့ဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ လျိုကျုံးရွှင်ကို ခေါ်ယူကာ ဘဏ်လုပ်ငန်း စတင်ရန်နှင့် သူဌေးများထံမှ ငွေစုဆောင်းရန် တာဝန်ကြီးကို ထိုသူဌေးကြီးထံ လွှဲအပ်လိုက်၏။

ဘဏ်လုပ်ငန်း အမှားအယွင်းမရှိစေရန် ဖန်ကျန်းရီနှင့် အိမ်ရှေ့စံတို့ ကိုယ်တိုင် တောက်ယွမ်ခရိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ငွေစက္ကူ ရိုက်နှိပ်မှုကို စစ်ဆေးခဲ့ကြ၏။ ပုံနှိပ်စက်ပေါ်ရှိ ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ဘုရင်မင်းမြတ် မည်မျှ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေမည်ကို ဖန်ကျန်းရီ မြင်ယောင်နေမိသည်။

ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ ဖန်ကျန်းရီသည် အလုပ်ရုံထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလိုအလျောက် ငွေထုတ်စက် တစ်ခုကို တီထွင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သစ်သားသေတ္တာကြီးတစ်ခုထဲတွင် အိမ်ရှေ့စံကို ပိတ်လှောင်ထားကာ အပေါက်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် ငွေစက္ကူများကို အပြင်သို့ ထုတ်ပေးစေ၏။ အိမ်ရှေ့စံသည် သေတ္တာထဲတွင် အိုက်စပ်လွန်း၍ မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေပါစေ၊ အပြင်ဘက်ရှိ သမိုင်းမှတ်တမ်းတင်သူကတော့ လေးနက်စွာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။

[ဖန်ကျန်းရီသည် တောက်ယွမ်ခရိုင်၌ အလိုအလျောက် ငွေထုတ်စက်ကို တီထွင်ခဲ့၏။]

“ချီးတဲ့မှ .. ဒုက္ခခံရတော့ ငါလေ” လီယွမ်ကျောက်က မြည်တွန်တောက်တီးလျက် ရှိသည်။

မကြာမီတွင် မြို့တော်၏ ရွှေရောင်လွှမ်းသော နေရာမှ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဟောင်းကို ဖြိုဖျက်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော ခြံစည်းရိုးများ ကာရံကာ ကြော်ငြာခများကိုပင် အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ ဘဏ်အတွက် ပထမဆုံး အရင်းအနှီးကို ရရှိရန် ဖန်ကျန်းရီသည် ပန်းရှန်းသတင်းစာတိုက်သို့ ဝင်ရောက်သွားကာ တာဝန်ခံ ရှဲ့ရှန်းကို ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "စတော့ရှယ်ယာ ကစားနေကြတဲ့ သတင်းထောက်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ငွေအားလုံး ဘဏ်ထဲ ထည့်ခိုင်းလိုက်။ မထည့်တဲ့သူဆိုရင် ရာထူးတိုးဖို့နဲ့ လစာတိုးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။"

ရှဲ့ရှန်းသည် အမိန့်ကို နာခံကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ "သခင်လေး ... ကျုပ် နားလည်ပါပြီ။ အခုပဲ သွားပြီး စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။"

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ဘဏ္ဍာရေးအမတ် ရှီဝမ်ရှူသည် စာကြည့်ဆောင်အတွင်း ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်ထံသို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လျှောက်တင်နေ၏။ "အရှင်မင်းကြီး ... ငွေစုဘဏ်ကိစ္စက ပြည်သူတွေရဲ့ ချွေးနှဲစာတွေနဲ့ သက်ဆိုင်နေပါတယ်။ ပြည်သူတွေက အမြင်ကျဉ်းမြောင်းပြီး သတိကြီးကြတဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ သွေးထွက်အောင်ရှာထားရတဲ့ ငွေတွေကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငွေစုဘဏ်သစ် ဖွင့်တဲ့အခါ ခြောက်ကပ်နေမယ်ဆိုရင် နန်းတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားကာ ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း မာနနှင့် ဖန်ကျန်းရီအပေါ် ယုံကြည်မှုတို့ကြောင့် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက ... ရုပ်သိမ်းလို့ မရတော့ဘူး။ ကိုယ်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ။ မင်း စိတ်မချရင် ဖန်ကျန်းရီဆီ သွားပြီး အမှားအမှန်ကို ဆွေးနွေးကြည့်လိုက်။"

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ကျင်းရှင်းငွေစုဘဏ်ကို တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော အနီရောင် ပိတ်စကြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် သံမဏိကွန်ကရစ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ မှန်ပြတင်းပေါက်များ တပ်ဆင်ထားသည့် ခေတ်မီအဆောက်အအုံကြီးက လမ်းမတစ်ခုလုံးရှိ လူများကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

ဟားတိုက်ရယ်မောရန် ပြင်ဆင်နေသော ရှီဝမ်ရှူကို ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခန်းမထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းမထဲရှိ နူးညံ့သော ကော်ဇောများ၊ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ကောင်တာများ၊ ပြုံးရွှင်နေသော ဝန်ထမ်းများနှင့် တုတ်တိုများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လုံခြုံရေးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှီဝမ်ရှူတစ်ယောက် မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤနေရာသည် ငွေစုဘဏ်နှင့် မတူဘဲ ပြည့်တန်ဆာရုံထက်ပင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပေ၏

သို့ပေမည့် အမှန်တကယ် အံ့မခန်းဖြစ်စေမည့် အရာက နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသေး၏။

လျိုကျုံးရွှင်သည် အတုအပပြုလုပ်ရန် ခက်ခဲသော ခေတ်မီငွေစက္ကူများကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ အားလုံးက သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အကြီးဆုံး ငွေစက္ကူပေါ်တွင် ကျင်းဘုရင်မင်းမြတ်၏ ခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူဌေးကြီးများသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဒူးထောက်ကျသွားကြလေ၏။ "အရှင်မင်းကြီး ... အရှင်မင်းကြီးပဲ။"

ရှီဝမ်ရှူက အစပိုင်းတွင် ကြီးလေးသော အပြစ်ဖြစ်သည်ဟု ဒေါသတကြီး ပြောဆိုသော်လည်း ဖန်ကျန်းရီ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ငွေစက္ကူ၏ အရည်အသွေးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် တံတွေးမြိုချကာ မတတ်သာသည့်အဆုံး စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။ "အပြစ်ဆိုစရာ မရှိဘူး။"