အခန်း ၁၂၈၁

အခန်း ( ၁၂၈၁ ) ကံကြမ္မာဆိုးခန္ဓာဖြင့် မင်းသမီးယွမ်ချယ်။

ချုံးဟွားနန်းတော်သည် ပန်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ဤနေရာတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ပန်းများတွင် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်က သူတော်စင်ဆေး ဖြစ်၏။

ချုံးဟွားနန်းတော်တွင် နေထိုင်ရပါက ဝက်တစ်ကောင်ပင်လျှင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်နိုင်မည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤနန်းတော်က ကောင်းကင်ကိုးပါး အင်မော်တယ်နယ်မြေကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်း နိဗ္ဗာန်ဘုံဟု ဆို‌နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ချုံးဟွားနန်းတော်က လူသူလေးပါး ကင်းမဲ့နေသည်။

မည်သူမျှ မနီးစပ်ချင်ပေ။

ဒါက မင်းသမီး၏ နေအိမ်ဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ပါ။

မင်းသမီးလေး၏ နေအိမ်ဖြစ်လျှင်ပင် အစေခံနှင့် အစောင့်အကြပ်များ အများကြီးရှိရမည်။

သို့သော်လည်း ဤချုံးဟွားနန်းတော်က လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်လွန်းပေသည်။

အကြောင်းမှာ ရှေးခေတ်အင်မော်တယ်ခုံရုံးမှ မင်းသမီးလေး၏ အထူးခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

ဒါက အလွန်တရာ ထူးဆန်းသော ကံကြမ္မာဆိုးခန္ဓာ ဖြစ်၏။

ထို့ပြင်၊ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူက ရှေးအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏ သမီးတော်ဖြစ်သည့်အတွက် သာမန်လူများကလည်း လေးစားသမှုဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုထားကာ နေထိုင်ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်...

ချုံးဟွားနန်းတော်၏ အပြင်ဘက်မှ လူဖလံခန္ဓာမျိုးဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်က ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။

သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များကို လွတ်လပ်စွာ ဖြန့်ချထား၏။ သူ၏ ငွေရောင်မျက်လုံးများကမူ လေးနက်သော အရိပ်အယောင်တို့ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

သူ့၏ ဟန်အမူအရာက ထူးခြားသည်။

အဝေးမှ ကောင်းကင်ယံရှိ စစ်သည်အချို့နှင့် အင်မော်တယ်ခုံရုံးမှ လူများလည်း သူ့ကိုမြင်သောအခါ အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တို့ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ဟင်၊ အဲဒါက တိဟောက်ထျန်းပဲ။ သူက မင်းသမီးလေးကို တကယ် စွဲလန်းနေပုံရတယ်"

"ကောလဟာလတွေအရ၊ ဧကရာဇ်အရှင်က မင်းသမီးလေးနဲ့ တိဟောက်ထျန်းကို လက်ထပ်ပေးဖို့ စိတ်ကူးရှိနေတယ်တဲ့"

"သခင်တိဟောက်ထျန်းကလည်း ငါတို့ အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး လူငယ်ပဲလေ။ မိန်းမပျိုတိုင်းက သူ့ကို လက်ထပ်ချင်ကြမှာပါ"

အင်မော်တယ်ခုံရုံး၏ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကလည်း မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးလေးမှာ ကံကြမ္မာဆိုးခန္ဓာရှိနေတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ သူနဲ့ ထိတွေ့ပတ်သက်တဲ့သူတိုင်း ကံဆိုးလိမ့်မယ်"

"မင်းသမီးလေးရဲ့ ကံကြမ္မာက အင်မော်တယ်ခုံရုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကိုတောင် ထိခိုက်စေတယ်တဲ့။ ဧကရာဇ်အရှင်ကသာ မဖိနှိပ်ဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ..."

"တော်တော်၊ စကားတွေ အများကြီးမပြောကြနဲ့တော့"

လူအချို့က အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် တိဟောက်ထျန်းက ချုံးဟွားနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်နေပြီ။

ချုံးဟွားနန်းတော်က များသောအားဖြင့် အပြင်လူများ ဝင်ရောက်ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။

တိဟောက်ထျန်းက ချုံးဟွားနန်းတော်သို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပေသည်။

ချုံးဟွားနန်းတော်က အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး လှပသည်။

ဤနေရာတွင် ကံကြမ္မာဆိုးခန္ဓာနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး နေထိုင်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တိဟောက်ထျန်းက စမ်းချောင်းလေးအထက်မှ တံတားကိုဖြတ်ရင်း ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဆောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အဆောင်၏ အစွန်းမှာတော့ မေးစေ့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ထောက်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။

ထိုမိန်းကလေးက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က အားလုံးကို ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် လှသည်။

ကံကြမ္မာဆိုးခန္ဓာဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းအောင် လှပသူဖြစ်နေမည်ဟု တွေးကြည့်ရန်ပင် ခက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအသွင်အပြင်ကို ပြင်ပလူများက မြင်ရန် ခက်ခဲသည်။ အားလုံးက သူမနှင့် ခပ်ဝေးဝေးတွင်ပင် နေခဲ့ကြပေသည်။

ဒါက သူမ၏ အလှအပများအတွက် ထေ့ငေါ့ခြင်းတစ်မျိုးဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

တိုက်ဆိုင်မှုရယ်ကြောင့်လားမသိ...

ဤမိန်းကလေး၏ အသွင်အပြင်မှာ လင်ယွမ်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူနေသည်။

သို့သော်လည်း လင်ယွမ်နှင့် နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် သူမက အနည်းငယ် မြင့်မြတ်ပြီး အေးစက်၍ အနည်းငယ်လည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုလေသည်။

"မင်းသမီး ယွမ်ချယ်"

တိဟောက်ထျန်းက မိန်းကလေးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"တိဟောက်ထျန်း၊ နင် ရောက်လာပြီလား"

ယွမ်ချယ် အမည်ရှိသော မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာသည်။

သူမက ရှေးအင်မော်တယ်ခုံရုံးဧကရာဇ်၏ သမီးတော်၊ မင်းသမီးယွမ်ချယ်မှတပါး အခြား မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပါ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆိုးယုတ်သောစွမ်းအားများကို ဖိနှိပ်ပေးရန် ရံဖန်ရံခါ ရောက်လာတတ်သော သူမ၏ဖခင် တုန်ဟွဧကရာဇ်မှလွဲ၍...

အခါအားလျော်စွာ သူမြင်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ တိဟောက်ထျန်း ဖြစ်သည်။

တိဟောက်ထျန်းက အမှန်တကယ်ပင် ထူးကဲသော ဟန်အမူအရာမျိုး ရှိသည်။ သူက အင်မော်တယ်ခုံရုံးရှိ မိန်းမပျိုလေးများစွာ၏ အိပ်မက်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယွမ်ချယ်က သူ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ်သာ မှတ်ယူခဲ့သည်။

"ငါက မင်းသမီးဆီကို အထူးလာလည်တာပါ။ မင်းကော ဘယ်လိုနေလဲ"

တိဟောက်ထျန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မထူးခြားပါဘူး၊ ပျင်းတယ်"

ယွမ်ချယ်က ပြော၏။

သူမ မွေးလာကတည်းက ချုံးဟွားနန်းတော်တွင် တစ်ဦးတည်း နေခဲ့ရသည်။

တခြားသူသာဆိုလျှင် ရူးသွပ်သွားလိမ့်မည်။

ယွမ်ချယ်က စိတ်ဖောက်ပြန်ခြင်းမရှိတာ ကံကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်မှာ မင်းအတွက် အသုံးအဆောင်တချို့ ယူလာတယ်"

တိဟောက်ထျန်းက အနည်းငယ်ပြုံးပြီး ရှားပါးရတနာများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် နတ်ဖီးနစ်အမွေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရောင်စုံငှက်မွေးဝတ်စုံ...

လှပသော ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပနေသော ပင်လယ်ကိုးခုပုလဲ။

ကြယ်တစ်ရာ့ရှစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ကောက်။

ဤရတနာများက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပေးဆောင်မည်ဆိုပါက အလွန်ပျော်ရွှင်စေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယွမ်ချယ်က ပြုံးရုံပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တိဟောက်ထျန်း၏ အပြုံးက အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားသည်။

"မင်းသမီးက ဘာများလိုချင်လို့လဲ"

"ငါ့ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ခွင့်ပေးနိုင်မလား"

ယွမ်ချယ်က တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် တိဟောက်ထျန်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ကိုယ်ငါ ဖုံးကွယ်ပြီးသွားမယ်လေ"

"မင်းသမီး၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းမှာ အထူးဖွဲ့စည်းပုံရှိပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး..."

တိဟောက်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင်မကူညီဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား"

ယွမ်ချယ်က စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ တုန်ဟွဧကရာဇ်က သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှာတွေ့မှာပါ။ မင်းသမီးလေးရဲ့ လွပ်လယ်မှုကို မကြာခင် ပြန်ရပါလိမ့်မယ်"

"စောင့်နေဖို့ပဲ ပြောပြန်ပြီ။ ဒီမင်းသမီးက စောင့်နေရတာ ဘယ်လောက်တောင်ကြာပြီလဲ"

"ငါက တိတ်တိတ်လေးပဲ လမ်းလျှောက်ထွက်မှာပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်ဘူး။ ဟောက်ထျန်း... နင်ငါ့ကို မကူညီချင်ဘူးလား"

ယွမ်ချယ်က တိဟောက်ထျန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

တိဟောက်ထျန်း၏ မျက်လုံးများတွင် တွေးဆမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ မကူညီလျှင် ယွမ်ချယ်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးက အဆိုးဘက်ကို ရောက်လာမှာလား။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တိဟောက်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီး၊ မင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်ဘူး... ဘယ်သူနဲ့မှ အဆက်အသွယ်မလုပ်ဘူးလို့ ကတိပေးနိုင်မလား"

ယွမ်ချယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"အတိအကျပေါ့"

"ဟင်း၊ ဧကရာဇ်အရှင်သိရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်ပေးမှာသေချာတယ်"

တိဟောက်ထျန်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဟောက်ထျန်း၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်နော်။ နင်က ငါ့ရဲ့ ထာဝရသူငယ်ချင်းပါပဲ"

ယွမ်ချယ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် တိဟောက်ထျန်းကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှာတော့ သူမ၏ အသွင်ပြင်ကို ဖုံးကွယ်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွား၏။

အနောက်ဘက်တွင်၊ ယွမ်ချယ်၏ နောက်ကျောကို လှမ်းကြည့်နေရင်း တိဟောက်ထျန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက မှိန်ဖျော့လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာလည်း အဓိပ္ပါယ်နက်နဲသော အရိပ်အမြွက်တို့ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

"သူငယ်ချင်းတဲ့လား၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"

...........

ယွမ်ချယ်က ချုံးဟွားနန်းတော်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒါက လွတ်လပ်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူမက တိဟောက်ထျန်း၏ စကားကို နားထောင်ပြီး မည်သူနှင့်မျှ အဆက်အသွယ်မလုပ်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့သည်။

သူမ၏ဖခင် တုန်ဟွဧကရာဇ်နှင့် တိဟောက်ထျန်းမှလွဲ၍...

လူတိုင်းက သူမကို ကြောက်ရွံ့နေလိမ့်မည်။

အကြောင်းမှာ သူမနှင့် ပတ်သက်သူတိုင်း ကံဆိုးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းက လူတို့ကို ကံဆိုးစေရုံသာမက အင်မော်တယ်ခုံရုံးကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်ပေသည်။

'ငါက ဘာဖြစ်လို့ သာမာန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို မဖြစ်ရတာလဲ...'

ယွမ်ချယ်က သူ့စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

သူသည်လည်း သာမန်မိန်းကလေးများကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်လိုသည်။

လူများနှင့် ဆက်ဆံလိုသည်။

သူမနှင့် စကားပြောဆိုနိုင်သူ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအကြောင်း ပြောရန်နှင့် သူမ၏ခံစားချက်များကို ဖော်ပြနိုင်သည့်သူတစ်ယောက်ကို ရှာလိုသည်။

အချစ်ကို ခံစားချင်ပေသည်။

တိဟောက်ထျန်းက တကယ်ကို ထူးချွန်ပြီး မိန်းကလေးများစွာ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ယွမ်ချယ်၏ နှလုံးသားထဲမှာ သူငယ်ချင်းထက်ပိုသော ခံစားချက်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။

မသိလိုက်ခင်မှာပင် သူမက လှပသော မက်မွန်တောတစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

မက်မွန်တောက ဆယ်မိုင်ခန့်ရှိပြီး အလွန်လှပလေသည်။

ယွမ်ချယ်လည်း အနည်းငယ် ငေးမောသွားမိသည်။

"လှလိုက်တာ..."

သူမ မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

အင်မော်တယ်ခုံရုံးတွင် ဤမျှလှပသော နေရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဒါကို ဘယ်သူက ပျိုးထောင်ထားသနည်း။

ယွမ်ချယ်က သိလိုစိတ်တို့ ဖြစ်လာချိန်တွင်...

ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံမျိုးဖြင့် ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မက်မွန်တောထဲက ကျောင်းဆောင်ငယ်နဲ့ မက်မွန်တောက အမတတစ်ပါး"

"မက်မွန်တောမှာ မက်မွန်ပင်တွေကို စိုက်ပျိုးပြီး မက်မွန်ပွင့်နဲ့ အရက်စပ်တယ်"

"မပျော်ရွှင်တဲ့အခါ ပန်းတွေကြားမှာထိုင်၊ မူးလာရင်တော့ ပန်းတွေအောက်မှာ အိပ်စက်မယ်"

"အိပ်တစ်ဝက်... မူးတစ်ဝက်နဲ့၊ ပန်းတွေကြွေကျလာပြီး ပန်းတွေ ပွင့်လန်းလာ..."

"တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်"