အခန်း ၉၃၉

အပိုင်း (၉၃၉) သူရဲကောင်း၏ နေဝင်ချိန်နှင့် ထာဝရတည်တံ့မည့် သူတော်စင်။

နန်းတော်တံခါးဝရှိ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင်းခွာသံများ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ လူအများသည် ထွက်ခွာသွားသော ယာဉ်စုတ်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

မကြာမီမှာပဲ မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် ကပျာကယာ ပြေးလာပြီး လီယွမ်ကျောက်ရှေ့တွင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဝေါယာဉ်ပေါ် တက်တော်မူပါ။"

လီယွမ်ကျောက်က လက်ကိုပေါ့ပါးစွာ ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မိန်းမစိုးက စိုးရိမ်တကြီး ထပ်မံလျှောက်တင်လာသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ထီးနန်းစွန့် အရှင်မင်းမြတ်မင်းမြတ်က ကျန်းယဲ့နယ်စားမင်းဖန် နဲ့ ဝူမင်းသားတို့ကို တောက်ယွမ်ခရိုင်ကို လာဖို့ အမိန့်ချမှတ်လိုက်ပါတယ်။ ထီးနန်းစွန့် အရှင်မင်းမြုတ်က တောက်ယွမ်ခရိုင်မှာ စံမြန်းနေတာ နှစ်လကျော်ရှိပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီးကိုလည်း နန်းတော်ထဲ အမြန်ဆုံးဝင်ပြီး တိုင်းပြည်ရေးရာတွေကို ဦးစီးဖို့ အမိန့်ရှိလိုက်ပါတယ်။"

လီယွမ်ကျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ခမည်းတော်က ဘာလို့ တောက်ယွမ်ခရိုင်ကို ရောက်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ကျုပ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း သူတို့နှစ်ယောက်တည်းကို သီးသန့်ခေါ်တွေ့တာ ဘာသဘောလဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက လီယွမ်ကျောက်၏ ပခုံးကို အသာပုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... တိုင်းပြည်အရေးက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး အရင်သွားနှင့်ပါ။ ကျွန်တော်မျိုး သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။"

လီယွမ်ကျောက်လည်း သက်ပြင်းချကာ နန်းတော်တွင်းသို့သာ ဝင်သွားခဲ့ရတော့၏။

---

တောက်ယွမ်ခရိုင်ရှိ ကျင်းဘုရင်၏ ယာယီနန်းတော်အပြင်ဘက်။

ဝူမင်းသား၏ ရင်ဘတ်သည် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ တံခါးတစ်ချပ်ခြားနေသော်လည်း အတွင်း၌ရှိနေသူမှာ သူ၏ အစ်ကိုတော်ဖြစ်သလို၊ တစ်ချိန်က သူ့ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့သော ရန်သူတော်ကြီးလည်း ဖြစ်နေသည်။ သူ၏စိတ်အစုံသည် ရှုပ်ထွေးလှိုင်းထန်နေ၏။

"သွားကြစို့" ဖန်ကျန်းရီက ရှေ့မှဦးဆောင်သွားသည်။

စာကြည့်ဆောင်တံခါးဝတွင် ကော်ထျန်းယန်သည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ စောင်ပါးလေးတစ်ထည်ခြုံကာ အိပ်ပျော်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်ကထက် အများကြီး ပိုမိုဝဖြိုးအိုမင်းနေသော ထိုလူအိုကြီးကို ဖန်ကျန်းရီ က အသာလှုပ်နှိုးလိုက်၏။

"ညီလေး ပြန်ရောက်လာပြီပဲ၊"

ကော်ထျန်းယန်၏ မျက်လုံးများ ဝမ်းသာအားရ အရောင်လင်းသွားသော်လည်း ထိုင်ခုံပေါ်မှထရန် ကြိုးစားမှုက အချည်းနှီးသာ။ သူ၏အနောက်တွင် ရပ်နေသော ဝူမင်းသားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ ကော်ထျန်းယန်၏ အပြုံးတို့ အေးခဲပြီး ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

"မင်း မသေသေးဘူးလား။" ဝူမင်းသားက အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။

ကော်ထျန်းယန် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း တော်ဝင်သွေးသားဖြစ်နေ၍ အံကြိတ်ကာ သည်းခံလိုက်ရသည်။

ဖန်ကျန်းရီက တံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။ "ခမည်းတော်... ကျွန်တော်မျိုး ဖန်ကျန်းရီပါ။"

"ဝင်ခဲ့လေ... စတုတ္ထညီတော်ကို အရင်လွှတ်လိုက်ပါ။" ကျင်းဘုရင်၏ အသံက အခန်းတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝူမင်းသား အခန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားသောအခါ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ အကြည့်တို့ ဆုံသွား၏။

"စတုတ္ထညီတော်... မင်း အိုမင်းသွားခဲ့ပြီပဲ" ကျင်းဘုရင်က လေသံအေးအေးဖြင့် စပြောသည်။

ဝူမင်းသား၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်တို့ ပြည့်အိုင်လာသည်။ "အစ်ကိုတော်... ကျွန်တော်မျိုး မှားခဲ့လို့လား။ ခမည်းတော်က ကျွန်တော်မျိုး ဝါသနာပါတဲ့ လက်မှုပညာတွေကို အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက ကိုယ့်အရည်အချင်းကို သက်သေပြချင်ရုံ သတ်သတ်ပါ... ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။" သူ၏ အသံက နာကျင်မှုများဖြင့် တုန်ခိုက်နေသည်။

ကျင်းဘုရင်သည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါသာ ထီးနန်းပေါ်မှာ ရှိနေသေးရင် မင်းသေချာပေါက် သေရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့... ငါ မင်းကို မသေစေချင်တော့ဘူး။ ယွမ်ကျောက်က သိပ်ကို မင်းကောင်းမင်းမြတ်ပီသတယ်။ သူက ငါ့ကို သေချာပေါက် ကျော်လွန်သွားလိမ့်မယ်။ သူက စကြာဝဠာတစ်ခုလုံး ကို ရင်ဘတ်ထဲ ဆံ့ဝင်နိုင်တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်ဆိုတာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သိစေချင်တယ်။ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တာ သူ့ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုပဲ။"

ကျင်းဘုရင်၏ စကားများကြောင့် ဝူမင်းသား အားအင်ကင်းမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အစ်ကိုတော်က ကျုပ်ကို သူ့ရဲ့ စစ်တုရင်နယ်ရုပ် တစ်ရုပ်အဖြစ် သုံးချင်တာလား။"

"မဟုတ်ဘူး။ မြို့တော်မှာ မင်းရဲ့ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်လိုက်တော့။"

ဝူမင်းသား ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျင်းဘုရင်က အပြုံးဖြင့် ဆီးကြို၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူ၍ ကျင်းဘုရင်အတွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ သို့ပေမည့် ထိုခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သော ကျင်းဘုရင်၏ လက်များမှာ သိသိသာသာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က နိုင်ငံ့အရေးကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သော၊ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကြံ့ခိုင်သောလက်များ မဟုတ်တော့ပေ။

ကော်ထျန်းယန် ပြောပြထားသော သတိမေ့ရောဂါဆိုသည့် စကားက ဖန်ကျန်းရီ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူရဲကောင်း၏ နေဝင်ချိန်သည် အချိန်ကာလ၏ ထက်မြက်သော ဓားမြောင်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဖန်ကျန်းရီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှိုက်တက်လာသော ဝမ်းနည်းမှုကို ကြိတ်မှိတ်မြိုသိပ်လိုက်ရသည်။

---

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ စစ်မြေပြင်၏ သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းများကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာရနေသော ဖန်ကျန်းရီသည် မြို့တော်သို့ မပြန်ဘဲ တောက်ယွမ်ခရိုင်တွင်သာ အနားယူနေခဲ့သည်။

လီယွမ်ကျောက်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သော်လည်း သူ ငြင်းဆန်ခဲ့၏။

တစ်ညတွင်မူ လီယွမ်ကျောက် ကိုယ်တိုင် ဒေါသတကြီး ရောက်ချလာခဲ့သည်။ "ဖန်ကြီး... ခင်ဗျား ဘာသဘောလဲ။ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် လာခေါ်ရတဲ့အထိ စောင့်နေတာလား။ သွားမယ်... အခုချက်ချင်း ကျုပ်နဲ့ မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့..."

ညအမှောင်ထုထဲတွင် နှစ်ယောက်သား လမ်းလျှောက်ရင်း ဖန်ကျန်းရီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ခမည်းတော်က ရောဂါရနေတယ်။ သတိမေ့ရောဂါပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် သူ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်ကိုတောင် မေ့သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျုပ် သူ့ဘေးမှာ နေပေးချင်တာပါ။"

လီယွမ်ကျောက်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး အသံများ တုန်ယင်သွားသည်။

"ဘာ... ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ဘာလို့ ကျုပ်ကို မပြောရတာလဲ..."

သူက ဖန်ကျန်းရီ၏ ပခုံးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဘွဲ့တစ်ခုပေးမယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်နဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တဲ့ ပခုံးယှဉ်မင်းသားဘွဲ့ပဲ။ ခင်ဗျား သဘောတူလား။ ကျုပ်မှာ ခင်ဗျားမရှိလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"ကျုပ် သဘောမတူဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက ပြတ်သားစွာ ငြင်းလိုက်သည်။ "စည်းစိမ်အာဏာတွေကို ကျုပ် စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ခင်ဗျားဆီက တစ်ခုတော့ လိုချင်တယ်။"

သူက ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျုပ်က ခင်ဗျားကို သမိုင်းကို ကျော်လွန်မယ့် အရှင်မင်းမြတ်တစ်ပါး ဖြစ်စေချင်တယ်။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် နေမင်းကြီးကို ပြုတ်ကျပျက်သုဉ်းစေရမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အာဏာကို ကန့်သတ်ရမယ်။"

လီယွမ်ကျောက် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစဉ် ဖန်ကျန်းရီက နောက်သို့လှည့်ကာ လမ်းလျှောက် ထွက်သွားခဲ့၏။

လေညင်းထဲတွင် သူ၏ တိုးညှင်းသော သီချင်းသံလေးက လွင့်ပျံလာသည်။

"ခရီးရှည်ကြီးကို မင်းနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းမယ်...

ရဲရင့်တဲ့သတ္တိ၊ နွေးထွေးတဲ့ နှလုံးသားနဲ့အတူ...

မြင်းစီးရင်း သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာမယ်... "

---

နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြာမြင့်ပြီးနောက်...

သာယာလှပသော နံနက်ခင်းအချိန် တောက်ယွမ်ခရိုင် ပြခန်းရှေ့တွင် ခရီးသွားဧည့်သည်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ လှပသော အမျိုးသမီး တင်ဆက်သူလေးက ကင်မရာရှေ့တွင် ပြုံးရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်။

"ချစ်ခင်လေးစားရတဲ့ ပရိသတ်တို့ရှင်... ဒီနေရာကတော့ သူတော်စင်ကြီး ဖန်ကျန်းရီရဲ့ အထိမ်းအမှတ် ပြခန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ အနုပညာရှင်၊ စာပေပညာရှင်၊ ရူပဗေဒပညာရှင်၊ ရက်ပ်ဂီတ တည်ထောင်သူ၊ လေကြောင်း အင်ဂျင်နီယာ၊ နိုင်ငံရေးသမား၊ ကွန်ပျူတာရဲ့ ဖခင်၊ သက်တမ်းအတိုဆုံး ဧကရာဇ်... သြော် ဒါ့အပြင် အချိန်ပို မဆင်းရေး လှုပ်ရှားမှုကို စတင်သူနဲ့ အိမ်သာ ရူးသွပ်သူကြီးလည်း ဖြစ်ပါတယ်ရှင်..."

ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာအောင် ဖတ်ရွတ်နေရသော ဘွဲ့နာမည်များကြောင့် ခရီးသွားအချို့က မချင့်မရဲ ညည်းတွားကြသည်။

လူအုပ်ထဲမှ လူငယ်တစ်ဦးက အာဘောင်အာရင်းသန်သန် ရှင်းပြနေသည်။ "ကြယ်တာရာ လမင်းညပန်းချီကားက ဖန်သူတော်စင်ကြီး တွင်းနက်ကြီး (Black Hole) ကို မျက်စိအလွတ်နဲ့ မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ"

ထိုစဉ် သူ့ကောင်မလေးက နင့်လို သောက်ရူးနဲ့ လမ်းခွဲမယ်...ဟုဆိုကာ ပါးရိုက်ပြီး ထွက်သွားရာ အားလုံး လက်ခုပ်သြဘာ တီးကြလေသည်။

တင်ဆက်သူလေးသည် ပြခန်းတစ်ခုဆီသို့ ကပျာကယာ ပြေးသွားလိုက်သည်။ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော စာကြည့်ဆောင် အပျက်အစီးရှေ့တွင် သူမ၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားသည်။

"ဒီနေရာကတော့ သမိုင်းမှာ အကြီးမားဆုံး ပဟေဠိဖြစ်တဲ့ 'အရှင်သုံးပါးနှင့် သူတော်စင်တစ်ပါး' တို့ လျှို့ဝှက်ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ နေရာပါ။ လီချဲ့၊ လီယွမ်ကျောက်၊ လီယွီ ဆိုတဲ့ အရှင် သုံးပါးနဲ့ ဖန်ကျန်းရီတို့ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီဆွေးနွေးပွဲအပြီးမှာ လီယွမ်ကျောက်က သမိုင်းမှာ အရင်က တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဖူးတဲ့ နေဝင် ဥပဒေကြမ်း ကို ကြေညာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ဘုရင့်အာဏာကို ကန့်သတ်ပြီး 'ဘုရင်သည် ဥပဒေ၏ အောက်တွင်သာ ရှိရမည်' ဆိုတဲ့ ဥပဒေပါပဲ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး တရားဥပဒေစိုးမိုးတဲ့ ခေတ်သစ် လူ့အဖွဲ့အစည်း စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။"

ခရီးသွားဧည့်သည်များ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကြသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အာဏာအကြီးမားဆုံးသော ဘုရင်တစ်ပါးက ပြည်သူများအတွက် သူ၏ အထွတ်အထိပ် အာဏာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည့် ထိုခေတ်ကာလကြီး၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို တွေးမိပြီး လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်မော ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။

တောက်ယွမ်ခရိုင်၏ လေနုအေးလေးထဲတွင် ဖန်ကျန်းရီနှင့် လီယွမ်ကျောက်တို့၏ သမိုင်းဝင် ပုံရိပ်များက ထာဝရ ရှင်သန်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။