အခန်း ၃၆၃

🍋 Chapter 363

ဒုတိယမြောက်နေ့၏ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဆိတ်ငြိမ်သော မြို့ငယ်လေးဆီသို့ ဆန်းပြားထည်ဝါသော မော်တော်ယာဉ်တန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မြို့သူမြို့သားများသည် ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်ထားသော အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံကားကြီးများကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်များကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ကြသည်။

ရှေ့ဆုံးကား၏ တံခါးပွင့်လာပြီးနောက် ဝတ်စုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားအချို့ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုလူများသည် မိမိတို့၏ ခါးနေရာကို သဘာဝမကျစွာ လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားကြရာ ယင်းအလေ့အထက ၎င်းတို့ထံတွင် သေနတ်များ ပါရှိနေကြောင်းကိုသာ ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူများက ယာဉ်တန်း၏ အလယ်ကားကို ဝိုင်းရံလိုက်ပြီးနောက် မောင်းသူနေရာမှ တံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။

ထို့အတူပင် ထွားကြိုင်းသော ဒရိုင်ဘာတစ်ဦးက အပြင်သို့ ဆင်းလာပြီးနောက် ကား၏ ညာဘက်နောက်တံခါးကို လှည့်၍ ဖွင့်ပေးကာ တံခါးဘောင်ပေါ်တွင် လက်တင်၍ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် မောက်မာဝင့်ကြွားလှသော ပီယဲသည် ကားထဲမှ ခြေလှမ်းလှမ်း ထွက်လာရင်း သူ့ဝတ်စုံကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လျက် ကိုယ်ထင်ပြလာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်နှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားနေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် နိုရယ်၏ သက်တော်စောင့်များ ဝိုင်းရံခြင်း ခံထားရသဖြင့် အတော်အတန် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း မောက်မာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ကွဲပြားသည်။

သူ့ထံတွင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် သက်တော်စောင့် အနည်းဆုံး ၁၅ ဦး ရှိနေသဖြင့် သခင်လေး ပီယဲသည် သဘာဝကျကျပင် ကျောကို မတ်လိုက်ပြီး ရွာသားများကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ပျက်စီးနေတဲ့ အဲဒီအိမ်ဟောင်းကို သွားကြည့်ရအောင်"

သူ့အမိန့်အရ လူအယောက် ၂၀ နီးပါးသည် မြေနီလမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ချီတက်သွားကြသည်။

၎င်းတို့၏ ခြိမ်းခြောက်လိုသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ကားများကို ဝိုင်းအုံကာ ပိုက်ဆံတောင်းလေ့ရှိသော ကလေးငယ်များပင် အနားသို့ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြချေ။

"ဦးလေး... သူတို့တွေ ရိုက်ပွဲဖြစ်ကြတော့မှာလား"

ကောင်လေးတစ်ဦးက ဘေးနားရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကို မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုချမ်းသာတဲ့ကောင်တွေ အကုန်သေသွားရင် ပိုကောင်းတာပေါ့"

ထိုလူက ဤသို့ပြောပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်သည်။

တစ်နှစ်လျှင် ယူရို သောင်းဂဏန်းမျှသာ ဝင်ငွေရှိသော သာမန်လယ်သမားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မကြာသေးမီက ရောက်ရှိလာသော ဤချမ်းသာသည့် လူကုံထံများကို ကာလရှည်ကြာကတည်းက မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။

၎င်းတို့ကို ရန်မစဝံ့သော်လည်း ကွယ်ရာတွင်မူ မကြာခဏ ကျိန်ဆဲလေ့ရှိသည်။

အိမ်ရာဟောင်းအနီးရှိ ကင်းစောင့်များသည် ပီယဲနှင့် သူ့အဖွဲ့ကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိသွားပြီး စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်ကြသည်။

ဆန်းတို့စ်၏ လူများသည်လည်း လူညံများ မဟုတ်ကြချေ။

အကယ်၍ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပီယဲ၏ အဖွဲ့သည် သေချာပေါက် အထိနာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါ အိမ်ရာပတ်ဝန်းကျင်တွင် သက်တော်စောင့် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ၁၀ ဦးပင် မပြည့်တော့ချေ။

အရေးအကြီးဆုံး ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးဖြစ်ရာ လက်ရှိတွင် အိမ်ရာပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို ကြီးကြပ်ရန်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် လူအမြောက်အမြား မလိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို ၁၀ ဦးခန့်အနက် ထက်ဝက်မှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်သားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဒေသခံများ မဟုတ်ကြပေ။

ဤပြင်သစ်လူမျိုးများသည် တစ်နေ့လျှင် ၆ နာရီသာ အလုပ်လုပ်ကြပြီး အလွန်အမင်း ပျင်းရိကာ အလုပ်မတွင်သဖြင့် ဆန်းတို့စ်က အခြားနေရာမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို ငှားရမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပီယဲသည် ဆူးကြိုးများနှင့် သံပြားများ ကာရံထားသော အိမ်ရာဟောင်းကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သက်တော်စောင့်များသည် သူ့ကို အလယ်တွင်ထား၍ လခြမ်းပုံစံ ဝိုင်းရံကာ ရှေ့နှင့် ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို အပြည့်အစုံ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဒါက ပုဂ္ဂလိကပိုင် နယ်မြေပဲ၊ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြစမ်း"

အိမ်ရာတံခါးဝရှိ သက်တော်စောင့်များ၏ ခေါင်းဆောင်က ထိုအဖွဲ့ကို မောင်းထုတ်ရန်အတွက် ခြိမ်းခြောက်လိုသော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်နေပုံရသော်လည်း ရပ်တည်ပုံ အနေအထားမှာမူ အနည်းငယ် ပေါ့ဆနေကာ ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူချေ။

၎င်းမှာ သရုပ်ဆောင်အရည်အချင်း ညံ့ဖျင်းခြင်း၏ ထင်ရှားသော လက္ခဏာပင်။

အဆုံးသတ်တွင် ၎င်းတို့က ကြေးစားစစ်သားများသာ ဖြစ်ကြပြီး သရုပ်ဆောင်များ မဟုတ်ကြသဖြင့် သရုပ်ဆောင်မှု အားနည်းခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ရှိသည်။

၎င်းတို့အနေဖြင့် လုံးဝ စိတ်မလှုပ်ရှားရခြင်း အကြောင်းအရင်းမှာ ကျိုးထျန်းက လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လူတစ်စု ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်ပြောကြားထားပြီး ဖြစ်သည့်အပြင်၊ ဤကြမ်းတမ်းသော လူကြမ်းကြီးများ လူမှားမခေါ်မိစေရန်အတွက် ပီယဲ၏ ဓာတ်ပုံကိုပါ ပေးထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ပုဂ္ဂလိကနယ်မြေ ဟုတ်လား... ဟဲဟဲ၊ ဟုတ်ပါတယ်... အခုတော့ ပုဂ္ဂလိကနယ်မြေပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်လာတော့မှာပါ”

“မင်းတို့ခွေးကောင်တွေ အခြေအနေကောင်းကို သိချင်ရင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နေကြစမ်း၊ ငါ မင်းတို့ကို နစ်နာကြေး အမြောက်အမြား ပေးမှာမို့လို့၊ မင်းတို့ စောင့်ကြည့်ခွေးတွေ အသားတစ်တုံးလောက် ကိုက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြတော့"

ဘေးနားတွင် မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရမည့် မိန်းကလေးများ မရှိသည့်အပြင်၊ သူ့ကို အာရုံစိုက်ရန် သို့မဟုတ် လေးစားရန် ထိုက်တန်သူလည်း မရှိတော့သဖြင့် ပီယဲသည် သူ၏ မူလရိုင်းစိုင်းသော သဘာဝအစစ်အမှန်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တော့သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူက လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ သက်တော်စောင့်တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ ဖုန်းတစ်လုံး ကမ်းပေးခဲ့သည်။

...

စာသင်ခန်းအတွင်း ထိုင်နေသော ကျိုးထျန်းသည် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ သမ်းဝေလိုက်မိသည်။

စာသင်ချိန်က ပျင်းစရာကောင်းနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း စိတ်မရှည် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ယနေ့နံနက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မွန်းလွဲ ၃ နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖဲလ်မိသားစုက သူ့ထောင်ချောက်ထဲကို မဆင်းကြသည်လော။

တကယ်တမ်းတွင် သူ တစ်ခုခုကို လျစ်လျူရှုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပီယဲကဲ့သို့သော သခင်လေးတစ်ဦးမှာ နံနက်ပိုင်းတွင် စောစောထလေ့မရှိပေ။

သူသည် ၁၁ နာရီ သို့မဟုတ် ၁၂ နာရီလောက်မှ မျက်လုံးပွင့်လာတတ်ပြီး တစ်နံနက်ခင်းလုံး အိပ်မောကျနေတတ်သဖြင့် သူ့ထံ ဖုန်းခေါ်ရန် အချိန်ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ဖခင်က အလုပ်လွှဲအပ်ထားခဲ့လျှင်ပင် သူသည် အရင်ဆုံး အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်ရဦးမည်သာ။

'အကယ်၍ သူတို့ ထောင်ချောက်ထဲ မဆင်းရင် ငါပြင်ဆင်ထားသမျှတွေ အလဟဿ ဖြစ်ကုန်တော့မှာလား'

'တကယ်ပဲလား... သူတို့က လောဘမကြီးကြဘူးလား၊ လူကောင်းတွေမို့လို့လား'

'ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတွေထဲမှာ လူကောင်း ရှိနိုင်ပါ့မလား'

ကျိုးထျန်းသည် သံသယဝင်နေမိသည်။

သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်နေဆဲမှာပင် သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မသိရသော နိုင်ငံခြားဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သဖြင့် အခြားကျောင်းသားများကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် ဖုန်းကို တုန်ခါမှု သာ လုပ်ထားခဲ့သည်။

သူသည် စာသင်ခန်းထဲမှ လွယ်လွယ်ကူကူ လျှောထွက်နိုင်ရန်အတွက် တစ်နေ့လုံး နောက်ဆုံးတန်းတွင်သာ ထိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကိုယ်ကိုအောက်သို့နှိမ့်လျက် စာသင်ခန်းထဲမှ ခိုးထွက်လာခဲ့ပြီး စင်္ကြံထောင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ သူသည် မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဖုန်းကို လက်ခံဖြေကြားလိုက်သည်။

ပါးနပ်သူတစ်ဦးသည် တစ်ဖက်လူ၏ လေသံကို ကြားရုံမျှဖြင့် မျက်နှာအမူအရာကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသဖြင့် သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။

"ဟဲလို... ဘယ်သူလဲမသိဘူး"

သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက ပြင်သစ်ဘာသာစကားကို သုံးစွဲခဲ့မည်ဆိုပါက မည်သူဖုန်းခေါ်သည်ကို သိရှိနေကြောင်း သိသာသွားပေလိမ့်မည်။

"မစ္စတာကျိုး... နေကောင်းရဲ့လား"

တစ်ဖက်မှ ချောမွေ့သော်လည်း ကောက်ကျစ်လှသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည်။

"မင်းက..."

"ငါက ပီယဲပါ၊ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်"

"မင်း ငါ့ဆီ ဘာလို့ ဖုန်းခေါ်တာလဲ"

သူ့လေသံတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အနည်းငယ် ပါရှိနေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မစ္စတာကျိုး၊ အခု ငါ ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းလို့ရမှာပါ၊ အရိပ်အမြွက် ပြောရရင်တော့ ငါ့ရဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ လှပတဲ့ ကျူလစ်ပန်းခင်းကြီး ရှိနေတယ်"

သူ၏ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပီယဲသည် သိသာစွာပင် သဘောကျသွားပြီး သူ၏ အသံတွင် ကောက်ကျစ်သော လှောင်ပြုံးရိပ်ပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ၊ ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်... ဒီအိမ်ရာက ငါ့ပိုင်နက်ပဲ၊ အနားကို ထပ်မတိုးလာနဲ့၊ ငါ့မှာ သက်တော်စောင့်တွေ ရှိတယ်၊ တစ်ကယ်လို့ မင်းက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဝံ့ရင် ငါက အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟားဟားဟား... မင်းရဲ့ ခွေး အနည်းငယ်လောက်နဲ့ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ပီယဲသည် ကြောင်တစ်ကောင်က ကြွက်တစ်ကောင်ကို စနောက်ကစားနေသည့်အလား ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါက ဒီကို အလုပ်ကိစ္စ ပြောဖို့ပဲ လာတာပါ၊ အဆုံးသတ်မှာတော့ ငါက စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ပြီးတော့ အရမ်းချမ်းသာတဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ပေါ့"

"ငါတို့ကြားမှာ ပြောစရာ စီးပွားရေးမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းနဲ့ စကားမပြောချင်ဘူး"

ကျိုးထျန်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပုံရပြီး ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"မစ္စတာကျိုး... ဖဲလ်မိသားစုက တစ်ဖက်လူရဲ့ သဘောတူညီချက်မပါဘဲ ဘယ်တော့မှ စီးပွားရေး မလုပ်ဘူး၊ မင်း လုပ်ချင်ရင် လုပ်နိုင်တယ်၊ မလုပ်ချင်ရင်လည်း မလုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ရင်တော့... မင်းက ပြင်သစ်မြေပေါ်မှာ ငါတို့နဲ့ ယှဉ်နိုင်မယ် ထင်လို့လား"

"ငါ ဖုန်းအနည်းငယ် ခေါ်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီမြို့တစ်မြို့လုံးကို ဝယ်ပစ်လိုက်လို့ရတယ်"

သူသည် ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် သူ၏ အာဏာကို မောက်မာစွာ ထုတ်ကြွားလျက် ကျိုးထျန်းကို ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာကျိုး... ငါ ဘာကို အလိုရှိနေလဲဆိုတာ မင်း အကောင်းဆုံး သိပါတယ်"

"ဒါ့အပြင် အဲဒီအရာတွေက အရင်ကတည်းက ငါ့အပိုင် ဖြစ်သင့်တာ၊ မင်းက ကံကောင်းသွားရုံသက်သက်ပဲ"

ကျိုးထျန်းသည် ဖုန်း၏ တစ်ဖက်မှနေ၍ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည့်အလား အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်း လိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီဝိုင်တွေကို မင်းတို့လက်ထဲ မအပ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မအပ်နိုင်ဘူး"

"ငါက မင်းကို အလကား အပ်ခိုင်းတယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ၊ ငါက ဝယ်မှာလေ... သဘောပေါက်လား၊ ဒါက အရောင်းအဝယ်တစ်ခုပဲ"