အခန်း ၃၅၄
Vol. 36 Ch. 354
🍋 Chapter 354
ကျိုးထျန်းသည် ကြက်ဥထမင်းသုပ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဟယ်ဝေရွှမ်းနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ပြိုင်ပွဲ ဆင်နွှဲနေပြန်သည်။
သိသာလှသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများက သူ့ထက် ပိုမိုခိုင်မာနေသဖြင့် ထပ်မံ အရေးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။
ထို့နောက် ထမင်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ငုံ၊ နှစ်ငုံ ခပ်သွက်သွက် ခတ်စားလိုက်ပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် တူကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
သူ ဆတ်ဆတ်ခါ မကျေမနပ် မပြောရသေးမီမှာပင် သူ့ခြေထောက်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက ခိုးကန်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အောက်သို့ အသာအယာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျောက်ရှင်းက စားပွဲအောက်မှတစ်ဆင့် ကဏန်းလက်မနှစ်ခုကို ခိုးယူကာ သူ့ထံသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ကမ်းပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"အနည်းဆုံးတော့ နင့်မှာ အသိစိတ်လေး ရှိသေးတာပဲ"
သို့သော် သူသည် စားသောက်ရန်အတွက် ထိုကဲ့သို့သော သေးနုပ်သည့် လှည့်ကွက်မျိုးကို အသုံးပြုပြီး အောက်ကျို့မည့်သူ မဟုတ်ချေ။
ဟယ်ဝေရွှမ်းသည် တွန်းမှရွေ့သည့် မြည်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ သူမနှင့် သဘောထား ကွဲလွဲလေလေ သူမက ပို၍ အခွင့်ကောင်းယူလေလေ ဖြစ်သည်။
ကျိုးထျန်းသည် ထိုကဏန်းလက်မနှစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပြုံး၍ ဟယ်ဝေရွှမ်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ တစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"မစ္စဟယ်..... ကဏန်းသားလေး ထပ်စားပါဦး၊ ငါ နင့်အတွက် အခွံနွှာပေးရမလား"
"ချီး"
သူမထံမှ သရော်လှောင်ပြောင်သည့် နှာခေါင်းရှုံ့သံကိုသာ တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် ရရှိခဲ့သော်လည်း ဤအချက်က ထိုအမျိုးသမီး၏ တင်းမာသော သဘောထားကို သိသိသာသာပင် လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။
သူမသည် အမှန်ပင် တွန်းမှရွေ့သည့် မြည်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
သူ့ဘက်မှ အလျော့မပေးခဲ့သော်လည်း သူမဘက်က စေတနာအနည်းငယ် ပြသလာသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ အလုပ်နှင့် အစီအစဉ်များကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့ သူမနှင့် စကားပြောရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် ငါးဗိုက်သားတစ်တုံးကို ညှပ်ယူလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူ့ကို ထပ်မံ၍ ရန်မလုပ်တော့ပေ။
သူသည် ဆာကေးကို မနှစ်သက်သောကြောင့် ယနေ့တွင် မသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယမန်နေ့က အနည်းငယ် များသွားခဲ့သဖြင့် ယနေ့တွင်မူ စိတ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ထားရန် လိုအပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးကလည်း မသောက်ကြပေ၊ ဟယ်ဝေရွှမ်းသည်လည်း အလုပ်အတွက် သတိရှိနေစေရန် ဖြစ်တန်ရာသည်၊ သူမသည် သောက်ခဲပုံရသည်။
ဤနေရာရှိ ကုန်ကြမ်းများက တကယ်ကို လတ်ဆတ်လှသည်၊ ကန့်သတ်ချက်ဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သော ဟင်းလျာအများအပြားမှာ ဂျပန်နိုင်ငံမှ နေ့စဉ် တိုက်ရိုက် တင်သွင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ထံတွင် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် တူနာငါးတစ်ကောင်လုံးကို အရှင်လတ်လတ် သတ်ပြသည့် ပွဲမျိုးပင် ရှိတတ်သည်။
ယနေ့တွင် ထိုပြပွဲမျိုး ရှိနေသော်လည်း "လူကြီးလူကောင်းဟူသည် မီးဖိုချောင်နှင့် ဝေးဝေးတွင် နေရမည်" ဟူသော စံနှုန်းကို လိုက်နာကာ ကျိုးထျန်းသည် ထိုကဲ့သို့ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ရပ်ကို သွားရောက်မကြည့်ရှုခဲ့ပေ။
စားသောက်ခြင်းက အဆင်ပြေလှသော်လည်း သတ်ဖြတ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ရန်မူ သူ လက်မခံနိုင်ချေ။
ဤအစားအစာများက အမှန်တကယ် အရသာရှိလှသော်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်က ပို၍ သာလွန်သည်ဟု သူ ခံစားနေရဆဲပင်။
တရုတ်အစားအစာများကသာ သူ့ခံတွင်းနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီမှုရှိရာ ဂျပန်အစားအစာကိုမူ နေ့စဉ်စားရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ ဆန်းသစ်မှုကို လိုချင်ရုံသက်သက်ဖြင့်သာ စားခြင်းဖြစ်သည်။
ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဝတုတ်ကဲ့သို့ ဇာတ်ရှိန်မြှင့်တင်ပေးမည့် တက်ကြွသော ဇာတ်ကောင်မျိုး မရှိခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း စားပွဲဝိုင်းက အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားအလွန်များတတ်သော ကျောက်ရှင်းပင်လျှင် ဆွံ့အ သွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သူ့အတွက်လည်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖုန်းတစ်ကောင် ဝင်လာခဲ့ရာ သူတို့ကြားရှိ အေးစက်နေသော အခြေအနေကို ဖြိုခွဲပေးနိုင်ခဲ့သည်။
သီးသန့်ခန်းမှာ လုံလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူ အပြင်သို့ မထွက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ဖုန်းလက်ခံဖြေကြားလိုက်သည်။
"ဘော့စ်..... ကိစ္စကြီးပဲ"
ဆန်းတို့စ်၏ အသံက ပုံမှန်အတိုင်း အလွန်နက်ရှိုင်းနေပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"မြန်မြန်ပြောစမ်း" ကျိုးထျန်းသည် သူ၏ လေယူလေသိမ်းအရ သတင်းကောင်းဖြစ်မှန်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် သတင်းကောင်း ကြားရန်အတွက် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ချေ။
"ပြင်သစ်ကနေ ရလဒ်တွေ ထွက်လာပြီ၊ ရဲတိုက်အိမ်ရဲ့ မြောက်ဘက် ၃၇ မီတာအကွာ၊ မြေအောက် ၁၅ မီတာမှာ ကျွန်တော်တို့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်"
"ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံတွေကို ဘော့စ်ရဲ့ အီးမေးလ်ထဲ ပို့ထားပြီးပြီ၊ ဘော့စ် ဝင်ကြည့်လို့ရတယ်"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘော့စ်ဆီ ရောက်သွားလောက်ပြီ"
သူ့လေသံကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော အရာတစ်ခုကို တူးဖော်မိထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် အီးမေးလ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ စာကို ရှာဖွေကာ ပူးတွဲဖိုင်ကို အလျင်အမြန် ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲ၍ ဗီဒီယိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဗီဒီယိုမှာ မိုဘိုင်းဖုန်းဖြင့် ရိုက်ကူးထားပုံရပြီး အလွန်အမင်း တုန်ခါနေခဲ့သည်။
"ရိုစီ..... ဓာတ်မီးကို နည်းနည်း ပိုပြီး မြှင့်ထားပေးစမ်း"
"ဒါက ဘယ်လိုနေရာကြီးလဲ၊ မြေအောက်ခန်းလား ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်လှောင်ခန်းလား"
"ရိုစီ..... မင်း ဒီမှာ သိုက်မြှုပ်ထားတယ်လို့ ထင်နေလား၊ စစ်သားတွေ ဆုတ်ခွာသွားတုန်းက အနာဂတ်မှာ ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့အတွက် ရန်ပုံငွေအဖြစ် ပစ္စည်း အမြောက်အမြား ချန်ထားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ"
"ဒီနေရာက အနံ့က..... ချိုအီအီကြီးပဲ၊ ဒါက အဆိပ်များ ဖြစ်နေမလား"
ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သွားသော သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးသည် ဖုန်ထူထပ်နေသော မြေအောက်လူသွားလမ်းအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။
"ဒီနေရာက မြေမြှုပ်ခံထားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ၊ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီနေပြီလား မသိဘူး၊ ဖုန်တွေနဲ့ အပြည့်ပဲ"
ဂျွတ်
ဂျိန်း
"ဟေ့ ရိုစီ..... သတိထားဦး၊ မင်း တစ်ခုခုကို ကန်မိလိုက်တာလား"
"ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးဦး..... ဟမ်"
"ဒါက..... ဖန်ပုလင်းနဲ့ တူတယ်"
"ရိုစီ..... မင်း သေချာလို့လား၊ ဒါက တန်ဖိုးကြီး ခရစ်စတယ်ပုလင်း မဟုတ်ဘူးလား"
"ဒါက သေချာပေါက် ဖန်ပုလင်းပဲ၊ ပြီးတော့ အထဲမှာ အမည်းရောင် အရည်တွေ ရှိနေတယ်၊ မှိုတက်နေတဲ့ ပုံပဲ"
"ကြည့်စမ်း..... ပုလင်းအကွဲစတွေပေါ်မှာ စုတ်ပြဲနေတဲ့ စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စာသားတွေကို ဖတ်လို့မရတော့ဘူး"
"ဟေ့..... အပေါ်ကလူတွေ၊ ရှာဖွေရေးမီးဆိုင်းတွေကို အောက်ချပေးကြဦး၊ အထဲမှာ မှောင်လွန်းလို့ ဓာတ်မီးနဲ့တင် မလောက်ဘူး"
ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် အပေါ်မှနေ၍ လူအနည်းငယ် ထပ်မံ ငုံ့ဆင်းလာကြပုံရသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားပြီးနောက် တစ်ခုသော နေရာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။
အလင်းအား ကောင်းမွန်သော သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသည့် ရှာဖွေရေးမီးဆိုင်း အနည်းငယ်ကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်သဖြင့် ထိုနေရာတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။
"ဒီနေရာက သိပ်မကြီးဘူးပဲ"
"ပြီးတော့ ဒါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဗလာကျင်းနေရတာလဲ၊ မြေပြင်ပေါ်က ဖန်ကွဲစအချို့ကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဘူး"
"ရိုစီ..... ဒီမှာ ဘာသိုက်မှမရှိဘူးလား"
"ငါတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လုံး အချိန်ဖြုန်းခဲ့ကြတာလား"
"တိတ်တိတ်နေစမ်း၊ နံရံကို ကြည့်ဦး၊ အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ"
အလင်းတန်းက နံရံဆီသို့ ဖြာကျသွားခဲ့သည်။
ဤနေရာရှိ နံရံများမှာ ရွှံ့စေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံမရပေ၊ ပြန်လည်ထင်ဟပ်နေသော တောက်ပမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် တစ်စုံတစ်ရာသော ကျောက်တုံးများ ဖြစ်တန်ရာသည်။
ဤကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးစာခန့်ရှိသော အပေါက်ကြီးများကို ထွင်းထုထားသည်။
ဖုန်မှုန့်များကြောင့် အထဲတွင် ဘာရှိနေသည်ကိုမူ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိချေ။
သို့သော် အကြမ်းဖျင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ထိုလူစုသည် တူညီသော အရွယ်အစားရှိသည့် အပေါက်ပေါင်း နှစ်ရာ သို့မဟုတ် သုံးရာခန့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
သက်တော်စောင့်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး သတ္တိမွေးကာ အပေါက်တစ်ခုထဲသို့ လက်လျှိုဝင်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ဘုရားသခင်..... ကြည့်ကြဦး"
ထိုသက်တော်စောင့်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ကင်မရာက ထိုလူ့ထံသို့ ဇူးမ်ဆွဲသွားပြီး သူ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အရာပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"ဒါက....."
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒါက ဝိုင်လား"
"ငါတို့ တူးမိတာက..... ဝိုင်လား"
ဗီဒီယိုမှာ ထိုနေရာတွင်တင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကျိုးထျန်း၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း ကြုတ်သွားခဲ့သည်။
"ဝိုင်လား"
"ဒါက ငါ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အရာပဲ၊ ငါက အမြဲတမ်း ဒါက သတ္တုတွင်း၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ရတနာတွေနဲ့ ရွှေတွေ အပြည့်ရှိတဲ့ သေတ္တာကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ"
"ဒါပေမဲ့ ဝိုင်ကောပဲ..... ဒီအရာက အလယ်အလတ်အဆင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု အချက်အလက်ကတ်တစ်ခုနဲ့ တန်ဖိုးချင်း ညီမျှရဲ့လား"
သံသယစိတ်များနှင့်အတူ သူသည် ပူးတွဲပါ ဓာတ်ပုံများကို နှိပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံးပုံတွင် နက်မှောင်သော အစိမ်းရောင်ပုလင်းတစ်လုံးပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် လက်ဗွေရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စာသားများကို လုံးဝ ဖတ်ရခက်ခဲနေသော ဝါကြင်ကြင် မီးခိုးရောင် တံဆိပ်ကပ်ပြားတစ်ခု ရှိနေသည်။
နောက်ပိုင်းဓာတ်ပုံများမှာမူ ၎င်းတို့ ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ရိုက်ကူးထားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
နွေးထွေးသော အလင်းရောင်အောက်တွင် အပူချိန်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် တံဆိပ်ပေါ်ရှိ စာသားများက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်။
"၁၈၆၉"
"ဂျက်စ် မာရီ ဒူးဗိုး ဘရိုရှက်"
"ရိုမန်နီ ကွန်တီ"
ကျိုးထျန်း၏ အမူအရာက သိသိသာသာကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးသုံးဦးစလုံးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဟယ်ဝေရွှမ်းပင်လျှင် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ တူကို ချလိုက်သည်။
"ပထမဆုံးစာကြောင်းက ခုနှစ်ပဲ၊ ဆိုလိုတာက ဒီဝိုင်က ၁၈၆၉ ခုနှစ်က ထုတ်လုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်း ၁၅၀ ကျော် သက်တမ်းရှိနေပြီ"
"ဒုတိယစာကြောင်းက လူနာမည် ဖြစ်ရမယ်၊ နောက်ဆုံး မျိုးရိုးအမည်ကို ကြည့်ရတာ ဘရိုရှက်ကို ဆိုလိုတာပဲ"
"အရေးအကြီးဆုံးက တတိယစာကြောင်းပဲ"
ကျိုးထျန်းသည် ထိုဝေါဟာရနှစ်ခုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မှတ်မိလိုက်သည်။
သူသည် ထိုအက္ခရာစုများနှင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးနေပြီးဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကုန်အမှတ်တံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ယခုလေးတင် မြည်းစမ်းကြည့်ထားသောကြောင့်ပင်။
"ရိုမန်နီ ကွန်တီ"
"ဒီဝိုင်တွေက ၁၈၆၉ ခုနှစ်ထုတ် ရိုမန်နီ ကွန်တီတွေပဲ"
ကျိုးထျန်းက အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
‘စနစ်က ငါ့ကို တကယ် မလိမ်ခဲ့ဘူးပဲ၊ ပြီးတော့ ဆန်းတို့စ် ပြောတာလည်း မှန်တယ်၊ ငါ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ တကယ်ကို အကြီးအကျယ် ချမ်းသာပြီပဲ’