အခန်း ၃၈၉

🍋 Chapter 389

မာကျန်းရှန်းသည် တကယ့်ကို ရှေးရိုးစွဲ တရုတ်လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အသက်အရွယ်အားဖြင့် သိပ်မကြီးသေးသော်လည်း သူ့အစ်ကို၏ လက်အောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူဖြစ်ရာ အပြင်မထွက်မီ ဗေဒင်စာအုပ်ကြည့်ခြင်း၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုခု မလုပ်မီ အမွှေးတိုင်ထွန်း ဆုတောင်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လေ့ရှိသည့် လူစားမျိုး ဖြစ်သည်။

ဆိုရိုးစကားရှိပေသည်။

"ဘယ်ဘက်မျက်လုံးလှုပ်ရင် လာဘ်ရွှင်တယ်၊ ညာဘက်မျက်လုံးလှုပ်ရင် ဘေးဥပဒ်သင့်တယ်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ညာဘက်မျက်လုံးမှာ မနေ့ညကတည်းက မရပ်မနား လှုပ်နေခဲ့သဖြင့် မျက်စိပတ်တီးပင် စည်းထားရပြီး ခဏတာမျှသာ ခက်ခဲစွာ မှိတ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

အချို့သော အယူအဆများကို တစ်ခါတစ်ရံ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ယခုကဲ့သို့ စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ဆိုဖာရှေ့တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖဲလ်က ရက်စက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ရယ်မောလိုက်သည်။

"မစ္စတာမာ မင်းတို့ရဲ့ ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုအကြောင်းကို ထည့်တောင်မပြောပါနဲ့ဦး၊ မျက်ခုံးလှုပ်တာက အလွန်ဆုံးရှိရင် မျက်နှာအာရုံကြော ပြဿနာပဲ၊ အန္တရာယ်ကြုံရတာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

"ဒါမျိုးပဲ ဖြစ်ပါစေတော့" မာကျန်းရှန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုဖာပေါ်သို့ လေးလံစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူ၏မျက်ခုံးမှာ ညဉ့်နက်ပိုင်းမှစ၍ လှုပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ဂျပန်စတော့ဈေးကွက်မှာ ပိတ်ထားပြီဖြစ်ရာ အရောင်းအဝယ်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ယခုမူ သူ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ ဈေးကွက်ပြန်ပွင့်သည်နှင့် သူ၏စတော့များကို ချက်ချင်း ပြန်ထုတ်ရောင်းရန် ဖြစ်သည်။

မနေ့က ပိတ်ဈေးအရဆိုလျှင် သူ၏စတော့အားလုံးကို ရောင်းချလိုက်ရုံဖြင့် အမြတ်အစွန်း အမြောက်အမြား ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်နှင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ယာယီမဟာမိတ်အဖွဲ့၊ အပြန်အလှန် ကူညီစောင့်ရှောက်ပြီး ကံကြမ္မာချင်း ဆက်နွှယ်နေပါတယ်ဆိုသည့် ကတိကဝတ်များမှာ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားနှင့် ယှဉ်လာလျှင် နှုတ်ကတိစကားမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကလေးမဟုတ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သောအရာများကို မည်သူက ယုံကြည်ပါမည်နည်း။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ မနေ့ညက ခဏတာ အိပ်ပျော်သွားသည့်အချိန်အတွင်း သူသည် ကျိုးထျန်းနှင့် ယခင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် မြင်ကွင်းများကို အိပ်မက်မက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထိုဖြစ်ရပ်များကြောင့် သူသည် ချွေးစေးများပြန်ကာ လန့်နိုးလာခဲ့ရသည်။

သူ့အစ်ကိုကို သစ္စာဖောက်ပြီး သေတွင်းထဲ ပို့ခဲ့စဉ်ကပင် သူသည် အိပ်မက်ဆိုးများ မမက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျိုးထျန်းကို အိပ်မက်မက်ရခြင်းက သူ့ကို အလွန် အရှက်ရစေခဲ့ပြီး စိတ်ဒဏ်ရာ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းနေသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

နိုးလာပြီးနောက် သူ ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်သောက်လိုက်သည်။

စိတ်ကြည်လင်သွားပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း တွေးလေလေ ပို၍ စိတ်မအေးလေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

‘ကျိုးထျန်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်သွားတာလား’

‘အင်း အလွယ်တကူတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲလား’

‘ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့လူပဲ၊ ရက်စက်လွန်းလို့ ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ငါ့ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေကိုပါ ဓားစာခံအဖြစ် သုံးခဲ့တာ’

‘ဒီလိုလူမျိုးက ငါတို့ သုံးယောက်ရဲ့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို ခံရရုံနဲ့ အလွယ်တကူ အလဲထိုးခံလိုက်ရပါ့မလား’

တစ်ခုခုတော့ လွဲချော်နေပြီဟု သူ ခံစားနေရပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ထိုကောင်လေးသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ကံတရားအလွန်ကြီးမားသော လူမျိုးကို သူတို့လို ရှေးရိုးစွဲ စီးပွားရေးသမားများက အကြောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း "မသေရင် ပိုပြီး သန်မာလာလိမ့်မယ်" ဟူသကဲ့သို့ ကံတရားသည် အောက်ဆုံးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် မြင့်တက်လာနိုင်ရာ ထိုပြန်လည်ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကို သူ အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

သူ၏ ပူပန်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ စကူရိုင်းဟီရိုတိုက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မစ္စတာမာ နောက်ထပ် တစ်နာရီမပြည့်ခင်မှာတင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုံရန်သူဟာ လုံးဝ ဥဿုံ ရှုံးနိမ့်သွားတော့မှာပါ"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ငွေအမြောက်အမြား ရရုံတင်မကဘဲ တရုတ်နိုင်ငံကိုလည်း ပြန်လို့ရပြီ၊ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါ့အပြင် အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းမှာရှိတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေနဲ့ မင်းနဲ့မဆိုင်တော့တဲ့အရာတွေကို ပြန်ဝယ်ပြီး မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ပြီ၊ ဒါက မင်းအလိုချင်ဆုံးအရာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူက ဖျောင်းဖျနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုလူကို ဆဲရေးတိုင်းထွာနေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော လူအ တရုတ်အမျိုးသားသည် သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် အရည်အချင်း မရှိပေ။

ထိုလူ့လက်ထဲတွင် ငွေသားအတန်ငယ် ရှိနေသေးခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုလူကို အဖက်လုပ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် စကူရိုင်းမိသားစု၏ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း သြဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် အရည်အချင်းရှိသော ပါတနာတစ်ဦးကို အပြင်းအထန် လိုအပ်နေသည်။

မာကျန်းရှန်း တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် သူသည် အသင့်တော်ဆုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သူ့ညီ သေဆုံးရခြင်းမှာ သူနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိမရှိကိုမူ စိတ်ထဲတွင်သာ ထားရှိပြီး ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်ထားရပေမည်။

သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ မာကျန်းရှန်း ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း ဟီရိုတို ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။

သို့သော် ယခုအခါ အရေးမကြီးတော့ပေ။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ကျိုးထျန်း သေရမည်။

သို့သော် သူ့ကို သတ်ရန်အတွက် သူ၏ အင်အားကို အရင်ဆုံး လျှော့ချရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အတောင်ပံများကို ဖြတ်တောက်ရမည်။

ငွေကြေးဆိုသည်မှာ သူ၏အတောင်ပံများ ဖြစ်သဖြင့် နိုင်ပွဲ သို့မဟုတ် ရှုံးပွဲမှာ ယခုအကွက်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

စကူရိုင်းဟီရိုတိုနှင့် စကူရိုင်းတကဲဟီတိုတို့မှာ စရိုက်ချင်းမတူကြပေ။

ဟီရိုတိုသည် အလွန် သတိကြီးပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများပြားသူ ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် အလွန် ပါးနပ်သောလူဖြစ်ကြောင်း သူသိသဖြင့် သူသည် အမြဲတမ်း သတိထား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ကျိုးထျန်းသည် မိမိရှုံးနိမ့်တော့မည်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာဖြင့် အကြမ်းဖက်မှုများ လုပ်ဆောင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဟီရိုတိုသည် စကူရိုင်းစတီးလ် စက်ရုံ၏ လုံခြုံရေးအဆင့်အတန်းကို မကြုံစဖူး အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ထားခဲ့သည်။

သူနှင့် သူ့ဖခင်၏ ကိုယ်ရံတော် ထက်ဝက်ကျော်ကိုပင် စက်ရုံသို့ စေလွှတ်ကာ ကာကွယ်ခိုင်းထားခဲ့ပြီး ကျိုးထျန်းမှ နိုင်ငံခြား ကြေးစားစစ်သားများကို ငှားရမ်းကာ တိုက်ခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျိုးထျန်းနှင့် ဆန်းတို့စ်တို့ ပူးပေါင်းနေကြသည်ကို သူ သိရှိထားသဖြင့် ထိုလူကြမ်းများ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ရပေမည်။

စက်ရုံ၏ အဓိက စက်ပစ္စည်းများနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းများ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် စာရွက်စာတမ်းများသာ ခိုးယူခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးခြင်း ကြုံတွေ့ရပါက စကူရိုင်းစတီးလ်၏ စတော့ဈေးနှုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့စေရန်အတွက် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် လုံခြုံရေးကို စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ထားသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျိုးထျန်းမှ ရူးသွပ်သွားကာ မမျှော်လင့်ထားသောအရာများကို လုပ်ဆောင်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤခံစားချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် စတော့ဈေးကွက် ပွင့်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျိုးထျန်း၏ အကောင့်သည် အရောင်းအဝယ် ဆက်လုပ်ရန် ငွေမလုံလောက်မှု ကြောင့် ချက်ချင်း ပိတ်သိမ်းခံရတော့မည်ကို သူ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ဖြစ်လာသည်နှင့် ဤကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူသည် လုံးဝ ဥဿုံ ရှုံးနိမ့်သွားတော့မည်ဖြစ်ကာ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျိုးထျန်းသည် စကူရိုင်းစတီးလ်ကို ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

သူသည် စတော့ရှယ်ယာဈေးနှုန်းမှ အမြောက်အမြား ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဆုံးရှုံးသွားသော ဈေးကွက်တန်ဖိုးမှာ သူရရှိမည့် အမြတ်ထက် သေချာပေါက် ပိုမိုများပြားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုအရာများကို တွေးတောနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။

ဤမဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် ၎င်းတို့သည် အဓိက တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ရှိနေကြသဖြင့် အချို့သော ဆုံးရှုံးမှုများမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။

ငွေကြေးကိုမူ ပြန်လည်ရှာဖွေ၍ရသော်လည်း ဤကြီးမားသော ရန်သူကိုမူ သုတ်သင်ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဖဲလ်နှင့် မာကျန်းရှန်းတို့၏ရန်ပုံငွေများမှာလည်း စကူရိုင်းစတီးလ် စတော့ထဲတွင် ပိတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းအား ရှင်းလင်းပြီးသွားသည်နှင့် ကျန်ရှိသော လက်နက်များကို သုံးကာ မဟာမိတ် နှစ်ယောက်ကို တစ်ခုခု ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။

ဤသုံးယောက်စလုံးမှာ ကိုယ်စီ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားကြသည်။

ကျိုးထျန်းကို အလဲထိုးရန်အတွက် ညီညွတ်ကြပါစို့ဟု ကြွေးကြော်နေကြသော်လည်း အချင်းချင်း လှည့်စားရန်နှင့် သတိထားရန် အကွက်ချနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်းက ၎င်းတို့ကို အထင်သေးနေ၍ မဟုတ်ဘဲ သူကသာ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ၎င်းတို့သည် ထိုနေရာတင်တင် အချင်းချင်း ကိုက်ဖြတ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုးထျန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ရန်အတွက် စုစည်းထားစေချင်ခြင်းဖြစ်ရာ သဘာဝအတိုင်း ၎င်းတို့အကြား သွေးခွဲသပ်လျှိုခြင်းကို မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

တရုတ်စံတော်ချိန် နံနက် ၇ နာရီ မိနစ် ၅၀ တွင် ဖဲလ်သည် ဝီစကီကို တစ်ငုံသောက်ရင်း အပြုံးဖြင့် သူ၏လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရင်နင့်စရာ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် ရက်ဒ်ဝိုင် သောက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့ နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်ပဲ လိုတော့တယ်။ အခုပဲ ကျိုးထျန်းဆီ ဖုန်းခေါ်ပြီး သူ ဘယ်လိုခံစားနေရလဲဆိုတာ မေးကြည့်လိုက်ရင် ကောင်းမလား"

"ကောင်းတာပေါ့ သူ ရယ်နိုင်သေးလားဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်လှပြီ၊ သူ သေချာပေါက် ဆဲဆိုနေလောက်ပြီ"

"ဟားဟား သူ ဆဲလေ ကောင်းလေပဲ၊ အဲဒါက ဒီကောင်လေး သေလူ ဖြစ်သွားပြီဆိုတာကို ပြနေတာပဲ"

ဖဲလ်သည် ကျိုးထျန်း၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ထပ်မံ နှိပ်လိုက်ပြန်သည်။

ကျိုးထျန်းသည် ဖုန်းမြည်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့ပြီး မျက်လုံးကို မှေး၍ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မကြည့်ဘဲ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို ဘယ်သူလဲ"

"ဟီးဟီးဟီး ကျိုးထျန်း၊ နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်ဆိုရင် ဈေးကွက်ပွင့်တော့မယ်။ မင်း အခု ဘယ်လို ထင်လဲ။ မနေ့က ငါပေးခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံမလား"

"သွားစမ်းကွာ မင်းက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးလွန်းတယ်"

ကျိုးထျန်းသည် ပြင်သစ်ဘာသာစကားကို ကြားရသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချပစ်လိုက်သည်။

"တကယ့် အရူးပဲ၊ အိပ်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်နေတယ်"

သူသည် စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံလိုက်ပြီး ဆက်လက် အိပ်စက်နေခဲ့သည်။

"ကြည့်စမ်း သူ ဆဲသွားပြီ"

ဖဲလ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး စကူရိုင်းဟီရိုတိုကလည်း လိုက်လံရယ်မောခဲ့ကာ မာကျန်းရှန်း တစ်ယောက်သာ မျက်နှာပျက်နေခဲ့သည်။

ထိုလူနှစ်ယောက် ရယ်မောနေစဉ်မှာပင် စကူရိုင်းဟီရိုတို၏ လက်ထောက်ဖြစ်သူမှာ မျက်မှောင် ကြုတ်လျက် ရုံးခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဟီရိုတို၏ ဘေးနားသို့ အမြန်သွားကာ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ နားနား ကပ်လျက် တိုးတိုးလေး ပြောကြားလိုက်သည်။

သုံးစက္ကန့်အကြာတွင်မူ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာဖြင့် အားရပါးရ ရယ်မောနေခဲ့သော စကူရိုင်းဟီရိုတိုသည် ရုံးခန်းကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခလုတ်နှိပ်၍ ရပ်တန့်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။